Bazı insanlar hayatına tesadüfen girer. Bazılarıysa seni değiştirmek için. Ben dostluğu, aynı yaraya birlikte katlanmak sanmıştım. Oysa bazı insanlar en karanlık uçuruma seni kendi elleriyle iterken bile yüzüne gülümseyebiliyormuş. İhanet… Bir düşmandan geldiğinde yalnızca öfke bırakır. Ama sevdiğin insanlardan geldiğinde, içinde yavaşça büyüyen bir enkaza dönüşür. Çünkü insan en çok, güvendiği yerde kırılır. Bir zamanlar aynı gökyüzüne baktığım insanlar artık bambaşka dünyaların parçasıydı. Ve ben, geçmişin küllerinin arasında ayakta kalmaya çalışırken, onların hangi tarafta olduğunu anlamaya çalışıyordum. Bu; dostlukların parçalandığı, sırların kan kadar ağır olduğu ve herkesin birbirini yaraladığı bir hikâye. Çünkü bazen insanı yok eden şey nefret değil… En yakınındakilerin sessizce sırtından vurmasıdır. Aynı gökyüzü altında, farklı dünyalarda… Biri yıkıldığında, diğeri gerçekten ayakta kalabilir mi?

Ege Aksoy insanların anlattıklarından çok, sakladıkları şeylerle ilgilenirdi. Bu yüzden gece yarısı gelen o mesaj dikkatini çekti. Bir fotoğraf. İki kelime. Ve kim olduğunu söylemeyen bir kız. Süveyda. Aynı okulda olduklarını söylüyordu. Onu uzun zamandır tanıyormuş gibi konuşuyordu. Ama Ege onu tanımıyordu. En azından öyle sanıyordu. Her gece biraz daha uzayan mesajlar... Paylaşılan şarkılar... Saklanan gerçekler... Ve cevabı giderek daha tehlikeli hâle gelen bir soru: Bir insanı hiç tanımadan sevebilir misin? Yoksa bazen en büyük sır, her gün yanından geçip giden kişidir? Belki tekrar konuşurlar. Belki de hiçbir şey eskisi gibi olmaz

Gece`nin tek bir kuralı vardı: Abisinin en yakın arkadaşına âşık olmamak. Ama kalp, kuralları dinlemeyi hiç öğrenmemişti. Bazı duygular saklanabilir, bazı bakışlar görmezden gelinebilirdi. Peki ya aradaki mesafe gerçekten kapanırsa?

"Bugün kaçıncı kez öttü bu..." diye söylendi Mira, kolundaki sensöre sinirle bakarak. Umut gülümsedi. "Biliyor musun?" dedi. "Sensörün her öttüğünde bir çiçek dikeceğim." Mira kaşlarını çattı. "Ne?" "Böylece ondan nefret etmek yerine, her sesi yeni bir hayatın başlangıcı gibi hatırlarsın." "Bir gün çiçek dikmekten yorulursan?" Umut hiç düşünmeden cevap verdi. "O zaman orman olur." Bazı insanlar yazmak için yaşar. Bazılarıysa yaşayabilmek için yazar. Umut Aksu, hayatı boyunca kendini başkalarının hikâyelerinde arka planda kalan sessiz bir ağaç gibi hissetti. Mira Yıldırım ise kendi hayatına sığamayan bir kızdı. Biri satırlara tutunarak yaşadı. Diğeri o satırlara tutunarak hayatta kaldı. Ve bazen... İnsanı hayata bağlayan şey büyük mucizeler değil, bir ekranın ardındaki yabancı, bir sensör sesi ve o sese verilen küçücük bir sözdür. Peki ya bazen umut, bir duygu değil de bir insanın adıysa?

Yeni bir hayata adım atan Lara, yeni okulunda sürekli bir kişi tarafından uyarılır. Ancak uyarıldığı şey ise bir erkekden uzak durmasıdır. Ve Lara uzak durmak yerine daha çok yakınlaşmaya çalışır. Böylece hikaye başlar...

"Derlerki; Orkide, yeryüzünde yaratılan ilk çiçektir bu nedenle diğer tüm çiçekler orkidenin soyundan gelir. Biri sana orkide alırsa vermek istediği mesaj şudur: Sen benim dünyama açan ilk çiçeğimsin..." "Biliyor musun? Artık en sevdiğim çiçek orkide değil."

