Hem ilk hem son aşkım beni reddedip mahalleyi terk eden abimin arkadaşı geri döndüğünde beni sevmeye başladı ama ben onu unutmak için başkasıyla sevgiliydim

Ege Aksoy insanların anlattıklarından çok, sakladıkları şeylerle ilgilenirdi. Bu yüzden gece yarısı gelen o mesaj dikkatini çekti. Bir fotoğraf. İki kelime. Ve kim olduğunu söylemeyen bir kız. Süveyda. Aynı okulda olduklarını söylüyordu. Onu uzun zamandır tanıyormuş gibi konuşuyordu. Ama Ege onu tanımıyordu. En azından öyle sanıyordu. Her gece biraz daha uzayan mesajlar... Paylaşılan şarkılar... Saklanan gerçekler... Ve cevabı giderek daha tehlikeli hâle gelen bir soru: Bir insanı hiç tanımadan sevebilir misin? Yoksa bazen en büyük sır, her gün yanından geçip giden kişidir? Belki tekrar konuşurlar. Belki de hiçbir şey eskisi gibi olmaz

Aşkı romantik satırlarda, derin cümlelerde arayan bir blogger..." "Ve romantizmin `r`sinden bile anlamayan, buz gibi masmavi gözlere sahip bir itfaiyeci." Asel, gecenin bir yarısı takipçilerine mükemmel ve derin bir aşkın tarifini yazıyordu. Hayalindeki adam nazik olmalıydı, ruhunu dinlendirmeliydi ve en önemlisi... estetikten anlamalıydı. Ancak uykusuna yenik düştüğü o talihsiz gecede, kader ona süslü cümleler yerine sirensiz gelen bir felaket ve kuralcı bir adam gönderdi. Karşısında pembe pijamalarıyla ilk andan rezil olduğu bu adam, Asel`in kurguladığı hiçbir romantik masala uymuyordu. Ama bazı yangınlar, bloglarda yazılan ideal aşk tariflerinden çok daha gerçekti. Kalemini aşka adayan bir kızın, hayatının en absürt ve en yakıcı hikayesini yazmaya başladığı o gece...

Gece`nin tek bir kuralı vardı: Abisinin en yakın arkadaşına âşık olmamak. Ama kalp, kuralları dinlemeyi hiç öğrenmemişti. Bazı duygular saklanabilir, bazı bakışlar görmezden gelinebilirdi. Peki ya aradaki mesafe gerçekten kapanırsa?

Kayıtsız numaradan gelen mesajların ardı arkası kesilmeyince Nil, bu gizemli kişiyi bulmaya karar verir. Bu süreçte, mesajları atan adamın söylediklerine benzer sözlerle karşısına çıkan iki adam, Nil’e birbirinden bambaşka duygular yaşatırken, Nil farkında olmadan onlardan izler ve hisler toplamaya başlamıştır. --- 0526*: Ben de biraz umursamaz olmak istiyorum. 0526*: Bir kere olsun gelişigüzel anı yaşamak, 0526*: Mesajla da olsa onu sevdiğimi uzun uzun yazmak istiyorum. Siz: Ne güzel. Aferin sana hadi git ona yaz şimdi.

Bir ekranın ardında başlayan sıradan bir sohbet, iki yabancının hayatını hiç beklemedikleri şekilde değiştirdi. Kilometrelerce mesafe, aileler, yanlış anlaşılmalar ve zaman... Bazen sevgi her şeye yetmez. Bu, tesadüf gibi başlayan ama unutulması hiç de kolay olmayan bir hikâye.

"Bugün kaçıncı kez öttü bu..." diye söylendi Mira, kolundaki sensöre sinirle bakarak. Umut gülümsedi. "Biliyor musun?" dedi. "Sensörün her öttüğünde bir çiçek dikeceğim." Mira kaşlarını çattı. "Ne?" "Böylece ondan nefret etmek yerine, her sesi yeni bir hayatın başlangıcı gibi hatırlarsın." "Bir gün çiçek dikmekten yorulursan?" Umut hiç düşünmeden cevap verdi. "O zaman orman olur." Bazı insanlar yazmak için yaşar. Bazılarıysa yaşayabilmek için yazar. Umut Aksu, hayatı boyunca kendini başkalarının hikâyelerinde arka planda kalan sessiz bir ağaç gibi hissetti. Mira Yıldırım ise kendi hayatına sığamayan bir kızdı. Biri satırlara tutunarak yaşadı. Diğeri o satırlara tutunarak hayatta kaldı. Ve bazen... İnsanı hayata bağlayan şey büyük mucizeler değil, bir ekranın ardındaki yabancı, bir sensör sesi ve o sese verilen küçücük bir sözdür. Peki ya bazen umut, bir duygu değil de bir insanın adıysa?

