Ateş Çağan hatırlayamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir adamdır. Geçmişi zihnini parçalamakla kalmamış aynı zamanda ruhu ve bedeninde de kalıcı izler bırakmıştır. Öyle ki, Ateş Çağan kendi adını bile kendisi koymak zorunda kalmıştır. Aysis İlay, unutamadığı çocukluğundan kalan travmalarıyla boğuşan genç bir kadındır. Geçmişi anılarını kirletmekle kalmamış, aynı zamanda geleceğine dair umutlarını da yok etmiştir. Öyle ki, Aysis İlay aynaya bakmaktan bile nefret etmektedir. Ateş kızgın bir korken Aysis buzdur. Ateş yanarken Aysis donuyordur. Kavuşmak ölüm, ayrılık kurtuluştur. Aşkın çağrısı ise kaçınılmazdır.

Hem kitap tanıtımı hemde eleştiri

Bazı hikayeler beyaz sayfalara değil, tozlu topraklara ve mühürlenmiş kaderlere yazılır. Alın Yazım, sadece iki gencin aşkını değil; yüzyıllık bir öfkenin, kan davasının ve imkansızlığın ortasında yeşermeye çalışan kırılgan bir umudun hikayesidir. Berfin, iki ateş arasında kalan bir yürek... Bir yanda sadakatle bağlı olduğu ailesi, diğer yanda düşman aşiretin oğlu Poyraz’a duyduğu, dile getiremediği o derin sızı. Onların birleşmesi, aslında iki tarafın da silahlarını gömme bedeliydi. Ancak Berfin için bu evlilik, bir barış köprüsü müydü yoksa ruhunun hapsolacağı altın bir kafes mi? Bu kitapta; aşkın gururla, törenin sevdayla ve kalbin mantıkla girdiği o amansız kavgaya şahitlik edeceksiniz. Her satırda şu sorunun yankısını duyacaksınız: "Kader bizi bir araya getirdiyse, neden kalplerimiz hala bu kadar uzak?" Keyifli okumalar dilerim.

Psikolojik deney, saplantı ve masum olmayan mesajlar!

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe Instagram adresi: toprak_cicege_durdugunda •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.

Sevdiği adam olan nişanlısı Arat`tan ayrılmak zorunda kalan Nazen`i zorla Devran`la evlendirmişlerdi ama yine de o Arat`tan vazgeçmemişti.

1.Seri◇ Kalabalığın içinde yalnızlık.Biraz garip değil mi bu cümle.... evet garip ama doğru.İnsanların sana bakınca iğrenip geri çekilmesi, acı verici dimi.... evet acı verici 16 yıl önce kızlarını kaybeden SOYKAN ailesi yıllar sonra kaçırılan kızını buldu ama bir sorun vardı; Kızları ailesini istemiyordu. EMEL ya da gerçek ismi olan HAYAL SOYKAN yıllar sonra bulduğu ailesine alışabilecek miydi? Yaşadığı olaylar buna izin verecek? Geçmişin izleri ne olacaktı? Emel aynı anda hem ailesine alışabilecek,hemde onu ilk gördüğü andan beri onu seven Ayaz ile ilişkileri ne duruma gelecekti?

İrem, genç ve güçlü bir kadındır. Hayatını kendi başına sürdürmeye çalışırken, 2,5 yaşındaki kızı gece mira varlığı hayatına bambaşka bir yön verir. Gece mira İrem’in hayatındaki en değerli varlığıdır; onun neşesi, sorumluluğu ve aynı zamanda en büyük sınavıdır. İrem’in geçmişte yaşadığı tek gecelik ilişki, şimdi gece`nin babası olan Emre ile yeniden yüzleşmesini gerektirir. Emre, ilk başta sorumsuz ve çekingen bir baba gibi görünse de, kızının hayatında gerçek bir rol almak zorunda olduğunu fark eder. İrem ve Emre arasında yaşanan bu karmaşık duygular, hikayeye dramatik ve romantik bir boyut kazandırır

