"SENDEN NEFRET EDİYORUM, DUYDUN MU BENİ! SENİN GİBİ BİR ADAMLA DA ASLA EVLENMEYECEĞİM AS-LA" dedim, bağırarak. Üstüme üstüme geliyordu. "Sen" dedi ve bir adım daha attı, "Benden kurtulamayacaksın, bunu unut. Sev ya da sevme. Ama o evlilik olacak. Eğer ailenden her birinin gözlerinin önünde ölmesini istemiyorsan, bunu yapmak zorundasın asi kız. Zira biz kan dökersek, kaçanları öldürmekle kalmayız. Töre denildi, kadın susturulmaya çalışıldı. Bu yalnızca bir aşk hikâyesi değil, susturulmak istenen bir kadının başkaldırışı. Bazı kadınlar susmaz, susturulur.

Asil Ağa isimli bu hikayenin tüm hakları diğer hikayelerimde olduğu gibi tarafıma aittir. En ufak kopyalama taklit v.s de gerekli hukuki işlemler başlatılacaktır. Instagram: azimet340 🍁🍁🍁 Bildiğiniz bütün ağa hikâyelerini unuttun. Klasiklerin dışında bir hikâye. Bu Asil Ağa`nın hikâyesi. Hikayemizin bir ucu Şanlıurfa bir ucu İstanbul... 🍁🍁🍁 Erkek evlat sahibi olamayan Reşo Ağa nihayet üçüncü karısından ikiz çocuk sahibi olacaktı. Biri kız biri erkek. Zeliha`ya 9 ay gözü gibi baktı Reşo Ağa. Ne de olsa erkek doğuracaktı. Altı kızdan sonra Nihayet bir kız daha olsada Allah onunla birlikte bir de erkek evlat verecekti. Büyüdüğünde babasının desteği olacak, zamanı gelince yerine geçecekti oğlu. Ağa oğlu ağa olacaktı. Doğduğunda kurbanlar kesecekti Reşo Ağa oğlu için. Ama olmadı. Büyük konuşan Ağa`ya Allah yine erkek evlat vermedi. Oğlu dünyaya geldiğinde sadece yarım saat yaşadı. İşte o gün yazıldı Asil`in ateşten harflerle kaderi. Annesi adını Asya koyacakken babası ölen erkek kardeşinin suçunu da adını da yeni doğan kız bebeğe yükledi. Babası bir erkek gibi büyüttü yetiştirdi kızı. Sonunda Asil olan kızın adının arkasına Ağa eklendi.

Hüküm verildi: Kan, kanla yıkanmayacaktı. Bir kadın, bir adamın ömürlük bedeli olacaktı. ​Ruhumun mürekkebi acıyla doldu, kalemim törenin sert duvarlarına çarptı. Şimdi bu sayfalarda sadece bir berdelin hikayesi değil; iki yaralı kalbin, nefretin içinden doğan yakıcı savaşı var. Lütfen kitabıma şans verin ilk kez yazıyorum

Bir Bedel Meselesi Yeni bölümlerle devam ediyorrrr

Ağrılı bir kız, Karadeniz`in laylalarında. Güçlü bir ağayla tanışıyor. Onlarınki aşk değildi, onlar birbirleri için var olmuştular. "Karadenizlinin ela gözlüsü olsana sen?" "Sen... Sen ne dediğinin farkında mısın?" "Şu uşağın bir ela gözlüsü olmasın mı?" "Şey olusunda... Ben mi olayım?" "Tabi sen olacan Ağrı`lı." Karadeniz`in bağrından kopmuş bir aşk hikayesi. Dillere destan değildi belki, ancak onların aşkı kitaplara konu olmuştu. Karadenizli, olsana sen benim ela gözlüm dediğinden beri. Var olmuştu bu aşk kitabı. "Tekrar desene bana Karadenizli." "Karadenizlinin ela gözlüsü." Mavilerine daldı bir ela gözlü, hemde Karadenizli bir Ağa`nın mavilerine. Acımasızdı karadeniz, koparır alırdı sevdalukları. Bir furtuna kopardı, yellerdi Karadenizlinin gönlünü.

