Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

Bir ressam en çok resimlerinde saklar kendini. Renklerle konuşur, acılarını tuvale gömerdi. Ama bazı kaderler tuvale sığmazdı. Yıllardır süren kan davası bir gecede yön değiştirdi. Bir kurşun sıkılmadı. Bir mezar kazılmadı. Onun yerine bir isim seçildi. Bade Erinç. Renklerin arasına saklanan bir ressam. Çocukların gözlerinde huzur bulan bir öğretmen. Bir ailenin en zayıf halkası sandığı kadın. Abisinin işlediği günahın bedeli, onun hayatıyla ödenecekti. Bir gece her şey elinden alındı. Gözlerini açtığında artık kendi dünyasında değildi. Yıllardır kanla beslenen bir düşmanlığın ortasındaydı. Erinç ve Arkın aileleri arasındaki savaş, bu kez bir bir kurşunla değil, bir kadınla sürdülüyordu. Düşmanının evinde uyanan bir kadın... Kalbiyle ailesi arasında sıkışan bir adam... Ve aralarında masum bir çocuk. Peki ya, kanla başlayan bir savaş... Kalple bitebilir miydi? Çünkü bazen en büyük intikam... Öldürmek değil, sevmektir.

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

“Bazı şehirler insanı çağırmaz… geri alır.” Mihri, Mardin’e bir kazı için geldi. Ama bu şehir, onun aradığı bir şey değildi. Aksine… ondan saklanan bir geçmiş vardı. Miran Alaz Savran, bu toprakların sahibi değil… kaderiydi. Ve Mihri, farkında olmadan düşman olduğu bir ailenin tam ortasına yürüdü. Kader onları bir araya getirdi. Öfke birbirlerine yaklaştırdı. Ama kayıp… her şeyi yok edebilir. KÖK Kader • Öfke • Kayıp

Ben İpek 16 ımda sevdiğim adamın 19 umda gelini oldum Anne ve babasını kıymetlisi abilerinin pamuk prensesi sevdiğim adamın töre uğruna yaktığı biricik aşkı İpeki

Bazı aşklar toprağa gömülmez... Bazı vedalar, sadece başlangıçtır. Ayşe, ardında ailesini, geçmişini ve mecburiyetlerini bırakıp Ordu`ya gitti. Ayşe`nin hayatı, doğduğu şehirde yazılmış bir kader masalından ibaretti: Sessiz kalması gereken bir kız, itaat etmesi gereken bir evlat ve evlenmesi gereken bir kadın. Ama onun kalbinde yalnızca bir kişi vardı vatan için canını veren, ama ruhunu onda bırakan bir asker: Merih. İki yıl boyunca sustu. Acısını içine gömdü. Ta ki bir gün, parmağına Merih`e ait olmayan bir yüzük takılana kadar... İşte o gün, susmadı. Merih`in doğduğu topraklara, onun mezarına, anılarına... ama orada sadece geçmişle değil, yeni sorularla, yeni bağlarla ve belki de yeni acılarla karşılaştı. Peki, bir kadın hem yas tutup hem yeniden nefes alabilir mi? Aşk sadece iki kalp arasında mıdır, yoksa bazen bir mezarın başında, sessiz bir bekleyişte mi saklıdır? Kayıp Rütbe: Aşk Sadece bir aşk romanı değil... Kırık bir kalbin, bastırılmış bir haykırışın ve hiç unutulmayan bir sevdanın hikayesi

Mardin`in taş duvarları arasında çırpınan iki yürek; Sencer ve Sarya.

Bir Bedel Meselesi

yıllar önce Mardin sokaklarında işlenen bir günah o günah gecesine şahit olan bir çocuk. günahın üzerinden yıllar geçse de en büyük hesaplaşma daha başlamamıştı. köklerini arayan Umay öğretmen. onu korumaya yemin etmiş bir Türk askerî Cihangir Ulusoy. Ezelden ebediyete kaderin zinciriyle bağlı olan bu iki kalp YARIM AY tamamlanan bilecek mi?

