Karadeniz’de yaşayan genç bir kadın, kimyanın kurallarını ezberden bilen, düzenle nefes alan bir zihne sahiptir. Hayatı; ailesi, küçük bir lokanta ve her sabah denize açılan bir tekne kadar sade görünür. Ta ki zaman, bir çocuğun nefesiyle yarışmaya başlayana kadar. Bir hastalık. Bir ameliyat. Ve yetişmeyen bir para. Yıllar önce kaybolduğu sanılan bir formül, gizlice yeniden üretilmeye başladığında bu yalnızca bir suç değildir; geçmişin kapısını açan bir hatadır. “Kristal” adıyla Rusya’ya ulaşan bu madde, orada tek bir adamın dengesini bozar. O adam, karanlığı düzen hâline getirmiş bir mafya lideridir. Ve düzeni bozan unsuru ortadan kaldırmak için Türkiye’ye gelir. Başta sorun olarak gördüğü o kadın, kısa sürede başka bir bağımlılığa dönüşür. Onun sessizliği, dikkati, soğukkanlılığı… Adamın dünyasında ilk kez bir şey tehdit edilerek çözülemez hâle gelir. Zorlama ile başlayan bağ, tehlikeli bir yakınlığa; korku, geri dönülemez bir tutkuya evrilir. Kadın için bu, ailesini kurtarmak adına girilmiş bir karanlıktır. Adam içinse, kontrol edemediği tek şey. Kristal, suçla başlayan, tutkuyla derinleşen, aşkın en tehlikeli hâlini anlatan bir roman. Çünkü bazı aşklar vardır; insanı kurtarmaz. Ama kaçmasına da izin vermez.

Asi ve Altan, çocukluklarının masum dünyasında birbirlerine en güvenli liman olmuştu. Ama yıllar, onları ayrı düşürdü ve kader, sessiz bir oyun oynamaya başladı. Altan tehlikelerle örtülü bir özel operasyonun tam ortasındaydı. Fakat beklenmedik bir karışıklık, Asi`nin kardeşi sanılarak kaçırılmasına ve düşmanların eline düşmesine yol açar. Artık Altan`ın görevi, yalnızca düşmanları alt etmek değil; aynı zamanda Asi`yi karanlığın pençesinden kurtarmaktı. Siyah İnci`in gölgesinde örülen bu labirentte, ihanet ve sırlar her köşede pusuda bekliyor.

Ilık bir güz akşamı mandalina ağacının altında iki aile oturuyordu iki ailede geleneklerine habersiz çocuklarına bakıyorlardı minik Ceyda yere düşen bir mandalinayı koşarak yeni bulduğu oyun arkadaşına verdi. Ceyda: bak ne buldum Atlas:sende mi mandalina seviyorsun Ceyda kim sevmez şu mükemmel meyveyi diyerek kıkırdadı daha sonra cebinden çıkardığı mandalina işlemeli bilekli yeni oyun arkadaşına uzattı Atlas kızın minik avucundan bilekliği alırken yeni oyun arkadaşının avucuna kendi bileğinden çıkardığı uçak işlemeli o bilekliği bıraktı utanarak "Bunu sakın kaybetme " dedi ama bilmiyorlardı ki birbirlerine verdikleri o bileklikleri hiç kaybetmeyip onlar sayesinde birbirlerini bulacaklar bu kaderin bir oyunuydu...

