Osman Bey`in kızı Umay hatun ve karesi Bey`in oğlu tuğrul bey

Ailem iyi bir saatçidir. Nesiller boyu bu işi layığı ile üstlendik. Saatler ile aramız hep iyi oldu. Ama babamın benden uzak durmamı istediği tek bir saat vardı. O da benim istediğim tek saatti.

Bir uç beyligin yükselişi

Surlar kan ister. Bazen düşmandan, bazen ihanetten, bazen de aşktan. Bir akıncı beyinin kızı… Aşktan nefret etmeyi öğrenmiş, merhameti ise silah gibi kuşanmış bir kadın. Annesinin ihanetiyle büyüyen bir kız… Sevmeyi zayıflık sanacak kadar yaralı, korumayı görev bilecek kadar güçlü. Aşk geldi. Tam olmaması gereken zamanda. Tam olmaması gereken kişiye. Yaklaşan fetih, kanla yazılan sırlar ve geri dönüşü olmayan kararlar… Bir adam… Kanından değil, yolundan ibaret olmayı seçmiş bir savaşçı. Bu romanda kimse masum değil. Kimse tamamen suçlu da değil. Çünkü bazı savaşlar surlarda değil, insanın içinde kazanılır.

3 kitaplık bitmiş bir seridir. Kitapların başları ve finalleri belirtilmiştir. "HER HATUNUN İÇİNDE ZIRHLI IŞIKLI BİR ER YAŞAR. " 🗡ALTAY ATA SÖZÜ🗡 Hançer başarılı bir veliaht olmak için kendini kanıtlamaya çabalayan bir çocuktu. Hırslı, hazırcevap, azimli ama yüreği yaralı bir çocuk... Annesini doğumda kaybeden Hançer, erkek egemen dünyada merhamete ve şefkate bir türlü doymayan, doyamadıkça sivrileşen o çocuktu. Berk Giray ise babasının sevgisini esirgediği, erken büyüyen bir başka veliaht adayıydı. Abisine, annesine ve kız kardeşine bir hayat vermek için çabalayan kanatları kırık bir kartaldı. Çocuk kalbi, büyüdükçe Hançer’e aşık olmaya başlamıştı. Ama bu aşk, onun saf hisleriyle değil menfaatin kirli gölgesiyle sarmalanacaktı. Ve böylece aşk, karşılığını alamayacağı bir çıkmaza girecekti. Hançer, kağan olan babası Börü Giray`a ve sarayın yozlaşmış soylularına hem kendini hem de varisliğini kanıtlamak isterken Veliaht Töreni`nde kimsenin tahmin edemediği bir hata yapar ve Berk’in babasının tam anlamıyla ekmeğine yağ sürer. Veliaht Töreni`nde kendince aldığı bir kararla hakkını amca oğlu Berk’e teslim ettiğinde, Berk’in babasına yıllar yılı kovulduğu sarayı, darbeyle alması için şiddetli bir koz verilir. Ve hem Hançer hem de Berk uğruna çok şeyler kaybedecekleri zorlu bir savaşa girerler. Herkes, hayatında sahip olduğu herkesi kaybederken Hançer ve Berk ölümle tanışırlar. Ama unutmayın, bazı aşklar en güçlü olduğunuzu sandığınız anda değil hiçbir şeyinizin olmadığı o anda karşınıza çıkar. Lakin, elinizin tersiyle itmek sizin bileceğiniz iştir...

