Her hikaye mutlu başlamazdı bazen.Sonunun nasıl olacağını bilmez okumaya devam ederdik.Merak eder,heyecenlanır,okuma hevessimizle ilerlerdik. Peki hayatta bu şekilde değil miydi? Bir olaya bağlı kalarak yaşamak.. Anlatırken gözümüzün dolduğu çokça şeyler vardı belkide.İçimize atmak zorunda kaldığımız,kalbimizin sesini dinleyerek uyuduğumuz.. Belki her hikaye mutlu bitmezdi. Kim bilir.

Alya iki sey için and içti; Biri vatan. Diğeri intikam. Ailesini bir kaza görünümlü suikastte kaybeden. Ölüm ile dirilip Alya olan Leyla’nın verdiği yaşam mücadelesi ve içindeki öfkenin nasıl intikama dönüştüğünü okuyacağınız. Ailesini ondan alan gizli bir örgüt olan Hançer’in beş yıldızı adlı örgütü yok etmeye yemenin eder. Aksiyon, teşkilat tarzında ilerlerken ihanetleri ve sırlarıda peşinden getiren bir hikayeye sahiptir. O zaman ne diyelim; Alya’nın hikâyesi nasıl başlasın? Bir varmış bir yokmuş ile mi? Yoksa, evvel zaman içinde diye mi? Kitap İnkspired uygulamasında ve Web sitemde yayındadır. İnkspired uygulamasında 23k olup birçok okura ulaşması ile beraber 3.kitaba kadar da yayındadır orada. YouTube üzerinden soranlar olmuştu o nedenle atıyorum. İyi okumalar.☺️ YouTube kanalıma beklerim ( VATAN YAZARI)

Bir ölüm , kaç kişinin hayattına mal olur? Aynı evin içinde büyüyen üç çocuktan geriye iki kişi kalır. Biri ikizini kaybederek yarım kalır. Diğeri ise bu hayatta ilk güvendiği kişiyi kaybeder. Güven ve yarım kalma hissini ayakta tutan kişi abileriydi. Umut ölmüştü... Gidişiyle renkler kaybolmuştu. Sesler, şarkılar onun ölümüyle yok olmaya mahkum edildi. Kan kırmızısına boyanmış hayatlar... Geçmişin tozlu sayfalarına karışan bir çocukluk. Yıllar sonra abisinin yarım kalan hayalini gerçekleştirmek için kendi hayallerinden vazgeçerek savaş pilotu olan bir kadın.Hayat onu hiç beklemediği bir yere savurur. Abisinin katili olan kişilerin arasına... Çocukluğunu yaşamayan bütün çocuklara...

" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Abimin arkadaşı kurgusudur! Bazen tesadüfler bir karşılaşma için değil, dengeni bozmak için gelirdi. Aden için kontrol her şeydi. Mesafesini korumayı, kimseye güvenmemeyi ve geçmişin izlerini kimseye göstermemeyi öğrenmişti. Hayatını planlı, duygularını kilitli yaşamaya kararlıydı, ta ki karşısına Karan çıkana kadar... Karan, tehlikeyi sessiz taşıyan adamlardandı. Soğukkanlı, sınır tanımayan ve kimseye hesap vermeyen biri. Onun olduğu yerde kurallar değişir, dengeler kayardı. Ve Aden, ne kadar kaçmaya çalışsa da kendini hep onun karşısında buluyordu. İlk başta sadece çatışmaydı bu. Sözler sertti, bakışlar daha sert. İkisi de geri adım atmıyordu. Ama düşmanlık, yerini açıklanamayan bir çekime bıraktığında işler değişti. Çünkü bazı insanlar seni en çok yaralayabilecek olanlardır… en çok yakışanlar da. Aden, Ghost kimliğinin ardına saklanarak aydınlığın peşine düşerken; Karan da kendi karanlığını Red adıyla taşımaya devam ediyordu. Aden gölgelerin içinden hareket eden, kimliğini saklayan bir hayalet ve bir Cumhuriyet Savcısı`ydı. Karan`sa tehlikeyi açıkça taşıyan, kuralları kendi yazan, doktorluğu yıllar önce bırakmış bir adam. Şimdi aralarında sadece nefret yoktu. Güven, ihanet ve inkâr edilen bir aşk vardı. Ve bazen kalp, en yanlış zamanlarda atardı. Abimin Arkadaşı Savcı -Suçlu (savcı da suçlu aynı zamanda) Hasta kız- Doktorluğu bırakmış adam Rekabet

KILIÇ ARTIK HİÇ OLMADIĞI KADAR KESKİN! GÖK TİM: İNTİKAM KİTABININ DEVAMIDIR. ALYA’NIN İSİMSİZLER TİM İLE YAŞAYACAĞI OLAYLAR VE BAZI GERÇEKLERİN GÜN YÜZÜNE ÇIKACAĞI BİR KİTAP. AKSİYON VE SAMİMİYETİN TA KENDİSİ. TABİ AĞLAYACAĞINIZ BÖLÜMLER VAR.

