Annesinin isteği üzerine evlenmeyi kabul eden kadının değişen hayatı ve ailesi hakkında öğrendiği gerçeklerle yüzleşmesi...

Operasyon nedeniyle 1 yıl komada kaldım. Uyandım ama komada sevdiğim adamla başka bir evrende aşık oldum... Bu evren seni çağırıyor! Bazen bir sessizlik vardır; öyle derin, öyle ağırdır ki, içinde yankılanan tek şey kendi kalp atışındır. Ben o sessizliğin içinde bir yıl kaldım. Ne bir ses duydum ne bir nefes hissettim. Zaman, etrafımda dönmeyi bırakmış gibiydi; dünya yaşamaya devam ederken ben, unutulmuş bir anın içinde donup kalmıştım. Gözlerimi ilk açtığımda, güneşin yüzüme vurduğunu değil, damarlarımda dolaşan yabancılığı hissettim. Her şey tanıdıktı ama hiçbir şey bana ait değildi artık. O gün anladım ki, hayatta kalmak başka bir şeydi; geri dönmek, çok daha zordu. Vücudum iyileşmişti ama ruhum hâlâ o operasyondaydı. O geceki patlamanın sesi, hâlâ beynimin bir köşesinde yankılanıyordu. Kendimi aynada her gördüğümde, yüzümdeki o çiziklerin ardında eski beni aradım. Ama o kadın… artık yoktu. Beni birileri kahraman sandı, oysa ben sadece kurtulmuştum. Bir parçam hâlâ yerde yatıyordu, bir parçam hâlâ o geceye sıkışmıştı. Uyandım, ama içimdeki sessizlik uyanmadı. Ve o sessizlik, gün geçtikçe beni boğmaya başladı. Askerliği bıraktığımda herkes “artık rahatsın” dedi. Oysa kimse bilmez, bazen üniformayı çıkarınca savaş bitmez — sadece görünmez olur. Geceleri uyuyamadım. Beynimin içinde hâlâ komutlar dönüyordu: “İleri! Siper al! Ateş et!” Ama artık kimse emir vermiyordu. Kendime emir vermeyi denedim, ama hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Kahvemi içerken bile tetikteydim, kapı çaldığında içimden bir yer hâlâ silahına davranmak istiyordu. Doktorlar bunun adı travma dedi. Ben ise buna “hayatta kalmanın bedeli” dedim. Zaman geçti. İnsanlar unuttu, ben de öyle görünmeyi öğrendim. Gülümsedim, konuştum, yaşadım — ama hiçbirinde tam olarak “ben” değildim. Yarısı insandım, yarısı hâlâ karanlıkta. Kendimi iyileşmeye zorladım. Kitaplar okudum, sessizliğe alıştım, sabah yürüyüşlerine çıktım. Ama bir ses vardı içimde, her gece aynı fısıltıyı söylüyordu: “Dön.” Ne zamandır dönmek istediğimi bilmiyordum. Belki göreve, belki eski halime, belki de sadece o kadına, içimde kaybolan o güçlü askere… Ama bir gün onu gördüm. Bir bakış, bir duruş, bir asker selamı... Kalbim ilk kez savaşmak istemedi. Ama beynim hâlâ emir bekliyordu. İşte o an, yeniden savaşa başladım. Bu kez düşman dışarıda değildi. Bu kez savaş, içimdeydi.

Ali Fırat, nişanlısının dayatmasıyla hafta sonu için Eskişehir`e tatile gider. Aslıhan alışverişe takılırken Ali, sıkılıp yakınlardaki bir el sanatları atölyesine girer, Elif’in atölyesine. İçeridekilerin sessizliği, çamurun kokusu, Elif’in ellerindeki izler, onun için bir sığınak gibi gelir. Ve o anda hiçbir şeyin “rastlantı” olmadığını hissettiği ilk karşılaşmaları yaşanır.

"Hasretinle yanarken gönlüm, nasıl durdurmayayım Lalin?"

2 yaşında ailesinden koparılan Hayal`in tekrar gülebilme hikayesi.

Fantastik bir gerçek ailem kitabıdır! ÇALINMASI, KOPYALANMASI, HERHANGİ BİR REPLİĞİN VEYA ORADA GEÇEN BİR OLAYIN ALINIP KENDİ KİTABINIZA GEÇİRİLMESİ DURUMUNDA BİZZAT BEN TARAFINDAN DAVA EDİLİR VE MAHKEME GÜNÜNDE YÜZ YÜZE HESAPLAŞIRIZ! İyi okumalar dilerim. Bu kitap kısa bir kitaptır bunu bilerek okuyun lütfen! Yeni kitabımın 2. Serisi ile aranızdayım!

