"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Nur gizli bir teşkilata bağlı akıllı ,güzel bir o kadar da sırlarla dolu bir geçmişe sahip birisi. Azad ve Nur’un karşılaşması bu karşılaşmanın iş anlaşmasına dönmesi Azad için güzel gibi gözüksede Nur için tam bir ateşten çember haline gelmişti. Azad bir aşiretin ağası aynı zamanda bir mafya lideri. Zehirli sarmaşık operasyonu nasıl devam edicek?

Nefretten aşka, sürükleyici tarihi, Bosna asker kurgusu 🪻Tüm ailesini Bosna’da kaybettikten sonra kendisini öldürmek isteyen düşmanlarından kaçıp Türkiye`ye sığınan ve kendisinden nefret eden üsteğmene aşık olan Alina Mihaloviç 🪻Sevdiği kadının ölümüne sebep olan Alina ile görev icabı evlenip onu örgütçü dayısıyla birlikte hapse attırmak için aşık rolü oymayan Üsteğmen Barbaros Ege Demirsoy ... Alina tüm ailesini Bosna savaşında kaybetmiş ve dayısının yardımıyla bağ evine sığınarak kardeşi Hana ile hayatını kurtarabilmiş genç bir kızdır. Yemek bulmak için kardeşini bırakıp evi terk ettiğinde hayatı artık eskisinden çok daha zor olacaktır. Geçmişin içinden gelen karanlık silüet onu bulduğunda artık savaşta kan ağlayan milleti için erkek kılığına girerek makus talihini değiştirmeye çalışacaktır. Tesadüfler Alina’yı, rehin alınan savaş muhabiri sevgilisini kurtarmak için gelen Üsteğmen Barbaros ‘a götürür. Kader birbirinden nefret eden bu iki yaralı kalp için ağlarını çoktan örmüştür. Geride kalanlar için savaş , aşk ve entrika hiç bitmeyecektir. 🪻Savaşın mahşerinde kıvranan öksüz kalmış bir ülke 🪻Karanlığa savaş açıp muhabir sevgilisini kurtarmak için gelen bir Türk askeri 🪻Ülkeler arasında savaş sebebi olacak gizli bir görev… 🪻Kendi öz yeğenini ölüme sürecek kadar karanlık bir örgüt lideri ve onu pusuya düşürmek için yemin eden YILDIRIM TİMİ… 🪻Savaşın günahlarından kurtulmak için erkek kılığında dolaşıp düşmanlarıma kan kusturan Alina Mihaloviç… 🪻Sevgilisinin ölümüne sebep olan kadınla görev icabı evlenmek zorunda kalan Barbaros Ege Demirsoy… 🪻Dostluk, ihanet ve sarsıcı bir aşk hikayesi…

Evlendiği günün sabahında terkedilen tiana için, yaşamak anlamsızdı artık. Günlüğünü eline alıp kağıda son satırları yazdı. "Kimseye inancım kalmadı artık." Sonrasında geceden kalma gelinliğini üzerine geçirip , günlüğüde eline aldı ve evden dışarıya çıktı. Etrafına öylece bakındı, daha sonra evinin arkasında ki uçuruma doğru yürümeye başladı. Her adımında orionun ona söylediği sevgi sözcükleri aklına doluşuyordu. `Hepsi birer yalandan ibaretmiş` diye geçirdi içinden. Uçurumun başına geldiğinde kendini aşağıya bıraktı hiç tereddüt etmeden. Tiana için hayatın sonu iken, açelya için yeni bir başlangıcın ilk adımları idi... Hikâyenin devamını merak ediyorsanız kitabın sayfalarını açıp okumaya ne dersiniz...😉

İlerde yazacağım büyük hikayelerden önce buraya yine o dünyalarda geçen minik kesitler yazdım okursanız sevinirim 🤩

Bu hikâyede kanun, silah ve emirler var. Ama kalbin sözünü dinlediği anlar da… Kanun ve Kurşun, askerî bir dünyanın içinde adalet arayışını ve bu karanlığın ortasında filizlenen bir aşkı anlatıyor.

Güç nedir? Para mı? Hırs mı? Fizikî mi, yoksa zihnî mi? Güç; kimine göre bunlardan biridir, kimine göre ise sekiz ruhu kendine köle eden Şahmat`tır. Ve aşk... Kimine göre zayıf halkadır; insanı acıtır, kırar, yok eder. Kimine göre ise insanlığın başına gelmiş en derin mucizedir. Alınan bir Nefes kadar yaşamsal, bir Aslan kadar yırtıcı ve güçlüdür. Aşkla güç savaşsaydı, hangisi olurdu kazanan? Onlar, ailelerinin karanlık geçmişinden ve aşklarının üzerlerine çöken güçten kurtulabilecek miydi?

Savaş zamanında hayatta kalmaya calışan bir baba ve kızını hikayesi

Burası en kötülerin sokağı.

Önsöz Yusuf: “Hayat bana hep seçimler sundu ama hiçbiri kolay olmadı. Kalbim bir yanda huzuru, bir yanda yangını aradı. İnsan, kimi zaman en çok kaçtığı şeye teslim oluyor. Aşkı, kayboldu sandığım bir anda yeniden buldum. Ama bilmelisin, her buluş bir bedel ister… Benim hikâyem, küllerimden yeniden doğan bir aşkın hikâyesi. Eğer bu satırları okuyorsan, bil ki kalbimin en gizli yarasını açıyorsun.” Beyza: “Bana derlerdi ki; ‘Aşk kadını bitirir, ya da yeniden doğurur.’ Ben ikisini de yaşadım. Geçmişimin karanlığıyla boğuşurken karşıma yeniden o çıktı; Yusuf… Yıllar önce yitirdiğim, ama içimde küllenmeyen tek şey. Kimi zaman kendime bile itiraf edemedim, ama ben hep onunla yanıp, onunla dirildim. Bu hikâye, sadece bizim değil; sevmek ile vazgeçmek arasında kalmış herkesin hikâyesi.”

Bazı insanların hayatı diğerlerine göre daha zordur... DİKKAT Bu kitap kendine z4r4r verme, !nt!har, aile içi ş!ddet, 0lüm, k4n gibi travma tetikleyici unsurlar içerir. Lütfen hassas biriyseniz ve kolay rahatsız oluyorsanız bunları göz önünde bulundurun. ────୨ৎ──── Yazarınız Keilyn gururla sunar...

Berfu, hasta bir ruh. Bir cinayet; ki bu cinayet failin annesi, katilin babası olduğu bu cinayet, onu darmadağın etmiştir. Alkolün, uyuşturucunun, cinselliğin kollarına düşmüş bir gençlik. Bu roman size cennetin kapılarını vadetmiyor. Aksine bu roman, fırtınanın ortasına kalmış yaprakların gökyüzünden yeryüzüne savrularak düşmesini, ayaklar altında ezilmesini anlatıyor. Kan, ter, tütün, gözyaşı, kusmuk kokan bu dünyaya adım attığınız andan itibaren tiksineceksiniz; insanlardan, Tanrı`dan ve tabii kendinizden. ``Kaybolmayı seviyorum, Berfu. Bir yere ait olmamayı, bir kısrak gibi özgür olmayı seviyorum... Ve öldüğümde kül olup küllerimin bir çiçek bahçesine serpilmesini istiyorum. Depresif bir istek değil bu... Aksine bu sözler, içimde bir yerlerde yitirmek üzere olduğum o cılız ışığı hissetmemi sağlıyor.`` Bu hikaye rahatsız edici unsurlar içerir. On sekiz yaş ve üstü için uygundur. Psikolojik olarak kötü etkilenmek istemiyorsanız lütfen okumayın.

Doğar doğmaz annesini kaybeden, adı bile olmayan bir çocuk... Teladu`nun donmuş topraklarında büyüdü; sevgi görmeden, sadece hayatta kalmaya çalışarak. Bir gün, kendisine zulmeden bir muhafızı kırık bir cam parçasıyla öldürdü ve kaderini kendi elleriyle yazmaya başladı. Yıllar boyunca acıyla yoğrulan bu çocuk, bir savaşçıya, sonra da efsanevi bir lidere dönüştü. Paralı asker olarak başladığı yolculuk, binlerce kişilik bir orduya ve kendi adaletini kurduğu bir krallığa evrildi. Karalius`un tacı altından değil, acıdan dövüldü. Soğuk tepelerde, siyah zırhıyla bir hayalet gibi yürürken, karanlık geçmişiyle yüzleşmeye hazırdı. Yüzündeki yara izleri, çektiği acıların iziydi ama bu izler, onu çirkinleştirmiyor; aksine, karizmasına gölge değil, ağırlık katıyordu. Onu gören, bir kraldan fazlasını görüyordu. Karalius`un huzurunda suçlular diz çöküp af diliyordu. Ama Karalius`un adaleti merhametten değil, haktan geliyordu. KARALIUS SESLENDI "Adalet artık bir kelime değil, bizim ayak sesimizdir!" Küllerden doğan kralın gözlerinde, ne korku ne tereddüt var. Sadece adaletin sancağını taşıyor.

Önsöz: Sakarya… Yeşilin en koyusuyla grinin en keskin sınırında bir şehir. Bu şehirde geçmiş, kolay kolay gömülmez. Nehrin taşıdığı sadece su değildir; bazen bir hayat, bazen bir sır, bazen de ölüme açılan bir kapıdır. Ben Tolga Yılmaz. Sessiz bir hayat kurmak için geldim buraya. Ama bilirim, sessizlik uzun sürmez. Hele ki karanlık seninle konuşmaya başlarsa… Bu hikâye, gözlerini kapattığında bile tetikte kalanların, geçmişinden kaçamayacağını bilenlerin hikâyesi. Ve bu kez, kaçmak gibi bir niyetim yok.

Lamia ihanetten sonra bir kaçış yolu ararken karşısına çıkan bir vampir onun hayatını değiştirecekti. Lamia aslında normal birisi değildi devamı kitabımda☝

O’nu severken acı çekiyordum, O’nun beni sevmekten vazgeçeceği düşüncesi ise bana acı veriyordu.

"Karanfiller" dedi Lavin buz grisi gözlerinin içinden. Bense eski tanıdık o hikayeyi perde arkasında okurken konuştum. "Karanfillerin hikayesini bilir misin?" Bilinmezliğin sırrını aralamak için bana cevabını verdiğinde ise o tanıdık hikayeyi, hayatımı anlatmaya başladım. "Hz.Meryem, Hz.İsa çarmıha Yahudiler tarafından gerildikten sonra oğlunu görür ve olduğu yerde dizlerinin üzerine çökerek ağlamaya başlar. Gözyaşları toprağa kavuşunca bir mucize yaşanır ve karanfiller ortaya çıkar." "Karan..." Ardından Lavin`in dudaklarından bütün gerçekliği kendisine söylüyormuş gibi benimle buluşturdu. "Lacrimosa." Lacrimosa, ölümün getirdiği gam, karanfiller ise ölümün ardından gelen gözyaşlarıydı. Bu çoktan ölümü sırtlanmış ruhun darbesiydi. Bu kemikleri ve kanadı kırık, sadece nefes almak için yaşayan, ruhu olmayan adamın hikayesiydi.

Ana vatanımdan ayrılıp bir girdapa gittiğimi o an bilmiyordum, asıl bilmediğimse çekildiğim sandığım girdabın aslında yurdum olacağıydı

Sözlüğümde üç kelime vardı benim Lavinya sen,yada,hiç…

"Arda ve Elif, aşkları uğruna her türlü engeli aşmaya çalışıyor. Zorlu bir yolculuğun ardından birbirlerine kavuşacaklarını sanıyorlar, ama tam o anda Elif, bu dünyadan tamamen yok oluyor. Arda ise sevdiğini kaybetmenin verdiği acıyla deliliğin eşiğine sürükleniyor. Kayıp Masal, aşkın ve kaybın iç içe geçtiği, hüzünlü bir yolculuk."

