Siz: Hey, naber insanoğlu? (17.08) Siz: İddiayı kaybettim. Siz: Cezam da birine yazmak oldu. Siz: Şansıma sen çıktın. Dediler: “Al bu numarayı, olmayan aşkını ilan et.” “Bu yolun sonu ya veda ya sevda… ama benim adımlarım hep sana doğru, Doktor.”

bir esir ve esaret bundan doğan bir güç ; esaret bir veda bir söz bir can borcu hayat tekerrürden ibarettir istemeseniz bile irel içinde öyle tekerrür

İstenmeyen, Azrail`in bile unuttuğu bir kadın. Bu kadına aşık bir adam. "Oyun oynuyoruz Lefu. Sen oyun oynamayı çok seversin."

Beni tanısaydı karanlığımı görürdü. Beni tanımayanlara renkliydim ben... Ailesine karşı bile gururlu olan Sakura`nın hikayesi... İyi okumalar💚🌸🍀💠

"Bazı şarkılar vardır; sadece aşkı anlatmaz.Bu da o şarkılardan biriydi.Terk edilmiş bir kızın, babasına olan isyanı gibi.Ya da var olsa dahi hiç sevilmemiş kızların hikâyesi gibi."Bu hikaye tam da o şarkıların bir parçası.... Yıllar sonra babasının yokluğuna alışan Lila babasından gelen eski bir mektup ile sarsılır. Babası hala hayatta mı? Yıllardır neredeydi? Neden gelmemişti ? Binlerce soru ve düşünce denizinde gerçekleri bulabilecek miydi? Gerçek aşk neydi ve kimdi? Ortaya çıkan sırlar herşeyi daha da karmaşık hale getirmişti.Geçmiş ve gelecek arasına sıkışıp kalan Lila babasını bulma umuduyla eline geçen tek izin peşine düşer.

Bir kadın, hırsızlık yaparak hayatının en güzel yıllarında. Elinde oyuncağıyla gezmesi gereken o yaşında. İstanbul`un is kokan sokaklarından çaldı. Gelceceğini çaldı, umutlarını çaldı insanların. Sonra bir gün, bir aile çıka geldi. İstanbul`dan Karadeniz`in yaylalarına uzanan bir hikaye başladı. Bir sokak gencinin hayyallerinin anlatıldığı bu kitapta. Siz neden bir çocuğun, bir sokak çocuğunun önünde eğilmeniz gerektiğini öğreneceksiniz. Haydi, gelin gelin ve görün. İs kokan İstanbul sokaklarından Karadeniz yayllarına uzanan bu hikayeyi.

Hak ettiğinle karşılaşman için, hak etmediklerinin gitmesi gerekir. Her veda, bir başlangıç. Bir yeni istek mesajınız; İntizar: Rain keeps fallin, tears keep fallin. Pluviophile: Come, lets watch the rain as its falling down. "bense hala aynı çekingenlikle arıyorum, kendimi kahretme nedenimi."

Babasının ölümüyle hayatı ikiye bölündü: Bildikleri ve bilmemesi gerekenler. Bir cinayet, devlet sırları, kaçtığını düşündüğü bir geçmiş vardı. Adını anmadığı, yüzünü silmeye çalıştığı biri vardı. Hayatından kendi isteğiyle çıkan, ardında yarım kalmış cümleler bırakan bir adam ve cinayetin ardından başlayan bir yüzleşmenin hikâyesi. Aşkın, sırların ve sadakatin aynı dosyada yer alamadığı bir dünyada, bazı vedalar gerçekten biter mi?

Herkes veda eder.

Yardım etmek istemişti sadece sonucunun böyle olacağını bilse bile yine yapardı. Karanlıktan korkan birini karanlığa hapsetmişlerdi, korkmuştu ama mücadele etmişti. Başarıp başaramadığını henüz kendi bile bilmiyordu. O gün bir kız çocuğunu kurtarmıştı ama kendi içindeki çocuğu öldürmüştü... Ölmemişti ama artık yaşamıyordu da. "Bazı acılar sessizdir, ölüm gibi..."

