aynı yurtta yaşayan defne ve toprağın arasındaki gerginlik ve yakınlıktan tüm yurdun haberi vardır. özellikle defnenin takıntılısının. ikili her ne kadar birbirinden nefret etsede bazı zorlukları aşmak için beraber hareket etmeleri lazımdır. ama bu işin içine duyguların girmeyeceğini kimse söylememiştir. "toprak, korkuyorum" "korkma defne, beraber atlatacağız bunları" dedi elimi kavrarken. hayır toprak ben sana bir şeyler hissetmekten korkuyorum...

Arslan kapının önünde durduğunda onun adımlarıyla birlikte içimde bir şeyler de durmaya hazırlandı. Sanki dükkânın içindeki bütün sesler aynı anda sustu da, geriye sadece kalbimin atışı kaldı. Başımı kaldırdığımda ona baktım her zamanki gibiydi sakin mesafeli olması gerektiği kadar yakın... “Hoş geldin Arslan abi,” dedim. Sesim bana ait değilmiş gibi çıktı. “Bir şey isteyeceğim senden,” dedi. İşte o an…her şeyin değişeceğini anladım. Gözlerimi kaçırdım. Bir şey olacak, dedim içimden. Ve ben buna hazır değilim. “Söz çiçeğini sen yapar mısın?” dedi. “İnce işlerden anlamam ben.” Kalbim, göğsümün içinde yanlış bir yerde atmaya başladı. Sanki yerinden kaymış gibiydi. Bir an yüzüne baktım. Belki başka bir şey söyler diye. Belki şaka yapıyordur diye. Belki yanlış duymuşumdur diye. Ama o sadece bana bakıyordu. Hiçbir şey yoktu yüzünde. Ne heyecan, ne mahcubiyet, ne fark ediş. Benim içimde kopan fırtınadan haberi yoktu. “Tamam,” diye fısıldadım. Arkamı döndüm. Tezgâhın üzerindeki çiçeklere uzandım ama ellerim titriyordu. Gözlerimden süzülen damlalar yanaklarıma ulaştığında, onları durdurmaya çalışmadım bile. Çünkü bazı acılar gizlenmez. Sadece yaşanır. Gülleri seçtim. Her birini elime alırken içimden bir şey daha eksiliyordu. Bu çiçek, onun mutluluğuna gidecekti. Ve ben… onu ilk kez gerçekten kaybediyordum. O arkamda sessizce bekledi. Ben ise onun için, hayatımda yaptığım en zor çiçeği hazırlamaya başladım. O an anladım ki, bazen bir insanın kalbi kırılmaz; sadece yavaş yavaş söner.

Alphengard… Alverna kasabasının uzağında, dağın eteğinde, bazıları için bir yuva, bazıları içinse ulaşılması zor bir hayal olan bir yerdi. Lenora Willcrest, küçük yaşata ailesini kaybetmiş, Theron tarafından iyi bir dövüşçü olarak büyümüştü. Yılların hazırlığıyla ve Theron’dan öğrendikleriyle Alphengard Süikastçılık Akademisi’nin seçmelerine katılmaya karar verdi. Eğer seçmeleri kazanırsa, orası onun ikinci yuvası, kazanamazsa uzak bir hayal olacaktı. Eğer yuva olursa: Taş duvarların ardında onu sürprizler, zorluklar ve keşfedilmeyi bekleyen sırlar bekliyordu. Belki bu taş duvarların arasında yeni bir dostluk doğacak, hatta bir aşk filizlenecekti.

0551**: Balık Köpeğisini görmedim de 0551**: Seni gördüm 0551**: Sen de beni mi görsen? 🦈 "Bizim sırt sırta verip sikemeyeceğimiz adam yok." İmge okulundan kovulur. Yeni okulunda ise öğreneceği bir şey vardır: Aile olmak için kan bağına ihtiyaç yoktur.

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

Serra Durmaz, İstanbul’un insanı yoran ama bir o kadar da içine çeken seslerine, elindeki kâğıdı buruşturarak karıştı. Adres oradaydı. Siyah kalemle aceleyle yazılmış birkaç satır. Ama sokak yoktu. Valizinin tekerleği bozuk kaldırıma her takıldığında, içinden geçen sabır da biraz daha aşınıyordu. Sabah erkenden çıktığı yolculuk, beklediğinden uzun sürmüş; İstanbul onu ilk günden yormayı seçmişti. Boğaz’a yakın bir mahalle demişlerdi. Sessiz, eski ama güvenli. “İstanbul’un hâlâ nefes alan yerlerinden,” diye eklemişti emlakçı. Serra, başını kaldırıp etrafına baktı. Eski apartmanlar, yokuş aşağı kıvrılan sokaklar, balkonlardan sarkan çamaşırlar… Ve aralardan görünen o ince mavi çizgi: Boğaz. Tam da bu manzaraya dalmışken, bir adım öne çıktı. Ve oldu. Fren sesi kısa ama sertti. Metal, bavula çarptı…

