Ve her şey… benim attığım o ilk mesajla başladı: "Komşu Komşu Hu Hu…" Her masal kötü cadının lanetiyle başlamaz. Bazıları bir prenses tarafından yazılır ve sonsuzluğa kadar yaşar. Fakat bu masalda her şey tek bir şeye bağlı: Önce prens, prensesi hatırlamalı... · · ─ ·𖥸· ─ · · O küçük mesaj, yıllardır kalbimin bir köşesinde bekleyen heyecanı uyandırdı. Küçükken yalnızca arkadaşım olan Miraç’la yollarımız ayrı düşmüştü; ama işte şimdi, hayatımın en tatlı karmaşası olarak geri dönmüştü. Her bakışı, her sessiz mesajı kalbimi hızla çarptırıyor, hem gülümsetiyor hem de içimdeki heyecanı kabartıyordu. Kim derdi ki “hu hu” ile başlayan bir mesaj, yılların özlemini ve gençliğin bütün renklerini tekrar getirecek? Ve ben, her anında hem neşeyi hem de kalp çarpıntısını hissederek, bu hikâyeye adım attım.

Elem unutmayı denedi. Unutmak için şehir değiştirdi, kimliğini değiştirdi, kalbini değiştirdi. Ama bazı insanlar insanın kalbinden değil, kaderinden silinirdi. Barut gittiğinde geriye sessizlik kaldı. Ve Elem o sessizliğin içinden bir kadın, bir avukat, bir savaşçı doğurdu. Fakat Barut geri döndüğünde, yıllardır susturduğu kalbi yeniden konuşmaya başladı. O, terk edilişten sonra kendini yeniden yazdı. O ise yarım bıraktığı hikâyenin sonunu tamamlamak için geri geldi. “Unutmak soğutur sanmıştı, ama bazı hatıralar ateşten daha sıcaktı.”

"Günüm gün olmaz seni görmeden Gözlerim ayrılmaz penceremden..."

Eşinin ölümüyle hayatını oğluna adayan Jandarma Özel Harekat Yüzbaşı Oğuzhan Yener ile komşu olan sınıf öğretmeni olan Nur Su Yalın’ın hikayesidir…

“Sabahın altısında insan neden taşınır ki, komşum? O sabah, komşum yüzünden işteki ilk günüm berbat geçti. Dikkatsizliğim yüzünden işten çıkarıldım. Evet, sırf dikkatsizlikten. Çok saçma, değil mi? Bazen benim hayatım da bana saçma geliyor. Neyse… Ama o gün kendime bir söz vermiştim: Hem eski patronumu çökertecek, hem de o komşuyu paşa paşa apartmandan gönderecektim.”

Yeni cerrah olan Aylin, görev için Mardin`e gelir. Ancak bilmediği bir gerçek vardır... Bu şehir sadece sokaklardan ibaret değildir. İki büyük aşiret, görünmeyen bir savaşın içindedir. Ve Aylin, daha ilk gecesinde kendini bu savaşın tam ortasında bulur. Güç, sırlar, ihanet ve kader... Bazı karşılaşmalar hayatı değiştirir. Bazıları ise kaderi.

Yıllar önce tanımak istediğim halde tanıyamadan sessizleşmişti. Aynı apartmanın farklı katlarında oturuyorduk. Gülüşü çok güzel gelmişti. Balkonda oturup ağladığım bir gecede nasıl hayran kalmıştım ki ben...

05*: Hani sürekli asansörde beklemeden gittiğin kişiyim. 05*: Her seferinde de son dakika oluyor amk

Ayaz: "Beni ne kadar tanıyor olabilirsin?" (22.21) İşte beni hafife almamalıydı. Siz: "Ay ne kadar tanıyacağım? " Siz: "Alt tarafı her sabah aynı saatte koşuya gittiğini, kahve içmeyi sevdiğini, tatlılarda sütlü tatlıları tercih ettiğini, genelde bir kafeye gittiğini falan biliyorum." Aynı apartman. Aynı sabahlar. Aynı kafe. Derin iki yıldır seviyor. Ayaz ise bir gece bilinmeyen bir numaradan gelen mesajla merak etmeye başlıyor. Bazen aşk kapıyı çalmaz. Yan daireden mesaj atar. 📱✨