Aşk herşeyi göze almakmıdır göze aldıklarından korkmakmıdır

Her hikâye bir başlangıçla başlar. Bizimki ise bir sonla başladı. Ştt çıtır tüm hakları saklı. 🦑 Instagram--> D0lun1y

Vedasız gidişlerin elbet bir dönüşü var mıdır? Mersin’den Bitlis’e savcılık stajı için atanan, enerjisi bitmek bilmeyen ancak babası tarafından yarım bırakılmış bir kadın, Umay Yıldırım. Babasının istediği yolda ilerlerken yolu bir adamla kesişir. Kıdemli üsteğmen Turan Yılmaz herkesin saygı duyduğu ancak çekindiği bir adamdır. “Sen bana şişe mi fırlattın savcı yardımcısı?” “Çöpe fırlatacaktım, şansa size geldi kıdemli üsteğmen.” Vatan için her şey mübah mıdır? “Vatan için her şey mübah Turan" “Biliyorum vatan yüreklim” Aşk, görev ve vatana adanmış hayatlar. Ve aynı davanın farklı cephelerinde buluşan iki yürek. “Seni delirtmeyi seviyorum” “Sana deli olmayı seviyorum.” Güzelce edilemeyen vedalar tamamlanmak için gelecekte beklerler. “Bir başkasından sonra herkes gelebilir, ancak vatandan sonra hiç kimse.” Ancak hikaye bu kadar değil, çünkü Turan’dan Sonra. Aşktan daha güçlü duygular olduğunu, önce vatan demenin, hayatlarını bu uğurda feda edenlerin yazıldığı bir roman. “Bu kitapları bitirene kadar dönmüş olacağım Ötüken yüreklim” Ve ben o kitapların kapaklarını bile açmadım, çünkü o gelecekti. Turan bana dönecekti ama böyle bir sürprizle gelmesini beklemiyordum.

Çocuklar büyür ve değişirlerdi. Alışkanlıkları, yaşam tarzları yaşadıklarıyla şekillenir, birçok şey unutulmaya mahkum bırakılırdı. Peki ya çocukluk aşkları? Kalır mıydı sonsuza dek? Yoksa unutulurlar mıydı? Ölüme aşık bir kadını döndürebilir miydi hayata? İnandırabilir miydi tekrar sevileceğine? Yoksa yetmez miydi gücü hiçbirine? Öylece kayıp gider miydi sevdiğim ellerinden? Bazı visaller mahşere kalmıştı ancak masal devam edecekti geride kalanlarla...

Hayatın kaçıncı darbesiydi bu. İnsanlar hep acı, pişmanlık içinde mi yaşardı? Benim istediğim, hayal ettiğim yetişkinlik böyle değildi. Böyle olmamalıydı... Peki ya sen? Sana en ihtiyacım olduğu zamanda neredesin?

Geçmiş anıların arasında kalan ve sevdiği adamı kaybetmenin acısıni kalbinde taşıyan bir kadının çaresiz ve umutsuz hayatından.. Destan tam bir sabır..

Bütün dörtlükler im bana aiitir. Umarım beğenirsiniz, iyi okumalar hepinize :)

Beyaz ona acıyan, küçümseyici bakışları umursamadan, dudakarını aralayıp titrek ve ciliz bir sesle, "Söyle..." demişti babasına. Keskin bakışlarının hedefi olduğundaysa acı bir şekilde tebessüm etti. Bunu yapmak bile canını çok yakmıştı. Aciz biri gibi duramamaya çalışsa da içinde birbirine karışmış olan duygularla bu hiç mümkün olmamıştı. Ejder`in bakışlarının hedefi olmasıyla sol gözünden bir damla gözyaşı aktı. Sesi duyulmayacak kadar kısık çıkmıştı. Ama içinde barındırdığı duygular tüm odayı doldurucak büyüklükteydi. Tüm bakışlar üzerindeydi, onlara bakmadan tek bir kişiye bakmaya devam ederek konuştu. "Cevabını söyle" diye söyledi kirılgan bir sesle. Ne diyeceğini biliyordu ama yine de duymak istiyordu. Alışıktı hayal kırıklıklarına. Ama babasının bilmediği bir şey vardı. Ölmek baylmak gibi kısa vâdeli değildi! Ejder gözlerini sertçe kapattığında gözünden bir damla yaş firar etti. Maskenin altında görünmeyen o bir damla boynuna doğru yol çizdi. Fısıldar gibi, "Öldürün" dediği anda duyduğu çarpmanın tok sesiyle ekranı hemen kapattı. O kadar cesur bir değildi ki, bu manzaraya bakabilsin. Beyaz bacaklarının onu taşıyamaması sonucu sertçe yere çarpar. Hüngür hüngür ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Gözleri sızladı. Gözyaşları derisini yakarak yanağında uzun bir yol çizdi. Ama o tek bir ses bile çıkarmıyordu. O anda hissettiği burukluk ona ölüm duygusundan da ağır bir duyguyu tatdırmıştı. Arkasında bir enkaz brrakıp gitmişti Ejder. Yıkılmaz sanılan o binayı yıkıpda geçmişti...

