KİTAP AÇIKLAMASI (HİKAYE ÖZETİ) Her şey fazla kusursuzdu. Ta ki o kapı altı kez yüzlerine kapanana kadar... Eda ve Ali, otuzlu yaşlarının baharında, dışarıdan bakan herkesin imrenerek izlediği huzurlu bir çiftti. Bir sabah, ailelerini ziyaret etmek üzere neşeyle yola çıkmaya karar verdiler. Ancak o gün, adını koyamadıkları bir güç onları durdurmak için çırpınıyordu. Evden her çıkışlarında bir şeyi unutup geri döndüler; tam altı kez o kapıdan girip çıktılar ama uyarılardan sızan tekinsizliği "unutkanlık" deyip geçtiler. Yolda patlayan lastikler, akılalmaz bir şekilde deliren araç göstergeleri ve gizemli bir ustanın "Gitme, yolun devamı tekin değil!" diyen son ikazı bile kibirlerini yenmeye yetmedi. Ve o feci kaza kaçınılmaz oldu... Ali karanlık uçurumda can verirken, Eda üç ay sürecek zifiri bir komanın kollarına bırakıldı. Üç ay sonra gözlerini açan Eda için asıl kâbus yeni başlıyordu. Çünkü onları o gün evde tutmaya çalışan merhametli güç, uyarıları çiğnendiği için artık öfkeli, acımasız ve cezalandırıcı bir canavara dönüşmüştü. Akıl hastanesi odalarından boş evin koridorlarına, aynaların içinden sessiz çığlıklara kadar uzanan bu doğaüstü satrançta Eda’nın tek bir kuralı vardı: Ailesini korumak için sonsuza kadar susmak. Peki ya senin bu okuduğun, sadece bir hikaye mi? Yoksa elleri kolları yatağa bağlı bir kadının, zihnindeki gölgeyle birlikte yazdığı kanlı bir günlük mü? "Arkana bakma. Aynaya güvenme. Ve sakın uyarılara kulak tıkama... Çünkü yeni yolcular için otobandaki o fren sesleri hâlâ kesilmedi."

Abla, o içeri kaçtı, bana görünmedi sanıyor ama onun sürprizi içeride. Aaaaaa diye bir çığlık geldi. Ne yaptınız kız Zeynebime?. ~Abla, o artık kurtulamaz. Nasıl kurtulamaz, ne yaptınız kıza yav? Geliyorum içeri, aç kapıyı. ~Açık kapı abla, gel artık. Geliyorum kızım. İçeri yürümeye başladım ,Bu da ne? Yok artık, gerçek olamaz bu! Şoku atlatıp, “Lan siz gerçekten kaçırdınız mı karşı mahalledeki Mert’in çetesini?”

Birini sevdin. Ama o… seni aynı şekilde sevmedi. Yine de kaldın. Belki bir gün olur diye. Belki biraz daha konuşursanız düzelir diye. Belki de gitmeye cesaret edemediğin için. Bu kitap bir aşk hikâyesi değil. Bu… gitmek isteyeni kalıyormuş gibi sevenlerin hikâyesi. Bir akıl hastanesinde geçen bu hikâyede “deli” sandığın insanları okuyacaksın. Ama sayfalar ilerledikçe şunu fark edeceksin: Onlar farklı değil. Sadece hissettiklerini saklamıyorlar. Ve belki de en rahatsız edici gerçek şu: Bu hikâyede bir yerlerde… kendini bulacaksın.

Ya gerçek sandığın her şey çürük zihninin bir ürünüyse? Ve aslında en büyük düşmanların kelimelerinse? Akın, sessiz ve yalnız başına yaşadığı bir apartman dairesinde aylar önce yazmaya başladığı kitabı sonunda bitirmiştir. O gün ise her şeyin başlangıcı olmuştu.