Ailesinin berdel uğruna kaderini mühürlemek istediği genç bir kadın, aşiret ağasıyla zorla evlendiği düğün gecesi onu vurup kaçarak hem kendi yazgısına hem de kanlı bir güce savaş açar.

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

Ben ailenin aykırı çocuğu: Karden Saren. Babamın deyimiyle “vasıfsız Karden”… Annemin deyimiyle “daha kadın olamamış Karden”… Ben, Karden Saren… Kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan genç bir kız… Ailesi tarafından öteki görülen değil; adı gibi güçlü, ayağı yere sağlam basan Karden olarak anılacaktım. Ve eğer bu topraklarda bana mutluluğu yasak kılmaya kalkarlarsa, ben onlara kendi sonlarını yaşatırdım.

Salonun tam önüne gelip bir anda içeri girdiğimde tüm ağalar dönüp şaşkın bakışlarla bana bakıyolardı. Aralarından en büyük olan konuştu. - Destur! Bilmez misin sen buraya girilmez! -Ya sen bilmez misin ağa burada konuşup karar aldığınız benim hayatımdır. Şimdi o kulaklarınıız açın ve beni iyi dinleyin. Odamdan aldığım ve elbisemin kuşağına koyduğum silahı çıkartıp ortadaki masaya koydum. - Şimdi bu berdel ya Asaf Ağanın yiğeni Beratla yapılır ya da bu konuktan gelin çıkaracak bir kız kalmaz geriye!! -Sen bizi mi tehtit mi edersin ne bu cürret! Hiç tanımadığım bir ağanın konuşması üzerine ben daha cevap bile veremeden Asaf ağanın tok ve gür sesi tüm odayı doldurdu. -Benim yiğenim sakattır kızım bunu bilir kabul ede misin? - Yüreği sakat olmasın Asaf Ağa kabulumdur. - Karar verilmiştir ağalar Asmin Beratla evlenecektir. Bir haftaya düğünümüz vardır.

Diyarbakır`da bir gece, en büyük ağalardan birinin evinden bir kız kaçar. Bu kaçış, yalnızca iki insanın değil, bir kasabanın kaderini de yerinden oynatır. Sabah olduğunda kapılar kapanır, bakışlar sertleşir ve herkes aynı sorunun cevabını arar: Bu leke nasıl temizlenecektir ? Töre, suskunluğu sevmez. Kaçışın ardından arayış başlar; sokaklar, yollar, tanıdık evler izlenir. Arananlar kadar arayanlar da sınanır. Çünkü bu topraklarda kardeşlik, aşkla; ağalık ise merhametle sınanmaz. Meclisin gölgesinde, kanın mı yoksa daha ağır bir bedelin mi konuşulacağına karar verilmesi gerekir. Bu hikâyede görünmeyen bir akıl vardır. Adı fısıltılarda dolaşır, yüzü ortaya çıkmaz. Kaçışın yönünü belirleyen de, kaderin iplerini sessizce çeken de odur. Onun varlığı, hükmü daha karmaşık, vicdanı daha yaralı kılar. İki aile, tek bir gecenin bedelini taşımak zorunda kalır. Aşk susturulur, kadınlar kaderin ortasında bırakılır, erkekler geri dönüşü olmayan kararlarla yüzleşir. Kimse masum değildir; çünkü töre, suçlu aramaz, yalnızca denge ister. HÜKÜM, kaçmanın cesaret sayılmadığı, affın zayıflık kabul edildiği bir coğrafyada; kan, suskunluk ve mecburiyet arasında sıkışan hayatları anlatır. Bazı hikâyelerde ölüm kurtuluştur, asıl ceza ise yaşamaya devam etmektir.