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

"Söylesene Cihangir . Küçük Cihangir ve İnci hatrına bana yardım eder misin? " Gözlerimden yaşlar durmaksızın akmaya devam ediyordu. "Söylesene Cihangir .Bir şey söyle yalvarırım bir şey söyle." "Başka yardım edebilecek kimse yok mu ?" Benim kimsem yoktu ki yardım edebilecek . Bir annem vardı bir Cihangir .Şimdi Cihangir de yoktu . Bir annem kalmıştı benimle . "Yok " dedim titrek sesimle . "Bana yardım edebilecek kimsem yok ki benim ."

Bazen bazı hayaller gerçekleşmek için zamana ihtiyaç duyar. Tuana, yıllar önce gözlerinde hep küçük bir kız olarak kaldığı adama duyduğu aşkı geride bıraktığını sanıyordu. Kendine verdiği tek söz vardı: Bir daha aynı hayalin peşinden gitmeyecek, kalbini aynı acıyla sınamayacaktı. Fakat kaderin, yarım kalan hikâyeler için bambaşka planları vardı. Yıllar sonra yeniden kesişen yollar... Kahkahalara karışan yanlış anlaşılmalar, bitmek bilmeyen aile planları ve her karşılaşmada biraz daha büyüyen duygular... Bir zamanlar onu yalnızca küçük bir kız olarak gören Ömer, artık gözlerini ondan alamazken; Tuana, yeniden umut etmenin yeniden incinmek kadar cesaret istediğini öğrenir. Fakat bazen tek bir yanlış, insanın bütün umutlarını yerle bir etmeye yeter. Peki ya kader, bir zamanlar yarım kalan bir hikâyeyi yıllar sonra yeniden yazmaya karar verirse? Belki de bazı aşklar kaybolmaz... Sadece zamanı gelene kadar sessizce bekler. Ve belki de çocukken kurulan en masum düşler, günü geldiğinde insanın en güzel gerçeğine dönüşür.

Aysima, bir adamı yıllarca sessizce sevdi. Kalbinin en kırılgan yerini Arslan’a sakladı; büyüdü, sustu, bekledi ama bazı insanlar insanın içinde yara gibi kalıyordu. Deniz ise hayatına hiç beklemediği bir anda giren adamdı. Önce arkadaşı oldu. En karışık zamanlarında yanında duran, onu herkesten iyi tanıyan, sustuğunda bile ne hissettiğini anlayan kişi sonra fark etmeden sığındığı yere dönüştü. Aysima bir gün, en güvenli hissettiği yerin Deniz’in yanı olduğunu anladığında artık hiçbir şey eskisi gibi değildi. Çünkü Deniz ona ilk kez gerçekten sevilmenin nasıl bir şey olduğunu öğretti. Yorulduğunda yaslanacak bir omuzun varlığını korkmadan bir çift gözün içine bakabilmeyi aşkın can yakmak değil, insanı iyileştirmek olduğunu. Ama hayat, insanı en mutlu olduğu yerden sınardı. Geçmiş peşlerini bırakmadığında, sırlar birer birer ortaya döküldüğünde ve Aysima hiç beklemediği bir gerçekle yüzleştiğinde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Çünkü bazı hikâyeler yalnızca bir aşkı anlatmazdı. Bazı hikâyeler; kaybetme korkusunu, yarım kalmayı, kırılan yerlerinden yeniden sevilmeyi anlatırdı. Ve Aysima, sevdiği adamın gözlerinde korkunun rengini gördüğü gün anlayacaktı. Bazı aşklar insanın sadece kalbini değil bütün hayatını değiştirirdi.