Bu aşkın ne olduğunu ihanetle öğrenen bir çocuğun hikayesi. Kadir, yaşamı boyunca ihanetle sınandı. Artık her adımında, ya başkalarının ihanetini yaşıyor ya da kendisi en yakınlarına ihanet etmek zorunda kalıyor. O, çözülmemiş, gizemli bir kaybın peşinden gidiyor. Ancak kurmaya çalıştığı yeni hayat ve kurduğu yuva, bu takıntıyla sürekli tehlikeye giriyor. Kadir’in planları, kendi vicdanının sınırlarında dahi olsa, asla istediği gibi ilerlemiyor.yor

Bazı evlerde gürültü olur. Kapılar çarpar, tabaklar kırılır, nefesler bastırılır. Ama en çok çocuklar susar. Çünkü çocuklar korkunun kokusunu herkesten önce alır. Atacan o evlerin birinde büyümedi. O evlerin altında kaldı. Bir çocuğun hiç çocuk olamadığı yerde büyüdü. Kelimeleriyle değil, darbelerle eğitildi. Ağlaması yasaktı. Çünkü gözyaşı zayıflıktı. Zayıflık ise cezayı hak edendi. Bir gün susmayı öğrendi. Ses çıkarmamayı. Kendi içindeki çığlıkları boğmayı. Her tokattan sonra derin bir nefes alıp sadece bakmayı. Zamanla kimse ona "Nasılsın?" demedi. Çünkü kimse cevabını merak etmedi. Ve sonra dünya, onun için bir mezarlık gibi oldu. Üstünde dolaştığı ama içinde hiç yaşamadığı bir yer. Atacan, bir erkek gibi değil, bir travmanın yürüyen hâli gibi yaşadı. > "Ben çocukken çok sustum. Ama en çok içimden bağırdım. Bir gün biri beni duyarsa diye değil - duymaya cesaret edemezler diye sustum." Sonra bir kadın geldi. Gökçe. Sorular sormadı. Cevaplar beklemedi. O sadece yanında durdu. Ve ilk kez biri, Atacan`ın gözlerinin içine bakıp kaçmadı. Orada ne kadar karanlık olduğunu bile bile... > "Onunla konuşurken kelime kurmak gerekmiyordu. Çünkü bazı acılar, dilden önce yüze yazılır." - Gökçe Bu hikâye bir aşk hikâyesi değil. Bu, ruhu parçalanmış bir adamla, onun parçalarına dokunmaya cesaret eden bir kadının hikâyesi. Birbirini iyileştiren değil, birlikte kanamayı seçen iki yalnızın hikâyesi. Ve belki, bazen bu da yeterlidir. Burada kahraman yok. Ama hayatta kalmaya çalışan insanlar var. Bir daha kimseye güvenememiş, kimseye içini açamamış, ama bir gün "belki" diyebilen kırık kalpler var. Ve sen, bu satırları okurken, belki kendi sessizliğini de hatırlarsın. > Çünkü bazı kitaplar anlatmaz. Sadece senin içinden geçenleri yankılar. Bu kitap... Senin de sustuğun bir yerin aynası olabilir.

“Hayatım bir yalandı. Gerçeklerse çok daha karanlıktı.” HAYATIM YALANDAN İBARETTİ AİLEM ÖLDÜRÜLMÜŞTÜ KAYIP ZAMAN DA YAŞIYORDUM...

Bazen, en sessiz gecelerde bile bir şeyler kırılır. Cam değil. Zihin. Rüya, üçüncü kattaki eski dairesinde yalnız değildi. O bunu biliyordu. Duvarların nefes alışını duyuyor, mutfaktaki musluğun kendi kendine açılıp kapanmasını izliyordu. Ama en çok da o gölgeyi hissediyordu. Her gece gelen adamı. Lodos Kurdağ. O bir hayal miydi, yoksa hatırlanması yasak bir gerçek mi, bilmiyordu. Ama her gece 03:00`te mutfakta bir ışık yanar, ayak sesleri yankılanır, sonra sessizlik gelir... Ve Rüya`nın kalbi yeniden çatlamaya başlardı. Hiç konuşmazlardı. Ama birbirlerini tanıyorlardı. Lodos, onun geçmişini. Rüya, onun yokluğunu. Dışarıda İstanbul susarken, içeride iki karanlık birbirine yaslanıyordu. Ve hiçbir şey henüz başlamamışken bile, her şey çoktan parçalanmıştı.