Zorla başlayan bir evlilik, öfke, korku ve merakla dolu bir yakınlaşmaya dönüşebilir mi? Aşiretler arası savaş sona ererken, Beril ve Baran’ın içsel mücadeleleri, aşk, onur ve töre arasında sıkışmış bir hikâyeye dönüşüyor. Dikkat:kitapta cinsel içerik vardır!

Mardin`in sıcak güneşi altında, geçmişin gölgesinde yaşayan iki kırık ruh... Berdan, toprağına sadık, gururlu bir ağa... Eşini doğumda kaybetmiş, üç yıldır hiçbir kadının gözünün içine bakmamış, kalbine kimseyi sokmamış. Elif, hayata küstürülmüş, karanlığa itilmiş bir kadın... Bir daha kimseye güvenemeyeceğini düşünen, sessizliği kendine siper etmiş bir yaralı yürek. Kader, bu iki yabancıyı aynı sokakta, aynı suskunlukta buluşturur. İkisi de yaralı, ikisi de parçalanmış... ama belki de kırık olan tek şey kader değildir. Kırık Kaderler, geçmişin suskunluklarıyla geleceğin ihtimalleri arasında kalan iki insanın hikayesidir. Sevmenin yeniden mümkün olup olmadığını, acının içinden filizlenen umudu ve sessizliğin bazen en derin bağ olduğunu anlatır.

Bir kadın... Aşk uğruna her şeyini geride bıraktı. Bir adam... Sevilmediği için nefret etmeyi öğrendi. Ve bir çocuk... Annesinin kanıyla büyüyen bir intikam yemini etti. Aylin... Gerçeğin peşinden giden bir gazeteci. Bir haber uğruna başladığı yolculuk, onu karanlık bir oyunun tam ortasına sürükledi. Ve bu oyunda herkesin bir sırrı vardı. İhanet, töre, aşk ve intikam... Geçmişin gölgesi Karadeniz`in hırçın dalgalarına vururken, hiçbir gerçek sonsuza kadar saklı kalmayacak. Bazı hesaplar kanla kapanır. Bazı gerçekler ise insanı kendinden eder. Peki ya en büyük düşmanın... kendi babansa? * Mardin`den Karadeniz`e uzanan bir arayış öyküsü.

" Beni sevmen için elimden geleni yaptım ama biliyor musun? " dedi tükürürçesine. Karşıma dikildi gözlerini gözlerime dikti kahveleri ilk defa bana nefretle bakıyordu. Bunun sebebi olduğumu bilmek daha çok kendimden nefret etmeme sebep oluyordu. " Sen ne sevmeyi nede sevilmeyi hak etmiyorsun, " dedi ardından beni yolun ortasında öylece bırakıp ilerlemeye başladı. Bana ilk defa sırtını dönüyordu. Benden vazgeçiyordu.

Efsun Nehir Karacan… Küçük yaşta birçok zorluğun üstesinden gelmek zorunda kalmış bir kızdır. Onu kurtaran başka bir aile sayesinde büyür, okur ve güçlü bir kadın haline gelir. Yıllar sonra aldığı bir mektup, hayatını tamamen değiştirir. Aslında bir aşiret kızı olduğunu öğrenir. Başta inanmasa da gerçeğin peşine düşer ve sonunda ailesini bulmak için yola çıkar. Ailesine kavuştuğunda ise hiç beklemediği bir gerçekle karşılaşır… Ve bir evliliği kabul etmek zorunda kalır. Ancak Efsun, bu evlilikten önce 1 buçuk yıl süre ister. Bu sürede kendini hazırlar, geçmişiyle yüzleşir. Süre dolduğunda geri döner… ve evlenir. Başta aralarındaki mesafe ve nefret, zamanla yerini bambaşka bir duyguya bırakır: aşka. Ama her şey yoluna girmişken… bir anda her şey değişir. Şimdi tek bir soru vardır: Töre ayakta mı kalacak… yoksa yıkılıp yerini aşka mı bırakacak?