Karanlığın ortasında, herkesin korkuyla sustuğu yerde o kahkahasıyla yükseliyordu. Bir deli kadar umursamaz, bir mafya kadar acımasızdı. Düşmanlarının aklına bile gelmeyen oyunları kuruyor, zekâsıyla herkesi bir hamlede dize getiriyordu. Deliliğiyle alay edenler, onun gölgesinde kaybolup gitmişti. Çünkü o, kurşunların konuştuğu dünyada aklıyla hükmeden tek adamdı.Ve bütün bu kaosun içinde, karşısına bir kadın çıktı.O kadın ya onun sonu olcaktı, yada yeniden varoluşu.. Bu adam ressam değildi ama ilk defa çizdiği gözler bir kadının ona bıraktığı hatıraydı. Bir ressam size aşık ise sonsuza dek yaşarsınız ta ki sadece sizin gözlerinize sadık kalana dek...

Bazı kadınlar kaçar. Bazıları savaşır. Yıldız, tahtı devraldı. Mafya dünyasının en karanlık adamlarından biriyle evli olan Yıldız, ihanetin ortasında sadece bir evliliği değil, hayatını da kaybettiğini sandığı bir gecede gerçeği öğrendi: Kendisini seven bir adam değil, sahiplenmek isteyen bir cellat vardı karşısında. Boşanmak istedi. Ama mafyada boşanmak yoktur. Sadece ölüm ya da teslimiyet vardır. Alihan’ın takıntısı, Yıldız’ın inşa ettiği imparatorluğu yerle bir etmeye çalışırken; tüm yeraltı dünyasının başındaki isim, Alaz Soykan sahneye çıkar. Güçlü, acımasız ve tehlikeli… ama Yıldız’a baktığında gördüğü şey bir kurban değil, doğuştan bir kraliçedir. Bir teklif yapılır. Bir evlilik. Bir koruma. Ve geri dönüşü olmayan bir kader. Yıldız, çocuğunu kurtarmak için bir canavarın karanlığına girer. Ama bilmediği şey şudur: Bazen karanlık, ışığı yutmaz… ona taç takar. Bu kitap; aşk sanılan takıntıyı, koruma sanılan esareti ve gücün gerçek bedelini anlatan bir hikâye. İhanetin küllerinden doğan bir kadının, mafya dünyasında kendi adını kanla yazmasının öyküsü. Çünkü bazı kadınlar kurtarılmaz. Tahta çıkar.

İNTİKAM GÖLGESİNDE: ATEŞ VE BUZUN SENFONİSİ "Bazı günahlar kod satırlarına gizlenir, bazı intikamlar ise bir aşkın küllerinden doğar." On üç yıl önce, bir küçük kızın dünyası babasının zamansız ölümüyle karardı. O gün, masumiyetini babasının mezarında bırakan İnci, bugün siber dünyanın en karanlık, en zeki ve en tehlikeli hayaleti olarak geri döndü: Alaz. Onun tek bir amacı vardı: Babasının hayatını ve emeklerini çalan Sancaktar İmparatorluğu’nu, bizzat inşa ettikleri kulelerin içinde yakmak. Ancak planında hesaba katmadığı bir pürüz vardı: Furkan Sancaktar. Furkan; babasının çelikten iradesiyle yoğrulmuş, yenilgi nedir bilmeyen, sistemin efendisi ve Sancaktar isminin veliahtıydı. Berlin’in soğuk podyumundan İstanbul’un puslu sokaklarına uzanan bu düelloda, ikisi de birbirinin en büyük düşmanıydı. Alaz, intikamı için Furkan’ın kalesine sızdı. Furkan ise bu gizemli kadının buzdan duvarlarını yıkmaya yemin etti. Şimdi, klavyelerden dökülen her kod bir kurşun, her bakış bir savaş ilanıydı. Ama sırlar açığa çıktıkça ve geçmişin tozlu sayfaları aralandıkça, nefretin yerini yakıcı bir tutku almaya başlayacaktı. Bir yanda on üç yıllık soğuk bir intikam yemini... Diğer yanda çocukluk hatıralarının ışıklı balonlarına gizlenmiş yasak bir çekim... Sancaktar Kulesi’nde ışıklar söndüğünde, sadece tek bir gerçek kalacak: Ya birbirlerini yok edecekler ya da bu yangında el ele yanacaklar. "Kodlar asla yalan söylemez Furkan... Ama insanlar, yaşamak için en büyük yalanları kalplerine gömerler."