“Bazı yollar unutulmaz bazı sokaklar sadece ayak izini değil, kalbini de alır yanında…” Zaman geçti. Sözler suskunlaştı. Ama içimde bir sokak hep yürümeye devam etti. Adını fısıldadığım o eski yol, her gecede bana geri döndü. Rüyalarımda, uyanamadığım sabahlarda, içime çöken sessizliklerde… Bu kitap, eksik kalanların, söylenemeyenlerin ve hiçbir zaman tamamen silinmeyen izlerin hikâyesi. Bir sokağa adanmış bir kalbin, geçmişe yazılmış bir mektubun ama en çok da kendine dönüşün hikâyesi… Bu bir kavuşma değil belki Ama bir buluşma… Kaybettiklerimle, vazgeçtiklerimle, affedemediklerimle. Ve elbette, adını kalbimde taşıdığım o yolla. Çünkü bazı insanlar unutulmaz ve bazı sokaklar, sonsuzlukta bile beklemeye devam eder. ADINI FISILDAYAN SOKAĞIM KİTABIMIN ÜÇÜNCÜSÜDÜR :)

"Accidit in puncto quod non contingit in anno.” (Bir yılda olmayan, bir anda olur) Gerçekten öyle miydi? Balkonumda otururken karşımdaki karargâha bakıyordum. Önünde duran dört tankı gördüğümde sırtımı dikleştirip merakla onları izlemeye başladım. Hepsi tek tek indiğinde, ip gibi dizilmişlerdi. Albay olduğunu tahmin ettiğim kişi önce herkesi inceledi ve sert, itiraz istenmeyen tonla "Yüzbaşı Bintuğ Liva." diye seslendi. Bu isim, tüm orduyu sırtlayacak kadar güçlü, kuvvetliydi. Onunla karşılaşabilecek miydik? "Bir gün seninle ikinci kez karşılaşacağız, işte o zaman doğru olanı yapacağız."

Çocuklar büyür ve değişirlerdi. Alışkanlıkları, yaşam tarzları yaşadıklarıyla şekillenir, birçok şey unutulmaya mahkum bırakılırdı. Peki ya çocukluk aşkları? Kalır mıydı sonsuza dek? Yoksa unutulurlar mıydı? Ölüme aşık bir kadını döndürebilir miydi hayata? İnandırabilir miydi tekrar sevileceğine? Yoksa yetmez miydi gücü hiçbirine? Öylece kayıp gider miydi sevdiğim ellerinden? Bazı visaller mahşere kalmıştı ancak masal devam edecekti geride kalanlarla...

İmkansız aşktan doğan mükemmel aşk… Belki de umut gelecek sayfadadır. Ayrılığı hiç düşünmezken aldatıldığımı kabullenmek kolay olmadı. Yıllar sonra hayat bizi yeniden bir araya getirse de evlendiği gün kalbimde ölmüştü. Hayat iki seçim arasında ya geçmiş ya gelecek peki sen hangisini seçerdin ?

Herkes kadının yıkılmasını beklemişti halbuki o ilk darbesini bebekken yemişti. Yıkılmaya hiç niyeti yoktu ta ki o kara gözler hayatına girene kadar. Sorun değildi güçlüydü ve daha da güçlü olacaktı. Kimse tahmin etmemişti maviler siyaha boyanırken ortaya çıkacak tehlikeyi ve kimse kestiremezdi olacakları.

Minicik bedenlerinde sevgiyi nereye kadar götürebilirler.... "taa ki 15 yıl sonra o kara günde karşılaşıncaya dek..." -Gülce şahin -Doğu Kılıç Aslan

Seni bulmaktan önce aramak isterim. "Yıkılmış, harap olmuş yurduma sen geldin. Çiçekler açtırdın gönül bahçemde. Sadece bedenimde değil ruhumdaki yaraları da öperek iyileştirdin." Sizleri bu kitapta biraz eskilere götürmeye çabalayacağım. Viran ve Arif`in büyülü, gerçekçi, saf ve sert aşkını okuyacağız.