Özgür dirseklerin mutfak masasına yaslayıp öne doğru eğildi. "Seninle koşup oynamayı özledim." dedi Özgür. Burnunun ucuna doğru düşmüş olan gözlüğünü işaret parmağıyla eski yerine iterken. "Bende özledim" dedi Mutfak tezgahında uğraşırken. Başını yana çevirip kendisini izleyen Özgür`e bakarak. Özgür hafifçe tebessüm edip önünde ki bisküvili pastadan bir çatal aldı. Her zaman ki gibi bu tatlı da genç kızın yanındayken lezzetliydi. Yoksa, genç kız yanında yoksa bal, baklava olsa dahi tadını alamıyordu. "Şimdi de oyun oynayabiliriz" dedi Özgür hafif muzip sesiyle. Her zaman ki gibi, bir kaşını kaldırmış yüzünde hafif tebessümü vardı. "Ne?" Nükte`nin yüzünden şaşkınlık ve bir o kadar da anlayamamazlık okunuyordu. "Diyorum ki, eskisi gibi oyun oynaya biliriz. " "Ne oynayacakmışız? Nasıl olacak o?" Nükte`nin sesi alay doluydu. "Evcilik oynayabilriz. Sen anne olursun, ben baba." [Nükte: dikkat edince anlaşılabilen ince mâna. ] [Kapak tasarımı kendi şahsıma aittir. ]

