0537**: Acaba rica etsem kelepçenizi de alıp öndeki apartmana gelir misiniz? (22:03) Görüldü Yazıyor... 0551*: Gecenin bu saatinde bir avukatın elimde kelepçeyle kapısına gelmemi ve onu nezarete atmamı istiyor. 0551*: Doğru mu anladım?

Ailesi öldürüldüğünde Beril`in tek seçeneği ona yardım eden çeteye sığınmaktı. İntikam Beril için bu yolda ilerlemesini sağlayan duyguydu. Ama keşke iş sadece intikamda bitseydi.

Karanlığın ortasında, herkesin korkuyla sustuğu yerde o kahkahasıyla yükseliyordu. Bir deli kadar umursamaz, bir mafya kadar acımasızdı. Düşmanlarının aklına bile gelmeyen oyunları kuruyor, zekâsıyla herkesi bir hamlede dize getiriyordu. Deliliğiyle alay edenler, onun gölgesinde kaybolup gitmişti. Çünkü o, kurşunların konuştuğu dünyada aklıyla hükmeden tek adamdı.Ve bütün bu kaosun içinde, karşısına bir kadın çıktı.O kadın ya onun sonu olcaktı, yada yeniden varoluşu.. Bu adam ressam değildi ama ilk defa çizdiği gözler bir kadının ona bıraktığı hatıraydı. Bir ressam size aşık ise sonsuza dek yaşarsınız ta ki sadece sizin gözlerinize sadık kalana dek...

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Bazı kapılar sadece aralık kalır… Bazı izler silinmez. Ve bazı nefesler, kendi sahibini bekler. 🕯️ Bu hikâyede cevaplar yok. Sadece izler var. Ve sen… onları görmezden gelemezsin. Tekinsiz atmosferiyle huzursuz edecek, her detayda gerilimi hissettiren kısa bir hikâye. Yapman gereken tek şey: “Nefesin izini sür. Mumları bul.” 🖤

+16 kurguda küfür bulunmaktadır. Her şey açık açık olmasada değinilmiştir. Eniştesinden nasıl hamile kalır evevevw etmeyin hemen. Olaylar yavaş yavaş oturacak böyle kurgulara karşıysan okuma sg kitabımdan. Sera: "Hamileyim." Cevap bir süre gelmedi. Zaman durdu sandım. Sonra o inanılmaz derecede pişkin mesaj belirdi: Kartal: "Hayırlı olsun Sera, ne diyebilirim." Beynimden aşağı kaynar sular döküldü. "Gerizekalı!" diye bağırmak istedim evin içinde. "Senin çocuğun! Başkasının değil!" Kartal: "Kafa bulma benle Sera." Sera: "Ne kafa bulması Kartal, aptal mısın?"

"Bir daha karşıma çıkmadığından emin ol, Sofinka. Yoksa yemin ederim gördüğün son gözler benimkiler olur.” Hayatımda gördüğüm en soğuk grilere sahipti. Sanki gözlerinin içinde buzla kaplı bir gece saklıydı. Her bakışı, her dokunuşu bana meydan okuyor; beni karanlığından uzak durmam için uyarıyordu. Ama sözlerinin tam tersine, her seferinde beni kendi dipsizliğine çekmekten asla vazgeçmiyordu. Onun söyledikleri yıllarca zihnimde dolanıp durdu.Ve bir gün, karanlık sırlarını sakladığı o kuleye gittiğimde kendimi uçurumun kenarında bulmuştum. O canavardan kurtarmaya çalıştığım o can, hiç tereddüt etmeden beni sırtımdan bıçaklamıştı. Bir el beni karanlığa ittiğinde gördüğüm son şey onun gri gözleriydi. Belki de haklıydı; onun yoluna çıkarsam göreceğim en son şey onun soğuk grileri olacaktı. Öyle de olmuştu. Ama bu kez beni öldüren değil, kurtaran taraf gibiydi. Bu kurtuluşun onun sonunu da beraberinde getireceğindense habersizdi. Gözlerimi tekrar açtığımda ise hafızam susmuştu. Geçmişin tüm izleri, tüm çığlıkları, tüm kanı… hepsi kaybolmuştu. Ve şimdi… Zamanında düşmanım olan o adam, karşıma geçip nişanlım olduğunu söylüyordu. Sanki beni ölümle tehdit eden kendisi değilmiş gibi. Sanki onu vuran ben değilmişim gibi. Sanki bu hikâyenin bir sonu yokmuş gibi.

Babası tarafından zorla pavyona satılmış bir genç kadın.Herşeyden ümidini kesmişken bir adam nekadar onu düştüğü bataklıktan çıkartabilirdi ki? Sakin görünen ama ne yapacağı belli olmayan deli bir komiser. Baba parasıyla değil kendi alın teriyle kazanmak isteyip polisliğe baş koymuş genç bir adam.Şüpheli bir ölümü araştırırken nekadar zorlanabilirdi ki? Peki ya bu iki farklı hayatı olan insanı kader bır araya getirirse. Peki ya komiser temiz hayatına bir pavyon kadınını alabilirmiydi? Ya peki bu pavyon kadını bu bataklıktan çıkıp onu sevebilirmiydi? Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

Annesi telefon numarasını bir şarkı ile ezberletmişti oğluna "Kaybolursan beni ara tamammı oğlum" şimdi küçük çocuk kendi evinde kaybolmuştu, yolunu bulamıyordu...