Bazı aşklar beklenmediktir. Tesadüf aşka inanmaz derler peki ya sizce kutay ve selinin aşkı tesadüfe karşı direnebilecek mi

~ "Herkese ağa sana Miran,Herkese Ağa sana Miran,Mihrem" Günler önce ona kullandığım cümleyi kendine göre çevirmişti.Bir umut...Kendi yuvamı kurabileceğimin umuduydu bu. Miran onunla bir aile kurabileceğimin umudunu vermişti bana. ɢᴜ̈ɴʟᴇʀ ᴏ̈ɴᴄᴇ~ "Herkese ağa olacaksın,Bana Miran. Herkese ağa olacaksın Miran ağa...Ama bana Miran olacaksın. Benim doğduğum yer bana Yuva değildi; ki insan doğdu yeri seçemez. Ama ben bir söz verdim kendime.Doğdum yer bana yuva olmadı. Benim kurduğum yer bana yuva olacak. Benim elimden bu kararımıda aldılar,o gün o nikah masasına oturduğumda benim rızamı sormadı kimse.. Kuracağım yuvayada karıştılar. Eğer o gün o masaya otururken benim rızam sorulmadıysa, Bende sana sormuyorum rızanı, madem o gün ben o masaya seninle oturdum, yuvayıda seninle kuracağım. Ben bu kararımıda elimden almalarına izin vermeyeceğim. Ben çocuğuma ağa istemiyorum,ben çocuğuma bir baba istiyorum. Madem o baba sen olacaksın. O zaman Herkese ağa,Bana miran olacaksın...Miran ağa. Ben kendi hayalimdeki yuvayı kuracağım seninle." Uzunca kurduğum cümleye karşı tek bir cümle çıktı ağzından. "Eğer bir gün Herkese ağa,sana Miran olursam; bunu başarırsan,gönlüme girersen. Kur o yuvayı." 🌹

Aşk bazen mecburiyetle başlar, bazen de bir sığınma ile... Ama ne olursa olsun, kaderin yazdığı notalar asla susmaz. Behram Atasoy, yıllar sonra babasının mirasını devralmak için Mardin’e döner. Ailesinin karanlıkta tuttuğu bir berdel anlaşmasıyla Aydan Aksoy’la evlendirilmesi, hayatını altüst ederken; bu zoraki evlilik kısa sürede beklenmedik bir tutkuya dönüşür. Ancak Behram’ın geçmişten gelen ezeli düşmanı Ferzan Ateş’in Mardin’e dönmesiyle her şey yeniden tehdit altına girer. Bu topraklarda bir başka hikâye ise sessizlikle başlar… Dijvan Azamet. Yalnızlığı seçmiş, geçmişiyle duvarlar örmüş bir adam. Ve bir gece kapısı çalınır. Nur… Kaçarken yolunu kaybetmiş bir kadın. Sığınacak bir yer değil, içinde huzur bulacağı bir bakış arar. Dijvan ona sadece kapısını değil, zamanla yaralı kalbini de açar. Kelimeler az, sessizlik çoktur ama duygular gürültülüdür. Aşk, güvenin kıyısında usul usul yeşerir. Tam her şey yoluna girmeye başlamışken, hayat bir anda yön değiştirir. Çünkü geçmiş hiçbir zaman gerçekten geride kalmaz Ve tam kalpler birbirine yaklaşırken, Dijvan’ın gömülü sandığı geçmişi bir anda karşılarına çıkar. Hiç hesapta olmayan biri… Planları altüst eden bir sır… Ve bir aşkın geleceğini belirsizliğe sürükleyen bir dönüş. Çünkü bazen en büyük sınav, aşk henüz başlamışken gelir…

Bir berdel başladı Diyarbakır`ın kanlı toprağında,Bu Rezan Şahmeran ile Azra Demirşah `ın hikâyesidir ... 🍁🍁 NOT: KİTABIM İLE İLGİLİ KONU ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERİR!!