Kitabın bir kısmı gercek hayattan esinlenerek yazılmıstır bir kısmı da geleceğe dönük olabilme ihtimallerini barındırır Bakalım yıllar sonra hayat Eren ve Elzemin yollarını kesiştirebilicek mi yoksa birbirlerinden habersiz hayat onlar için devam mı edicek kader ağlarını baştan örmeye başladı bakalım neler olucak

Hiçbir şey göründüğü gibi değildir bu hayatta. Her olayın her yaşanmışlığın altında bir sebep vardır. Ve bir de sonuç. 25 yıl önce yaşananların da bir sebebi vardı. Bana göre bir sonucu da vardı tabi. Zorluklar, üzüntüler, acılar. Bana hayatımı sorsanız, birkaç şey dışında bunlar gibi negatif tüm duyguları sıralarım. Çünkü şimdiye kadar yaşadığım yıllar bunlardan ibaretti. Şimdiyse sadece boşluk hissediyorum. Daha doğrusu ne hissedeceğimi bilmiyorum. Kızgınım bu hayata, ama içimde engelleyemediğim de bir umut var hala. Çünkü biliyorum ki her umut bir `yeniden`.

"Haykırmak zamanı, yok mu söyleyeceğin?"

Yıllar önce yarım kalan bir aşk, ayrılan iki hayat. Umay ve Alphan. "Evleniriz bir kızımız olur" Heyecanla kurduğum cümleden sonra bir süre sessiz kaldı. Çok mu erkendi bunu düşünmem rahatsız mı olmuştu? Kafamda kurmaya başlamamı engelleyen şey onun sözleri oldu. "Sana benzer, adı Bade olur" Bir kızım oldu, bana benzedi ve adı Bade oldu. Ama o, bunları hiç bilmedi.

Arkadaşlar bu ilk yazmayı deneyeceğim hikayem umarım bana iyi dileklerde bulunursunuz Düşünün küçükken sırf kız diye hakarete uğramış babasının gölgesinden korkan 10 yaşındaki Rüya büyümüş ve şu anda 24 yaşında ve çocuk sahibi Akın ailesi öz bildikleri kızlarının hainliğine ve zulümlerine uğruyo ama eve gelen zarf hayatlarını yerinden değiştiriyo Gelin hikayemi birlikte okuyalım ✨💫

Ben Alin. Hayalim olan avukat mesleğini yapıyorum. Kaderine yazılan şeyin seni her türlü beni bulacağına inanırdım, onun kaderim olduğunu düşünmezdim.Yıllar sonra karşılaşacağımızı da...

Bir rüzgar geçti hayatımdan ardında derin bir sessizlik bıraktı...

Hayatı boyunca aile özlemi çeken ve en büyük hayali kendi yaşayamadığı aile hayatını ileride ki çocuklarına yaşatmak isteyişi. Tam bu hayaline kavuşacağını düşünürken bir anda kendisini tekrar yanlız bir hayatın içerisinde bulur. Hayatına tekrar devam edebilmek için tek motivasyonu ise bebeğidir. Bebeğine kendi yaşayamadıklarını yaşatmak istediği için canını dişine katarak çalışmaya devam eder. Bu süreçte isteyeceği son şey bir anda ortaya çıkan bir aile...

Biri kalp cerrahı biri yeni atanan bir çoçuk doktorunun zorlu aşk hikayesi ni konu alan bir roman

Yaşanan bir kaza sonucu dağılan bir aile... Bu ailenin farklı farklı yetimhanelere dağıtılan yedi çocuğu yıllar sonra en büyük çocuk sayesinde bir araya gelir. Ve bu kitapta, Kalkan ailesinin birleşme hikayesini anlatır. Bol eğlence, aksiyon ve gerçek sevginin bulunduğu bu kurgunun kahramanları okuyucularla buluşuyor! "Çiçekler açar elbet, mühim olan beklemektir."

"Sen ne getirdin bana çocukluğundan?" Nilgün Marmara Z: Bana hayat veren kadın şimdi benim hayatımı, yaşama sebebimi, nefesimi çalıyor benden..

Kaybolmuş Çocuklukların Çığlıkları 1 - Yaralar ve Yaralayanlar! Çocuklukta açılan yaralar, geçmeyen yaralardı. Onların çocukluğuna yaralar açılmıştı, emareler bırakılmıştı ruhlarına. Onlarla yaşamaya çalıştılar. Güçlü olmaya çalıştılar. Canları çok yandı. Yaşayamadılar. Düştüler, tekrar ayağa kalktılar. Çocuklukları geçmişlerinden çığlık attı, onlar susturdular. Ta ki geçmiş karşılarına çıkana kadar. Bu güçlü insanların hayata tutunma hikayesi... Bu yaralarla savaşabilme sanatının hikayesi. Yeni bir hayat hiç bu kadar can yakıcı olmamıştı. Yalnızlık hiçbir zaman bu kadar keskin olmamıştı, yalnızlığa hiç sığınılmak zorunda kalınmamıştı. Ama... "Hiçbir şeyi ve hiç kimsesi olmayan bir kızı, hiçbir şey ve hiç kimse terk edemezdi."