Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkum bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin gölgesinde, geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bir evlilik... Gül, abisinin işlediği bir günahın bedelini bedenini vererek öder. Mirza ise yıllar önce geçirdiği bir kazanın ardından yatağa mahkûm, sesi susmuş, yürüyemez bir adamdır artık. Ama gözleri konuşur. Gözleri, Gül`e dokunur. İntikamla başlayıp, şefkatle büyüyen bir beraberlik. Suskun bir aşkın gözlerle yazılan hikâyesi. Gül başta yalnızca merhametle yaklaşır Mirza`ya. Fakat zamanla kalbi, onun bakışlarındaki kırılmışlığı, içindeki çığlığı ve unutturulmaya çalışılan umudu duyar. Şefkatiyle kanatlanan bu aşk, yalnızca iki yüreği değil, iki aşireti de yeniden şekillendirecek. Ama Altunhan konağında fırtınalar eksik olmaz: Hırs dolu bir üvey anne... Karanlık emelleri olan bir üvey kardeş... Ve her şeyin üstünü örten töre duvarları... "Bir insan ne zaman gerçekten sağ kalır? Bedeni iyileştiğinde mi, yoksa kalbi dokunulduğunda mı?" "Altunhan ile Karahanlı`nın kalemle değil, kalple yazılmış hikâyesi..." Aşkın susarak bile haykırdığı bu roman, yüreğin en derin yerine dokunacak. ---

"Berdele evlilik mutsuzluk getirir demişler bizde hiç öyle olmadı." Dedi bellimi kavrayarak. "Öyledir ağam ama içerde annemler var sonra." Dememle beni kendisine daha çok çekti. "Şuana istiyorum." Dedi boynuma doğru yaklaşarak.

"Yeter Şilan ne duymak istiyorsun? seni istemiyorum diyorum sana" dedi sinirle" ne duymak istiyorum söyleyeyim, beni nasıl kandırdığını benimle nasıl eğlendiğini, bana nasıl yalan böylediğini bena `seni seviyorum` derken nasıl başkkasın sevdiğini duymak istiyorum" dedi Şilan Zinar`ın gözlerini içine bakarak Gözlerinde bir umutla baktı bunun bir kabus olmasını istedi ama Zinar Şilan`dan birkaç adım daha uzaklaşıp " Şilan seninle daha fazla üğraşamam" diyip Şilan`ın yanından geçip gitti birkaç adın attıktan sonra Şilan`ın sesiyle olduğu yerde durdu. " Adını bir daha anmayacağına Nasuh tövbesi olsun mu" dedi Şilan bağırarak Zinar arkasını dönmedi "olsun" dedi Şilan daha sesli bir şekilde " olsun" dedi Zinar`da ve orda durmayıp arabasına binip Şilan`ı orda öylece bırakıp gitti.

Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

Rüyamdan uyandığımda saat 10:10`du beynimde; "Bir kere de bana ihtiyacın olsun bir alo de gelmezsem gençliğim solsun"şarkı sözleri yankılanıyordu. Kendi kendime "Onda numaram yok olsa bile aramaz dedim. Ama ben de onun nosu olsa arardım"dedim. Sadece rüyamda bile seni gördüğümü fark ettim.

Şuanlık açıklama yok.

Bir Bedel Meselesi

Bir ressam en çok resimlerinde saklar kendini. Renklerle konuşur, acılarını tuvale gömerdi. Ama bazı kaderler tuvale sığmazdı. Yıllardır süren kan davası bir gecede yön değiştirdi. Bir kurşun sıkılmadı. Bir mezar kazılmadı. Onun yerine bir isim seçildi. Bade Erinç. Renklerin arasına saklanan bir ressam. Çocukların gözlerinde huzur bulan bir öğretmen. Bir ailenin en zayıf halkası sandığı kadın. Abisinin işlediği günahın bedeli, onun hayatıyla ödenecekti. Bir gece her şey elinden alındı. Gözlerini açtığında artık kendi dünyasında değildi. Yıllardır kanla beslenen bir düşmanlığın ortasındaydı. Erinç ve Arkın aileleri arasındaki savaş, bu kez bir bir kurşunla değil, bir kadınla sürdülüyordu. Düşmanının evinde uyanan bir kadın... Kalbiyle ailesi arasında sıkışan bir adam... Ve aralarında masum bir çocuk. Peki ya, kanla başlayan bir savaş... Kalple bitebilir miydi? Çünkü bazen en büyük intikam... Öldürmek değil, sevmektir.