Aşkı romantik satırlarda, derin cümlelerde arayan bir blogger..." "Ve romantizmin `r`sinden bile anlamayan, buz gibi masmavi gözlere sahip bir itfaiyeci." Asel, gecenin bir yarısı takipçilerine mükemmel ve derin bir aşkın tarifini yazıyordu. Hayalindeki adam nazik olmalıydı, ruhunu dinlendirmeliydi ve en önemlisi... estetikten anlamalıydı. Ancak uykusuna yenik düştüğü o talihsiz gecede, kader ona süslü cümleler yerine sirensiz gelen bir felaket ve kuralcı bir adam gönderdi. Karşısında pembe pijamalarıyla ilk andan rezil olduğu bu adam, Asel`in kurguladığı hiçbir romantik masala uymuyordu. Ama bazı yangınlar, bloglarda yazılan ideal aşk tariflerinden çok daha gerçekti. Kalemini aşka adayan bir kızın, hayatının en absürt ve en yakıcı hikayesini yazmaya başladığı o gece... Her salı akşamı yeni bölüm...

Geçmişini unutmaya çalışan bir kız. Onu anlamaya çalışan bir çocuk. Ve ikisinin arasına sıkışan sırlar, korkular ve yarım kalmış hikâyeler... Akça için güvenmek hiçbir zaman kolay olmadı. Fakat bazı insanlar, en sağlam duvarların bile yıkılmasına neden olabilir. Sorun şu ki... Ya o duvarların arkasında hâlâ korktuğu şeyler varsa?

Aysima, bir adamı yıllarca sessizce sevdi. Kalbinin en kırılgan yerini Arslan’a sakladı; büyüdü, sustu, bekledi ama bazı insanlar insanın içinde yara gibi kalıyordu. Deniz ise hayatına hiç beklemediği bir anda giren adamdı. Önce arkadaşı oldu. En karışık zamanlarında yanında duran, onu herkesten iyi tanıyan, sustuğunda bile ne hissettiğini anlayan kişi sonra fark etmeden sığındığı yere dönüştü. Aysima bir gün, en güvenli hissettiği yerin Deniz’in yanı olduğunu anladığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Çünkü Deniz ona ilk kez gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu öğretti. Yorulduğunda yaslanacak bir omuzun varlığını korkmadan bir çift gözün içine bakabilmeyi aşkın can yakmak değil, insanı iyileştirmek olduğunu. Ama hayat, insanı en mutlu olduğu yerden sınardı. Geçmiş peşlerini bırakmadığında, sırlar birer birer ortaya döküldüğünde ve Aysima hiç beklemediği bir gerçekle yüzleştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı hikâyeler yalnızca bir aşkı anlatmazdı. Bazı hikâyeler; kaybetme korkusunu, yarım kalmayı, kırılan yerlerinden yeniden sevilmeyi anlatırdı. Ve Aysima, sevdiği adamın gözlerinde korkunun rengini gördüğü gün anlayacaktı. Bazı aşklar insanın sadece kalbini değil bütün hayatını değiştirirdi.

Özet: Tuana, çocukluğundan beri aile dostlarının oğlu Ömer`e âşıktı. Bir gün onunla evleneceğine o kadar inanıyordu ki, Ömer`in peşinde dolaşarak büyüdü. Ta ki on sekiz yaşında, hiç beklemediği bir olay bütün hayallerini yerle bir edene kadar... Tuana kendine yeni bir hayat kurmak için İstanbul`dan ayrıldı ve yıllar sonra abisinin nişanı için geri döndü. Fakat karşısında bıraktığı geçmiş hâlâ oradaydı. Peki yıllar sonra yeniden karşılaşmak her şeyi yeniden başlatmaya yeter miydi? Yoksa kader onlara yalnızca yarım kalmış bir hikâyeyi hatırlatmak için mi ikinci bir şans vermişti? Bir Çocukluk Düşü: Zengin ailelerin arasında geçen, mahalle sıcaklığında bir çocukluk aşkı, aile bağları, atışmalar ve yıllar sonra yeniden filizlenen duygular... Ben bu hikâyede aslında şunu vurgulamak istiyorum: Çocukken kurduğun bir hayal küçük diye değersiz değildir. Bazen insan büyüyor, hayat değişiyor, o hayalin gerçekleşmeyeceğini düşünüyor ama belki de o hayal sadece doğru zamanı bekliyordur.”