Taş duvarlar, yasaklı büyüler ve suskun koridorlarla çevrili bir akademi. Bilginin güç, hatıraların ise tehlike olduğu bir dünya. Linda Waldwin, akademinin sadece teori derslerinden ibaret olmadığını, diyarın ne kadar karanlık sırlar barındırdığını öğrenemk üzeredir. Büyü, psikolojik gerilim ve dark academia atmosferiyle örülü bir hikaye sizi bekliyor.

Hiçbir dönüş kolay olmayacak

Bir deney, bir fısıltı ve bir polis.... Kimse gerçekte kim olduğunu bilmeyecek... Herkesin gerçeği ya sadece bir yansimadan ibaretse... En güvendiğiniz insanlar ya gerçekten hic var olmadiysa....

"Hiç kimse masum değildi."

Lavin, uğradığı ihaneti karşılıksız bırakmamak için karanlık bir dünyada 𝐊𝐀𝐑𝐀 𝐊𝐀𝐑𝐆𝐀 olarak yükselişe girdi ve tüm acımasız liderlere ismini diz çöktürerek bir diken değil, 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍 olduğunu duyurdu. Polis memuru olması ise bu tavırlarına zıt kutup oluyordu. ​𝐃𝐔𝐌𝐀𝐍, onun hem kefareti hem de alnına yazılmış kaderiydi. Lavin, yeminini mi yoksa Duman`ın vaadini mi seçecekti? Lavin kara karga mı olacaktı, yoksa karlav mı? 𝟏𝟖+ 𝐈𝐂𝐄𝐑𝐈𝐊𝐋𝐄𝐑 𝐌𝐄𝐕𝐂𝐔𝐓𝐓𝐔𝐑. ​

“Bu delilikse ben zaten deliyim. Onun için bir hiç olmaktansa cehennemi olmayı yeğlerim.” *** Liora Teniz, bir gece hayatında hiç görmediği bir adam tarafından kaçırılır. İlk ve ikinci hayatı onun ellerinde son bulur fakat yine kaçırılacağı o geceye geri dönmekten kurtulamaz. Üçüncü hayatında ise yaşayabilmek için yeraltı dünyasının frenkıranı ile sözleşmeli bir evlilik yapmak zorunda kalır. Bu kez ölmemek için öldürmeyi göze almalıdır.

Lise yıllarını başarıyla bitiren on yakın arkadaş, hayatlarının en güzel yazını kutlamak için unutulmaz bir tatil planı yapar. Beş kız – Aura Milena, Lidya, Vera, Alis,peri ve beş erkek – Sargon, Pamir, Atlas, Barlas,arel yıllardır hayalini kurdukları özgürlüğü yaşamak isterler. Para biriktirip, sosyal medyada viral olan eski, terk edilmiş bir köşkü ucuza kiralamaya karar verirler. Köşk, Karadeniz’in ıssız bir yaylasında, ormanın derinliklerinde yer alır. Yerel halk arasında köşkün “lanetli” olduğuna dair söylentiler yıllardır dolaşır : 40 yıl önce köşkün sahibi olan zengin bir ailenin tamamı bir gecede ortadan kaybolmuş, İçeride kalan son kişi delirmiş ve “içeride bir şey var, çıkamazsınız” diye sayıklamış, Geceleri pencerelerde siluetler göründüğü, aynalarda yabancı yüzler belirdiği anlatılır.

Karanlığın Kalbinde Bir mezarlık, bir genç ve bir sır... Kadir, hayatının en korkunç kabusunu yaşıyor. Elleri ve ayakları bağlı, gözleri kapalı bir şekilde mezarların arasında yalnız bırakılıyor. Kimliği belirsiz bir adamın intikam planının ortasında kalan Kadir, hem fiziksel hem de psikolojik olarak zorlu bir mücadeleye girişiyor. Geçmişin sırları ve babasının karanlık yüzü, Kadir`in hayatını sonsuza dek değiştirecek bir yolculuğa çıkarıyor. Korku, gerilim ve sürprizlerle dolu bu hikayede, Kadir hayatta kalabilecek mi? Yoksa mezarların ebedi sessizliğine mi karışacak? "Ben senin rakı masasındaki meze değilim Baba."