"çıkar üzerindekileri" dedi bana bakmadan " hayır " dedim kaşlarini kaldırdi "hayır mı? sonsuza kadar onunlamı kalıcaksın?" dedi " burda giyeceğim bir şey yok farkındamısın " " sana kıyafet getirdim" dedi eline çanta alıp " burda giyine bilirsin " o çapkin gülüşünü takındı yine " hayata senin yanında giyinmem sap*k" dedim çantayı alıcakken kolumu tutup kendine çekti " okadar emin olma derim"dedi fisiltar gibi

O konuşmadı. Kimse sormadı. Çünkü burada herkes susar töreler konuşur.. Bir berdel... Bir sakat ağa… Ve ölü bir ev gibi duran konağın içindeki sırları dökmeye gelen bir gelin.. Mirina, Gelin olmadı, bu hak ona sunulmadı.. Ama o evin duvarlarına sinen adamın acısını fark etti. Fark edilmeyen bir adam vardı orada. Bir zamanlar at üstünde göğe selam çakan, şimdi tekerlekli sandalyesinde göğe bakan bir adam. Kader onları zorla birleştirdi.. Ama Mirina dermandı, sessizce geldi. Adam suskundu ama bir tek ona konuştu. Ve berdel bir aşka yenildi. Bu, bir aşk hikâyesinden öte… Bu, acının, sırların, çabanın ve daha nicesinin hikayesi... Bir kadının sadece tek başına her şeye yetebileceğinin, bir adamın her koşulda arkasında olacağının hikayesi.. Azad Boran & Mirina ~

Mardin`di burası aşkların yarım kaldığı Şehir.. Azad ile Dilan töreye kurban gitmişti, Azad sevdiği kadın ile evlenirken Dilan acı çekeceğini sanıyordu.. DİLAN KOZAN,Mardin`de güzelliği ile tanınmış Dilan KOZAN, diğer lakabı ile ŞEHRAZAT, Şehrazat özgürlüğüne düşkün demekti peki Dilan bu özgürlüğe ne zaman kavuşacaktı,evleneceği adam ailesinin veremediği sevgiyi de özgürlüğüde verebilecekmiydi.. Mardinin en ün sanmış Ağası AZAD ŞAHİN bu özgürlüğü sevdiği kadına verebilecekmiydi yada bu şehrin yarım kalan aşklarına mı dönüştürecekti aşkını.. "Dilan`ım çek vur beni ama bu herif ile gitme, eğerki gidersen ben o zaman ölürüm"... Gelin beraber Mardin töresi yüzünden evlenen bu iki gencin aşkını okuyalımm. Bence kitabımı beğeneceksiniz bi şans vermeyi unutmayınn😊

İnstagram: yazarasmira Dul ve kısır ağaya gelin giden Mehir’in hikayesi. Başlık parası için kendinden 20 yaş büyük bir ağaya satıldı. Paragöz olmakla suçlanıp yalnızlıkla cezalandırıldığında o hiç olmadık birine sevdalandı. Aziz Ağa, Yusuf ve Mehir… Hiçbir şey onlar için eskisi gibi olmayacak.

Kül ve Kelepçe, bir imzanın nasıl kelepçeye, bir sevdanın nasıl küle dönüştüğünün hikâyesi. Ankara`da lise son sınıfta başlayan masum bir gençlik, bir olayla Hakkâri`den Urfa`ya uzanan ağır bir kaderin içine savrulur. Şehrazat, sadece en yakın arkadaşının düğününe gitmişti. Yardım etmek, yanında olmak, dostluğunu borç bilmek için. Geri döneceğini sanıyordu. Rojhat, gücüyle tanınan bir ağa, sözüyle suskunluk yaratan bir adamdı. Sevdiğini sandığı kadını korumakla sahip olmak arasındaki çizgiyi çoktan geçmişti. Şehrazat kaçmak istedikçe, kelepçe daraldı. Herkes sustukça, kül çoğaldı. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bir kadının yavaş yavaş kayboluşu. Ve herkesin "niyeti iyiydi" dediği bir felaket. Kül soğur... Ama kelepçe iz bırakır.