Çocukken oynadığımız, güldüğümüz anıların sadece bir anı olup geçtiğini söyleseydiniz keşke... Geçmişe dönüp daha fazlası olmak için elimden geleni yapardım... (Kitabımızın konusu kesinlikle bana aittir bütün haklarım saklıdır! Keyifli okumalar)

Bazı aşklar sessizce başlar... ve asla bitmez. Zeno, geçmişin karanlığında kaybolmuş bir adam. Alda, zamanla yarışan ama kalbi ışıkla dolu bir kadın. Bir Venedik akşamında kesişen yolları, yalnızca bir tesadüf değil, kaderin fısıltısıdır. Bir şiir gibi başlayan hikâyeleri, hayatın en kırılgan anlarına dokunur. Kayıpların, suskunlukların ve fırtınaların içinden geçerken, aşkın yalnızca bir duygu değil; bir inanç, bir duruş, bir direniş olduğunu hatırlatır. Bu kitap, unutulmaz bir sevdanın izini sürerken, okurun kalbine sessizce dokunacak. "Bazı insanlar kısa kalır hayatta, ama sonsuzluk kadar iz bırakır."

Bir adam.. Sokağa düşmüş, kalbinden vazgeçmemiş. Frankowski her şeyini kaybetti, ama sesini asla Sokak lambalarının altında söylediği şarkılar, bir kadının gözlerinde yankı buldu: Mira. Bu, kalbi tükenirken bile şarkı söylemeye devam eden bir adamın son vedası. Ve belki de son duası: "Yarın Mira gelsin..."

Bir kadın vardı rüyalarımda.. gözlerinde çok eski bir fotoğrafın izleri vardı.Dudaklarının kıvrımında bir veda vardı.Veda ediyordu kadın.İnsan ,hiç kavuşmadan veda edebilir miydi?

Ateş kaya: Canım dediğim canımı aldı,yar bildiğim yara açtı ASme Sahra Şah: Coğrafya kaderdir denilirdi ama ben ailemin işlediği günahların kehanetiyle cezalandırıldım Aşkım uğruna bir zalime direnişimdir... Bahoz Peyman :Varsın en zalimi ben olayım ama Aşk zehirse içmeyede zalim olmayada varım... Not:Gerçek hayat hikâyeleri

Hani birini ilk gördüğümüzde o kişiye yabancı oluruz ya peki ya son görüşümüzde de bu durum böyle olabilirmi? Ben nazlı uysal bence her insanın hayatı hikayedir giriş gelişme sonuçtan oluşur Peki ya hayatınızda hiç giriş ve sonuç bölümünde aynı kelimeyi kullandığınız oldumu benim oldu onu ilk gördüğümde ona yabancı demiştim son görüşümde de öyle...

Kitabın eski ismi,Bir...İki...Üç. Yalnızlık mı yaralar insanı en çok yoksa koca bir şehrin ortasında, onlarca insan arasında yalnız hissetmek mi ? Ailesinden ayrılıp sokaklarda kardeşlerini buldu. Bir gün bir kadın geldi ve o sokaktaki çocukları buldu. Hani çoğ kişinin yol kenarlarında görüp geçtiği o çocuklara aile oldu. Hayat yine gülmedi onlara ama onlar güldü. En ufak güzel bir şeye gülümseyip ayakta durdular. Kayıplar verildi, derin yaralar alındı ama yıkmadı. Yeri geldi sevildiler yeri geldi istenmediler ama onlar yaşamaya devam ettiler. İlerde ne olur bilinmez ama bir gün pes etmeyi düşünürse, işte o gün son günüdür. Pınar Öztürk, zorlu yollardan geçip asker oldu. Çok çalıştı yüzbaşı oldu, bir adam gördü aşık oldu, yeri geldi hiç tanımadığı birinin ablası, kardeşi oldu. Hayat bu ya gün geldi aşkını kaybetti, gün geldi sevdiklerini. Yinede yaşamak ve savaşmak için büyük bir sebebi vardı, vatanı. .................... Ben Yüzbaşı Pınar Öztürk, bu vatan için canını verecek askerlerden biri. Kişi ve olaylar tamamen hayal ürünüdür.!!