Bir yemin, bir tetik, iki paramparça hayat. Bade, ailesinin katilini kendi elleriyle cezalandırdığında, yer altının en karanlık savaşını başlattığını biliyordu. Borç ödenmiş, ancak intikam sırası şimdi Bora Hanoğlu’na geçmişti. Bora için Bade, sadece babasının katili değil; yok edilmesi gereken bir hedefti. Ancak namlular birbirine bu kadar yakınken, nefretin bittiği yerde bambaşka bir ateş yükselecekti. Ölümün kıyısında başlayan, intikamla beslenen tehlikeli bir aşk.

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Sert kuzey rüzgarının hafif bir esintiyle dinmesi... "Sence, senin bir fikrin yok mu bu konu hakkında Esin Doğan? Görmüyor musun dikkatle baktığın gözlerimden gerçeği?"

Her sabah aynı rutinle geçen günlerim o kafemin kapısından girene kadar böyleydi.Ben Meira bu benim hikayem..

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

Bir varmış, bir yokmuş. Prenses, beyaz atlı prensini beklerken; onu haydut bulmuş.

Bir düşmanlık hikayesidir. Mafya, fantastik, dark romance vb. kurgular içermez. Bu kitap oyun ve yayıncılık üzerine yazılmış bir romance kurgusudur. Kısacadan e-spor kurgusu

Görme engelli ve dilsiz bir genç kız. Hayatı toz pembeyken, hayatına giren adamla nekadar karışabilir. Geçmişi ve bu günü karanlık bir adam. Annesinin zoruyla kendine varis istediği için varisini doğuracak anlaşmalı evlilik yapacak bir kadın arar. Hayatı zor karanlık ve düşmanları olan bir adam.Bu iki insanın yolları kesişirse en fazla ne olabilir ki! Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

Tek isteği; bebeğiyle sakin bir hayat kurmak olan bir kız, bebeğinin babasının eli kanlı bir mafya olduğunu öğrenir.

Nerden bilebilirdi ki; Kuzeninin düğünü için gittiği Gaziantep’te gönlünü kaptıracağını…İstanbul’dan Antep’e uzanan aşka hazırmısınız?

Eşinin ölümüyle hayatını oğluna adayan Jandarma Özel Harekat Yüzbaşı Oğuzhan Yener ile komşu olan sınıf öğretmeni olan Nur Su Yalın’ın hikayesidir…

Baktı Mafya ona, içindeki hisleri bakışlarında fark etti. Kadın bu işi zevkle değil, zorunlulukla yapıyordu. Mekânda bulunan herkes kadının dansına şehvetle bakarken Mafya ona sahiplenici bir şekilde bakıyordu. Kadında bir an önce buradan gitmek ister gibi bir hava vardı ve o an Mafyanın içinden geçen cümle şuydu "Bu kadını kurtarmam lazım..."

"Bazı sırlar, en yakınlarının gözü önünde işlenir." "Biliyorum," dedi Bora. Sesi her zamanki gibiydi ama bu sefer içindeki o uçurumun kenarındaydık. İki haftadır kaçtığım, uykularımı haram eden o `aldırırdım` cümlesi aramızda buzdan bir duvar gibi duruyordu. Ben Alya. Onun `doyamadığı`, `yarını` dediği ama aynı zamanda en büyük korkusuyla yüzleştirdiği kadın. Bu hikaye; bir salonun duvar dibinde başlayan korkunun, saklanan tahlil sonuçlarının ve "asla" denilen kelimelerin nasıl yutulduğunun hikayesi. Elif’in kapıdaki nöbeti bitti, sırlar döküldü. Şimdi sadece Bora, ben ve ikimizin sessizliğinde büyüyen o küçük can kaldık. "Sen benim dünüm, bugünüm ve sonram... Şükrettiğim nimetimsin." Bir adamın içinin karanlığı, bir bebeğin kalp atışıyla ne kadar aydınlanabilir?

"Zaaf insanın zayıf noktasıdır. Ve tam o noktaya basarsan, insandan geriye sadece küller kalır." 𓎤 Kana kan, dişe diş bir savaş. Ya öl. Ya da mağlup ol. Ecele son bir adım kala, bir hayatın başlayıp bittiği yer burasıydı. Hayatın, nefesinizi kesene kadar en derine sapladığı pençeleriyle durduğu o an... O tek adımın sonunda ya ölür, ya da arafta asılı kalırdınız. Gecelerin uzun, gündüzlerin kısa olduğu bir zamandı. Geceler uzundu; çünkü kabuslar o vakit çökerdi insanın üzerine. Gündüzler kısaydı; çünkü bu mahallede iyi anılara yer yoktu. Yalaz; sessizliğin içinde cayır cayır yanan, karanlığın kendisiyle yüzleştiği bir yerdi. Mehru Maral ve Korkut Mazhar. İki farklı beden... Tek bir kalp.