❝Sanrılardan ibaretti sanki bütün yaşananlar... Boğazıma oturan o koca yumru, elimden kayıp giden, bir daha da sahip olamayacağım hayallerim, hayatımdı sanki... Ağlayamadım. Bağıramadım. Durduramadım. 26 yıllık yaşamımın, 7 yılında adım atmadığım şehirde, onun tarafından bir başıma bırakılmıştım. Son umudumda da dalından acımasızca koparılıp alınmış gibi hissediyordum... Varlığımdan nefret eden insanlarla doluydu etrafım. Kaçmak isteyip, kaçamadığım bir labirentin içimdeydim sadece. Karanlık yolumu aydınlatan tek bir mumum vardı. Cılız ateşi bir sağa, bir sola savrulurken, koşmam için umut olmuştu bana... Yoktu. Artık o da yoktu. Karanlığın ortasında bir başımaydım. "Sözler hiçbir zaman tutulmaz anne... tutulmaz. Dedim sana. Ben ne sevmeyi hak ediyorum, ne de sevilmeyi. O gün... o gün ölmesi gereken bendim. Bendim." Ucunda oturduğum kayalara içindeki nefreti döküyormuş gibi çarpan o hırçın dalgalar, sanki sesim olmaya çalışıyordu. Gök gürledi. Bulutlar ağladı... Göğsüme ince bir sızı yayıldı. "Beni sevdiğine inanmamıştım zaten..." Titreyen dudaklarımı zapt etmeye çalışırken, gözlerimi karşımdaki hırçın denize çevirdim. "...şayet sen bile sevmekten vazgeçtin." Karadeniz acımasızdı. Aldığını vermez, verdiğini de acımadan ellerinin arasından alırdı... sonra elinde avucunda bir şey kalmazdı. Almıştı. Hepsini ellerimin arasından çekip almıştı. Ben Güneş. Kolu kanadı acımadan koparılan, omuzlarına tonlarca yük konulan kadın.❞ 🌑 0 4 /0 3 /2 0 2 4 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 Written by: simaara 🪶

"Yapamadım ulan, yapamadım! Denemedim mi sanıyorsun! Uzak durmaya çalıştım, yolumu çizmek istedim ama yapamadım. Düşmanımın kızına aşık olmayı engelleyemedim! Uzaklaşmak istedikçe daha çok yandım, öyle bir yandım ki küllerimi bu Karadeniz`e savursalar sönmem! Ne yapacaksan yap, vur kır döv ama ben kız kardeşini seviyorum! Barış mı bitti? Sikimde değil bitsin ama seviyorum amına koyayım ötesi var mı?" dedi karşısındaki adama. Sonunda, dedi içinden. Sonundan yüreği hafiflemişti, aşıktı o kadına. Kör kütük aşıktı, bunu nereye kadar saklayacaktı? Zaten saklamak da ona yakışmazdı, abi dayağı da yemiş olabilirdi ama asla umurunda değildi. Bu saatten sonra ne olacaksa olsundu.

Tek bir emriyle iş dünyasını sarsan, odaya girdiğinde insanları buz kestiren holding veliahdı Aras Soykan için hayat, hatasız çalışan soğuk bir makineden ibaretti. Siyah takım elbiseleri, peşinden ayrılmayan koruma ordusu ve o tehlikeli, ulaşılamaz aurasıyla tam bir "Buzlar Kralı"ydı. Ta ki dedesinin gizli vasiyeti, devasa servetini kurtarması için onu Karadeniz’in en yüksek, en sisli yaylasına mahkum edene kadar... ​Aras’ın planı basittir: Yaylaya çıkacak, dedesinin gizemli ortağına reddedemeyeceği bir para teklif edecek, imzayı alıp o çamurlu topraklardan ilk uçakla kaçacaktır. Ancak hesaba katmadığı, sert bir kayaya çarpacağı bir şey vardır: Karşısındaki gizemli ortak; paraya pula zerre tamah etmeyen, hırçınlığıyla ünlü yaylanın deli fişeği Damla Bekâr’dır! ​Aras, elinde milyon dolarlık çek defteriyle o meşhur tehditkar bakışlarını fırlatırken; Damla’nın cevabı net olur: "Ula uşuğum, gözlerini öyle pörtletme baa! Ben ha bu kağıt parçasıylan ineğime yem mi alayum? Sağa imza mimza yok!" ​Vasiyet gereği hile yapamayan ve o imzayı Damla`nın rızasıyla almak zorunda olan Aras, beş izbandut gibi korumasıyla birlikte yaylada mahsur kalır. Şehirli, "mafya kılıklı" bir iş adamı, bir Karadeniz kızının inadını kırıp o imzayı alabilecek midir? Yoksa o asık suratlı karizması; inek sağarken, çay toplarken ve köy teyzelerinin elinde mıncıklanırken parça pinçik mi olacaktır? ​"Yayla Gülü ve Sosyetik Bela"; kalbinizi eritecek kadar romantik, Aras`ın karizmasını yerle bir edecek kadar bol kahkahalı fırtınalı bir Karadeniz macerası!

