" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Siz hiç unutuldunuz mu? Unutanları suçlamayın! Zira her unutuşun ardında kim bilir ne hikâyeler vardır. Bu hikâyeleri dinlemeden suçlamak, ardıdan derin pişmanlıklar getirir. Tıpkı Ronya`ya olduğu gibi! Ronya önce unutacak, sonra unutulacaktı. Ayesas Kayıtları 1: Harabe Yurt [tamamlandı] Ayesas Kayıtları 2: Yitik Yurt [30 Ocak 2026`da başladı]

10 Yılın karanlık yaşantısı.. Bir gökkuşağı masalı "Bana güvenmek zorundasın." dedi kızın omuzlarını sıkarak, kız genç adamın yüzüne doğru sırıttı, "Ben hiçbir şeye zorunda değilim bunu bana sen öğrettin" dedi ve kollardan kurtuldu. Bu ikisinin ego savaşıydı.

1918… Osmanlı İmparatorluğu kan kaybediyordu. Haritalar, kalemle değil kanla çiziliyor, milletler hayal olup yıkıntılar altına gömülüyordu. Geceleri top sesleri değil, halkın içten içe çürüyen umudu yankılanıyordu. Her şey, bir devrin sona erdiğini haykırıyor; ama kimse bunu yüksek sesle söyleyemiyordu. Saraylar sessiz, sokaklar tetikteydi. Sadakat bir yemin değil, bir yük olmuştu. Dostluklar kırılgan, ittifaklar rüşvetle örülüyordu. Herkes birbirini tartıyor, her bakışta bir hainlik, her susuşta bir sır gizleniyordu. Çünkü bu, bir savaşın değil — bir çözülüşün hikâyesiydi. Ve böyle zamanlarda, gerçek savaşlar cephelerde değil, zihinlerde kazanılırdı. Tetikten önce fikir, silahtan önce strateji konuşurdu. Taşlar tahtaya dizilirken aslında insanlar dizilirdi. Her piyon bir halktı. Her vezir, ya bir ihaneti temsil ederdi ya da suskun bir kahramanlığı. Bu, görünmeyen bir savaşın hikâyesidir. İçinden ihaneti, sadakati, sükûneti ve ihtilali aynı anda geçiren bir satranç tahtasında; akıl, cesaretle; vicdan, korkuyla yüzleşir. Taşlar yer değiştirdikçe, kader de yönünü değiştirir. Ve bazen… Bir ülke yeniden doğar.

bulunduğu hayatına sessizce veda etmek zorunda kalan Vera yavaş yavaş hayatının şira eşiğine geldiğinden birhaberdir...

"Sen 19 yaşındasın Arya. Benden fazlasıyla küçüksün. Niye evlenmek istiyorsun?" "Çünkü bu evden kurtulmak için tek çarem bu." "Benim çıkarım ne?" "İster misim bilmem ama ne istersen yaparım. Boşanana kadar." "Ne istersem mi?" Yüzünde fesat bir gülümseme oluştmuştu.

“Beni değil, içimdeki ölüyü seviyor… Fırçası her darbede tenimi değil, bir hayaletin tenini okşuyor. Adımı söylerken aslında başka bir kadının yankısı doluyor o harflere. Ben nefes alıyorum, ama o her dokunuşunda bir mezarın kapağını aralıyor. Gözlerimin içine bakmıyor, çünkü benim gözlerimde hayat var — oysa onun aşkı ölüleri sever. Ben ona sarıldıkça, kendi suretim eksiliyor içimde. Sanki ruhumun kıvrımlarında bir kadın daha yaşıyor, sessizce nefes alıyor onunla. Ve ben, yaşadıkça onun ölümünü tamamlıyorum.“ Bu kitabın tüm hakları tarafıma aittir. Başka uygulamalarda paylaşılamaz. Paylaşıldığı takdirde hukuki süreç başlatılacaktır.

İstanbul’un modern dünyasında kurduğu hayatı, tek bir gecede Mardin’in töresine kurban giden bir kadın: Efsun Soyhan. Kardeşinin hatasıyla namlunun ucuna sürülen Efsun, hayatı boyunca kaçtığı o topraklara, bu kez bir "bedel" olarak dönmek zorundadır. Karşısında ise yıllardır intikam ateşiyle kavrulan, bakışları kurşundan ağır Karan Karadağ vardır. Karan için bu evlilik bir vuslat değil; bir aileyi yok etmek, bir gururu diz çöktürmek için kurulan en büyük tuzaktır. Bir yanda özgürlüğü çalınan bir mimar, diğer yanda nefreti aşkından büyük bir ağa... Mardin’in taş duvarları arasında sessiz bir savaş başlıyor: Ya bu nefret bir aşka teslim olacak ya da bu konak her ikisine de mezar olacak. "Sen benim sevdam değil, ömür boyu ödeyeceğim diyetimsin." ⚠️“Olgun temalar içerir.”⚠️