Bilim, sınırını aştığında bedelini tüm millet öder. Yapılan bir deneyin kontrolden çıkmasıyla ortaya çıkan bir virüs, Türkiye’nin geleceğini bir günde değiştirdi. Sokaklar artık güvenli değil. Her köşe başında kana susamış bir avcı… İnsanlığın en büyük sınavı başlıyor: ya hayatta kalmak için savaşacaksınız ya da kan için avlanacaksınız.

Mira, üniversite hayalleriyle ablasının görkemli villasına adım attığında, bu devasa evin sadece duvarlardan ibaret olmadığını anlamıştı. Ablasının kağıt üzerindeki evliliği buz gibi bir sessizliğe gömülmüşken, eniştesi Çağkan’ın karanlık ve sahiplenici bakışları Mira’nın üzerinde bir gölge gibi dolaşmaya başlar. Boş koridorlarda yankılanan her adım, loş ışıklı salonlarda tesadüf süsü verilmiş her temas, Mira’yı ablasına olan sadakati ile Çağkan’ın vaat ettiği tehlikeli tutku arasında bir seçim yapmaya zorlar. kilitli kapıların ardındaki fısıltılar ve ihanetin verdiği o yakıcı suçluluk duygusu... Bu villa artık bir yuva değil, parmaklıkları arzudan örülmüş altın bir kafestir. "En yakınındakine ihanet etmek, hiç bu kadar tatlı olmamıştı."

Asuman gözlerini devirip gömleği onun giyebileceği şekilde havada tuttu. "Giy ve git yeter ki." diye mırıldandı. Çako sırtını dönüp kollarını tam geçirecekti ki Asuman öylece kala kaldı... Karşısındaki çocuğun sırtındaki bu yara izleri, onun kaskatı kesilmesine sebep olmuştu. Boğazına bir yumru oturdu. Bu manzarayı görmek bile onun canını acıtmaya yetmişti. "Sırtın." diyerek zar zor fısıldadı. Çako, o an fark etti... Sırtındaki o izler aklından tamamen çıkmıştı. Dişlerini sıktı. Kıpırdayamadı. Gömlek, Asuman`ın elinden kayıp yere düştü. Bütün yara izlerine tek tek göz gezdirdi. Kim yapmıştı bunu ona? Gözleri doldu. Kendi bacakları geldi aklına. Karşısındaki çocuğun bütün yaralarını öpüp iyileştirmek geldi içinden. Ama o da biliyordu bu görünen kısım, yaraların en küçüğüydü aslında. Ruhlarında açılan yaraların yanında oldukça ufak kalırdı. Neler çekmişti? Neler yaşamıştı? Asuman bu düşünceleri bir kenara bırakıp, Çako`nun sırtına yanaştı ve dudaklarını herhangi bir yaranın üstüne örttü. İstemsizce yapmıştı. Engel olamadı bu tepkiye. İçindeki acıma duygusu muydu? Dudaklarını sırtından ayırdığında, tekrar bir öpücük kondurdu başka bir yara izine. Gözleri yanıyordu. Dudaklarını geri çekip alnını çocuğun geniş sırtına dayadı ve gözyaşlarını artık tutamaz halde saldı. Çako, sırtında hissettiği öpücükle beyninden vurulmuşa döndü. Hissettiği nasıl bir çileydi. Bütün hücreleri ürperdi. Bu temas, bu öpücük, kanının deli gibi akmasına sebep oluyordu. Dudaklarını ısırdı. Bu kız, ona ne yapıyordu. Ece gibi neden sormamıştı ne olduğunu? Asuman, yaraların sebebini sormadan, bu yaraları sarmaya, iyileştirmeye çalışıyordu. Bir hamleyle arkasını döndüğünde, onun ağladığını gördü. Şaşırdı. Bu kız kendisine mi akıtıyordu bu gözyaşlarını? Bu nasıl değerli bir şeydi... Elleriyle yanaklarını sildi karşısındaki kızın. Eğildi. O an tek yapmak istediği şeyi yaptı. Kızın dudaklarını öpmeye başladı. Çileden çıkıyormuş gibi delicesine öptü. Sanki ona yaşattığı şu kısa süreli güzel an için teşekkür ediyor gibiydi. Kızın akıttığı bu gözyaşları bu zamana kadar ona verilen en güzel hediyeydi. Ve de en değerlisi. Bu zamana kadar kimse onun için gözyaşı dökmemişti belki de... Dudakların temasıyla, kalbi kulaklarında büyük bir gürültüyle atıyordu. Bu heyecan o kadar kuvvetliydi ki, teni alev alev yanmaya başladı. Dudaklarını kızdan ayırdığı zaman ikisi de nefes nefese kalmıştı. Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Deli gibi atan kalplerinin sesinden başka hiçbir şey duymuyorlardı.