öğrenci - öğretmen kurgusu, bence bir şans vermelisin! Eğlence amaçlı yazılmıştır. Gerçek hayattaki kurum ve kuruluşlar ile hiç bir alakası yoktur!

~~~ Şu anlık açıklama ve kapak koymayacağım. Kurgunun akışına göre karar vereceğim.

MAHALLE KURGUSU İŞTE

Umut Apartmanı, dışarıdan bakıldığında sakin bir binadır. Oysa aynı koridoru paylaşan hayatlar, fark edilmeden birbirine temas eder. Kapılar kapanır, sesler susar ama hiçbir şey tamamen gizli kalmaz. Bu apartmanda büyüyen Asel, güçlü durmayı ve sınır çizmeyi erken öğrenmiş genç bir kadındır. Düzenli görünen hayatı, günlük rutinler ve küçük mücadelelerle ilerlerken; apartmanın en tanıdık yüzlerinden biri olan Ahlas, bu düzenin hiç eksik olmayan bir parçasıdır. Ahlas, görev bilinci yüksek bir polis memurudur. Asel için fazla müdahil bir velet, Ahlas içinse Asel, her an başına iş açabilecek bir ufak belâdır. Aynı binada yaşamak, onları sürekli karşı karşıya getirir; bu karşılaşmalar zamanla basit bir komşuluk ilişkisinin ötesine taşar. Umut Apartmanı’nda geçen bu hikâye; gündelik hayatın içinden çıkan çatışmaları, dayanışmayı ve insan ilişkilerinin görünmeyen yönlerini ele alır. Sessiz görünen yaşamların aslında ne kadar hareketli olabileceğini, küçük anların büyük kırılmalara nasıl dönüştüğünü anlatır. Bazı insanlar yan dairededir. Bazı hikâyeler ise, kaçınılmazdır. Yayın Tarihi: 05.01.2026 ❀ Kitabımın tüm hakları bana aittir! (Ç)alınması durumunda gerekli işlemler tarafımca yapılacaktır! Kopyalanmasına kesinlikle iznim yoktur!!! Kapak tasarımı: thenazll_

Gomşu veledi : Yeter artık vahşi Gomşu veledi : Senden çektiğim ne lan Siz : Hayırdır birader Gomşu veledi : Bak nazikçe soruyorum Gomşu veledi : KARDEŞİMİ Gomşu veledi : NEDEN Gomşu veledi : DÖVDÜN

0530** : İyi akşamlar. Tanıdık motor tamircisi olan var mı? 0534** : İyi akşamlar. 0534** : "Rıfat usta- 0537*** " buyrun.

Birlik içinde olduğumuz huzurla yaşadığımız yerdi Sevgi Mahallesi. Sokağında oyun oynayan çocuklar, bilgi aktarımı yapan teyzeler, mis gibi kokan rengarenk çiçekler. Sıcak bir temmuz gününde açılan kapı ve karşılaşan iki genç...

Bir evde beş kız, beş farklı vibe. O beş kızında farklı farklı hedefleri var. Taşındıkları binada 6 erkek komşuları ile tanışıyorlar.

"Salçalı makarna iyileştirir." dedim O da yüzüne aldığı sırıtışla birlikte "Sende iyileştiriyorsun." dedi.

Kalp akıl işi değildi. Kalbe söz geçiremezdin. Eğer sevdiyse, sevme diyemezsin. Dinlemezdi. Onu sevmek istememiştim ama en çok da onu sevmiştim. O ise beni hiç sevmemişti. Onun için çocukluğundan öylesine bir hatıraydım sadece. Nazlı`ydım ben. Nazlı Aladağ. Babasının Nazlı kızı. Annesinin baş belası. Abilerinin kıymetlisi. Onunsa hiçbir şeyi. Emre. Benim kalbimin en büyük yanlışı. ************ Hâlâ eski Naz`sın." "Değilim," dedim keskin bir tonla. Eski Nazlı severdi onu, çok aşıktı ona. "Çok zaman geçti üstünden. Büyüdüm ben." "Evet," dediğinde gözleri gözlerimi buldu. Gözlerimin içine bakarak konuştu. "Büyümüşsün." "Niye geldin?" Sesim istemsiz sitemli bir şekilde çıkmıştı. "Sıkılmıştın buralardan, öyle diyordun abime en son?" abime dediğim kısmı özellikle bastırmıştım. "Naz, sen bana sinirli misin?" "Ben sana niye sinirli olayım, Emre?" dedim kendimle çelişip, sinirli konuşurken. "Sen benim hayatımda mısın ki sana karşı herhangi bir duygu besleyeyim?" Şaşırmıştı. "Biz beraber büyüdük, Naz. Değil miyim hayatında?" "Değilsin!" dedim bir hışımla. "4 yıl oldu, Emre. 4 yıl. Öyle senin her yaz burada olmandan bahsetmiyorum ben. 4 yıldır hiç gelmedin sen. Arayıp sormadın bile. Sence sen benim hayatımda mısın?" ***

Yan komşu kitabımı beğenicenize eminimm okuyup yorum yaparsanız ve oy verirseniz sevinirimm🩷🩷 •TÜM HAKLARIM SAKLIDIR •KENDİ KURGUMDUR •ÇALINTI OLURSA DAVA EDERİM

"Ve..." dedi kısa bir duraksamadan sonra, "Rüzgar abi deme bir daha." Gülümseyip başımı yana eğdim. "Tamam, Rüzgar abiiim," dedim özellikle uzatarak. Rüzgar ellerini direksiyona vurdu, gülmemek için dudaklarını ısırdı. "Bir gün o `abi`yi pişman olacağın şekilde söyleteceğim," dedi. "Hii, terbiyesiz!" diyerek çıkıştım. Ama bundan zevk almış gibi sırıtıyordu hâlâ. ‐‐‐

Aynı sitede, yan yana duran iki ev… Ve birbirini tanımayan iki genç. Bazı yollar yalnız çıkılmaz… Belki de en güzel yol arkadaşı, kapının hemen yanındaki kişidir.

....... O sırada karşı dairenin kapısının açıldığını duyunca refleks olarak o tarafa dönmüştüm. İşte o an aşık oldum...

Yıllar geçti ama biricik annemizin yeri bir türlü dolmak bilmedi. Acımızı da yanımıza alıp bambaşka bir şehire geldik. Peki yıllar sonra her şeyin başladığı yere dönmeye karar verirsek: KEMER Mahallesine.. Kardeşliğin, dostluğun, ailenin, en önemlisi aşkın mahallesi; KEMER.