Ailesi tarafından şiddet ve baskıya maruz kalan Deren Çamlı onu ilk kez birinin sevdiğini düşünmüş ve sevgilisinin evlenme teklifi ile İstanbul`a kaçmaya karar vermişlerdir. Babası tarafından "en büyük hata" olan Deren bir gece ansızın kendini yabancı bir şehirde sevdiği adamla el ele bulmayı ummuştur. Evet, yabancı bir şehirdeydi ama artık sevdiği adam yoktu. Yine kullanılmıştı. Elinde ona alınan yüzük ve kendine benzeyen bir oyuncak bebekle tenza bir sokakta öylece terk edilmişti. Bu sefer tek olduğunu düşünerek ilk kez yalnızlığına ortak olan şehire acılarını paylaştı. Onu dinleyen biri olduğunu bilmeden... Aral Noyan, ringde herkes tarafından saygı görülen ve "Mare" diyerek adlandırılan ülke temsilcisi bir boksör... Mare`nin anlamını hakkıyla taşıyan adam o gece o kıza yardım edecekti. Anlamı karanlık olan o adam o kızı aydınlığa kavuşturacaktı. Kimse bilmiyordu.

Şu dünyada her şey oldum. Her isim, her yaşam oldum ama hiçbir zaman istediğim kadar Elzem olamadım. O da diğerleri gibi çalıntı bir isimdi. Ama yine de ben Elzem’dim. Elzem Ateş’tim. Olmayı en sevdiğim kişiydim.

Mafya kurgudur. Aşk, işkence ve argo kelimeler bulunur.

Bazı gerçekler karanlıkta kalmak için vardır. Sisli sokaklarda herkesin sakladığı bir geçmiş, herkesin sustuğu bir sır vardır. Aynı kaderde yolları kesişen altı hayat... zamanın bile iyileştiremediği yaralar ve kaçınılmaz bir bağ. Zaman her şeyin ilacı mı, yoksa bazı büyüler ve aşklar yalnızca karanlıkta mı filizlenir? Bu hikayede geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Zero`nun, aşkı Julia uğruna tüm evreni yok ederek yeni evrenler yarattığı ve canlıların hikayelerini izlediği masallar kitabı.

"Maskenin içine senin kimliğini belirten bir kod işleyecek o adam." dedi Köse ama Sara onu dinlemiyordu sanki. Yalnızca karşısındaki duvara bakıyordu. Köse onun ilgisini çeken yazıya baktı. "Korkunç gelecek biliyorum ama bu yazı gerçek kanla yazıldı." Sara ürperdi. "Kimin kanıyla?" "Çok fazla insanın kanı." Bu yazıyı gördüğü ilk anı anımsayarak kısık bir sesle fısıldadı kutsal cümleyi. "Her yüz maske takar." "Bu ne demek?" Köse dudaklarında bir gülümsemeyle ona döndü. "Görmedin mi Sara?" dedi onun saçını okşarken. "Her yüz maske takıyordu."

“Bugün burada olma sebebiniz nedir?” diye sordu. Klasik bir soru. Ama cevaplar asla klasik olmazdı. Mert bir süre sustu. Sessizlik uzadıkça uzadı. Leyla konuşmadı. Sessizlik onun müttefikiydi; "nsanlar sessizliğe dayanamazdı. “Bazen,” dedi Mert sonunda, “hayatımın bana ait olmadığını hissediyorum.”

Otel Odası 303, geçici insanların, yarım kalmış cümlelerin ve kapısı her kapandığında başka bir hikâyeyi geride bırakan bir odanın romanı. Aynı numara, farklı hayatlar… Kimi bu odaya kaçmak için gelir, kimi unutmak için, kimi de hiç bilmediği bir gerçeği bulmak için. 303 numaralı odada zaman düz bir çizgide akmaz; geçmiş, şimdi ve “keşke”ler aynı yatakta yan yana uzanır. Bu odanın duvarları, söylenememiş sözleri dinlemiştir. Aynası, kendine bile itiraf edemeyen yüzleri görmüştür. Perdeler, sabaha karşı ağlayanları da bilir, gün doğarken gidenleri de. Ve her gelen, aslında biraz kendinden kaçarak bu kapıyı açar. Ama 303’ten çıkan kimse, geldiği kişi olarak ayrılamaz. Roman; kayıp, tutku, pişmanlık ve suskunluğun ağırlığını taşırken, insanın en savunmasız hâlinin yalnız kaldığında ortaya çıktığını fısıldar. Bir otel odasının içinde geçen bu hikâye, aslında herkesin içinde sakladığı bir odaya açılır. Bazı kapılar kilitli değildir; sadece açmaya cesaret edemeyiz.