"Evlen benimle," dediğimde kendimden emin çıkan sesim beni bile bozguna uğrattı. İlk defa geldiğim bu şehirde, yabancısı olduğum bu dört duvarın arasında ve sadece bir kez gördüğüm bir adama evlenme teklifi ediyordum. "Ne saçmalıyorsun sen?! Böyle bir şey olmayacak!" Kaşları şiddetle çatılırken ses tonu bile öfkesini yansıtmaya yeterdi. "Ben niye tanımadığım bir kadınla evleneyim?!" Ben taraftaki eli yatağın üstünde yumruk hâlini alırken sesi kısıldı. "Üstelik bu hâldeyken..." Belden aşağısının felç olması evlenmemize engel değildi. "Görücü usulü diye bir şey duymadın mı sen hiç?" "Duydum duydum ama senin kadar ısrarcı bir gelin görmedim!" Kınayan bakışlarla bana baktı. Ardından gözleriyle kendini işaret etti. "Gerçekten hayatında sadece bir kez gördüğün ve felçli bir adamla evlenmek mi istiyorsun? Delirmişsin sen!" Benim de kendime göre birtakım sebeplerim vardı elbet. Hayatta hiçbir şeye böyle imkansız gözüyle bakmamalıydı, ona bunu öğretecektim. Oturduğum koltuktan kalktım ve odanın kapısına yönelirken duyacağı bir şekilde konuştum. "Gidiyorum ve dışarıdakilere yakında düğünümüz olduğunu söylüyorum." Ben odadan çıkarken öfkeyle söylendiğini duymuştum. "Deli kadın! Seninle evlenmeyeceğim! Git ve diğer görücülerini bekle!" ••• Bazen, sadece devam edebilmek bile müthiş bir meziyettir. Kaybedişlerin kucağında, hiçliğin ortasında. Bazen de bir uçurumun kıyısında... ••• Bu isimle yayınlanan ilk hikayedir.

Yeni gelen Alman teknik direktörden sonra yaşadığı sakatlık üzerine Yavuz için artık altyapısından çıktığı Trabzonspor defteri acı bir şekilde kapanmıştır. Yeni başlangıçlar için geldiği Demirliman Spor Kulübü’nde “Alabora” taraftar topluluğunun hedefi haline gelir. Gece Mavisi ve Çelik Grisi formanın ağırlığı tüm bedenini sarmışken Demirliman Kadın Futbol Takımının kaptanı Asiye de dertleri arasına eklenir. Liman Kızı, kulübün rekor para vererek kadrosuna kattığı Yavuz’u boğmamak için kendini zor tutarken, ikinci şansını iyi değerlendirmek isteyen Yavuz tüm bu zorluklara göğüs gerebilecek midir? Kuzeyin Oğlu ile Limanın Kızı... Bu gri şehrin gördüğü en tutkulu fırtına. UYARI: Kitap ilerleyen bölümlerde cinsel içerik barındıracaktır. Eser miktarda da olsa argo ve küfür kullanımı vardır.(gerçekten eser miktarda) Rahatsız olacak olan okuyucuların bunları bilerek kitaba başlamalarını tavsiye ederim. İzinsiz olarak kopyalayan, çalan, intihal yapanlar hakkında yasal yollara başvuracağımı peşinen bildiririm. Keyifli okumalar dilerim...

Hırçın denizlerin karalığına tutulup ailem için aşkından vazgeçen bir kadın oldum. Buradayım ve hep olacağım, ben Defne Karabekiroğlu asi denizlerde savaşan ama kaybetmeyi bilmeyen o kadınım. Bilemezdim ki kızımın babasına yeniden aşık olup imkansız olacağımızı. Miran Demirhan Mardin’in en güçlü aşiretinin veliahtı. Ben ise Trabzon’un en köklü ve en düşman sahibi Defne Karabekiroğlu bu ise bizim hikayemiz.

3 aylik bir kitap olmasıni planlıyorum 2.sezon başlayana kadar yani... bayılarak yazıyorum umarım beğenirsiniz YouTube kanal ismim @yt_belia

Karadeniz`de filizlenen, İstanbul`da bir daha hayat bulan bir sevdanın hikayesi. Karanlığın adamı Zifir Han Yaman ve kuzeyin kızı Şimal Alaz`in dillere destan aşkı masumca filizlenir ancak yaşanan bazı olaylardan ötürü iki aşık birbirlerine ağır yeminler ederek yollarını ayırır. Aradan aylar, yıllar, mevsimler geçer. Kader ağını yeniden örür. Kuzeyin kızı ve karanlığın adamının yolları bu kez İstanbul`da kesişir. Üstelik hiç beklenmeyen bir süprizle.