1918… Osmanlı İmparatorluğu kan kaybediyordu. Haritalar, kalemle değil kanla çiziliyor, milletler hayal olup yıkıntılar altına gömülüyordu. Geceleri top sesleri değil, halkın içten içe çürüyen umudu yankılanıyordu. Her şey, bir devrin sona erdiğini haykırıyor; ama kimse bunu yüksek sesle söyleyemiyordu. Saraylar sessiz, sokaklar tetikteydi. Sadakat bir yemin değil, bir yük olmuştu. Dostluklar kırılgan, ittifaklar rüşvetle örülüyordu. Herkes birbirini tartıyor, her bakışta bir hainlik, her susuşta bir sır gizleniyordu. Çünkü bu, bir savaşın değil — bir çözülüşün hikâyesiydi. Ve böyle zamanlarda, gerçek savaşlar cephelerde değil, zihinlerde kazanılırdı. Tetikten önce fikir, silahtan önce strateji konuşurdu. Taşlar tahtaya dizilirken aslında insanlar dizilirdi. Her piyon bir halktı. Her vezir, ya bir ihaneti temsil ederdi ya da suskun bir kahramanlığı. Bu, görünmeyen bir savaşın hikâyesidir. İçinden ihaneti, sadakati, sükûneti ve ihtilali aynı anda geçiren bir satranç tahtasında; akıl, cesaretle; vicdan, korkuyla yüzleşir. Taşlar yer değiştirdikçe, kader de yönünü değiştirir. Ve bazen… Bir ülke yeniden doğar.

Yıllar önce kaybettikleri Elis`i, Kezban olarak bulmuşlardı. Yabancıların oyununa gelip birbirlerini boğazladıkları topraklar, artık eskisi gibi cömert değildi. Bire altı, yedi vermiyordu. Attıklarını zor alıyorlardı, onlara toprakta küsmüştü, göklerde. Belki dünyanın en güzel yeriydi ama hiç birisine merhamet etmiyordu. Üzerinde doğup büyüdükleri toprakları terk etmek zorunda kaldılar. Çocukları rızıklarını kazanmak için göçmen olarak Avrupa ülkelerine gittiler. Türklere olmadık eziyetleri yapan Rumlara gelince, Yunanistan`da hakaretlere uğradılar. Rum olarak kabul görmediler, "Türk tohumu, Türk p..leri," diye hakaretlere uğradılar. Sonunda onlarda Avrupa`ya göçtüler. Kaderin cilvesine bakın ki tekrar bir araya gelmişlerdi, ama ev sahibi olarak değil işçi olarak. Bu topraklar Türkleri de Rumları da mutlu etmemişti. Avrupa`da en ağır işlerde bir başka milletin ekonomisini güçlendirmek için hamal gibi çalışıyorlardı. Zaten her dönem ülkelerin sınırlarını hep ekonomisi güçlü olanlar çiziyordu. Mutluluğun resimlerini de onlar çiziyordu. Güçsüz ülkelerin kaderine de özgürleştirmek adı altında üstlerine bombalar yağıyordu. Ekonomisi güçlü ülkelerin çıkarları arasında sıkışıp kalan güçsüz devletlerin fakir insanları ellerinde bir bohça ülke ülke dolaşıp mutluluğun peşinde koşuyorlardı. Mutluluk ise çok uzaklarda, erişilmez dağların arkasındaydı.

Zamanın kapısı açıldığında, geri dönülen yer çoğu zaman insanın kendisidir. Hudut, zamanın değil insanın sınırını çizer.

Ben yanacak ve yakacağım.

Sekiz yıl yetti cihana Yavuz`a, bir ömür sığmazdı o kılıca. Yavuz oldu bahadır Herkes tanır Selim ise bir sır. Tarih pek çok aşk hikayesi yazdı, çok daha fazlasını ise görmezden geldi. İhaleler, anlaşmalar, toplantılar Mustafa`nın dünyası yalnızca bunlardan ibaretti. O yüzüğü bulana dek. O artık yalnız Mustafa değil şehzade Selim`in kendisiydi. Selim`in kazandığı zaferleri herkes bilir ya kaybettiklerini...