​"Bazı vedalar yarım kalır, bazı pişmanlıklar ise bir ömür sürer. Peki ya kader, size zamanı geri sarma imkanı  sunsaydı?" ​Dünyam başıma yıkılırken, sadece bir ekran ve bir isim vardı karşımda. O an, nefes almayı bıraktım. Gözlerimden süzülen yaşlar, yüreğime damlayan birer kor parçasıydı. O fotoğraftaki gülüş, o bakış... Hepsi birer hayalden mi ibaretti şimdi? Hayır, bu bir kabus olmalıydı. ​"SON DAKİKA: YİĞİT EREN AKTAŞ ŞEHİT DÜŞTÜ." ​Haber spikerinin sesi kulaklarımda uğuldarken, kendimi bir anda arabanın direksiyonunda buldum. Nereye gittiğimi bilmiyordum, sadece ondan kaçıyordum. Ondan ve o yıkıcı gerçeği kabullenmekten. Gözyaşlarımdan önümü göremiyordum, her şey bulanıklaşmıştı. O an, kaderimin başka bir yöne kırılacağından habersizdim. ​Ve sonra... ​Fren sesleri, çarpışma, metalin çığlığı... Ve karanlık. ​Gözlerimi açtığımda, karşımda lüks ofisim değil, lise sınıfının tahta sıraları vardı. Ve tam karşımda; henüz üniformasını giymemiş, gülüşüyle dünyayı aydınlatan Yiğit Eren Aktaş. ​Kader, bana en büyük kumarını oynuyor.​Bu sefer kaçmayacağım. Bu sefer ellerini bırakmayacağım. Eğer seni kurtarmak için dünyayı yakmam gerekiyorsa, kibriti ilk ben çakacağım. Elif Hancıoğlu. Yeni yayınladığım kurgum Zamanın İzleri size soluksuz bir okuma imkanı sağlayacak. #Zamanda yolculuk #ikinci şans #aile baskısı #lise aşkı #dram #şiir Ve daha nicesi bu kitabımda olacak desteklerinizi bekliyor olacağım.🤭🤗

"Beni koruduğuna emin misin?" diye sordum, sesimdeki o hırçınlığı bastıramayarak. Elini indirip yumruk yaparken,"Evet" dedi, sesi bu sefer daha derin, daha yaralı bir tona bürünmüştü. "Ama siz ısrarla o ateşin içine, sırf birilerine inat olsun diye yürüyorsunuz." "Babam beni böyle büyüttü." dedim bakışlarımı ondan kaçırarak. Kuzey’in göz bebekleri bakışlarımı takip ederek, yüzümde karanlık bir harita çizer gibi gezindi. "Seni mermilerden koruyabilirim Arselen," dedi, sesi hırıltılıydı. "Seni pusulardan, namlulardan, o sikik heriflerden koruyabilirim. Ama kendi hırsından, o dinmek bilmeyen öfkenden ve kendimden koruyamam." Öfkeyle soludum. "Sadece işini yap Kuzey! Sakın bir daha benim kararlarıma bu tonda müdahale etme. Fazlasını istemiyorum." "Siz fazlasını çoktan aldınız." dedi, bir adım geri çekilip mesafeyi tekrar o soğuk profesyonelliğe çekerken. Kalp atışlarım hızlanırken dediğini duyamamış gibi yaparak bakışlarımı ondan yine kaçırdım. Arkamı dönmeden önce, omzumun üzerinden ona son bir kez, en keskin bakışlarımla baktım. Bu, bu geceki son ikazımdı. ​"Ve bir şey daha," dedim, sesimdeki o otoriter tınıyı yeniden kuşanarak. "Bana sadece sinirlendiğinde sen diye hitap etmeyi kes. Ya hep, ya hiç." Ona bu kadar yakınken kuralları hatırlatmak, aramıza o aşılmaz uçurumu yeniden kazımaktı. Ben bir Arselen’dim o ise benim gölgem. Sınırları belirleyen bendim, o ise o sınırların içinde kaybolan. Seçimi ona bırakmıştım ve Kuzey Koroğlu, “hiç” olmayı seçecek kadar gururluydu.