Kendinden 16 yaş büyük bir adamla zorla evlendirilen Ilgın, nikahtan hemen önce ilk bulduğu fırsatta kaçar. Kaçmak için yardım istediği arabalardan hiç birisi durmaz. Birisi hariç. Deniz Bulut... Ilgın, ailesi tarafından psikolojik ve fiziksel şiddet gören genç bir kızdır. Eğitimine devam etmek isteyen Ilgın, babasının baskıları sonucu zorla evlendirilmek istenir. Henüz 19 yaşında olan bu genç kız, kendinden yaşça büyük bir adamla evlenmeye zorlanırken düğün günü kaçmayı başarır. Yolda tesadüfen tanıştığı Deniz, Ilgın’ı arabasına alır. Deniz, Ankara’da yaşayan ve tıp alanında uzmanlık yapan genç bir doktordur. Ilgın’ı korumak adına ona kalacak yer verir, kimliğini çıkartmasına yardımcı olur, darp raporu almasını sağlar ve üniversite hayali için onu destekler. Ilgın, geçmişin travmalarını taşırken yeni bir hayata adım atmaya çalışır. Deniz ise yoğun doktorluk kariyerinin yanında, Ilgın’a yardım etmekle sorumluluk alır. Aralarındaki bağ zamanla derinleşirken, toplum baskısı, aile tehditleri ve vicdani sorumluluklar iki karakterin hayatını şekillendirir.

"Kadın ağadır erkekler paçavra.Bu törenin dedigidir. Erkek kısmısı çok konuşmaz keje! Çok yüz verirsen tepene çıkar. Nerde görülmüş erkegin ikinci kadını aldığı!? Neuzibillah! Namusumuz elden gider! Cehennem ateşlerinde yanarız." Dedi Xalte Ağa

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Töre ile Başlayan Aşk Gözlerim dolu, dudaklarımda bir titreme ve soluğum kısık bir şekilde Demir’in gözlerinin içine baktım. “Zelal!” Konuşmasına izin vermedim. Canım çok yanıyordu. Babamı kaybedeli daha üç ay olmuştu. Babam, benim bu dünyadaki tek zayıf noktamdı. Onun ölümüyle büyük bir boşluğa düştüm. Bu süreçte herkesten, her şeyden uzak kaldım. En çok da gözlerimin içine acı bir tebessümle bakan sevdiğim adamdan… “Yaklaşma, Demir… Kurbanın olayım, bırak beni. Görmüyor musun? En büyük acıyı sana çektiriyorum.” Dedim, acı içinde çıkan sesimle. Nefes alışım göğüs kafesime batıyordu. Benim gibi acı içinde kıvranıyordu. Yüzünde üzgün, bakışlarında kırgın bir kıyamazlık vardı. Bir iki adımda yanıma yaklaşıp kolları arasına alıp sıkıca sarıldı. Bu da en büyük yıkılışım oldu. Çığlıklarla ağlamaya başladım. Kollarımı sırtına dolayıp parmaklarımı ince gömleğinin üzerinde tenine batırdım. “Nasıl senden vazgeçmemi istersin? Gözümün önünde eriyip gitmene nasıl izin veririm? Senin bir gözyaşına canımı veririm. Mardin’i bırak, bütün dünyayı yok ederim.” Dedi, başımı göğsüne yasladı. Saçlarımı okşayıp en derin öpücüklerini bıraktı. Sevgisini her öpücükle mühürlüyor, acımı dindirip sevgisiyle sarmalıyordu. “Boşanalım.” Boğuk çıkan sesimle bana sarılan vücudu kaskatı kesildi. Göğüs kafesi şişti ama beni geri bırakmadı. Kollarından sıkıca sarılmış duruyordum. “Yanlış bir… yanlış duydum, değil mi?” Kendini duyduğu şeye ikna etmek istiyordu. Kollarını gevşetip bir adım geri çekildi. Bakışları yüzümde oyalandı. Gözlerime bakan kehribar gözleri büyük bir yıkımla bakıyordu. “Boşanalım mı dedin?” Sesi yüksek çıkmadı belki ama acı dolu bir haykırıştı.