İki dağın arasına inşa edilmiş bir Hapishaneden kaçış mümkün müydü? Giriş yapmak kolaydı ama çıkış imkansız. Hiçbir aptal Halka Hapishanesine girmeyi kabul etmezdi. Ben dışında. Özgürlüğüm uğruna yapılacak deneyi kabul etmiş, nereden bakılırsa baksın hiçbir iyi yanı olmayan, tehlikeli mahkumların arasına karışmayı göze almıştım. Ve işte şimdi buradaydım. Mahkumlar üzerinde yapılacak deneye aracı olmak için geldiğim Halka Hapishanesinde. Buradan çıkış yoktu. Hiç olmadı da.

"Bilardo masasında başlayan o `sert` oyun, yatak odasında son bulur; ama bu kez kuralları masayı dağıtan değil, en çok arzulayan koyar." Alara, Ateş`in ateşine kapılıp kontrolün kendisinde olduğunu sanıyordu. Oysa kapı kapandığında tek bir gerçek kaldı: Bu gece aşk yok, sadece kimin kime diz çöktüreceği var. "Oyun bitti Alara, şimdi bedel ödeme vakti."

-arkadaşımın kuzeni o abi dediğim adam nasıl kocam olabilir saçmalamayın.

Her çiçek, gömülü bir sırla açar. Ölüm, bir son sanılırdı. Ama Murat ve Zeynep için ölüm, başka bir dünyanın kapısını araladı. Bazen, bir bahçe sadece bir bahçe değildir. Bazen, bir kapı açılır ve sizi tanımadığınız bir dünyanın ortasında bulursunuz. Zairgotola’nın gölgelerle örülü sarayında, yasla ve sırlarla büyüyen bir ulusun ortasında gözlerini açtılar. Onlar artık yalnızca misafir değildi; yalanla yazılmış kaderin mahkûmlarıydılar. Zeynep’in dudaklarından dökülen tek bir yalan, tüm gerçekliklerini değiştirdi. Ama bu bahçede hiçbir şey göründüğü gibi değildi. "Unutabilir misiniz? Yeniden tanıyabilir misiniz? Aynı anda hem geçmiş hem hiç yaşanmamış bir hikâyeye başlayabilir misiniz?"

Gerçek hayattan yaşanmışlıklar barındıran bir hikâye. Hiç âşık olmamış bir adam, gece hayatı olmayan, dudaklarından sadece "iş" ile ilgili zehirli kelimeleri döken, annesinin sürekli kendisine, evlen evlen, demesiyle hayattan bıkan genç bir adam. Hikâyeler yazan, hayali yazar olan bir genç kız. Sıradan normal hayatlar yaşayan, arkadaşları ile buluşan, kendi içinde ki karamsarlığa yenilmemeye çalışan, her daim etrafa gülümseyen ve gerçek aşkı hiç tatmamış bir genç. İkisinin yolları, telvede ki yollar gibi birleşiyordu. İnsan, sevdiğine benzermiş lafının gerçekliğini bizzat tacadaklardı. ( Kendimi daha fazla geliştirebilmek adına, oy verip, yorum yaparak, yaptığım hatalardan bahsederseniz. Çok mutlu olurum. Teşekkür eder, sizlere keyifli okumalar dilerim. )

"Bu evde olduğun sürece benim kurallarıma göre oynayacaksın, küçük kardeş. Ve benim ilk kuralım; gözümün önünden ayrılmaman." "NOT: Arkadaşlar, bu bir texting kitabıdır ve yoğunluğu smuttur . Lütfen bu uyarıyı dikkate alarak ve türü bilerek okumaya başlayınız."

"Eliz Soykan. Ya da artık demem gereken haliyle; benim küçük mülküm." "Siyah Lekeler, babasının borcu karşılığında karanlık iş adamı Onur Sancaktar’a mülk olarak verilen Eliz`in, özgürlüğü ile tutkusu arasındaki tehlikeli savaşını anlatıyor. Nefretle başlayan bu esaret, her dokunuşun bir mühre dönüştüğü ve kaçışın imkansızlaştığı karanlık bir mülkiyet hikayesine dönüşüyor."