Zorbadan Aşka mı

Kulaklarım uğulduyordu. Yanlış duymuştum. Bu kadar değildi. Bunu yapmış olamazdı. Ben yanlış duymuş olmalıydım. Dolan gözlerimi babama çevirdim. Yanlış duyduğumu söylemesini istedim. Bu kadar acımasız olmadığını göstermesini istedim. Fakat aksine babam kaşlarını çatmıştı. Bu benim için son uyarıydı. Kendimi toparlamam ve karşı çıkmamam için gelen son uyarıydı. Parmaklarım kolyemin ucunu kavradığında derin bir nefes çektim içime. Abi neredesin? Babam bu sefer gerçek anlamda boynuma bir ip geçiriyor. Abi gelip beni o ipten almana ihtiyacım var. Boş ver ipi. Benim şu an kollarına ihtiyacım var. Çünkü nefes alamıyorum. Akmak isteyen yaşları geri gönderdim. Boğazımda hissettiğim o yumruyla yutkundum. Ama geçmedi. Aksine boğazım daha fazla yanmaya başladı.

"Ölmek için doğmuştur insan; o yüzden bayılır yağmur sonrası toprak kokusuna..."

Zeki oğlan ve onun aksine dersler ile arası sıfır olan kız aşkı. Belki birbirlerinin tam anlamı ile ters iki insanlardı ama zıt kutuplar birbirini çekerdi

0536...: Naber kaybedenler güzeli? 0536...: Özdebir de yine batırmışsın 0536...: Bir ara gelde ders verelim sana bu engin bilgimizle *Kaybedenler güzeli çevrimiçi 02.16* Siz: ?? Siz: Dalga mı geçiyon aq Siz: Bi s*ktir yaa

Bir kız çocuğu düşünün. Hayata bir çok duyguyu yaşamak için gelen kız çocuğu sadece bir duyguyu yaşamıştı. Yalnızlık, Ben Eylül Kralşan.Kendi kaderine mahkum kalmış bir kız çocuğuyum.Kendi mahkumiyetimi kendim kurmuş bir kızım ben. Bana yalnızlığı bir çok kişi hissettirdi bazen farkında olmadan yaptılar bazen bilerek. Ama ben ölmüşken tekrar nasıl canlanacaktım? Yada toprağın altında nasıl tekrardan filiz açabilecektim? Hikayeme hoş geldiniz bu hikâye bir Eylülzede`nin hikayesi, Mutsuz sonsuz, Mutlu sonsuz bir hikaye.

Geçmişin geleceği

" Ben mi seni deli ediyorum ? " " Evet , her şeyinle deli ediyorsun beni. "

17 yaşında hayatın zorluklarına kardeşi ile göğüs germek zorunda kalan Eylül bir gün aynı onun gibi bir insanla, Demir ile tanışacağından habersizdir. Demir`in Eylül`e kattıkları her gün yepyeni bir satırı oluştururken bu satırların küllere dönüşeceğini ikisi de bilmiyordu. Aşk onları bu yangının içinden kurtarabilecek miydi? Peçeteli Çocuk ve Ruhu Yaralı Kız`ın hikayesi tüm acılar ve tüm mücadeleler ile karşınızda. "Biz önce seninle bir sürü satırın öncüsü olduk Eylül, sonra onlar bir bir kül oldu, benimle onları tekrar yeşertmeye var mısın?"