Kapının önünde sessizce bekleyen Aypare, zaman geçtikçe huzursuzlanmaya başlamıştı. Dewran Ağa içeride hâlâ çıkmamıştı. İçini kemiren belirsizlikle baş edemeyince, elini temkinli bir şekilde kaldırıp kapıya iki kez hafifçe vurdu. Kapının ardında, sessizce bekleyen Aypare, içeriden gelen tok ve net "Gel," sesiyle irkildi. Nefesi kesilir gibi oldu. Kalbi, kaburgalarına sığmayacakmış gibi atmaya başladı. Mağaza artık neredeyse boştu. Ne Nurcan ne de Emin görünürdeydi. Sessizlik neredeyse elle tutulur hale gelmişti. El mahkûm, kapıyı yavaşça araladı. İçeri adımını attığında, bir ayağı hâlâ dışarıda gibiydi. Tüm temkinini üstüne giymişti adeta. Gözleri çevresini tarıyor, zihninde olası senaryolar dönüp duruyordu. Yakışıklı olmak, iyi niyetin garantisi değildi. Onu da hayat öğretmişti Aypare`ye. Dewran Ağa ise hâlâ gömleğinin ön kısmını iki eliyle tutuyor, bakışlarını kaçırıyordu." Düğmeleri kapatamıyorum. Yuvası kapalı," dedi. Bu sözler Aypare`nin içini bir nebze rahatlattı. En azından derdi başka şeydi." Makas alıp geliyorum hemen," deyip hızla dışarı çıktı. Az sonra elinde küçük, sivri uçlu bir makasla yeniden içeri girdiğinde içten içe bir çatışma yaşıyordu. O anın gerektirdiği yakınlık, içinde bir huzursuzluk yaratıyordu. Ama başka bir yolu yoktu. Düğmeler gömleğin üst kısmındaydı, Dewran Ağa`nın eliyle açması mümkün değildi. Aypare yaklaşırken gözleri gömleğin düğmelerine takılmıştı ama elini uzattığında, parmak uçları kazara adamın tenine değdi. Sıcaktı... Teni, yaz güneşine tutulmuş bir taş gibi sıcak ve diri. Bu sıcaklık Aypare`nin soğuk ellerine yayıldı. Parmakları ürperdi ama titremedi. Dewran Ağa, Aypare`nin her hareketini göz ucuyla takip ediyordu. Ama gözü en çok onun dudaklarında takılı kaldı. Yüzünü ilk defa bu kadar yakından görüyordu. O anda Aypare`nin güzelliğini inkâr edemedi. Sade ama etkileyici bir güzelliği vardı. Yüzündeki duruluğun altında derinlik, gözlerinde susturulmuş kelimeler vardı. Ama bu büyülü anın içinde başka bir isim geldi aklına: Bade. Gözlerini sıkıca kapattı bir an. İçinden kendine ağır küfürler savurdu. Sevdiği bir kadın varken, karşısındaki başka bir kadına böyle bakması... Onu kendi içinde öfkelendirdi. Aypare, görevini tamamladı. Düğme yuvalarını tek tek açtı, sonra birkaç adım geriye çekildi. Dewran Ağa da içten içe bu yakınlıktan rahatsız olmuştu. Elini hızlıca gömleğin düğmelerine götürüp ilikledi. Ama bakmadı Aypare`ye. Bir kez olsun gözlerini kaldırmadı.

Abisinin kaçırma hatası yüzünden acımasız Boran Akdağ ile berdel evliliği yapmak zorunda kalan Asya Demir için hayat bir zindana dönüşür. Boran ise bu zoraki evliliği kalbine bir ihanet olarak görmektedir; çünkü o, henüz 11 yaşındayken göl kıyısında ölümden kurtardığı ve adını "Asiye" olarak bildiği çocukluk aşkına yıllardır sadıktır. Karşısındaki kadının aslında canından çok sevdiği o küçük kız olduğunu bilmeyen Boran, geçmişinin intikamını ve öfkesini Asya’dan çıkararak ona dünyayı dar eder. Boran, nefret ettiği karısının aslında yıllardır aradığı "göl kızı" olduğunu öğrendiğinde her şey için çok mu geç olacaktır? Mardin’in sert töre duvarları arasında sıkışıp kalan gizemli bir çocukluk aşkının ve büyük bir yüzleşmenin hikayesi. Kitabımın tüm hakları saklıdır. Eserimin iznim olmaksızın paylaşılması veya yayımlanması halinde yasal haklarım kullanılacaktır.