Ben ailenin aykırı çocuğu: Karden Saren. Babamın deyimiyle “vasıfsız Karden”… Annemin deyimiyle “daha kadın olamamış Karden”… Ben, Karden Saren… Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan genç bir kız… Ailesi tarafından öteki görülen değil; adı gibi güçlü, ayağı yere sağlam basan Karden olarak anılacaktım. Ve eğer bu topraklarda bana mutluluğu yasak kılmaya kalkarlarsa, ben onlara kendi sonlarını yaşatırdım.

"Gök gözlü"diye bir ses duyunca arkamı döndüm revirin önünde duruyor anlamsız gözler ile bana bakıyordu " Anlayamadım?"dedim elimdeki şırınga ile ona doğru döndüm Gök gözlü demişti doğru duyduğuma emindim ama bu ne demekti? "Gök gözlü " Dedi tekrar bu sefer bana doğru bir Adım attı "gözlerin gök yüzüne benziyor" Dedi sesinde bir netlik vardı

Nakano Nao: Itsuki... Nakano Nao: Sana çok kötü bir haberim var... Nakano Nao: Ama kızma, tamam mı ? Nakashima Itsuki: Söyle. Nakano Nao: Ama bak kızma... Nakashima Itsuki: Bu uyarıdan sonra nasıl sinirlenmemi bekliyorsun, orospu çocuğu ? Nakano Nao: Arabanı çizdim. Şu yirmi milyon yenlik olanı.... Görüldü. Nakano Nao: Itsuki ? Nakano Nao: Benden değerli değil, değil mi ? Nakano Nao: Itsuki ? Nakano Nao: Kapı çalıyor... Nakano Nao: Orospu çocuğu... Şeytan`ın İki Yüzü (Koi No Yokan) Karakterlerine ait bir texting kitabıdır. Ana kitaba bağlı değildir.

Taş duvarlar, yasaklı büyüler ve suskun koridorlarla çevrili bir akademi. Bilginin güç, hatıraların ise tehlike olduğu bir dünya. Linda Waldwin, akademinin sadece teori derslerinden ibaret olmadığını, diyarın ne kadar karanlık sırlar barındırdığını öğrenemk üzeredir. Büyü, psikolojik gerilim ve dark academia atmosferiyle örülü bir hikaye sizi bekliyor.

Hayat iki çizgi arasındaydı. Doğum ve ölüm. Başlangıç ve bitiş. Arada geçen süreye yaşam denirdi. Yaşamın hayat olması için iyi şeyler yaşamak gerekirdi. Geriye küllerin kalsa dahi küllerinden doğmak lazımdı. Küllerinden doğmak anka kuşuna özelse, anka kuşu olmak lazımdı… Ben küllerinden doğacaktım, küllerin karanlığına karşı aydınlık olacaktım. İçimdeki karanlık karadeliğe rağmen yaşayacaktım. Hayat buysa, ben seve seve göğüs gerecektim. Bu da benim karanlığımı aydınlığa çevirme hikayem…

Bu benim ilk kitabım o yüzden yazım hataları varsa düzeltmeye çalışıcam. Üvey babası tarafından şiddet gören Defne bir gün babasına gelen telefonla 16 yılının boşa gittiğini öğrenmiştir.

"ne yani şimdi sen limon kafa doktor mu oldun" omuzlarındaki ceketi çıkarmaya çalışırken "evet sen yaralıcaksın ben iyileştiricem" sırıttı "ama terzi kendi söküğünü dikemezmiş senin yaralarınıda ben sarıcam limon kafa" Güneş çok ünlü olan çiğlen ailesinin tek kızıdır.Hayatını çiğlen malikanesinde ailesinin gözetimi altında yaşar.yirminci doğum gününde hayatı değişir ve tüm gerçekleri öğrenir.Çiğlen ailesi gerçekten masummuydu?

Bazı sırlar vardır… Taşıyanı hayatta bırakmaz.