Bazı cinayetler bağırmaz... sadece sessizce bekler." İstanbul`un gri sokaklarında, notalarla süslenmiş cesetler bulunuyor. Her kurban, bir klasik müzik parçasına, bir karanlık geçmişe ve bir sessiz çığlığa bağlı. Ve her cinayet... aslında yıllar önce işlenmiş bir suçun yankısı. Neva Arıkan, adli tıbbı ardında bırakmış bir kadındı. Ta ki onu geçmişe bağlayan "sessiz dosya" tekrar açılana kadar. Kurbanlar artıyor. İpuçları sanattan ve felsefeden geçiyor. Gerçekler bulanıklaşıyor. Ve Neva, sadece cinayetlerle değil... kendi karanlık hafızasıyla da yüzleşmek zorunda kalıyor. Adalet, bazen susarak aranır. Ama suskun kalan herkes... suç ortağıdır. Karanlık sırlar, notalara gizlenmiş adalet arayışı ve psikolojik çöküşe hazır ol... Bu roman seni içine çekecek, sessizliğin bile kan dondurabileceğini gösterecek.

Bir kadın vardı rüyalarımda.. gözlerinde çok eski bir fotoğrafın izleri vardı.Dudaklarının kıvrımında bir veda vardı.Veda ediyordu kadın.İnsan ,hiç kavuşmadan veda edebilir miydi?

Bu eser bir psikiyatri hastasının kaleminden çıkmıştır

Mahallemizin dar sokaklarına akşam yıldızları düşerdi. Herkes kendi telaşına dalar, evlerin ışıkları birer birer yanarken ben gökyüzüne bakmayı alışkanlık edinirdim. Yıldızlar bana hep uzak gelirdi ama yine de onları izlemekten vazgeçmezdim. O gece farklıydı. Sanki gökyüzü sırlarını bana açmaya niyetlenmişti. Sokak lambasının solgun ışığında yürürken bir ses duydum; tanıdık ama daha önce hiç bu kadar derinden hissetmediğim bir ses. Bana dönüp, gülümseyerek fısıldadı: “Sen benim yıldız tozum’sun…”

Mezun olduktan iki yıl sonra atanan Karaca öğretmenin hikayesi...

"Bir insan ne zaman korkutucu olur biliyor musun?"dedi usulca. Biraz umursamaz, biraz da meraklı bir bakış attım ona. Gerçeği söylemek gerekirse çok umurumda değildi. Yine de onun bu heyecanlı halini garip bulmuştum. "Bilmiyorum." dedim kısaca. Sesim bıkkın çıkmıştı. "Gülmek için can attığı halde ağlamayı seçtiği zaman... Çok korkutucu..." İçimden kendime sitem ediyordum. Neden herkesin "deli" diye seslendiği birinden normal bir şey bekliyordum ki...

PARANOID Kaan bir katil. En azından herkes öyle söylüyor. Ama onun zihninde gerçek çok farklı: Yıllar önce çıkan bir yangında, kendi ailesini kaybettiğine inanıyor. Bir kadın… Bir çocuk… Alevlerin içinde yok olan bir hayat. Fakat bir sorun var. O yangında ölenler… onun ailesi değil. Zihni ona yalan söylüyor. Hafızası parçalanmış. Yüzler yer değiştiriyor. Gerçek, her hatırladığında yeniden yazılıyor. Ve en kötüsü… Kaan yalnız değil. Onunla konuşan bir ses var. Onu koruduğunu söyleyen… ama aslında onu gerçeğe doğru sürükleyen bir şey. Bir gece hastaneden kaçtığında, özgürlüğe değil— kendi suçunun merkezine doğru yürümeye başlar. Her adımda bir parça daha hatırlar. Her hatırlayışta dünya biraz daha değişir. Ve sonunda Kaan şu gerçekle yüzleşmek zorunda kalır: Bazı insanlar delirdiği için suç işlemez. Bazıları… suç işlediği için delirir.

Su damlası öldürmez ama yavaş yavaş boğar o su büyür yok eder kıyım yaratır . Efsa Çisem Çakır `da büyük bir yıkım adı gibi kendi gibi usul usul sakın sakin giricek di düşmanın evine.Bu hikayede yanacaktı ya da başaracktı istediği hedefi kendisine göre. Kitap kopyalanması sonucunda yasal işlemler başlatılır