Ronahi, bir aşiret düzeninde yaşayan genç bir kızdır. Abisi Miran’ın bir kızı kaçırmasıyla iki aile arasında büyük bir düşmanlık başlar. Bu düşmanlığı bitirmek için berdel kararı alınır ve Ronahi ile Azat istemeden evlendirilir. Nefretle başlayan bu zorunlu birliktelik, zamanla duygular ve aile baskısı arasında karmaşık bir hale gelir.

Aşk, bazen bir silahın gölgesinde doğar. Ve bazı yazgılar, kınayla değil kanla mühürlenir. Heja, Mardin`in taş avlularında narinliğiyle büyümüş bir genç kadındır. Ancak bir sabah, abisinin düşman aşiretin kızını kaçırdığı haberiyle dünyası yerle bir olur. Uçurum kenarında alınan bir kararla, iki düşman ailenin kanı durdurulur-ama bir bedelle: berdel. Heja, sevmediği bir adamla; Baran ise adını bile duymadığı bir kızla evlenmeye zorlanır. Bir taraf için fedakârlık, diğer taraf için mecburiyettir bu evlilik. Ama içten içe, kırgın bakışlar, susturulmuş hayaller ve geçmişin kanlı gölgeleri arasında bir kıvılcım belirir. Baran`ın kalbinde bir şeyler kıpırdamaya başlar. Heja`nın sessizliği, içindeki fırtınaya dönüşür. Kimi kaderini seçemez, ama bazıları o yazgıyı yeniden yazmaya cesaret eder...

Bütün gözler Zerda’ya döndü. Cengiz, Zerda’ya bakarak: "Anlaşma bozulmayacak, berdel Zerda’yla olacak," dedi. ​Zerda titredi. Lafı algılamamış gibi baktı herkese. "Berdel Zerda’yla olacak" lafı kulaklarında çınladı. Gözleri kararıyordu. İçindeki nehir kurudu, çorak bir nehir kaldı geriye. Sol gözünden tek bir yaş aktı; bir masumun daha gözyaşı Riha topraklarına düştü. ​Yer yavaşça ayaklarının altından kaydı. Abisinin sevdiği kızın saçı, Zerda’nın boynuna ilmek ilmek dolanıyordu. "Anne, kızın bu sefer töreye kurban gidecek," diyerek sayıkladı Zerda. ​İşte bu sefer töreye kurban giden bir kızın annesinin yüreğindeki çığlıklar Riha semalarına yükselmedi; çünkü Zerda’nın arkasından ağlayacak bir annesi yoktu. Kurgu tamamen hayal ürünüdür!

Aşk bazen mecburiyetle başlar, bazen de bir sığınma ile... Ama ne olursa olsun, kaderin yazdığı notalar asla susmaz. Behram Atasoy, yıllar sonra babasının mirasını devralmak için Mardin’e döner. Ailesinin karanlıkta tuttuğu bir berdel anlaşmasıyla Aydan Aksoy’la evlendirilmesi, hayatını altüst ederken; bu zoraki evlilik kısa sürede beklenmedik bir tutkuya dönüşür. Ancak Behram’ın geçmişten gelen ezeli düşmanı Ferzan Ateş’in Mardin’e dönmesiyle her şey yeniden tehdit altına girer. Bu topraklarda bir başka hikâye ise sessizlikle başlar… Dijvan Azamet. Yalnızlığı seçmiş, geçmişiyle duvarlar örmüş bir adam. Ve bir gece kapısı çalınır. Nur… Kaçarken yolunu kaybetmiş bir kadın. Sığınacak bir yer değil, içinde huzur bulacağı bir bakış arar. Dijvan ona sadece kapısını değil, zamanla yaralı kalbini de açar. Kelimeler az, sessizlik çoktur ama duygular gürültülüdür. Aşk, güvenin kıyısında usul usul yeşerir. Tam her şey yoluna girmeye başlamışken, hayat bir anda yön değiştirir. Çünkü geçmiş hiçbir zaman gerçekten geride kalmaz Ve tam kalpler birbirine yaklaşırken, Dijvan’ın gömülü sandığı geçmişi bir anda karşılarına çıkar. Hiç hesapta olmayan biri… Planları altüst eden bir sır… Ve bir aşkın geleceğini belirsizliğe sürükleyen bir dönüş. Çünkü bazen en büyük sınav, aşk henüz başlamışken gelir…

Mirhan ağa karısının başka birini sevdiğini öğrenecekti üstelik eslem o adamla kaçmak için planlar yaparken.