Geçmişini unutmaya çalışan bir kız. Onu anlamaya çalışan bir çocuk. Ve ikisinin arasına sıkışan sırlar, korkular ve yarım kalmış hikâyeler... Akça için güvenmek hiçbir zaman kolay olmadı. Fakat bazı insanlar, en sağlam duvarların bile yıkılmasına neden olabilir. Sorun şu ki... Ya o duvarların arkasında hâlâ korktuğu şeyler varsa?

Bazı insanlar hayatına tesadüfen girer. Bazılarıysa seni değiştirmek için. Ben dostluğu, aynı yaraya birlikte katlanmak sanmıştım. Oysa bazı insanlar en karanlık uçuruma seni kendi elleriyle iterken bile yüzüne gülümseyebiliyormuş. İhanet… Bir düşmandan geldiğinde yalnızca öfke bırakır. Ama sevdiğin insanlardan geldiğinde, içinde yavaşça büyüyen bir enkaza dönüşür. Çünkü insan en çok, güvendiği yerde kırılır. Bir zamanlar aynı gökyüzüne baktığım insanlar artık bambaşka dünyaların parçasıydı. Ve ben, geçmişin küllerinin arasında ayakta kalmaya çalışırken, onların hangi tarafta olduğunu anlamaya çalışıyordum. Bu; dostlukların parçalandığı, sırların kan kadar ağır olduğu ve herkesin birbirini yaraladığı bir hikâye. Çünkü bazen insanı yok eden şey nefret değil… En yakınındakilerin sessizce sırtından vurmasıdır. Aynı gökyüzü altında, farklı dünyalarda… Biri yıkıldığında, diğeri gerçekten ayakta kalabilir mi?

Sahnede parlıyordu. Gerçekten de yıldız ışığı vardı. Kemanını omzundan alarak selam verdi. Tüm salon onu alkışlarken içimde kıskançlığın büyümeye başladığını hissettim. Hayır, onun başarılı olmasını kıskanmıyordum. Ama kemanı çalarken o kadar ilahi görünüyordu, o kadar güzeldi ki benden başka kimse görmesin istedim. Onu tüm dünyadan saklamak ve kendime ayırmak istedim. Emir`in tek isteği Farah`tı. Ama Farah`ın istediği Emir değildi. Birisi daha çok seviyorsa buna aşk denir miydi?

Kız çocuğun dudaklarına yapıştığın da benim için artık çok geçti, geri dönmek istedim ama çıktığım kafe çoktan kapanmıştı. Bu bugün kampüs`te denk geldiğim çocuktu. Çocuk kızı birden itledi, -Bir daha bana sakın böyle bir şey yapma dedi. Onları duyduğum da artık çok geçti! -Hey sen! Başkalarını dinlemek ve gözetlemek hobin falan mı? Neden bahsediyordu bu adam etrafıma öylesine bakarak ben mi der gibi hareket yapmıştım ama benden başka kimse yoktu.

Bu dünyada her söz bir duadır; yanlış bir fısıltı bile felaket getirebilir.

Bazı insanları ne zaman sevmeye başladığını hatırlayamazsın, onlar zaten hep vardır. Ben tam kalbimin Aras için attığını ve bu çocukluk aşkının geri dönüşü olmadığını itiraf ediyordum ki, kulaklarımda o cümle yankılandı: `Başka okulda okuyor.`Çocukluk koridorlarında başlayan sıradan bir arkadaşlığın, can acıtan bir gizeme dönüşme hikayesi.

"Düşünsene," dedi Melis tırnaklarını kemirerek. "Belki de okulun altında gizli bir laboratuvar vardır. Gizli bir deney falan?" "Ders için bile laboratuvarımız yok." "Peki ya burası lanetliyse?" "Saçmalama." "Belki de kurt adamlar-" "Kesinlikle hayır."

Naz ve Demir bir yıldır aynı evde yaşayan iki arkadaş. Her şey netti... ta ki Naz temizlik sırasında Demir’in defterini bulup kendisine duyduğu gizli aşkı öğrenene kadar. Şimdi hiçbir şey eskisi gibi olamayacak...