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı`nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Kitaba bir süreliğine ara verildi...Kızımız mafya...Bir şans verirseniz pişman olmazsınız.

"Vefakâr sevgisi geçici olmayan kişiye denir, ben seni sevmekten bir an bile vazgeçmedim." Diye konuştu genç kız narin sesiyle. Yeşil gözleri karşısındaki adamın çakır gözlerini bulduğunda usulca yutkunup acı bir tebessüm kondurdu solgun dudaklarına. "Sen ise beni bir an bile sevmeyi düşünmedin Civan Mert." Başlama tarihi; 23/ 03/ 2025

"Abim hızla ayağa kalkıp yan masaya yürüyünce ben de onun arkasından kalktım ve pıtı pıtı onu takip ettim. Ne şu an onu durdurmam falan mı gerekiyor. Hadi ordan KAOS EN SEVDİĞİM EN SEVDİĞİM."

Savcı & Asker & Karadeniz Kapak ve kurgu şahsıma aittir. Bir Wattpad kurgusu. Bir kadın var eksik büyümüş. Hayatın acı gerçekleriyle küçük yaşta karşılaşmış. ... Ve bir adam var. Vatanı için ailesinden vazgeçen bir asker var. Vatanını seçtiği için evladından vazgeçen bir ailesi var. ... Bir kadın var. Karadeniz kadar inatçı, asi, hoyrat. ... Bir adam var. Karadeniz`in hırçın dalgalarıyla boğulacak olan.

Karadeniz`in hırçın dalgaları arasında yok oluyorduk. Ben kimsin bir Saralmı yoksa Aris mi? Karanlık içine çekiyordu herkes bir birinden nefret ediyordu. Nefretin getirdiği bir tutku vardı çünkü insanlar imkansızı her zaman severler. Bizim olan herşey imkansızdı...

Elem unutmayı denedi. Unutmak için şehir değiştirdi, kimliğini değiştirdi, kalbini değiştirdi. Ama bazı insanlar insanın kalbinden değil, kaderinden silinirdi. Barut gittiğinde geriye sessizlik kaldı. Ve Elem o sessizliğin içinden bir kadın, bir avukat, bir savaşçı doğurdu. Fakat Barut geri döndüğünde, yıllardır susturduğu kalbi yeniden konuşmaya başladı. O, terk edilişten sonra kendini yeniden yazdı. O ise yarım bıraktığı hikâyenin sonunu tamamlamak için geri geldi. “Unutmak soğutur sanmıştı, ama bazı hatıralar ateşten daha sıcaktı.”

Bazı insanlar deniz gibidir. Uzak durman gerektiğini bilirsin… ama yine de yaklaşmaktan vazgeçemezsin. Bala, hayatını kurallarla yaşayan bir doktordu. Ta ki bir gün, acil servisin kapısından içeri giren o adamla karşılaşana kadar. Kuzey Konkar. Adı bile mesafe koymak için yeterliydi. Bala onun dünyasına ait değildi. Kuzey de onu hayatına almak istemedi. Ama bazı kaderler… insanın seçimine bırakılmaz. İki düşman ailenin susması için, bir imza yeterliydi. Ve o imza… Bala’nın hayatını Kuzey’e bağladı. İstemediği bir evlilik, geçmişten gelen bir reddediliş, ve hâlâ hayatında olan başka bir kadın… Bala için bu sadece bir evlilik değildi. Bu… bir savaşın ortasında kalmaktı. Çünkü bazı denizler… seni önce iter, sonra geri alır. Ve bir daha asla bırakmaz.

Deniz ve kıyının savaşı... İmkânsız Karadeniz aşk hikâyesi. ⚓ Karadeniz dalgaları, affetmez alır götürür sevdiğini. Geri vermek gibi de bir huyu yoktur. Senden koparır bir parçanı. Geriye sadece dalgaların vurduğu kıyılarda yasını yaşamak kalır. " Biz hep aynı kıyıya vuran iki dalga gibiyiz birbirimize çarpıp dururuz ama bir olamayız. "