Hayatınız altı üstünden daha güzel olabiliyormuş. Yıkıldıkça daha da sağlam zeminlerde kurulan bir hayat. Yaşamamak için bazen öldürmek gerekirdi. Öldürmek için ise ölmek gerekir. Şimdi anlıyorum, bir yanımda bencilce sevdiğim adam bir yanımda canımdan çok sevdiğim miniğim uyurken her şey anlam kazanıyor. Bu gece ölen tek şey benim içimde ki o umutsuzluk olucaktı. Taa ki camda gördüğüm o yüze kadar öyle olucak sanmıştım. Şimdi ise bir silah sevdiğim adamla miniğim arasındaydı. Seçim yap der gibiydi. Yine seçim yap!

Gülşah 17 yaşında annesini kaybetmesi ve babasının başka bir kadınla evlenmesi üzerine Ankara`dan İstanbul`a abisinin yanına gider. Abisi 80 darbesinden sonra hapse girer ve babasının yanına Ankara`ya geri döner. Babası Gülşah ve kardeşini kabul etmeyince Gülşah`ın hayatta kalma mücadelesi başlar. Toplum baskısı yüzünden kardeşinin ustası Iraz Fazlıoğlu ile evlenmek zorunda kalır. Gülşah`ın ayakta kalma mücadelesi evlendikten sonrada devam etmektedir. 1980 yılında geçen bir mahalle hikayesi

Aşk, ihanet ve intikam… Zeynep ve Emir’in geçmişi gölgelerle dolu, ama yeni görevler ve sırlar hepsini birbirine bağlayacak. Lina ve Elif’in hayatları, beklenmedik tehlikelerle sarsılırken, Emir’in korumak için verdiği mücadele ve Lina’nın yaşadığı kayıplar, hepsini sınırlarını zorlayan bir yolculuğa sürüklüyor. İhanetler, kayıplar ve unutulmaz anlarla dolu bu hikayede; aşk bazen en umulmadık anda gelir, fedakarlık bazen en acı bedeli gerektirir. Lina’nın kalbi yeniden aşka açılırken, geçmişin gölgesi hiçbir zaman tamamen kaybolmaz. Sürükleyici bir entrika, büyük duygular ve unutulmaz karakterlerle dolu bir hikaye… Aşkın, cesaretin ve kayıpların sınırlarını keşfetmeye hazır mısınız?

Gerçek ailem, teşkilat sahibi aile. İki yarım hikâyedir aslında birbirini tamamlayan. Görünmez ip dediğimiz bir değil birçok yerden bağlar iki yüreği bir birine. İki yarım hayat birleşir ve koca bir ömür olur. Ne zaman gelir karşına çıkar kimse bilemez çünkü kader planla hareket etmez.Yarın uyandığında hiç kimse ne olacağını bilemez.Çünkü kader bir oyun ve insanlar sadece onun istediği doğrultuda sahnelenen aktörler.

Ceylan’ın hayatı tek gecede değişti. Önce okulda işlediği vukuat, sonrada üvey abisine yaptığı şey, Ceylan hayatı uğruna kendini riske atmış, daha 16 yaşında iki vukuat işleyerek kaçmıştı. Onu yanına alanlar ise Duman kardeşler olmuştu.

Yaramaz ikizler ve başlarına aldıkları bela

Kızın babası öldükten sonra Türkiye`ye gelir gerçek ailesini arar ve babasını öldüren mafya aslında gerçek ailesinin oğlu olduğunu ve adamın onu koruması