Eşsiz bir yolculuk... ♡ "Lotus çiçeği üzerine konan her bir toz zerresini temizlermiş..." Gözlerimin içine bakıyordu. İçime işleyen bakışları vardı. Hafifçe güldüğümde sözlerine devam etti. "Tıpkı güldüğünde kötü olan her şeyi unutmam gibi..." Ben nutkum tutulmuş bir şekilde onu izliyorken o elimdeki kutuda duran kolyeyi çıkarttı. Arkamı döndüm ve takmasını bekledim. Düşüncesi çok naifti. Böyle güzel bir hediye... Böyle güzel bir ortam herkese nasip olmazdı... ♡ "Ya kızım yavaş olsana ezdin resmen." Eylül Zehra`nın kolundan tutup üzerimden çekmeye çalışırken bir yandan da azarlamaya başladı. "Freni boşalmış damperli kamyon gibisin Zehra." Zehra ayağa kalkmıştı bile. Eylül de bana yardımcı olmak için elimden tutmaya çalışıyordu. Tabi ben bu sırada gülmekten kendi kolumu bile kaldıramıyordum ki kendimi kaldırayım. O sırada içeriden gelen kapı açılma sesiyle irkilip hemen ayaklarımı toparlayıp oturdum. Görüş alanımıza Oğuz girmişti. Herkes çok sessiz bir biçimde Oğuz`u izlerken bende ne yapacak diye merakla kafamı kapının kenarından çıkardım. Sanırım su falan içecekti. "Deve kuşu olduk resmen şu halimize bak." Eylül gülerken Zehra eliyle Eylül`ün ağzını kapatıp, "Sus duyacak şimdi. Onu izlediğimizi anlayacak." Ne onu mu izliyorduk. Çok ayıp ya. Biz kim izlemek kim. Sadece gitmesini beklerken etrafa göz atıyorduk o kadar... ♡ "Ben salondakileri alayım. Sen de diğer üçünü. Nasıl fikir?" "Zehra saçmalama. İkimiz birlikte yapacağız. Ayrılmak yok." Zehra sessizce iğneye ipliği geçirmeye çalışıyor ben ise içeriyi kontrol ediyordum. Çok sessiz olmamız gerekiyordu. Sonuçta yapacağımız işte ses çıkarırsak bizimkilerden birisi uyanabilirdi. Ne mi yapacaktık? Herkesi bu gece yattığı yere dikecektik...

Eylül hayatındaki en önemli krarlardan birini alamıyordu. Aşk mıydı kariyer miydi o da bilmiyordu Kalbindeti ateş sönmeyen bir kandilen ibaretti...

"Bir intikam acı ve bir doktorun aşk hikayesi."

Mavinin Yeşili`ni final yaptıktan sonra devam edeceğim, bir fikriniz olsun diye paylaşmak istedim^^ Bir yola çıkarsın, ne olacağını bilmeden. Cesursan şayet ne olacağını umursamadan devam edersin yoluna. Her ne olursa, karşına ne çıkarsa, bıkmadan usanmadan savaşırsın. Düştün mü? Kalkarsın. Pes mi etmeyi düşündün? Önüne bir kapı açılır, bu düşünceden vazgeçersin. Nerde olduğunu bilemedin kayıp mı oldun? Dostluklar bunun içindir. Dostunun ışık tuttuğu yoldan korkmadan geçersin. Aşık mı oldun? Canın mı yandı? Tükendiğini mi hissettin? Göz yaşların yanaklarını mı ıslattı? ... Cevap yok. Ne bir çıkış kapısı ne de bir yol yok önünde. O cesaretinin nereye gittiğini bilmiyorsun. O dostların nereye gittiğini bilmiyorsun. Tek bildiğin. Acı çektiğin. Mahkumsun o acıya. Mahkumsun küle dönen bir kalbe. Mecbursun yaşamaya. Her ne olursa olsun dik durmaya. Bundan sonra ne cesaret yardım eder sana ne de dostların. Senin acın seni alakadar eder her zaman... "Kalbimin küllerini dört bir yana savurdum. Sana dair tek bir anı bile kalmasın diye..." ..... Bir kalp küle dönüyorsa şayet, o kalp gerçekten sevmiş demektir. Eylül Tuna & Demir Varol

Galip`in kopardığı düğme Eylül`ün ayaklarının dibine düşerken Galip gözlerini Eylül`ün gözlerinden ayırmadan, "Evet çok kalın kafalıyımdır! " diyerek bir düğmesini daha kopardı. "Laftan da anlamıyorum! " demesiyle bir tane daha kopardı. "Sözden de anlamıyorum! " ve bir tane daha. "Oldukça kabayım! " bir düğme daha yeri boyladı. "Zorbayımda aynı zamanda! " son düğmede yerle buluşurken, Galip yüzünde yaptığından gayet memnun bir ifadeyle Eylül`ün gömleğini kollarından sıyırdı. Eylül çattığı kaşları ve sıktığı dişleriyle bakarken burnundan soluyordu. "Başın göğe erdi mi?! " diye sordu sinirle. "Daha değil. " diyen Galip`in elinden Eylül`ün kurtuluşu yoktu artık. Bazen ne yaparsanız yapın hayat size dönüp tebessüm bile etmez. Hele ki bir sonbahar Eylül-seniz.

Kendi sokaklarındaki apartmanda su zehirlenmesi ile karantinaya alınan 2 kardeş.