Diyarbakır`ın toprağı alev, Karadeniz`in suyu hırçın. Barlas Karan, Diyarbakır`da doğmuş bir fırtına. Elvin Bade, Ordu`dan kopup Diyarbakır`a savrulmuş bir dalga. Kardeşi kaçırıldı. Namusu çiğnendi. Mecburiyetten doğan bu evlilikte, ikisi de birbirinin düşmanı olmalıydı. Ama kader, "İki Şehrin Yazgısı"nı tek bir ateşe yazdı... Barlas Karan Arsoy Elvin Bade Sancaktar ...

Bir damla kan uğruna birleşen iki hayata intikam yemini dahil olursa. *** Düşman aşiretin kızıyla bir dama kan uğruna evlendiği için kızın konağa geldiği gün Mardini terk eden adam.. Düşman aşiretin oğluyla bir damla kan uğruna evlendiği gün evlendiği adam tarafından terk edildiği için intikam yemini eden kadın.. *** Başlama tarihi; 09.04.2025

Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

Kadın bir mum gibidir... Bir mum yakıldığında, her dakika o mum biraz daha erir ve sonunda tamamen yok olur. Tıpkı bir kadın gibi. Çünkü insanlar bir kadının yüreğini yaktığında, o kadın her gün biraz daha tükenir. Ve onu yakanlar... O kadının her dakika biraz daha yok olduğunu bile bile sadece izlerler. Tıpkı bir mum gibi... Ben, Mihra Çetiner. Biraz asi, biraz da hırçın bir kadınım. On iki yıl önce Allah`a bir söz verdim. Ve o sözü tutmak için avukat oldum. Şimdi her şeyi değiştirme vakti geldi. Artık kadınların her gün biraz daha yok olmasına göz yummayacağım. Çünkü ben, onların sessizce bir köşede erimesini izleyenlerden olmayacağım...

Onu çok severken onu bırakmak . Belki bir seçimdi. Ama yıllarca küllenmiş görünse de bitmeyen ateşti . #Mardin #Töre #aşk #kabus

Helin Karadağlı, gücü yüreğindeki Allah inancından ve merhametinden gelen, töreye ve aşiretlere baş kaldıran bir hanımağa... Cemca Avşaroğlu, ailesi Avşar Türkmenlerinden olan, Dedeleri yıllar önce bozkırın sert rüzgârlarını ardına alıp bu topraklara yerleşmişti. Aradan yıllar geçmiş, dünya değişmişti. Ama bazı şeyler değişmezdi... Kan, gurur ve aile sözü... Ablasını ve ailesini korumak için korkunç bir suçu üstlenen Cemca Avşaroğlu ve Helin Karadağlı`nın çaresizliği, Hozan`ın öfkesi ve aile sırları, onları ölümle yüzleşmeye sürükler. Bu aşk ve dram hikâyesinde, hiçbir şey göründüğü gibi değildir.

Doğunun sert topraklarında başlayan bir intikam hikayesi… Güç, aşk, bağlılık ve intikamın iç içe geçtiği zorlu bir berdel. Hazal Karahan; güzelliği ile nam salmış kırılgan ama asi bir kadın. Ailesinin yükü omuzlarında acılarla yoğrulmuş bir kadın. Azad Mirzahan; kimsenin karşısın da duramadığı, korku ve kudretin vücut bulmuş hali. Soğuk, acımasız, ama içinde sakladığı kırılgan bir sır… Bir yanda kanla yazılan töreler, bir yanda aşkın imkansızlığı… Kaderin zincirlerini kırmak için yanmaya mahkum iki yürek… KIZIL GELİNE AĞIT. Tüm hakları saklıdır ve bana aittir.

Sürgün yürekti bizim sevdamız

Yazgıya Atılan Düğümün Hikayesi... Zinar aşiretinin ağası Viran Zinar Sipanların büyük torunu Afşin`i isteyecek zannederlerken asıl isteyecekleri kişi Nalin Sipan`dır. Fakat Nalin bu evliliği onaylamaz ama kader bir şekilde ağlarını örer.