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkum bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin gölgesinde, geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bir evlilik... Gül, abisinin işlediği bir günahın bedelini bedenini vererek öder. Mirza ise yıllar önce geçirdiği bir kazanın ardından yatağa mahkûm, sesi susmuş, yürüyemez bir adamdır artık. Ama gözleri konuşur. Gözleri, Gül`e dokunur. İntikamla başlayıp, şefkatle büyüyen bir beraberlik. Suskun bir aşkın gözlerle yazılan hikâyesi. Gül başta yalnızca merhametle yaklaşır Mirza`ya. Fakat zamanla kalbi, onun bakışlarındaki kırılmışlığı, içindeki çığlığı ve unutturulmaya çalışılan umudu duyar. Şefkatiyle kanatlanan bu aşk, yalnızca iki yüreği değil, iki aşireti de yeniden şekillendirecek. Ama Altunhan konağında fırtınalar eksik olmaz: Hırs dolu bir üvey anne... Karanlık emelleri olan bir üvey kardeş... Ve her şeyin üstünü örten töre duvarları... "Bir insan ne zaman gerçekten sağ kalır? Bedeni iyileştiğinde mi, yoksa kalbi dokunulduğunda mı?" "Altunhan ile Karahanlı`nın kalemle değil, kalple yazılmış hikâyesi..." Aşkın susarak bile haykırdığı bu roman, yüreğin en derin yerine dokunacak. ---

Defne&Miran İmkansız bir aşkın hikayesi

Küçük Gelin dizisinin devamı

"Bilmezsin tabii! Nereden bileceksin ki? Anlamazsın o yüzden, boş ver!" diye kestirip attım. Ne yaşadığımdan zerre haberi yoktu. "Neyi bilmiyorum ben? Söyle de anlayalım!" dedi o da yakınarak. Şöyle bi baktım ona. Bazen kendime o kadar kızıyordum ki! Sanki dünyada insan kalmamış gibi neden gidip onu sevdim ki? Hiçbir zaman beni anlamayacaktı işte. Görmeyecekti beni hiç. Böyle uzaktan sorup duracaktı sadece. Sonrasında cevapsız sorularıyla beraber hayatına kaldığı yerden devam edecekti. İşte bu kadar umurundaydım onun. "Neyse ne. Gidiyorum ben." dedim umursamazca. Artık ona açıklama yapacak kadar takatim kalmamıştı. Madem umurunda değilim, o zaman benimle vaktini boş harcamasındı. Arkamı dönüp kapıya ilerledim. Birkaç adımdan sonra tam kapıyı biraz aralamıştım ki duyduğum ayak sesi ve hemen ardından az açılan kapının sertçe kapatılmasıyla olduğum yerde kaldım. Kapının sert sesi yüzünden ve onun ani hareketlerinden dolayı biraz yerimde sıçramıştım. Daha ne olduğunu anlayamadan kolumdan tuttuğu gibi beni kendine çevirip dibime kadar girdi ve tam olarak gözlerimin içine baktı. "Hiçbir yere gitmiyorsun!" diye tısladı adeta. "Bu mesele hemen şimdi çözülecek! Başka bir alternatifi yok!" Yakınlığından dolayı elim ayağım titremeye başlamıştı bile. Her ne kadar kocam da olsa bu yakınlık fazlaydı benim için. Alışkın değildim bi kere. Yine de yutkunup gözlerimi kaçırdım. "Halledecek ne var ki sanki?" diye konuştum kendi kendime. O ise biraz daha yaklaşıp beni iyice kapıyla kendi arasına sıkıştırmıştı. Kendimi kapıyla bütünleştirmeye çalışırken o hala gözlerimin en içine bakıyor beni çok daha zor bir duruma sokuyordu. "Bu tavırların sebebini öğrenmeden seni bırakmaya niyetim yok. Ya bana neler olduğunu anlatırsın ya da bu şekilde sabaha kadar seni bekleriz. Seçim senin karıcığım."

Berzan için hayat baştan zor yazılmıştı. Ailesi onun sığınağı değil, kaçması gereken kaderiydi. İmkânsız denilen bir kadına âşık olduğunda, yazılan her kuralı karşısına aldı. Kader Çizgisi, bir adamın aşk uğruna kaderini bozmasının hikâyesi.

Evlilik vaadiyle kurulan kusursuz tuzaklar... Ancak bu kez, kendi oyununda tutsak kalan bir kadının ve onu tuzaklarında boğan adamın hikayesi.

Mirhan ağa karısının başka birini sevdiğini öğrenecekti üstelik eslem o adamla kaçmak için planlar yaparken.