Ne demişti o. Abin sayılırım ben senin? Ama abim değildi ki. Görürsün sen kardeşi!

İlk görüşte aşık olan ama hayatın onlar için başka bir pikanı vardır 🤍

Hem ilk hem son aşkım beni reddedip mahalleyi terk eden abimin arkadaşı geri döndüğünde beni sevmeye başladı ama ben onu unutmak için başkasıyla sevgiliydim

Kayıtsız numaradan gelen mesajların ardı arkası kesilmeyince Nil, bu gizemli kişiyi bulmaya karar verir. Bu süreçte, mesajları atan adamın söylediklerine benzer sözlerle karşısına çıkan iki adam, Nil’e birbirinden bambaşka duygular yaşatırken, Nil farkında olmadan onlardan izler ve hisler toplamaya başlamıştır. --- 0526*: Ben de biraz umursamaz olmak istiyorum. 0526*: Bir kere olsun gelişigüzel anı yaşamak, 0526*: Mesajla da olsa onu sevdiğimi uzun uzun yazmak istiyorum. Siz: Ne güzel. Aferin sana hadi git ona yaz şimdi.

Bir ekranın ardında başlayan sıradan bir sohbet, iki yabancının hayatını hiç beklemedikleri şekilde değiştirdi. Kilometrelerce mesafe, aileler, yanlış anlaşılmalar ve zaman... Bazen sevgi her şeye yetmez. Bu, tesadüf gibi başlayan ama unutulması hiç de kolay olmayan bir hikâye.

"Söylesene Cihangir . Küçük Cihangir ve İnci hatrına bana yardım eder misin? " Gözlerimden yaşlar durmaksızın akmaya devam ediyordu. "Söylesene Cihangir .Bir şey söyle yalvarırım bir şey söyle." "Başka yardım edebilecek kimse yok mu ?" Benim kimsem yoktu ki yardım edebilecek . Bir annem vardı bir Cihangir .Şimdi Cihangir de yoktu . Bir annem kalmıştı benimle . "Yok " dedim titrek sesimle . "Bana yardım edebilecek kimsem yok ki benim ."

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

Sahnede parlıyordu. Gerçekten de yıldız ışığı vardı. Kemanını omzundan alarak selam verdi. Tüm salon onu alkışlarken içimde kıskançlığın büyümeye başladığını hissettim. Hayır, onun başarılı olmasını kıskanmıyordum. Ama kemanı çalarken o kadar ilahi görünüyordu, o kadar güzeldi ki benden başka kimse görmesin istedim. Onu tüm dünyadan saklamak ve kendime ayırmak istedim. Emir`in tek isteği Farah`tı. Ama Farah`ın istediği Emir değildi. Birisi daha çok seviyorsa buna aşk denir miydi?

Bu dünyada her söz bir duadır; yanlış bir fısıltı bile felaket getirebilir.

Bazı insanları ne zaman sevmeye başladığını hatırlayamazsın, onlar zaten hep vardır. Ben tam kalbimin Aras için attığını ve bu çocukluk aşkının geri dönüşü olmadığını itiraf ediyordum ki, kulaklarımda o cümle yankılandı: `Başka okulda okuyor.`Çocukluk koridorlarında başlayan sıradan bir arkadaşlığın, can acıtan bir gizeme dönüşme hikayesi.

"Düşünsene," dedi Melis tırnaklarını kemirerek. "Belki de okulun altında gizli bir laboratuvar vardır. Gizli bir deney falan?" "Ders için bile laboratuvarımız yok." "Peki ya burası lanetliyse?" "Saçmalama." "Belki de kurt adamlar-" "Kesinlikle hayır."

Naz ve Demir bir yıldır aynı evde yaşayan iki arkadaş. Her şey netti... ta ki Naz temizlik sırasında Demir’in defterini bulup kendisine duyduğu gizli aşkı öğrenene kadar. Şimdi hiçbir şey eskisi gibi olamayacak...

Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

Seversin bence, gel.