Ben Zümrüt Arslan Bir adam sevdim.. çok mutlu olucaz sandım ama çocuğum olmadığı için üzerime kuma geldi, ben sesimi çıkaramadım.. Ben Zana Kıldar Bir kadının yuvasının üzerine yuva kurmaya çalıştım, ama ilahi adalet buna izin vermedi Ben Bedir Arslan Bir kadını çok sevdim, diğerine mecbur bırakıldım Ben Hevidar Arslan Gelinimin çocuğu olmadığı için üzerine kuma getirdim, kız kardeşim üzerime kuma geldi.. Ben Dilsu Mirzanlı Bir gülken solduruldum, kırmızıyken siyah oldum.. Ben Azem Arslanlı Babamın zoruyla bir kadınla evlendim, bir kadına aşık oldum.. hem kendimin, hem karımın, hem de aşık olduğum kadının hayatını kararttım.. Ben Mina Zilzarlı Yaşadıklarım sırtıma yük oldu, ve bir süre sonra hasta oldum bu yükü taşıyamadım.. Ben İhsan Zilzarlı Karımın kıymetini hasta olduktan sonra anladım ama herşey için çok geç olduğunu sonra gördüm..

"Yemin ederim meleğim... Aldığım her nefeste, özlemin kalbimi yakıyor..." "O cennetin kapısında bekleyen bir melekti ama şeytan kanatlarını yaktı..." BU KİTAPTAKİ KİŞİ VE KURUMLAR HAYAL ÜRÜNÜDÜR

" ZORLA GİYİLDİGİM TÜLDEN OLUŞAN GELİNLİK O BEYAZLIK , BANA KARANLIKTAN BAŞKA BİRSEY OLMADI..." Berdel konulu kitap Zoraki evlilik Aşk

Karanlik Gece olduğunda ay varolmus demektir ay varoldugunda gece aydinlanmis demektir. Keyifli okumalar...

⸻ İdil, üniversite için geldiği yeni şehirde her şeye yabancıdır: sokaklara, insanlara, hatta kendine bile. Yalnızlığına alışmaya çalışırken kampüste karşılaştığı biri hayatına beklenmedik bir şekilde girer. Burak. Onun yanında her şey daha kolay, daha gerçek hissettirmeye başlar. Ama İdil, bu şehirde sadece yeni bir aşkın değil, geçmişten kalan bir hikâyenin de izleri olduğunu fark edecektir. Çünkü bazen bir odaya, bir tesadüfe ya da bir insana rastlamak… hayatını sandığından çok daha fazla değiştirebilir. Ve bazı sırlar, tam mutlu olmaya başladığında ortaya çıkar.

Kendi hayatında bir misafir gibi yaşayan Zara, geçmişine dair gerçekleri öğrendikçe dengeler sarsılmaya başlar. Bu gerçeklerin ortaya çıkmasını istemeyen babası, onu kontrol altında tutmaya çalışırken hesaba katmadığı bir tehditle yüzleşir. Zara`yı kendi tarafında tutmak mümkündür belki... ama karşı cephede büyüyen tehlikeyi durdurmak sandığından çok daha zordur. Büyük günahların işlendiği bir dünyada, iki masum hayat bilinçli bir şekilde karşı karşıya getirilmiştir. Ama en büyük kötülük şurada yapılmıştır: Onları düşman etmeye çalışırken, aslında birbirlerinden vazgeçemeyecek iki insan yaratmışlardır. Babanın gözünden kaçan tek bir gerçek vardı: Ne yaşanırsa yaşansın, bazı bağlar yıkılmaz.

Kariyerinin zirvesinde olan rakip iki buz hokeyi oyuncusu ayni takimda oynamak zorunda kalınca birbirlerine karşı olan hisleri karışır…