Ezgi Babasının intikamını alması için Mafya başı Efe’yi öldürmesi gerekiyordu ama Ezgi’nin bilmediği şey Efe’ye karşı olacak olan hisleriymiş…

Stella Verse: Kısa Hikayeler Stella Verse evreninde geçen bu kısa hikaye derlemesinde, birbirinden farklı türlerde ve ilginç temalarda birçok öykü yer alıyor. Zaman zaman ana karakterlerin de sahne aldığı bu hikayeler, evrenin derinliğini ve gizemini keşfetmek isteyen okurlar için sürükleyici bir yolculuk sunuyor. Her sayfada farklı bir bakış açısı, her hikâyede yeni bir sır sizi bekliyor. Umarım seversiniz ve kitaplarıma yolunuz düşerse düşüncelerinizi yazabilirsiniz. İyi eğlenceler.

Yüzbaşı ve Doktor hikayesi

Tek gecelik ilişkiniz hocanız çıksa ne olurdu? ... Verdigi tutkuluğu öpücüğü sonlandırdı. Aldigı derin nefesleri genç kızin dudaklarına uflemekten çekinmedi. "Umarım her hocaya bu performansı sergilemiyorsundur." Onun sorduğu bu küstah soru karşısında gulumsemesini tutamadi. Nefeslerinin arasına konustu: "Her hocamla deliler gibi sevişmiyorum""

Normal şartlarda yapmam gereken şey belliydi: Her zamanki gibi sadece okuluma odaklanacak, o kusursuz lise son sınıf öğrencisi maskesini takınacak ve sessizce mezun olacaktım. Ama ruhumdaki o sağır edici çığlık dinmiyordu. Kendi kendime sordum: "Bir gece kaçamak yapsam, sadece bir geceliğine kendi ruhumun karanlık labirentlerinde kaybolsam ne olurdu ki?" En fazla ne olabilirdi? Hayat, en ağır cevabını en sona saklamıştı: En kötüsü oldu. Kendimi, o süslü hayatımın tam zıttı olan bir dünyada, sokakların ve loş ışıkların arasında buldum. F@h!şelik yapmaya başladım. Garip olan şuydu ki; bu yıkım beni ilk kez özgür hissettiriyordu. O cam fanusun içinde başkalarının belirlediği bir süs eşyası olmaktansa, dışarıdaki kirli havada kendi kontrolümü elimde tutuyordum. Artık kimin dokunacağına, kiminle o buz gibi sessizliği paylaşacağıma ben karar veriyordum. Karşılığında aldığım o kağıt parçaları, aslında bir bedel değil, özgürlüğümün makbuzu gibiydi. Aslında paraya ihtiyacım yoktu; varlıklı bir ailenin, her istediği önüne gümüş tepside sunulan o "şanslı" kızıydım. Ama o banknotlara dokunmak, ailemin kirli mirasından arınmış, sadece bana ait olan tek somut şeydi. Yine de her gece yastığa başımı koyduğumda, o cam fanus hissi peşimi bırakmıyordu. Sadece artık fanusun içinde değil, hemen dışındaydım; cam kırıkları her yanıma batıyor, canımı yakıyordu ama en azından artık nefes alabiliyordum. Yine de biliyordum; bu tehlikeli oyun bir gün son bulacaktı. Peki, perde kapandığında geriye ne kalacaktı? Özgürlük mü, yoksa tamamen parçalanmış bir ruh mu?

Bir yüzbaşı ve bir aşiret ağasının yolları Şırnak’ın topraklarında kesişti. Biri görevle, diğeri suskunluğuyla savaşıyordu. İki ayrı dünya, iki ayrı yemin… Ve aralarında, adı konmamış bir bağ vardı. Devletin sert gölgesiyle aşiretin susmayan sesi çatışırken, bir bakış her şeyi değiştirdi. “Meftun olduğum gözleri, küf yeşiliydi,” dedi adam. O an, ne emir kaldı ne kural. Bir dosya açıldı, geçmişle hesap kesildi, sadakat yeniden tanımlandı. Kimi zaman bir sorgu odasında, kimi zaman dağ yollarında yürüdüler. Ama asıl mücadele, kalplerinin sessizliğindeydi. Küf Yeşili, yasak bir yakınlığın, çözülmemiş sırların ve susarak anlatılan bir aşkın hikâyesi. Sınır çizgilerinin ötesinde, duyguların tam ortasında…

İris Soykan sıradan bir hayat yaşayan, neşeli ama gerektiğinde duvarlarını yükselten genç bir kadındı. Ta ki bir gecede, bir adamın bakışlarında kendine ait olmayan bir geçmişle karşılaşana kadar. Demir Arman, iki yıl önce hayatının merkezindeki kadını kaybetmişti. O günden sonra duygularını susturmuş, hayata karşı tüm kapılarını kapatmıştı. İris’i ilk gördüğü anda bildiği tek şey şuydu: O kız, ölen kadına fazlasıyla benziyordu. Ama benzerlik bazen kader değildir. Bazen sadece bir lanettir. Geçmişin gölgesinde kurulan bu tanışma; bir bakışla başlayan, inkârla büyüyen, yaklaştıkça yaralayan bir hikâyeye dönüşecekti. Çünkü bazı insanlar sevilmez… onlar hatırlanır. Ve bazı bakışlarda, insan kendini değil başkasını görür.

Kaybolanların sesi olmak için,cesaret bazen yeterli olur.