Ben arya sevilmeyen herkesin nefret ettiği Arya nerde bile bile bilirdim ilk defa dışarı çıktığım için hayatımın değişeceğini

Yaş farkı içerikli kurgudur. "Yani dün gece, uyumuşum ya ben, şey işte odama..." diyerek gerisini getiremediğimde dilimi ısırdım sertçe. Utanç ısısı tüm yüzüme büyük bir hızla yayılmaya başladığında niye onunla bunu konuyu konuşmak için çalışma odasına kadar geldiğimi sorguluyordum. Ah merakına yenik düşen salak kafam. "Evet, pamuk prenses bir türlü uykudan uyanamayınca ben de çareyi yatağa taşımakta buldum." Tane tane vurgular gibi söyledikleriyle transa girmiş gibi onu dinliyordum. "Ama prens pamuk prensesi öperek uyandırıyordu, yatağa taşımıyordu ki." Dediklerimi idrak ettiğimde gözlerimi şaşkınca açarak kalakalmıştım. Düşündüğüm şey benden bağımsız dudaklarımın arasından uçup gittiğinde kendime küfr ettim. Sesli düşünmem utanç yüzünden domatese dönüşmeme neden olmuştu. Dilinin ayarını sevsinler senin Maysa... Karşımdaki adamsa dudaklarını kıvırarak tepki vermişti söylediğim şeye. Gözlerimi kaçırdım. Off, nasıl bakacaktım şimdi ben onun yüzüne? "Bir dahaki sefere prensin yolundan ilerleyeceğimden emin olabilirsin." Alaylı sesiyle dedikleriyle iyice şaşkına dönerek gözlerimi gözlerine çıkardım. Maysa❤Esat

Kızını ilk kez görmeye gittiğinde tutuklanan bir baba Babasından hiç haberi olmayan bir kız Babakız birleştiğinde ne olacak beraber görelim Aile birleşecek mi yoksa dağılacak mı Her şey hayal ürünüdür Argo ve küfür olabilir

"Baba oluyorsun!" Ailesini karşısına alarak sevmediği bir adamla evlenmişti Gazel. Bir zamanlar kalbinin ilk defa çarptığı adamı unutmak için kurduğu o yuva, sevgiyle değil sabırla ayakta kalmaya çalıştı. Yıllar boyu sustu, katlandı, çabaladı… Ama evlilik yıldönümlerinde öğrendiği ihanet, içinde tuttuğu tüm sessizliği parçaladı. Aldatıldığını gözleriyle gördüğünde, kaçacak hiçbir yer kalmamıştı. Sığındığı en yakın otel odasında geçmişinden çıkan bir hayaletle göz göze geldi: Cihan Batur. İlk görüşte âşık olduğu, ama asla “olamayacak” dediği adam. Oysa Cihan da yıllar önce başka bir kadına kalbini açmış, karşılığında sadece parayla ölçülen bir yıkım almıştı. O günden beri aşk onun için bir hayal, güven ise bir tuzaktı. Ama o gece, karşısında duran kadın başka bir şeydi. Kırık ama güçlü, sessiz ama yakıcı… Tıpkı onun gibi. Ve işte o gece, hiçbir söz vermeden, sadece bir kural koyarak birbirlerine sığındılar: sadece bir gece, sadece unutmak için. Ne geçmişin acısı konuşulacaktı, ne geleceğin belirsizliği. Fakat hayat, insanların koyduğu kurallarla hareket etmezdi. Üç ay sonra Gazel yalnız değildi. Karnında taşıdığı sır, sadece onun değil, Cihan’ın da hayatını alt üst edecek bir başlangıcın habercisiydi. Bir zamanlar bir gecede birbirlerine ait olmayı seçen iki insan, şimdi aynı güneşi bekliyordu. Çünkü bazı hikâyeler, bir gecede başlar ama bir ömür sürer. Ve bazı insanlar… birbirinin gecesinde doğan tek güneştir.

Beğendiğim Wattpad kitaplarını öneriyorum, tanıtıyorum.