Parmaklarımdaki o pırlantanın ağırlığı, bazen adliyedeki en zorlu dosyalardan bile daha ağır geliyordu. Ben Leyal Tekin Serter; İstanbul Barosu`nun en dişli, en tavizsiz avukatlarından biriyim. Serter Malikanesi`nin o ihtişamlı yemek odasında, porselen tabaklara çarpan gümüş çatal seslerinin arasında, hayatımın en büyük tiyatrosunu oynuyordum. Atlas Serter ile evlenmem, ne bir aşk masalıydı ne de tesadüf. Babasının holdingi, Avrupa ayağındaki çok uluslu bir davanın eşiğindeydi ve rakipleri onları içeriden çökertmek üzereydi. Şirketin tüm gizli açıklarını bilen, yargıdaki bağlantıları güçlü bir `içeriden` dosta ihtiyaçları vardı. Karşılığında ise benim yıllardır hayalini kurduğum kendi hukuk büromun sınırsız finansmanı ve babamın geçmişteki o karanlık borç dosyasının tamamen imhası vardı. Ben özgürlüğümü, Atlas ise imparatorluğunu satın almıştı. Tam bir yıl olmuştu. Bir yıldır her sabah bu masada, Perihan Anne ve Serdar Bey`in önünde `mutlu çift` maskelerimizi takıyorduk. Oysa kapı arkasında birbirimize attığımız bakışlar, keskin birer neşterden farksızdı. Atlas, o her şeyi yönetebileceğini sanan kibirli veliaht; ben ise onun sarsılmaz otoritesine boyun eğmeyen o `hukukçu kadın`.

Bazı evler vardır, kapısını açtığında sıcaklık değil sessizlik karşılar. Bazı insanlar vardır, kalabalığın içinde bile yer bulamaz. “Sana Yer Yok”, dışlanan, görmezden gelinen ve susturulan gençlerin aynı çatı altında kesişen hikâyesini anlatıyor. Bir dolabın kenarında başlayan bu hikâyede, dört kız geçmişlerinden kaçarken aslında en büyük yüzleşmeye doğru sürüklenir. Dostluk, kıskançlık, ihanet ve saklanan sırlar zamanla iç içe geçer; kimin masum, kimin suçlu olduğu belirsizleşir. Bu evde herkesin bir yeri vardır. Ama bazıları için… yer çoktan başkasına ayrılmıştır.

Yaşadığım günler çektiğim acıdan daha fazlaydı, ama çektiğim acılar, yaşadığım mutluluktan bin kat fazlaydı... 317 gün benim izlerimi taşıyordu. Ben ise 317 günün... 17 gün ise benim lanetimdi. Bütün acılarımın süresi 17 gündü.

Aslanın avladığı canlardan yaptığı taht, bir gün o canların ateşiyle kül olmaya mahkûmdur..Çünkü gerçek adalet; kürsüde değil, Neron`un o tahtı yaktığı meşalede saklıdır. 🖤⚖️⏳🪷

Hyunlix var hikayeyi yazabildiğim kadar yazıcam kötü olursa kusura bakmayın.

"Yüreğinin kapılarını benden başkasına açamazsın! Bu ben bile olsam..." "Bu sözüyle deli olduğunu düşünebilirdim ama o an anladım ki bu iki adam birbirinden farklı, birbirini kıskanacak kadar da aşık..." ** "Sırrımı bildiğin için yanımdan ayrılamazsın!" dedi sert bir şekilde. "Sırrını söylemeye niyetim yoktu. Ayrıca kimse bana inanmaz," dedim ukala şekilde. "Olsun, şu sıralar sığınabileceğim en iyi bahane bu," dedi umut dolu bir sesle. ###### BU HİKÂYEDEKİ KİŞİ VE KURUMLAR HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ YA DA KURULUŞLAR İLE İLGİSİ YOKTUR

"Her şeyin bedeli var, güzelliğin de"

Selammm(: Burası Adaletin Gölgesinde ile ilgili fotoğrafları paylaşacağım bir galeri olacak.

Okuyun ve gorun

...Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır...

İstanbul dışında bir köyde yaşayan Yasemin ve ailesinin hayatı, beklenmedik bir cinayetle altüst olur. Ailenin en büyük çocuğu Yaman, müebbet hapis cezasına çarptırılır ve Ağrı Patnos Kapalı Cezaevi’ne gönderilir. Yasemin, ailesini geride bırakıp abisini oradan çıkarmak için Harabî Aşireti’yle bir anlaşma yapar. Ama her şey bununla sınırlı değildir. Yasemin, planın ilk parçası olan evliliği gerçekleştirir: Candar Aslanataş ile evlenir. Ancak bilmedikleri bir şey vardır: Candar’a karşı kurdukları plan başarıya ulaşmış, kitabın ilk sayfasından itibaren başlattıkları savaşta galip gelmişlerdir . ~"Her şeyin sonu güzeldir . Eğer güzel değilse bilki hâlâ son değildir ." ~

İlya Alvarez, yıllar önce yaşadığı olayın etkisinden çıkamayan ama belli etmeyen güçlü ve tanınan bir doktordur. Yıllar önce babası ile açtığı dava karşı tarafın illegal yollarla dosyadaki savcıları tehdit etmesinden dolayı, dosya`nın belirli bir savcısı yoktur. İlya, tam umudunu kaybetmek üzereyken, işler yolunda gitmeye başlar...