Lütfen önyargı ile yaklaşmayın Çünkü bu kitap sizin düşündüğünüz gibi bir Dini kitap değil bir Bizans`ın Orta Doğu yolculuğunu anlatıyor sebebini okursanız göreceksiniz İyi okumalar diliyorum

Aşk mı daha güçlüdür, yoksa taç mı? İhanetle sadakat arasında sıkışıp kalan bu hikâyede, hiçbir şey göründüğü gibi olmayacak…

"İhtirasın Tahtı"; Sultan Mustafa Han`ın sarayında, hırsın, sevdanın ve ihanetin iç içe geçtiği bir dünyayı gözler önüne seriyor. Sarayın altın kapıları ardında her gece, tahtın ve gücün peşinde olanlar arasındaki çekişmeler hiç dinmiyor. Mustafa`nın çevresindeki hasekiler, birbirlerinin ardında gizlice tuzaklar kurarak tahtı ele geçirme hayalleriyle yanıp tutuşuyor, ancak aynı zamanda kalplerinde Mustafa`nın sevgisini kazanmak için de büyük bir savaşa giriyorlar. Mahidevran Sultan ise başka bir taht savaşının kahramanıdır. Hürrem Sultan ile büyük mücadelesi, onun oğlunun tahta çıkmasını sağlar. Ancak saraydaki her zafer, bir bedel ödemek anlamına gelir. Mahidevran`ın inancı ve güçlü duruşu, onu her zaman taht kavgalarında güçlü kılar, fakat o da içindeki ihanetin ve hırsın ağırlığı altında sıkışıp kalır. "İhtirasın Tahtı", Sultan Mustafa`nın başında olduğu bu sarayda, her bir hasekinin, annelerin, çocukların ve düşmanların taht için verdikleri acımasız mücadelenin öyküsüdür. Taht, yalnızca bir taht değildir; o aynı zamanda sevda, hırs, ihanet ve gücün birleştiği yerdir. Her gecesi, her savaşı, her zafere karşı verilen bedel... Bu, saraydaki her kadının içindeki ihtirasın bir yansımasıdır.

Osmanlı`nın kuruluş zamanlarında olan bir beyliğin varisi ve geleceği

1299 - Floransa. Biri piç doğdu; çamurda, kanın ve ihanetin içinde büyüdü. Diğeri bir prensesti; lal taşlı taçlar, kadife perdeler, altın mürekkeplerin içinde yetişti. Biri korkuyla anıldı, diğeri saygıyla. Ama kader, iki ayrı dünyanın çocuğunu aynı şehir duvarlarının içine hapsetti. Ve orada, sadece aşk değil... İntikam, kan ve onur için yazılmış bir hikâye başladı. ⚜⚜⚜ "Cavallaro gibi bir adamdan kaçamazsın. Seni şehirden çıkarsam bile... peşinden gelir. O seni bırakmaz. Ve hepimizi bunun için öldürür." Lucianna`nın zihninde hâlâ aynı görüntü dönüp duruyordu: Bir meydanda, tek kılıç darbesiyle başı gövdesinden ayırdığı adamı havaya kaldıran o siluet... Cavallaro. İtalya yarımadasının en korkulan paralı asker ordusunu yöneten bir piç. Ve şimdi, kanla yazılmış bir kaderin sonunda, rızası dışında nişanlısı. "Eğer kalırsam, asıl o zaman ölürüm." Bir zamanlar Floransa`nın zambağıydı Lucianna di Fiora. Adı tüm şehirde ihtişamla fısıldanırdı. Şimdi ise, atalarının kurduğu şehirden kölelerle dolu bir yük arabasında, gecenin içinde kaçıyordu. Bir leydi değil, bir kaçak olarak. Ama belki de ilk kez, kendi kaderinin iplerini ellerine alarak. Fakat Cavallaro`nun gölgesi... Söz söylemeden, intikamın sabrıyla çoktan peşine düşmüştü.