Karadeniz`in sisi altında çocuklukları aynı acının gölgesinde büyüyen iki beden: Meva ve Mirhan. Onlar birbirlerinin hem celladı hem de tek sığınağı olmak için mühürlendiler. Meva Soykan, okyanus mavisi gözlerinde bir Karadeniz fırtınası saklayan, gururu kırıldıkça daha da dikleşen o hırçın kız... Mirhan Çakıroğlu, zifiri karanlık bakışlarında geçmişin intikamını taşıyan, zifiri gözlerinde biriktirdiği o karanlık otoriteyle, Meva`nın mavisini yutmaya ant içmiş bir adam. Şimdi barut maviye çalıyor. Nefret en derin yaralarla harmanlanıyor. Birbirlerini yok etmek mi daha kolay, yoksa okyanus mavisi bir gözün içinde boğulurken zifiri bir karanlığa teslim olmak mı?hangi yolun sonunda küle döneceklerini, hangi bakışın altında can vereceklerini bilmiyorlar. İntikam mı daha yakıcıdır, yoksa imkansız bir aşkın küllerinde yeniden doğmak mı? Meva`nın buz mavisi bakışları, Mirhan`ın karanlık duvarlarına her çarptığında, tek bir gerçek kalıyor geriye: "Bu savaşta kazanan olmayacak; ya beraber yanacaklar ya da birbirlerinin küllerinden yeniden doğacaklar."

" bir kağıt parçası nelere kadir be." " bir kağıt parçası dediğin DNA testi Büşra." " Ne o da Kağıt parçası değil mi? iyi yönünden düşünelim hayatım, bir kağıt parçası sayesinde kuzen çıktık kötü mü ayol?" " zaten tek iyi yönüde bu ayol." ☆ 14 yaşında öğrenilen iki gerçekten, iki çocukluk arkadaşının, iki kuzen çıkması. Dilek ve Büşra yan yana geldiklerinde o gün asla olaysız bitmezdi. Peki şimdi ikisi aynı evin içindeyken neler olacak? ☆ " Biz sizi kısıtlamıyoruz biz sizin yaşamanızı istiyoruz.Dirisine yeni kavuştuğumuz yavrularımızın ölüsünü görmek istemiyoruz.Ama siz de burnunuzun dikine gidip O adam için ailenizi bırakıyorsunuz" " O adam dediğin Ben baba diye çığlık attığımda Senin geleceğin yerde benim yanımda olan adam" ☆ " o sizi koruyabilecek mi Dilek ?Biz evlatlarımız için yapıyoruz Sizin için oradan uzaklaşıyoruz sizse bile bile o adamın yanına onunla birlikte ölmeye gidiyorsunuz." " O adam dediğin senin kardeşin baba bizim amcamız." ☆

Karadeniz`in dalgaları insanı iki şekilde büyütür: Ya içine çeker, ya da taş gibi sert yapar. Trabzon`un dar sokaklarında, yağmur kokan taş merdivenlerinde büyüdüler onlar. Aynı mahallede, aynı rüzgârın savurduğu çocuklukta. Tufan Çavdıranoğlu... Adı gibi. Gür, sert, yıkıcı. 28 yaşında, gözlerinde fırtına taşıyan bir başkomiser. Üniformasının altında kanun kadar katı bir adam. Mafyanın kirli dünyasına savaş açmış, adaletle nefes alan biri. Ama her güçlü adamın kalbinde kimsenin bilmediği bir çatlak olur. Sadem Atarca... 24 yaşında. İsmi sade ama kaderi değil. Gözleri Karadeniz sabahı gibi; puslu ama derin. Almanya`ya taşınan ailesiyle birlikte çocukluğunu yarım bırakmış bir kız. Gidişi bir vedaydı, dönüşü bir mecburiyet. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde, ortada ne masum mahalle günleri kalmıştı ne de çocukça umutlar. Ortada sadece iki aile, iki tehdit ve tek bir çözüm vardı: anlaşmalı evlilik. Bir çift alyans... Birbirlerine zincir gibi takılan iki halka.

#isfad Fan fiction

Trabzon’da bir aşk başladı. Kimse yüksek sesle söylemedi ama herkes bildi. Elif gitti. Mert kaldı. Yıllar geçti, hayat değişti, şehir büyüdü. Ama bazı duygular yerinden kıpırdamadı. Bu kitap; Karadeniz’in sertliğinde büyüyen bir aşkı, ailelerin sustuğu gerçekleri ve yıllar sonra aynı şehirde yeniden karşılaşmanın ağırlığını anlatıyor.