"Tarlada can çekişen bir kadının bıraktığı son emanet..." "Ve o emanetin, adamın kaybettiği eşine olan sarsıcı benzerliği..."

Gerçek hayat hikayesi

"Gönlümüz kırgın, ruhumuz yorgun, umutlarımız paramparçaydı. Biz hiç var olmamış gibiydik; ailelerimizin bakışlarında birer boşluk, hikayenin dışında bırakılmış çocuklardık. Kalbi yaralı, ruhu vedaya hazır, ama canı bir küçük duaya asılı kalan o kız çocuklarıydık... Yok sayılmanın karanlığında, sadece nefes almak için değil, var olmak için direndik."

Okyanusun ortasında cehennem olabilir miydi ? Olabilirdi ve olmuştuda. Peki, bu cehennem sadece şeytanlara mı aitti ? Hayır bu cehennem, en çok da kendini yakacak olan odunu kendi sırtında taşıyan aptallara aitti. Peki ya bu cehennemde bir çiçek açabilir miydi? Kim bilir.

Kendi benliğini kaybetmiş iki ruhun birbirlerini bulmasıyla başlayan tutku dolu bir aşk. Polis bir kadının kahramanı olmak kolay olmayacaktı. ~Bazen düynadaki hikayelerimiz yarım kalırdı.Zamansız gidişlerdi bunun sebebi.Ama hiç bir hikâye yarım kalmak için yazılmazdı.Dünyada yarıda kesilen hikayelerimizin son sahnesi gökyüzünde en güzel şekilde yaşanmak için beklemekteydi.Bize düşen dünyada yarım bırakılan hikayenin son sahnesini sabırla beklemek ve bizde kalan tarafını ondan geriye kalan şeylerle süslemekti. Bu benim ondan geriye kalan hikayem.Onunla olan hikayemin yarısı ve en güzel hali...

Gerçek Ailem (Bebek)Kurgusu "Ay gökçek bir oğlandı. Suskun, ağırbaşlı… Güneş ise güzel bir kızdı. Duygusal, kırılgan… Ay, Güneş’e âşıktı. On beşlediği bir gün, kalbini ona açtı. Meğer Güneş de Ay’ı seviyormuş; ama bu aşkı dile getirmeye cesaret edememiş. Ay’ın sözleri ona güç verdi. Ve o gün, ilk kez aynı duyguda buluştular. Ay’ın her on beşlemesinde bir araya geldiler. Gelecek hayalleri kurdular. Son buluşmalarında evlenmeye bile karar verdiler. Ama bu mutluluğu kıskanan bir cazı (cadı) karısı, Güneş’in kulağına Ay hakkında yalanlar fısıldadı. Güneş soğudu. Ay ise olan bitenden habersizdi. Güneş’in etrafında dolandı durdu. Suskunluğuna anlam veremedi. Çok üzüldü. Bir gün Güneş, Ay’a dedi ki; “Boşuna peşimde dolaşıp durma. Seninle evlenmeyeceğim. Benden umudunu kes.” Ay bu sözleri anlayamadı. “Kıyamete kadar senden umudumu kesmeyeceğim,” dedi. “Bir gün suçsuz olduğumu anlayacaksın.” O günden sonra konuşmadılar. Ama Ay, Güneş’i unutamadı. Her on beşlemesinde hasretle ona bakmak istedi. Güneş ise parmaklarını uzatıp gözlerini kapattı. İnsanların Güneş’e bakamamasının sebebi de buydu. O yakıcı ışıklar… Güneş’in ince parmaklarıydı." Yetimhane müdürü sustu. Sonra bakışlarını iki küçücük çocuğa çevirdi. Mavi gözlü olana baktı. Gri gözlü olana baktı. “Demem o ki,” dedi, “bu mavi gözlünün adı Güneş, gri gözlünün adı da Ay olsun.” “Adları gibi yaşasınlar.”