Hatırlamadığın bir aşk,seni hâlâ bulabilir mi? Liya ve Arven,aynı sorunun peşinden uçurumun kenarına sürüklenir. Belki Yine Sen, zamanın silemediklerini anlatan ve kaderin yeniden yazılabileceğine inananlar için.

Selam Sevgilim; Bugün doğum günün. İyi ki doğdun... Demek isterdim ölüm yıldönümünde. Bilirsin önem vermem pek doğum günlerine ama ölüm yıldönümünü kutlamak benim için bir şereftir. Tüh, bak ölümünden bahsetmeyecektim ama konu açılmışken fikrimi belirteyim. Değil mi? Çok erken gittin. Hiç böyle diyeceğim aklıma gelmezdi. Sen ve... Ölüm! Cidden çok komik. Sen mezardasın, en yakın arkadaşın ise hapishanede. Ne acıklı bir hikaye. Öyle değil mi?? En yakın arkadaşından beklemezdin böyle bir şey. Eee beklemezdin sen. Çünkü herkesi kendin gibi sanırdın. Yazık oldu sana. Belki de kankin öldürmedi seni, belki de böyle bir şeyi yapacağını düşünmediğin biri öldürdü ve suçu bana takıntılı en yakın arkadaşına attı. Böylesi daha kolayına geldi, belki de. Belki de... Bendim seni öldüren. Son anında var mıydım? Desene bana! Kimseye güvenilmeyeceğini söylemedi mi annen sana? Hah, duyamadım? Şuan mezarının yanındayım. Parçalanmış kemiklerin var sadece şurada. Bir bütün halinde bile değilsin! De hadi bana, "Hak etmedim!" de! Yoook. Hak ettin! Sen de biliyorsun bunu. En yakın arkadaşınla aynı kızı sevmenin cezası bu olsa gerek! İkinizde hayatınızı doğru düzgün yaşayamadınız bile. Yazık! Çok yazık! Kahkahalar atıyorum, bunu yazarken sana. Biliyorum, okuyamayacaksın bunu. Ama çok eğlenceli. Sen de denemelisin. Son bir soru. Sen neden öldün ya da öldürüldün? Sahi en yakın arkadaşın neden hapishanede? Neyse seni çoook çok öpüyorum. İyi geceler sana sevgilim. Geri dönülmez bir gecenin sonu daha senin için. Ben hayatımı yaşamaya gidiyorum. En yakın arkadaşınla iyi geceler size. İyi uykular hayatım. Seni çok ama çoook seven sevgilin Vera GÜNAY ♥

Bazı binalar camdan yapılır. Bazı sırlar ise kandan. Hoyrat Ekim Alız, gerçeği ortaya çıkarmak için eğitilmiş bir ajandır. Ona verilen görev nettir: Massimo Group izlenecek. Ama hiçbir dosya, onu şirketin CEO’su Asrın Andrea Massimo’ya hazırlamamıştır. Gücün, paranın ve karanlık sırların hüküm sürdüğü bu dünyada Hoyrat, gerçek ile yalan arasındaki çizginin sandığından çok daha ince olduğunu fark eder. Görev ilerledikçe sınırlar silinir. Bakışlar silaha, sessizlik tehdide dönüşür. Ve Hoyrat bir seçim yapmak zorunda kalır: Görev mi, kalp mi? Çünkü bazı aşklar kurtarmaz. Bazıları yok eder.

Yeraltının iki yüzü vardı: Biri karanlığın efendisi Gölge… Diğeri kanın sessiz hükmedicisi Kara Leydi… Veza… Kanla kurulan bir dengeydi. İhanet ise teraziyi bozan tek gerçek. Denge bozuldu. Artık herkes bedelini kanla ödeyecek

DIVAVISION, sesin bir yetenek değil, bir silah; sahnenin bir gösteri alanı değil, yargı kürsüsü olduğu bir evrende geçiyor. Starflame’de her yüz yılda bir kurulan bu sahnede, ulusları temsil eden Divlar yalnızca alkış için değil, var olma hakkı için yarışıyor. Mikrofonun ucunda bir ses, arkasında ise geri dönüşü olmayan kararlar var. Kazanmak hayatta kalmak anlamına gelmiyor; kaybetmekse yalnızca görünmez olmak demek değil. DIVAVISION, bir müzik yarışması değildir. Bu, susturulmuş seslerin, bastırılmış hafızaların ve kutsal sayılan bir düzenin içten içe nasıl çürüdüğünün kaydıdır. Ve bu kayıt tutulmaya başlandığında, artık hiçbir şey tamamen sessiz kalmaz.