Asil Ağa isimli bu hikayenin tüm hakları diğer hikayelerimde olduğu gibi tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s de gerekli hukuki işlemler başlatılacaktır. Instagram: azimet340 🍁🍁🍁 Hikayede geçen isimler karakterle yerler hayal ürünüdür. Bildiğiniz bütün ağa hikâyelerini unuttun. Klasiklerin dışında bir hikâye. Bu Asil Ağa`nın hikâyesi. Hikayemizin bir ucu Şanlıurfa bir ucu İstanbul... 🍁🍁🍁 Erkek evlat sahibi olamayan Reşo Ağa nihayet üçüncü karısından ikiz çocuk sahibi olacaktı. Biri kız biri erkek. Zeliha`ya 9 ay gözü gibi baktı Reşo Ağa. Ne de olsa erkek doğuracaktı. Altı kızdan sonra Nihayet bir kız daha olsada Allah onunla birlikte bir de erkek evlat verecekti. Büyüdüğünde babasının desteği olacak, zamanı gelince yerine geçecekti oğlu. Ağa oğlu ağa olacaktı. Doğduğunda kurbanlar kesecekti Reşo Ağa oğlu için. Ama olmadı. Büyük konuşan Ağa`ya Allah yine erkek evlat vermedi. Oğlu dünyaya geldiğinde sadece yarım saat yaşadı. İşte o gün yazıldı Asil`in ateşten harflerle kaderi. Annesi adını Asya koyacakken babası ölen erkek kardeşinin suçunu da adını da yeni doğan kız bebeğe yükledi. Babası bir erkek gibi büyüttü yetiştirdi kızı. Sonunda Asil olan kızın adının arkasına Ağa eklendi.

Bu kitap, gençlik, yalnızlık, sevgi ve güven temalarını sorgulayan bir şiirsel düşünce kitabı. Her bölüm, bir duygu ya da durumu sorgulayan kısa şiirlerden oluşuyor. “Yalnızlık”, “Dışlanmak”, “İhanet”, “Sevilmek” gibi temalar ana hatları oluşturuyor.

Bana DM `den ulaşıp kitabın konusunu vermek . Beni takip etmek . Ve Her hangi bir kitabıma oy ve yorum vermek . Canolarrr .⚜️🦋❤️

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Bir üniversite öğrencisi ve ona aşık olan bir mafya lideri

Karşısında ne halde olduğumu az çok tahmin edebiliyordum. Gözyaşları kurumuştu ancak bir kelime daha etse yeniden ağlayacak, bu kez kendini toparlayamayacak gibiydi. "Topal Ağa", hakkındaki tüm sert söylentilerin aksine, gözyaşı dökmekten çekinmeyen oldukça duygusal biriydi. Odanın havası giderek ağırlaşırken, sonunda ağzındaki baklayı çıkardı. Endişesini bir an bile gizleyemeyerek konuşmaya başladı. Kalın, bariton bir sesle adımı telaffuz etti; sesi, ismime bile zarar vermekten korkar gibi bir tınıya sahipti: "Selin... Bir daha kendine zarar verme, Selin."

ÇOK YAKINDA SİZLERLE!

2000 senesinde kurulan ve sekiz üyeden oluşan Akrep Teşkilatı`nın geçmişe dayanan iki düşman üyesi, evlatları üzerinden yeniden karşı karşıya geliyor. Onların düşmanlığı ve güç hırsları, Aslan ve Nefes`in zorlukla dolu aşkının üzerine karanlık bir sâye gibi çökerken, nelerle karşı karşıya gelecekler? Aşk ve güç savaşsaydı, hangisi olurdu kazanan? Önlerinde iki yol vardı: Ya geçmişin ve zehirli gücün aşklarının üzerine çöken karanlık sâyesinden kurtulacaklardı ya da o sâyeye hapsolup yüreklerindeki kor ateşte yanacaklardı. Ancak ya yanıp kül olmak, o sâyeden kurtulmaktan daha kolaysa?

Herkesin bir dönüm noktası vardır. Benimki ise karanlığın tam ortasında başladı. Geçmişin gölgesi peşimi bırakmazken, hayatımın en yanlış yerinde onunla karşılaştım. Soğuk bakışları, mesafeli duruşu ve suskunluğunun ardında sakladığı fırtınayla… O, karanlığı seçmişti. Ben ise karanlığa mahkûmdum. Onun dünyası intikam üzerine kuruluydu; benimki ise kaçmaya çalıştığım acılarla doluydu. Ama bazen en tehlikeli insanlar, en kırık kalplere dokunur. Aramızdaki bağ bir tesadüf değildi… Bir sır, bir hesaplaşma ve belki de geri dönüşü olmayan bir seçim bizi aynı yolda yürümeye zorladı. Karanlık ikimizi de içine çekerken, aşk en beklenmedik anda aramıza sızdı. Bazı hikâyeler ışıkta başlamaz. Bazıları karanlıkta doğar… ve ya her şeyi yakar, ya da küllerinden yeniden doğar.

Mardin`in taş duvarları arasında çırpınan iki yürek; Sencer ve Sarya.