Hafızamızdaki aşırı uçlardan biri Sultan II.Abdülhamit Han`dır! Herkes onu kendi siyasi tercihine göre yorumlamış, `Ulu Hakan`la `Kızıl Sultan` arasına sıkıştırılıp, kavga odağına dönüştürülmüştür. Kuraldır: her `ifrat` kendi `tefrit`ini üretir! İki tarafın, bilgi sahibi olmadan kanaat sahibi olmuş fanatikleriyle, tarihi gerçeklerin sadece işlerine yarayan bölümlerini alan tipleri, tarihi kişilerle olaylara salt tarih ilmi açısından yaklaşan dürüst tarihçiyi de konudan soğutmuşlar. Dolayısıyla gerçek Abdülhamit`le gerçek Vahdettin, tarihimizin diğer bazı `gerçek` leri gibi kaynayıp gitmiş... "Son karar sizin" demiyorum çünkü hepimizin beynine yapışıp kesinleşmiş birtakım karar ve kanaatlerimiz var. Bu yüzden son kararı yine tarihe bırakıyorum. Hasbihalimizi, Sultan II. Abdülhamit`in "Tarih tekerrürdür" diyenlere verdiği cevapla bitirelim: "Tarih değil, hatalar tekerrür ediyor."

"Bir Börü`nün ruhu, asla esir alınamaz." ​Ayra, Aşina`nın kadim kanını taşıyan, kılıcı soğuk ve keskin olan bir Türk prensesiydi. Onurunu kılıcının soğukluğunda saklayan genç prenses, yıllar süren bir rehinelik yeminiyle yaşamaya mecburdu. Her nefesi, ait olduğu topraklara duyduğu sönmeyen hasretle ağırlaşıyordu. Lâkabı, gölgesi bile korku salan ‘El Kesen’di çünkü kılıcı, kendisine uzanan her yanlış eli ve her sahte vaadi kesip atmayı görev edinmişti. ​Fakat kaderin prangaları, duygulara işlemezdi. Ayra`nın kalbi, yurdunun kadim ruhuna duyduğu sevgi ile düşman kalede edindiği aile sevgisi arasında parçalanıyordu. Şimdi Ayra, iki imparatorluğun ve iki kalbin arasında sıkışıp kalmıştı. Geri dönüşü olmayan bir seçim onu beklerken o, sadece atalarının onuruna sadık kalmaya yeminliydi. Fakat kader, Ayra’ya bireysel seçim hakkı tanımıyordu. Yazgısı, onu bir gün iki düşman ulusun tek Yegâne Hükümdarı olmaya çağırıyordu.

Kaybolan unutulan unutturulmak istenen Türk`ün töresini Türkçülüğü yeni nesillere aktarmak tekrar hatırlatmak...

Tulu Öztürk, geçmişe yolculuğa devam ediyor... Bu sefer ki yolculuğu Ankara`da. Şirket`in ona verdiği araştırma: "TBMM NASIL KURULDU?" Bu sorunun cevabını almak isteyen Tulu ilk uçakta gider. TBMM ziyareti hız kesmeden devam ederken eski TBMM binasını da es geçmez. Ancak girdiğinde eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bir kez daha geçmişe, Cumhuriyet`in kuruluşuna gidecekti. Osmanlı son kez görünecek, Türk milleti ise tek bir yolda olacak yeni bir rejime merhaba diyecekti. Ancak bilmediği şey... Savaşın içinde olursa ne olur? Tulu Öztürk, geçmiştek bu olayın içine girerse ne olacak? O zaman ZAMAN YOLCULUĞU 2 serisinin devamını okumaya... Hazır mısınız? *BU KURGU TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ* *TARİHLER 1920`LERİ GÖSTERİYOR.* *İYİ OKUMALAR* Başlangıç - 16.07.2025 Bitiş - 07.08.2025

✨ “Tahtın buyruğu ölümdü… kalbin buyruğu aşk.” Mihrimah, sarayın altın duvarları arasında büyümüş bir sultandı. Bir bakışıyla emirlere yön veriyor, bir kelimesiyle kaderleri değiştiriyordu. Ama bir gün — bir seyisin gözlerinde — tahtın buyruğuna karşı gelen bir sıcaklık buldu. Ahmet, sessiz bir hizmetkâr, ama içinde yanan bir ateşle yaşıyordu. O ateş, ne sarayın duvarlarından korktu, ne de celladın gölgesinden. Mihrimah’ın kalbine dokunmak, onun için hem bir mucize, hem de ölüm fermanıydı. Sarayın ihtişamı altında gizlenen bir sır, bir yasak aşk, ve her an boynuna dolanabilecek bir kılıç… Aşk mı kazanacak, yoksa tahta sadakat mi? Bazı hikâyelerde kader, celladın elinde başlar — ama kalpte biter.