Beyaz karın altında kırmızı bir iz bırakıyor. Elay`ın içindeki ses: “Kandan adam yapsak senle.” Adalet kanla geliyor. Ama bu sefer hedef sıradan biri değil. Kanlı Tahtın Hükümdarı onu izliyor. Av mı, avcı mı? Oyun başladı. Ve sonu kanla bitecek. Karanlık gerilim. Uyarı: Yoğun şiddet içerir.

Yitip, giden canlar. Akıp, Albayrağı süsleyen kanlar... Yıllar önce aileleriyle beraber şehadet şerbetini içen bir tim. Göktürk timi. Çevirdik sayfaları. Geldik bugüne. Tim Göktürk. Abilerini, ablalarının izinde. Onların savaştıkları ile savaşmak için kuruldu. Operasyon adı: Bozkurt. Kurtuluşun destanı. Bu sefer masal değil kanla yazılacak olan bir gerçek. Bir operasyon hangi gerçekleri ortaya çıkarabilirdi? Tim Göktürk`ün ilk baskını kafalarında ki soru işaretlerini arttırmıştı. Gizem DALKILIÇ. Göz renginin huzurlu yeşili vardı. Vardı ama gözlerinde huzur yoktu. Güneşin parlak sarı rengini taşıyordu saçlarının her bir tutamında. Ama hayatında ışık namına bir şey yoktu. İstediği tek şey ölmekti. Çünkü kendi masumiyetinin yükü omuzlarına ağır geliyordu. Bu tamamıyla timin görevini anlatan bir yazım değil. Bir kız çocuğunun kurtuluşunu yazacak bir destan.

ㅤㅤㅤㅤMAFYA ve KÖLE ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤ(Bir köle, Bir kuma, Bir hiç)ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ Pera, hayatı boyunca hep satılmış, ezilmiş ve susturulmuştu. Birilerinin malı, birilerinin oyuncağı olmuş; kendi adını bile özgürce söyleyememişti. Onun için mutluluk, yalnızca yıldızlara bakıp hayal etmekti. Ta ki bir gece kapılar kırılana kadar… İstanbul’un gölgelerinde yaşayan, sanat ve antika kaçakçılığıyla servet kurmuş acımasız bir mafya, Pera’yı kaçırdı. Ama onu satın almak için değil, yanında tutmak için. Başta yeni bir tutsaklıktı bu. Demirden kurallar, sert bakışlar, kaçışsız duvarlar… Fakat zamanla başka bir şey filizlendi. Pera, en çok korktuğu yerde ilk kez kalbinin atışını hissetti. O, onun zindanıydı; ama aynı zamanda ilk defa değer gördüğü tek yer de orasıydı. Zorla başlayan bu esaret, karanlığın içinde beklenmedik bir duyguya dönüştü: Aşk. Ama bu aşk, özgürlüğün kapısını mı açacaktı, yoksa Pera’yı bambaşka zincirlerle daha derinlere mi çekecekti?

August Ratnikov, yeraltı dünyasında Viy adıyla bilinir. Rus mafyasının en karanlık kollarından birinde, görünmeyen ama her şeyi gören bir merkez gibidir. Bilgi, iletişim ve strateji onun alanıdır; ağlar onun üzerinden kurulur, kararlar onun sessiz onayından geçer. Dışarıdan bakıldığında sadık bir adamdır. Düzenin, hiyerarşinin ve kuralların içinde yerini bilen biri… Ancak bu dünyanın bir gerçeği vardır: Güç, er ya da geç el değiştirir. August bunun farkındadır. Viy ve etrafındaki küçük ama etkili ekip, mafya ağının “temizlik” işlerini üstlenir. Sorun neyse bulunur, kökünden çözülür. Yöntemleri serttir, sınır tanımaz. Öyle ki, bu dünyanın bile alışık olmadığı bir korku bırakırlar arkalarında. Çünkü bazen hedef, yalnızca yeraltı dünyasıyla sınırlı kalmaz. Ve bazen, hedef sadece işin bitmesi değildir. Asla başına gelmez dediğin şeyin tam ortasında, o işin içine gömülmüş hâlde bulursun kendini. Viy’in soğuk hesaplarında aşka yer yoktur. Fakat bazen bir bakış, en keskin silahtan daha derin yaralar açar. Şimdi asıl soru şudur: Viy, her şeyi gören gözlerini asla dediği şeyler için kör etmeye hazır mıdır?"