❝Ait olmadığın bir yerle savaşın bittiğinde, sonucu ne olursa olsun her zaman gitmen gerekir.❞ ~ "Gerçek özgürlük senin için hiçbir zaman bu taştan konak olmadı," dedi fısıltıyla. "Çünkü bu duvarların içinde sevgi dışında her şey var." Kulağıma değen saçlarımı geriye çekti. Nefesi bu kez boynuma çöktü. Sıcaklığı tenimde iz bırakır gibiydi. "Ve sen buraya özgür olmak için gelmedin. Esir olacağını bile bile geldin. Yine de özgürlük diye yanıp tutuşuyorsun." dedi, bu uğurda kendimi bile yakacağımdan habersiz. Sözleri kadar yakınlığı da kaçacak yer bırakmıyordu. Gözlerim kendiliğinden kapandı. Vücudumdan geçen ürperti korkudan çok tanıdık bir teslimiyet gibiydi. "Bir gün," diye mırıldandı, sesi umut kadar yumuşaktı, "sana özgürlüğün gerçekten ne olduğunu göstereceğim, komşu kızı." Sırtım tamamen göğsüne yaslanmıştı artık. Nefes almak bile zor geldi. "O gün geldiğinde, sana ‘özgürsün’ diyerek zincir takan herkes arkamızda kalacak. İntikamın için kinin en büyük silahın,” Bir an durdu. Nefesi kulağımın dibinde ağırlaştı. "Ben ise," dedi alçak bir sesle. Gözlerimi daha sıkı kapattım, açmaya korktum "o karanlıkta yürürken elini bırakamayacak kadar sana adanmış, sadece sana ait olan yoldaşınım." ~~ Onu tanıdım... Ya da en azından tanıdığımı sandım. Karanlığın içinde büyüyen bazı insanlar vardır; kim olduklarını anlatmaya gerek kalmaz, gözlerindeki boşluk her şeyi söyler. O da öyleydi. Bir bakışında terk edilişin izleri, bir gülüşünde işkencenin soğukluğu saklıydı. Hangi yüzüyle karşılaşacağını kimse bilemezdi. Bazen sessiz, ürkek, gözleri dolmuş küçük bir kız gibi konuşurdu. Sonra birden değişirdi; ses tonu sertleşir, bakışları buz keserdi. O an yanındaki insanın içini donduracak kadar soğuk olurdu. Sonra bir kahkaha atar, sanki az önceki hâli hiç olmamış gibi davranırdı. Kim olduğunu sormayın. Çünkü bir cevabı yok. Ya da belki çok fazla cevabı var... ~

"İçmeyecek misin?" dedim ağlayan buğulu sesimle. Sesim ağlıyordu benim yerime. Eliyle kavradığı saçlarımı yüzüne götürdüğünde burnuna yaslayarak içine çekti kokusunu. İki yana salladı gayriihtiyari bir yavaşlıkla kafasını. "İçmeyeceğim." dudaklarından çıkan kelamlar saçlarımın arasında kaybolduğunda elinde kırılacak bir eşya gibi tuttuğu saçıma kondurduğu öpücüğü içimi titretti. Titretmedi, salladı. Yıkılan binaların altında ise kalbim ve ben kaldık. Birde kalbimin canı pahasına koruduğu o. "Çünkü içersem, kokusu parmaklarıma siner. O zaman sevemem saçlarını. Benim gibi bir adamın kokusu yeterince tenine sinmişken bırak saçların sen gibi koksun." Yutkundum. Belki de yutkunamadım. Her bir hecesini kafama kazıdığım cümleleri aciz ruhumda bahar havası estirdiğinde merdivende yaşadığım anlar silindi birden bire zihnimden. "Saruh." dedim acı çektiğimi belli etmek için boğazımdan gelen boğuk bir yakarışla. "Söyle." kalın ve davudi sesi içime yenisini çektiğim sigara dumanıyla kulaklarımdan içeri sızdı. "Hiç." dedim usulca doğrulurken. "Adını söylemek hoşuma gidiyor." *** Kırmızı oda. Oda dolusu saat. Saat iki. Günlerden birisi. Kadın ağlarken adamın gülümsemesi.

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Lina, kimsesizliğin ve mutsuz bir hayatın içinden çıkıp kendi cafesine sahip olmayı başarmış genç bir kızdır. Sessiz bir ara sokakta, lanetli olduğunu bilmediği bir dükkânda yeni bir başlangıç yapar. Ancak geceler uzadıkça, karanlık derinleştikçe Lina yalnız olmadığını fark eder.

Soğuk bir kış gecesi, kimsenin cesaret edemediği o ormana adım attı Yankı Sönmez. Ama bu sadece bir macera değildi. Bu, bir tuzağın başlangıcıydı. Terk edilmiş bir ev. İçeriden açılmayan bir kapı. Ve duvarlara kazınmış kanlı bir mesaj: “Yalnız olduğunu mu düşünüyorsun?” Yankı, karanlık bir labirentin içine hapsolduğunda, yalnız olmadığını fark etti. Her adımda bir sır, her köşede bir tehdit. Ve her şey, onun için hazırlanmıştı. Bu evde ölüm sessiz değil. Bu labirentte çıkış yok. Ve bu hikâyede, hayatta kalmak bir ihtimal değil—bir mücadele. Dilay Türk’ten psikolojik gerilim ve korkunun sınırlarını zorlayan bir roman: KANLI LABİRENT Adımını attığın anda, artık geri dönüş yok.

“Harpten âzâde bir yürekle harbe tutsak bir yüreği ayrı kefelere koyamazsın. Tutsak yürek, âzâde yüreğe ağır gelir.” (KURGUDA BAHSİ GEÇEN TERÖR, ASKER VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜ OLUP GERÇEK HAYATLA HİÇBİR BAĞLANTISI YOKTUR!)