Merhaba, yeni kurguma hoş geldiniz! 💗💗 Bize bir şans verdiğiniz için teşekkür ederiz... --- Muavinin seslenmesiyle gözlerimi açtım. Terminallere varmıştık. Esnemekten kendimi alamadım, her yerim tutulmuştu. Ayağa kalkıp seri hareketlerle toparlandım, otobüsten indim. Yere ayak basar basmaz derin bir nefes aldım. Muavinin yanına gidip bavulların çıkarılmasını bekledim. Bir-iki dakika sonra benimkileri de çıkarmıştı. Bavullarımı alıp taksi aramaya koyuldum. Kısa bir süre sonra boş bir taksi bulup bindim. "Nereye gidiyoruz abla?" dedi taksici. Yeni evimin adresini verip, "Küçükçekmece." dedim. Araba hareket etmeye başladı. Ben de gözlerimi yola çevirdim. İşte buradayım... Başarmıştım. Tüm o "Yapamazsın." diyenlere rağmen, ben başarmıştım. Hayalimi gerçekleştirmiştim. Tabii bu hayalime ulaşmamda en büyük destekçilerim abilerimdi. Her koşulda yanımda oldular, beni desteklediler ve hep cesaret verdiler. İyi ki varsınız, sizi çok seviyorum! Hayalim İstanbul`a gitmekti. Orada mesleğimi yapmak... Annemle babam başta sıcak bakmadılar bu fikre. İstanbul onlara korkutucu geliyordu. Hele ki anneme... Haklılardı da. Kim ister ki evladının bilmediği, uzak bir şehirde tek başına yaşamasını? Ama bu işi de abilerim halletti. Bir de abimin askerdeki arkadaşı olan Cüneyt abinin, taşınacağım mahallenin muhtarı olması... Bu durum, babamları biraz daha rahatlattı. Nihayetinde ikna oldular. Arabanın durmasıyla geldiğimizi anladım. Ücreti ödeyip indim. Taksici abi bavullarımı da indirdi. Teşekkür edip mahalleye doğru yürümeye başladım. Daha önceden geldiğim için evin yolunu biliyordum. Yaklaşık 10-15 dakika yürüdükten sonra yaşayacağım yere ulaştım. İçime derin bir nefes çektim. Gözlerimi kapadım. Dudaklarımdan tek bir cümle döküldü: "Yeni hayatına hoş geldin, İris Mira Demiray.."

Bu sefer karakterim kız mafya,erkekte mafya,ama babaları düşman,anneleri ölü,annelerini kendileri öldürdü... İyi okumalar

Burası Huzur Çıkmazı... Adına bakıp da aldanmayın; burada ne huzur tamdır ne de gürültü eksik! Azapay için sıradan bir yaz sabahı, her zamanki gibi annesinin terlik sesleri ve yan mahallenin çocuklarının top gürültüsüyle başlar. Tabii bir de mahallenin "jilet" abisi, karizma abidesi ve Azapay’ın bir numaralı baş belası Çınar vardır. Azapay’ın tek isteği, şu yazı kazasız belasız (ve tercihen Çınar’a rezil olmadan) atlatmaktır. Ancak işler planladığı gibi gitmez:Azapay, Çınar’ın o sarsılmaz karizmasını çizebilecek mi? Yoksa bu atışmaların sonu, mahalle fırınındaki sıcak ekmek kokusu gibi tatlı bir aşka mı dönüşecek? Yazdığım ilk mahalle kurgusudur. Elimden geldiği kadar güzel yazmaya çalışacağım umarım beğenirsiniz.

Yüzbaşı ve Doktor hikayesi

"En son hatırladığım şey, yatağımda gözlerimi kapatıp uykunun huzurlu derinliklerine adım attığımdı. Ancak gözlerimi açtığımda karşılaştığım manzara bir rüya olamayacak kadar ürkütücüydü: Bileklerimi sıkan sarmaşıktan kelepçeler, başucumda bekleyen yeşil, tuhaf bir yaratık ve ardında uğuldayan devasa bir geçit... Tüm hayatımın koca bir yalandan ibaret olduğunu, aslında bir orman perisi olduğumu ve ait olduğum yerin o Soluk Şehir olmadığını söylüyorlardı. Tüm bunlar sadece korkunç bir yanlış anlaşılma mıydı, yoksa annemin beni içine hapsettiği o sessiz yalanlardan çekilip çıkarıldığım, yüzleşmem gereken tek gerçek miydi?"

Nerden bulacağım ben motorla çarptığım bu çocuğu?

Bazı insanlar hayatımıza ışık gibi girer. Gördüğümüzde tanırız ama dokunduğumuzda korkarız. Aylin, İstanbul’dan Oslo’ya uzanan bir yolculukta, kendi hayallerini ve kalbini yeniden kurmaya çalışırken adı konmamış bir aşkla, gizlenen gerçeklerle ve suskun kalbin fısıltılarıyla yüzleşir. Bu bir aşk hikâyesi… Ama kavuşmaktan çok beklemeyi, unutmaktan çok hatırlamayı anlatıyor. Bazı hayatlar ışığa bırakılır. Bazılarıysa ışığın ardında kalır.

Aslanın avladığı canlardan yaptığı taht, bir gün o canların ateşiyle kül olmaya mahkûmdur..Çünkü gerçek adalet; kürsüde değil, Neron`un o tahtı yaktığı meşalede saklıdır. 🖤⚖️⏳🪷