Ve kapıyı açtığımda öğretmenle göz göze geldik kafamı sağa çevirdiğimde ne göreyim Fatma çok eskiden okuldan bir arkadaşım olasan sevindimki onu görünce her neyse öğretmene dönüp"merhaba ben yeni öğrenci nereye geçeyim " " istediğin herhangi bir yere oturabailirsin" dedi öğretmen soğuk bir tavırla bende Fatma'nın yanına öturdum herkes tekli oturuyordu sanırım ama tek bir yer boş değildi bende oraya oturdum yanımdaki kız" yalnız herkes tekli oturuyor" diyerek ağız yüz yapmıştı bende " başka boş yer olsaydı otururdum" diye yanıt verdim kız daha abana bişey demedi ders sanırım biyolojiy di yani tahtaya baktığımda öyle görünüyor her neyse öğretmen dersin bitimine 10 dk kala beni tahtaya çağırdı " gel bakalım tanıt kendini" diyerek ben de tahtaya çıktım ve kendimden emin bir şekilde konuşmaya başladım biraz utandım ama bu konuşmamda bir etki göstermedi " merhaba ben Derya 16 yaşındayım en sevdiğim şey kitap okumak ve yazmak " " bukadarmıydı yani" dedi ordan kıvırcık saçlı bir kız öğretmen " tamam arkadaşlar arkadaşınızı sıkmayalım bukadar " bende kafa sallayarak yerime oturdum bugün eve erken gitme kararı aldım oyüzden matematik dersimi işletim okuldan ayrıldım eve doğru yola koyuldum erken çıktığım için servisle gidemedim yoldayken annemi aradım

Ait olduğum yeri bulmama yardımcı olan bütün ait olmadığım yerlere çok teşekkürler.

Bir yüzbaşı ve örgüt liderinin karısı...

Bir varmış, bir yokmuş... Bütün destansı masallar böyle başlar değil mi? Önce bir varmış derler, birileri var olur, o birilerinin masalları var olur. O masallar yaşamlarını sürdürdükçe büyür, büyür ve o birileri fark etmeden kendilerini birbirlerinin masallarının içinde bulurlar. Masallar değildir artık onun adı, masaldır. O birilerinin tek bir masalı vardır artık. Ne yaparlarsa yapsınlar o masalın içinden çıkamazlar. Sonu olmayan bir labirentte hararetle çıkışı ararken kah yakınlaşır, kah uzaklaşırlar ama asla o masalın içinden çıkamazlar. Sonra bir yokmuş derler ve açılır labirentin kapıları. O destansı masal, o zorlu masal bir saniyede yok oluverir. Ne o birileri kalmıştır geriye, ne de o birilerinin masalları. O an anlarlar, o labirentte çıkışı bulmak için geçirdikleri zaman, labirentin çıkışında hissettikleri yokluktan daha değerli olmuştur. Ve o an anlarlar bu yok oluşun artık geri dönüşü yoktur. Destansı masal masallığını yitirip destan olarak kalmıştır ve hep öyle kalacaktır...

Bu hikaye gerçek yaşanmış bir aşk hikayesini anlatıyor

Demet & Taner `seni değerli kılan bu`

Melis&Vedat `Mutlu musun`

Her hikayenin bir başı birde sonu vardır... Her son renkli değildir gökkuşağı misali... Ancak siyahta bir renktir.. Değil mi?

Okul, zamanla insana benzer. Önce yabancıdır, sonra seslerini ayırt etmeye başlarsın. Ben en çok sessiz olanını tanıdım. Ders aralarında yükselen kahkahaların, hızlı adımların arasından geçip okulun en az uğranan yerine bakardım. Kimsenin fark etmediği bir kapıya. Kütüphane, aceleye gelmeyen bir yerdi. İçeri girildiğinde zilin hükmü biter, saatler başka türlü işlerdi. Rafların arasındaki toz, yıllardır dokunulmamış kelimelerin hatırası gibiydi. Orada dururken, okulun gürültüsü arkamda kalırdı. Ben kitapları seçmedim önce. Sessizliği seçtim. Masaya oturup hiçbir şey yapmadan beklediğim anlar oldu. Sadece nefes alıp raflara bakmak, bana huzur veriyordu. Sonraları fark ettim; bazı alışkanlıklar insanın mesleğine dönüşür. O zaman adını koyamamıştım. Sadece bildiğim bir şey vardı: Bu okulda en çok kendim olduğum yer burasıydı.

Gece yağmurun altında tanışan iki insanın karşılışmasıyla başlar herşey...