❝ Kızını toprağa veren bir kadınla, herkesi toprağa veren bir adam karşılaşırsa... bu aşk olmaz. ❞ Vera`nın kalbi kızının öldüğü gün durdu. Geriye sadece intikamla atan bir beden kaldı. Çakır Kırımlı ise yıllardır ölümle pazarlık yapan bir adam. Gücün, suçun ve kanın içinde yükselmiş. Ve ilk defa bir kadına baktığında şunu düşünmüş: "Bu kadın ya benimle yanar... ya da beni yakar." Bir örgüt. Bir annenin yarım kalmış yemini. Ve masaya bırakılan tek cümle: "Kızının intikamını istiyorsan... benim karım olacaksın." Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, iki yaralı ruhun yaptığı ölümcül bir anlaşma. Aşk mı? Belki. Ama önce kan var. Önce bedel var. Önce geri dönüşü olmayan kararlar... Bazı kadınlar ağlayarak yas tutar. Bazıları ise intikam alarak yaşar. Vera Aslanlı ikinciyi seçti. Çakır Kırımlı ise onun seçiminden asla geri adım atmasına izin vermeyecek.

Bu bir şiir kitabıdır :)

Işığını arayan adam Gölge’de yuva bulmak isteyen kadın. Enkaz altında kalan İki beden… Bir çığlık… Bir sessizlik. Bir sır… Bir ölüm. Bir mesaj; “Film başladı Hazel Özilhan” Bir kaza… Bir uyanış. Bir kadın…ışığın kendisi. Bir adam…karanlığın içinden gelen. İki ruh. İki yara. Bir kader. Doğan bir aşk… Kanlı bir oyun. İki piyon… aynı tahtada. Sırlar. Gerçekler. Acılar. Ölümler. Ve sonunda yalnızca biri… Aydınlığa çıkacak. Işığın Gölgesi, karanlıkta yankılanan bir hikaye.🕯️

" İnancın bittiği yerde yeni bir umut doğar..." Doğum gününde Aylin`in istediği tek şey, biraz sevgiydi. Ama kader ona, hayatını altüst edecek bir gün verdi. Babası onu bir borcun karşılığı olarak satmıştı. Oysa Aylin`in ruhu, kimsenin sahip olamayacağı kadar özgürdü. Gerçekler ortaya çıktığında, sadece hayatı değil, geçmişi de yeniden yazılacaktı. Şimdi Aylin`in önünde iki yol vardı: ya kadere boyun eğecek ya da küllerinden yeniden doğacaktı. **************----------****************** Aylin" Ben senin satılık malın değilim baba! Beni o adamla evlendiremezsin." Yalın" Bu evlilik sandığın gibi bir evlilik olmayacak Aylin! Ben bu evliliği seni bu adamdan korumak için yapıyorum."

14 yaşında annemi kaybetmem en fazla neyi değiştire bilir ki

“Ben sevmeyi bilmem, sadece yakarım.” *** Karşımda gördüğüm görüntü bir adamın alnının ortasındaki delikten akan kanla son nefesini vermesiydi. Korku bütün ruhumu sarmalarken iki elimle kapattığım ağzımla geriye adım atmaya başladım. Hiç olmasını istemeyeceğim şey gerçekleşti ve arkamda çarptığım bir cisim ile ortama sesin yankılanmasına sebep oldum. Bütün vücudum titremenin akımına kapılmışken yerde ölü bir şekilde yatan adamı vuran büyük cüsseli katil elindeki silahı yavaşça indirerek omzunun üstünde başını çevirip bana baktı. “Gözlerinde bir şey vardı. Onun gözleri ölümün ta kendisiydi.” *** Bir an önce buradan gitmem gerektiğini yukarıda gördüğüm gerçekler ile çok iyi anlamıştım. Adamın itibarının ne kadar büyük ve her şeye sahip olacak kuvvette olduğunu müdüre verdiğim görüntülerin o adama iletilmesi ile görmüştüm. Dalgın kafamı toplayamadan otoparkın sürgülü kapısından dışarıya adımımı attığım anda kolumdan tutulup bir anda kenara çekildiğimi hissetmemle çığırmama fırsat olmadan ağzımın kapatılmasıyla sonuçlandı. Karşımdaki camdan yansıyan görüntüye baktığımda arkamda dağ gibi çağlayan cüssedeki adam ile ölümün beni çağırdığını anladım. “Korkma, ölüm çiçeği. Ölümün şimdi değil” dedi kulağıma doğru fısıldayarak. 03.02.2026 ÇOK YAKINDA SİZLERLE. (KİTABIMIN İSMİ, KONUSU, AKIŞI TAMAMEN BANA AİTTİR. ÇALINMASI, KOPYALANMASI HALİNDE HİÇ DÜŞÜNMEDEN YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR)