"Yapma güzelim bitirme beni.." "Sen yaptın Pusat.. sen ittin beni" "Haklısın.. Seni zorlayamam ama sensiz zorlanırım" Mihri seslice yutkundu. Veda mıydı bu? Gidecek miydi Pusat.. bitecek miydi bu hikaye.. neredeydi her gece sıkılmadan Güzel ve Çirkin`in hikayesini okuyan kadın? Neredeydi o canavarın içerisinden çıkan prens.. Ve o prensi bir ömür sevecek kadın neredeydi?

Talia ve Hakan… Başta birbirlerinden nefret ediyor gibi görünseler de, keskin bakışlar ve sert sözler arasında istemedikleri bir çekim filizlenir. Şehirdeki gölgeler, küçük sırlar ve ansızın ortaya çıkan tehlikeler onların etrafında dönmeye başladığında, nefretin yerini yavaş yavaş tutku alır. Her adımda hem kalpleri hem de hayatları sınanırken, Talia ve Hakan istemedikleri bir duygunun ve tehlikenin esiri olur. “Gölgelerin Varisi”, nefretle başlayan, gerilimle gerilen ve romantizmin yavaşça yükseldiği bir yolculuğa davet ediyor sizi.

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Yıllar sonra sosyal medyada başlayan bir takip… Ve hiç beklenmeyen bir bayram sabahı karşılaşması. Aynı ailede büyüyen iki kuzen, zamanla değişen duygularla yüzleşmek zorunda kalır. Bazı tesadüfler sadece tesadüf değildir.

Güneş, Ay ve Yıldız Krallıkları yüzyıllardır kırılgan bir dengede ayakta durmaktadır. Tahtlar ışıkla korunur, sırlar ise gölgede saklanır. Ancak karanlık diyar Ashkara yeniden uyanmıştır. Kaosla beslenen bu krallık, yalnızca toprakları değil, kaderleri de ele geçirmek istemektedir. Saray entrikaları, yasak anlaşmalar ve kanla mühürlenen ittifaklar arasında, bir aşk filizlenir... Tahtlara tehdit, krallıklara felaket olacak bir aşk. Sadakat ile ihanet, güç ile merhamet, aşk ile hüküm arasındaki çizgi silinirken her seçim bir bedel ister. Ve bazı aşklar, bir krallığın sonunu yazacak kadar güçlüdür. Tahtın gölgesinde kalanlar hayatta kalır. Işığa çıkanlar ise ya hükmeder… ya da yanar.

" Kıraç Abi" dedim onu biraz sinirlendirerek, boynunda ki damarları belirginleşmişti.İstediği mi aldığım için zevkle gülümseyip bana sinir ile bakan Kıraça baktım. "Bakalım altımda inlerken abi diye bilicek misin" NOT: KİTABIMA BENZER BİR ŞEKİLDE YAZIPTA ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM.... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERMEKTEDİR!!!

Formula1`in acımasız dünyasında karşı karşıya gelen iki pilot, rekabetle başlayan çekimin kendi kaderlerini nasıl değiştirdiğini fark etmek zorunda kalır. 🏁🏎️

Öykü Yıldıran, genç ve idealist bir hukuk öğrencisidir. Adalet için savaşırken kendini mafyanın karanlık dünyasının tam ortasında bulur. Bu sırada karşısına çıkan Sinan Karayer, geçmişte özel harekâtçı olarak görev yapmış, şimdi ise mafya içinde gizli bir planla örgütü içeriden çökertmeye çalışan karizmatik bir adamdır. İlk başta birbirlerine mesafeli duran Öykü ve Sinan, ortak düşmanlarıyla mücadele ederken aralarındaki çekim giderek tutkulu bir aşka dönüşür. Ancak mafya lideri Cem Aksoy, bu yakınlığı fark eder ve Öykü’yü hedef alır. Kaçışlar, çatışmalar, ihanetler ve gizli buluşmalarla dolu bir süreçte ikili hem hayatta kalmaya hem de birbirlerine güvenmeye çalışır. Öykü zekâsını ve hukuk bilgisini kullanarak mafyanın kara para trafiğini ortaya çıkarır, Sinan ise savaşçı ruhuyla örgütün silahlı gücünü alt eder. Büyük finalde Sinan mafya lideriyle yüzleşirken, Öykü kritik belgeleri kamuoyuna sızdırır. Ölümle burun buruna gelseler de birbirlerine olan bağlılıkları onları kurtarır. Mafya dağıtılır, Sinan geçmişinden özgürleşir, Öykü ise adaletin sembolü haline gelir. Hikâye sıradan bir evlilikle değil, ikisinin birlikte kurduğu hukuk danışmanlığı ve güvenlik şirketiyle taçlanır. Düğünleri, gölgelerden çıkıp ışığa kavuşan bir kutlama olur. Son mesaj: “Aşkın en büyük gücü, karanlığı birlikte yenmektir.”

" Sahte sevgiler gerçeklere tutulan bir aynadır. " " Toz bulutu gibiydi insanın içi. Işıltılı ve bir yörünge içerisinde. Ama her toz bulutu görünmez değildir. Bazıları için siyah bir nesneyi beyaza çevirecek kadar göz çarpıcıdır. " Kaybolmak istiyor insan, her şeyi geride bırakmak istiyor. Tüm bu zorlukların arasında yaslanabileceği bir omuz, bağlanabileceği bir kişi arıyor. Gerçekten sevilmek istiyorum. Oyunlar olmadan, yalanlar olmadan, sahtelikten uzak bir yaşam istiyorum. Güvenmek zor geliyor bazen. Yıllardır uyutulup gerçeklerle yüzleştiğin an en çok kırılıyormuş insan. Geçmişi unutmak istersin hatta geleceğine odaklanmak en büyük amacın olur. Ama bazı insanlar vardır ki, sen ne kadar geleceğine baksan da onlardan gelen geçmişin izleri geleceğine kalıntılar bırakır. " Bu gece birileri anlatacak birileri ise susacak altın ayaz kızı. Bil ki eğer susarsan araya bıraktığın boşluklardan ışık illaki dışarı sızar. İçinden taşacak onca şey varken kusurlarını gizlemen imkânsız. " Altın ayaz demişti bana. Nedendi? ... " Kusur gibi gördüklerin diyorum. Kafanda açtığın bir başkaları için savaşların sonucunda ortaya çıkan o leken. Hikâyen nasıldır bilemiyorum. Ama şunu unutma ki; her iz bir dokunuş, her dokunuş ise bir yeniden doğuştur. " ... " Seni burada kalıcı tutan nedir? " bir süre dövmesine baktıktan sonra bana başını kaldırırken hiç beklemediğim bir cevapla elini cebine atıp bir kolye çıkarmıştı. Ardından sol elimi kaldırarak kolyeyi avucumun içine bırakmıştı. Ve o sözleri kurmuştu bana. " Belki bir gün yine karşılaşırsak kendi içimdeki tutsaklığımı sana kırmak isterim. O yüzden bu kolyeyi o güne kadar boynunda sakla. Kolyeyi hiç çıkarma ki o gün geldiğinde seni kolyeden tanıyabileyim. " " Şimdilik kendine iyi bak ve kimseye bağlı kalma. " demişti...

2000 senesinde kurulan ve sekiz üyeden oluşan Akrep Teşkilatı`nın geçmişe dayanan iki düşman üyesi, evlatları üzerinden yeniden karşı karşıya geliyor. Onların düşmanlığı ve güç hırsları, Aslan ve Nefes`in zorlukla dolu aşkının üzerine karanlık bir sâye gibi çökerken, nelerle karşı karşıya gelecekler? Aşk ve güç savaşsaydı, hangisi olurdu kazanan? Önlerinde iki yol vardı: Ya geçmişin ve zehirli gücün aşklarının üzerine çöken karanlık sâyesinden kurtulacaklardı ya da o sâyeye hapsolup yüreklerindeki kor ateşte yanacaklardı. Ancak ya yanıp kül olmak, o sâyeden kurtulmaktan daha kolaysa?

“Yeni bir ev… ve yeni sırlar. Duru, babasının evleneceğini öğrendiğinde hayatının tamamen değişeceğini fark etti. Karan, babasının yeni eşinin oğlu… karanlık, mesafeli ve tehlikeli. Sessiz bakışlar, bastırılmış gerilim ve yasak bir çekim… İki farklı dünya, tek bir ev ve sırlarla dolu bir aşk… Üvey Abim, yasakların ve duyguların çarpıştığı bir roman. Her bakış, her sessiz adım ve her karanlık sır sizi içine çekecek.”

Yankı Takvimi, kaybettiğimiz şeyleri geri getirmek için zamanı durdurmanın aslında hayatı öldürmek olduğunu anlatan bir büyüme hikayesidir. Elara, zamanı "tamir etmeyi" değil, onun "akmasına izin vermeyi" seçerek gerçek kahramanlığını kanıtlar. ​Hikaye burada sona eriyor. Bu evrende başka bir şey merak ediyor musun, yoksa bu son senin için tatmin edici mi?

"Beyazım, ışığım, kalbim olacağını hiç düşünmemiştim, Savcı." "Ama katillerin beyazı kararmaz mı? Işığı sönmez, kalbi ölmez mi sonunda?"

Gümüş bir tacın soğukluğu, bir kadının ruhunu kaç kış boyunca dondurabilir? ​ Elera için krallık, yüksek mermer sütunların ve sahte gülümsemelerin ardına gizlenmiş devasa bir hapishaneden ibaretti. Doğduğu günden beri bir piyon gibi oynatılan, babasının ve amcasının hırsları arasında ezilen genç bir prenses... Ancak sarayın o ağır sessizliğini bozan tek bir tını vardı: Kapısının önünde bir gölge gibi bekleyen, çelik zırhının ardında sırlar taşıyan sadık muhafızı Kael. ​ Büyük bir ihanetle sarsılan krallık, bir gecede alevlere teslim olduğunda; Elera sadece tacını değil, geçmişini de geride bırakarak karanlık ormanlara doğru bir firara zorlanır. Yanında ise sadece kılıcıyla değil, ruhuyla da ona siper olan Kael vardır. Fakat bu kaçış, sadece peşlerindeki ordulardan kurtulmak değildir. Bu, iki yaralı ruhun birbirinin sızısında şifa aradığı, yasak bir aşkın küllerinden yeniden doğduğu amansız bir yolculuktur. ​ Kael, göğsünde taşıdığı o dağlanmış izin intikamıyla yanarken; Elera, ipek elbiselerinden sıyrılıp eline hançeri aldığı an "Kül Çiçeği"ne dönüşür. Onlar artık bir kraliçe ve muhafızı değil; aynı kadere mühürlenmiş, aynı ölüme yürüyen iki isyankârdır. ​Ancak krallığın karanlık dehlizlerinde hazırlanan o feci son, her adımda biraz daha yaklaşmaktadır. Beş günlük bir ızdırap, demir parmaklıklar ardında kalan yarım kalmış bir veda ve darağacının gölgesinde bekleyen bir cellat... ​ Aşk, gümüşün soğukluğunu eritebilecek midir? Yoksa bu hikaye, sadece bir mezar taşının üzerine dökülen son gözyaşlarıyla mı son bulacaktır?

Zor koşullarda yetişen ağacının meyvesi hep kalın kabuklu olur. Olur ki o da zorluğa alışabilsin Ekim, geçmişinden kalan yaraları hala kensinde taşırken yeni bir hayatta da başka yaralar alır. Bir doktor kendi yarasını bile onaramıyor Kaya, adı gibi hırçın ve bir o kadar sert olsa da yeri geldiğinde o yaralara merhem olmayı bilir. O doktor değildir aksine doktorların kurtardığı canları alır. Ama o merhem olmayı da öğrenir. Bir Azrail Meleği olan Kaya ve Savaş Tanrıçası olan Ekimin hayatı Peki bu ikilinin birbirini bulması Veya birlikte aştıkları her engelin bir ayak bağından farksız olduğunu görebilecekler mi ?

Bazı hikâyeler anlatılmaz. Çünkü anlatıldığında kimse aynı kalmaz. İnci, herkesin imrendiği bir hayattı. Güzelliğiyle konuşulan, duruşuyla kıskanılan, ulaşılması zor bir kadın. Ama kimse onun neyi gördüğünü bilmiyordu. Beş yaşında öğrendi: Bir kadın, sevdiği adamı aldatabilir. Bir çocuk, susturulabilir. Ve bir aile… bir yalanın üzerine kurulabilir. İnci sustu. Büyüdü. Sevdi. Yanıldı. Ve bir gün… kaçtığı kadına dönüştü. Şimdi bir odada, beyaz duvarların arasında, bir yabancıya hayatını anlatıyor. Ama her şey sandığınız gibi değil. Çünkü bazı gerçekler anlatıldığında değil, saklandığında daha tehlikelidir. “Ben annem gibi olmadım… sadece onun yarım bıraktığını tamamladım.”

Mira, üniversite hayalleriyle ablasının görkemli villasına adım attığında, bu devasa evin sadece duvarlardan ibaret olmadığını anlamıştı. Ablasının kağıt üzerindeki evliliği buz gibi bir sessizliğe gömülmüşken, eniştesi Çağkan’ın karanlık ve sahiplenici bakışları Mira’nın üzerinde bir gölge gibi dolaşmaya başlar. Boş koridorlarda yankılanan her adım, loş ışıklı salonlarda tesadüf süsü verilmiş her temas, Mira’yı ablasına olan sadakati ile Çağkan’ın vaat ettiği tehlikeli tutku arasında bir seçim yapmaya zorlar. kilitli kapıların ardındaki fısıltılar ve ihanetin verdiği o yakıcı suçluluk duygusu... Bu villa artık bir yuva değil, parmaklıkları arzudan örülmüş altın bir kafestir. "En yakınındakine ihanet etmek, hiç bu kadar tatlı olmamıştı."

"GERÇEK BİR OLAYDAN UYARLANMIŞIR❗"

Yakınlık fazlaydı. Yutkundu, boğazı düğüm düğüm olmuştu çünkü. Duvar ile Koray arasında sıkışıp kalmıştı Eflin. Kaçacak başka yeri kalmamıştı. Gözleri gözlerine yerleşmişti. " Koray, yapma. " Diye bilmişti sadece. Gitmek istiyordu, bu acıyı kalbinden çekip sökmek atıp istiyordu. " Bize bir şans veremez misin?. " Sevdiği adamın sesinde ki kırgınlığı ve o çaresizliği üflenmişti yanağına bir rüzgarın fısıltısı gibi. " Sen o şansı kaybettin. " Yanağına dokunulan o hafif kirli sakalların diken gibi batışını hissetmişti. " Ben seni çok özledim. " Deyişiyle, yüzünde ki gergin ifadeyle bakmıştı sevdiği adama. Evet, ona kırgındı, kızgındı, öfkeliydi. Sonrasın da, dudaklarına kayan bakışların, üzerin de hissetti baskıyla ellerinin hava da kalmasının ardından, adamın ensesine dolamıştı. Sadece adama sarılmış, karşılık vermeden öylece ne yapacağını bilemeden duruyordu. Eflin Çakır & Koray Soyhan Karadeniz`de geçen bir kurgudur.

Bazı aşklar kalbi ısıtır… Bazıları ise kurşun gibi yakar. Poyraz Demir, karanlığın içinde büyümüş bir adamdı. Sessiz, soğukkanlı ve ölüm kadar keskin. Mafya dünyasında onun adı fısıltıyla anılırdı; çünkü Poyraz bir tetikçiydi. Görevi belliydi: Cemal Kara’nın en değerli hazinesini korumak. Ama kimse hesaba katmamıştı ki o hazine… Bir kalbe sahipti. Ahsen Kara. Özgürlüğüne düşkün, güçlü ve ateş gibi bir kadın. Babası onu altın bir kafeste koruduğunu sanırken, Ahsen aslında o kafesten kaçmanın yollarını arıyordu. Ta ki Poyraz’la göz göze gelene kadar. O an ikisi de biliyordu: Bu bakış masum değildi. Çünkü bir mafya babasının kızıyla, onun en tehlikeli adamının arasında doğan aşk… Sadece yasak değil, aynı zamanda ölümcül bir hataydı. Kurşunların konuştuğu, ihanetin kol gezdiği bir dünyada… Poyraz’ın ilk kez korktuğu bir şey vardı: Ahsen’i kaybetmek. Ama karanlık bir gerçeği herkes biliyordu… Bir tetikçi aşık olduğunda, ya dünyayı yakar ya da kendi sonunu hazırlar.

"Cennetten düşerken canın acıdı mı?" dedim "Evet 💔" dedi.

Sezin Alvarez Arman… Dünyanın tanıdığı bir model. Ege Karahan… Arman Holding’in en tehlikeli adamı. Bir gece gelen gizli telefon, bir kurşun sesi ve saklanan bir soyadı… Sezin İstanbul’a gerçeği öğrenmek için geldi. Ama öğrendiği şey sadece babasının kimliği değildi. Bazı soyadları taşınmaz. Bazı adamlar sevilmez. Ve bazı aşklar… iki tarafı da yakar. Buz erir mi? Yoksa ateş mi söner?

Yarı tanrıça, yarı iblis. İki dünyanın da varisi ama hiçbirinin kızı değil. Liora, doğduğu andan itibaren bir savaşın ortasındaydı. Kanı iki düşman ırkı birbirine bağlarken, kalbi hiçbir yere ait olamadı. Ne tanrıçaların ışığı onu tamamen sahiplendi, ne de iblislerin karanlığı ona gerçek bir yuva sundu. Zarkon`un soğuk sarayında büyürken öğrendiği ilk şey şuydu: Duygular zayıflıktır. Sessizlik güçtür. Ve bazı sırlar asla gün yüzüne çıkmamalıdır. Ama gölgeler unutmaz. Geleceği gören bir kardeşin fısıltısıyla kader yeniden yazılmaya başlar. Kaçtığı topraklar onu geri çağırır. Zindanın kapıları aralanır. Ve geçmiş, gömüldüğü yerden yavaşça doğrulur. Bu bir güç hikayesi değil. Bu, ait olamamanın hikayesi. Çünkü bazen en büyük savaş, taht için verilmez. Bazen en büyük savaş, kendi kimliğin için verilir.

Aynı cephede değiller. Aynı kaderde olamazlar. Savaşın ortasında filizlenen bu bağ, Mausa ve Gujon`u kendileriyle yüzleşmeye zorladı. Seni Sevmek, İmkansız bir yakınlığın hikayesi

İki tane boş sokak vardı Kuzey gülümseyerek elini uzattı. ​"Şimdiden tanıştığımıza memnun oldum İris Kara" ​Gülümsedim ,elini sıktım. ​"Bende memnun oldum Kuzey Sancak" ​ "Bir daha görüşmek üzere" ​Elimi çektim bir daha asla bu adamla yüz yüze gelmek bile istemiyorum. ​"Bir daha görüşmemek üzere" ​Arkamı döndüm ve arkama bakmadan hızlıca yürümeye başladım biraz yürüdükten sonra dayanamayıp arkama baktım. Yoktu... gitmişti,