Sinan okulun asi ruhu. Kuralları hiçe sayan, kimseyle yakınlık kurmayan, kendi dünyasında kaybolmuş bir genç. Ve Çolpan , okulun onur listesinde adı yazılı olan birincisi. Dışarıdan kusursuz görünen ama içten içe bambaşka hayaller kuran bir kız. Aynı koridorda yolları kesiştiğinde, ikisinin de hayatı değişmeye başlar. Bir yanda düzen, disiplin ve beklentiler… Diğer yanda özgürlük, başkaldırı ve bilinmeyenler… Peki, kurallarla dolu bir dünyada hayallerine ne kadar tutunabilirsin? Ve bir kalp, görmezden gelmeye çalıştığı duygulara ne kadar karşı koyabilir?

“Onu sevmek değil sorun… ona karşı kaybetmekti. Bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… ama hiçbir zaman gerçekten yanında olmaz. Arven ve Atlas aynı ilkokul koridorlarında büyüdü. Aynı sınıflar, aynı bahçeler, aynı arkadaş çevresi. Ve bitmeyen bir didişme. Arven için Atlas, fazla özgüvenli, sinir bozucu ve tehlikeli derecede kendinden emindi. Atlas içinse Arven… baş belasıydı. Sivri dilli. Kaçan. Her zaman ters yönde yürüyen kız. Yıllar geçti. Hiç yakın olmadılar. Olmak da istemediler. Sonra bir gün— İsimsiz mesajlar başladı. Kim olduğunu bilmediği biriyle sohbet ederken Atlas ilk kez maskesini indirdi. Arven ise ilk kez gerçekten görüldüğünü hissetti. Sorun şuydu: Atlas, konuştuğu kişinin her gün tartıştığı kız olduğundan habersizdi. Motorlar, hazırlık maçları, alaycı lakaplar ve söylenmemiş cümleler arasında nefret ile çekim arasındaki çizgi silinmeye başladı. Çünkü bazı insanlar çocukluktan beri hayatındadır… Ve bazen en büyük hikâye, en çok kavga ettiğin kişiyle başlar.

Seversin bence, gel.

Aynı mahallede iki genç birbirine aşık mı olur düşman mı?

Yaş farkı içerikli kurgudur. "Yani dün gece, uyumuşum ya ben, şey işte odama..." diyerek gerisini getiremediğimde dilimi ısırdım sertçe. Utanç ısısı tüm yüzüme büyük bir hızla yayılmaya başladığında niye onunla bunu konuyu konuşmak için çalışma odasına kadar geldiğimi sorguluyordum. Ah merakına yenik düşen salak kafam. "Evet, pamuk prenses bir türlü uykudan uyanamayınca ben de çareyi yatağa taşımakta buldum." Tane tane vurgular gibi söyledikleriyle transa girmiş gibi onu dinliyordum. "Ama prens pamuk prensesi öperek uyandırıyordu, yatağa taşımıyordu ki." Dediklerimi idrak ettiğimde gözlerimi şaşkınca açarak kalakalmıştım. Düşündüğüm şey benden bağımsız dudaklarımın arasından uçup gittiğinde kendime küfr ettim. Sesli düşünmem utanç yüzünden domatese dönüşmeme neden olmuştu. Dilinin ayarını sevsinler senin Maysa... Karşımdaki adamsa dudaklarını kıvırarak tepki vermişti söylediğim şeye. Gözlerimi kaçırdım. Off, nasıl bakacaktım şimdi ben onun yüzüne? "Bir dahaki sefere prensin yolundan ilerleyeceğimden emin olabilirsin." Alaylı sesiyle dedikleriyle iyice şaşkına dönerek gözlerimi gözlerine çıkardım. Maysa❤Esat

​Ben Lavin Soykan. 21 yaşındayım ve Türkiye’nin en zengin mimarlık şirketinin sahibinin asistanıyım. Ya da öyleydim... Çünkü o yatta, o ela gözlerin karşısında mahsur kaldığım an, ilk aşkın ve geri dönüşü olmayan bir oyunun tam ortasına düştüm. ​Denizin ortasında başlayan, kaçışı olmayan bir aşk hikayesi... 🌊✨