“Firuze”: Şanssız Firuze, kocasının kuma getireceğini öğrendiği gün yıkılır; ancak beklenmedik bir şekilde hamile kaldığında hayatı değişir.

KURGU YAŞ SINIRI, KÜFÜR, KÖTÜ DAVRANIŞLAR İÇERMEKTEDİR.... BUNA DAYANARAK OKUYUN SORNADAN BAŞIMA AHLAK BEKÇİLİĞİ KESİLMEYİN.! ••• REKLAM VE TANITIM YAPMAYIN!! ••• VE EN ÖNEMLİSİ İĞNELEYİCİ YORUMLARINIZI KENDİNİZE SAKLAYIN.! ••• #AİLEMİZE SENDE KATIL. #KADER #SSAAFFİİRRR

Yetimhanede büyüyün ve oraya ailesi tarfından bırakıldığımı düşününe ikiz kızlarımız yolu Mardin`e düşmüştü.  Ancak bilmedikleri birşey vardı. İş için gittikleri o toprakların onlara hem aile hem de aşk katmasıydı. Yeni buldukları, daha tanımadıkları kuzenleri yüzünden düşman aşiretin iki kardeş ağasıyla evlenen, ikizlerin yolculuğuydu bu. İkizler ya tanımadan evlendikleri bu iki ağanın acıların mahkum olacaklar ya da kadın gücüne sahip çıkacaklardı. Hayatları alt üst olan bu ikizlerin hayatlarının altları üstlerinden daha güzel olabilir miydi? Berfin~Berfu

⸻ Namazımı bitirdikten sonra yavaşça namazlığımın üzerine uzandım. “Allah’ım, o çok güzel seviyor. Ben onun sevgisine karşılık nasıl davranacağımı bilmiyorum. Onu gönlüme sevdir, yüreğimizi birbirine bağdaştır. Bizim için en hayırlısını sen bilirsin. Onu sevmek istiyorum. O bana ‘canım’ derken karşılıksız kalmak canımı acıtıyor. Ben onu sevmeye çalışacağım, sen de bana doğru yolu göster Allah’ım. Onunla çıktığım bu yolda bana rehberlik et.” diye duamı sonlandırdım. O gece, bana hediye ettiği namazlığın üzerinde saatlerce ağladım. O namazlığın üstünde, Rahman ve Rahim olan Allah’a yalvardım; onu yüreğime yazması, bana doğru yolu göstermesi için dua ettim. Ben, onu sevmek için çabalayacaktım ve biliyordum ki hiçbir emeği karşılıksız bırakmayan Yüce Allah, benim bu çabamı da görecek ve karşılıksız bırakmayacaktı. Sana yalvarıyorum Allah’ım… Onu gönlüme sevdir, çünkü o çok güzel seviyor. 🩶🪐🩶🩶 . “Herkes bir gün evine döner.” Devran Botan Asran sadece bir cümle ile her şeyi pas geçmişti. Herkes bir gün evine döner demiş evi bildiği sevdiği kadına gitmişti. Gittiği yol yanlış, dikkenler ve çalılar ile doluydu. İhaneti kendi ile birlikte sırtlamıştı, evet yapmıştı çünkü herkes bir gün evine dönerdi. Hevin Kırca tanımadığı bir adama yar olurken aslında o adamın onu canı yerine koyacağını bilemezdi. “Canımın canısın Hevin” demişti, canı için can olduğunu savunmuş bir kişiydi Devran Botan Asran, Hevin ona ilaç olan adama adım adım alışırken sevda kavramı ile tanışacaktı.

Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

Eski zamanda Başlık parasıyla ağa oğluna verilen Gülperi. Furkan deli dolu bir genç Gülperi Furkan’ın kız kardeşiyle arkadaştır fakat Leyla abisini bildiği için evlenmelerini hiç istemez. Kitaptaki geniş konuşmalar ve kişiler vardır.