İlk kitabımdır. Oy ve yorum yapmayı unutmayın❤️

Aynı vatandaş olan mahpeyker ve rossa ` nın bir gün barbarlar tarafından kaçırılıp osmanlı sarayına satılmasıyla başlar hikaye . Verilen tarihler doğrudur ama hikaye kurgudadır. Rossa` nın mahpeykerin hakkını yemesiyle başlar düşmanlık. Hayatta kim kalıcak?.

Rönesans Çağının İtalya`sında tesadüfler zincirinin bir araya getirdiği hırçın bir aşkın, sırlar, kayıplar ve ihanetler içerisinde sanatın mucizevi detaylarıyla yoğrulmuş hikayesi. Roma`nın soylu hanedanlarından birine mensup olan Maddalena De Benardi, doğduğu evde sevgisizlik ve yok sayılmakla cezalandırılmasına rağmen sevgiye küsmemiş, içindeki hayat dolu kızı hiç öldürmemiştir. On bir yaşında ruhu ve bedenine ağır gelen yaraları arasından uzanan halasının eliyle aile evinden ayrılıp Toskana bölgesinin zengin liman şehri Lucca`ya yerleşmiştir. Büyüdükçe resmin büyüsüne inanmaya başlayarak, Lucca`nın saygın ressamına yüzünü kullanıp var oluşunu ölümsüzleştirmesi için poz verirken, bir yandan da kendi yuvasını kurduğunda sahip olacağı mutlulukların hayalleriyla yaşayan genç kızın Roma`dan gelen bir mektupla hayatının ışıklarla bezeli yönü aniden kapanmıştır. Roma`ya evlilik için çağırıldığını öğrendiğinde ise büyük şaşkınlığa düşer. Hayatın keyifli yönlerinin tadını çıkartmak için yaratılmış, esprili ve çapkın olan İtalyan Asilzadesi Sandrino Panzio`nun etrafına yaydığı baş döndürücü ışık onu ürkütse de ışığına kapılmaktan kendini alamaz. Fakat çok değerli bekarlığını bir oyunla yitirmenin öfkesi içinde yanıp tutuşan Panzio Asilzadesinin aşağılama ve küstahlığının hedefi haline gelmesiyle Maddalena için elde etmeyi kafasına koyduğu sevgi için mücadele içindeki günler başlamıştır. ** Hikayelerimin çalınması, kopyalanması ve benzeri durumlarda Türk Ceza Kanunu ve Anayasamızda yer alan tüm fiili haklarımı talep edeceğim.

Selamün aleyküm arkadaşlar, ben Fatma Ecrin bu kitap tarihi bir kurgu karakterler zamanlar filan tamamiyle benim hayal gücümle oluşturuldu kimsedende esinlenerek yapmadım akışına göre ilerliyorum umarım beğenirsiniz.💗🩷✨🌙🫷🐰🌷🫠

Bir hemşire… Bir zaman yolculuğu… Ve kaderin onu sürüklediği bir oba. Elif, modern dünyanın beyaz önlüğünden koparıldığında kendini 13. yüzyılın savaş, salgın ve ihanetlerle dolu topraklarında bulur. O, şifacı elleriyle hayat kurtarırken; kalbi, aşkın ve yalnızlığın en ağır sınavına çekilecektir. Peki Elif, şifa vermenin bedelini ödeyebilecek mi? Yoksa kendi kalbini iyileştiremeyen bir şifacı mı olacak?