Ben bir kibritim sizi yaka bilmem için önce benim yanmam gerekiyor.

Gökdelenin tepesinde rüzgar, insanın kulaklarını sağır edecek kadar vahşi esiyordu. Aşağıda şehrin ışıkları birer mücevher timsali parlıyordu. Ama yukarda betonun üzerinde sadece soğuk bir ölümün izi vardı. Belkide bu andan itibaren iki ölümün... Alev, elindeki silahın namlusunu Balkan`ın kalbine doğrulttuğunda, kendi kalbinde bir sızı hissetti. "Burası..." dedi, sesi rüzgara karışırken. "Onun son gördüğü yer burasıydı. Senin binan, senin gökyüzün!" Balkan, gözlerini bir an olsun kırpmadan Alev`in, buz mavisi gözlerini kapatan o meşhur siyah gözlüklerine baktı. "Şimdi söyle Balkan, ölmek için güzel bir gece mi?" Balkan, kendisine doğrultulmuş olan silahın namlusuna bakarken rahattı. Rüzgar Alev`in saçlarını onun yüzüne çarparken, Balkan celladına doğru bir adım daha attı ve silahı göğsüne, tam kalbinin üzerine iyice bastırdı. "Ölmek için her gece güzeldir Alev." dedi, sesi rüzgara rağmen net duyuluyordu."Tetiği çekmek için fazla titriyorsun. Kan seni tutuyor mu, yoksa o kana benim karışacak olmmam mı seni korkutuyor?" Alev, gözlüklerini yavaşça çıkardı. Gözleri kan çanağı gibiydi ama bakışları bir bıçak kadar keskindi. Elindeki silahın emniyetini indirerek, "Senin kanın beni tutmaz, Balkan Mir Bolayır... senin kanın beni ancak özgürleştirir." Bakışlarını birbirlerinden bir an olsun ayırmıyorlardı. "Sen benim nefretimsin, Balkan. Ama aynı zamanda bu dünyada benim için geride kalan tek parlak şeysin." Çıkarmış olduğu gözlüklerini tekrar taktıktan sonra derin bir nefes aldı. "Ve ben, parlayan her şeyi yok etmeye yemin ettim."

Yabancı bir ülkede kaybolmuştu... Kalbini, hiç güvenmemesi gereken birine teslim edeceğini bilmeden. "Moskova`ya eğitim için geldim. Aşka bulaşmak gibi bir planım yoktu..." Ama planlar her zaman değişir. Soğuk bakışlı bir adam. Kırmızı pasaportlu bir kız. Ama kimse ona karların altında saklanan karanlık sırları ve bir adamın gözlerinde gizlenen tehlikeyi anlatmamıştı. Soğuk, yalnız ve ölümcül... O adam onun kaderiydi.

Karanlıktan koşan aydınlığa, yerinden memnun olmayan pişmanlığa giderdi. Emin olamayanlar bu işin neresindeydi? Yolun ortasında kalakalanları bu ayrımın neresine koyabilirdik. İşte biz tam olarak ne yapacağını bilemeyen iki kişiydik. Bu yol ayrımının bir kaldırımında ben karşı kaldırımında o vardı. Kaçamayanlar ve yok sayamayanlardık belki.. "Yapacak bir şey yok." "Her zaman yapacak bir şey vardır." "Ben umut tarlası değilim." "Zaten ben de çiftçi değilim." Biz yolumuzu kaybettiğimizi bilip, bulmak için çabalamayanlardık. Ama değişebilirdi belki de değişmeliydi. "Sırrını açığa çıkarırım." "Ben sana sır vermedim." Sır gibi gözüken geçmişi kabul etmek için ne yapmalıydık?

Aniden olmadı, birikti.Yavaş yavaş doldu, sonunda taştı. Bugün attığım üç beş adım yormadı beni, dün yürüdüğüm kilometrelerce yol nefesimi kesti.Aniden bitmedi bıçakla kesilmedi birikti.Doldum, taşıyorum artık. Siz sadece taştığımı görebiliyorsunuz. Ben bugün vazgeçmedim