" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Her insanın kendine göre bir sırrı vardır. Ancak bazı sırlar seni akıl hastanesine kapatacak kadar ağır olabilir. Sırlarla dolu bir geçmiş, onlar yüzünden oluşan ağır travmalar. Hastanede yaşamaya çalışan bir genç kız. Yaşamak için ise yalnızca bir sebebi vardı: Öldürmek.

Kaybolmuş sırların gölgesinde bir kadın, geçmişin zincirleriyle yüzleşir. Aile bağları, ihanet ve güvenin ince çizgisinde sınanır. Kayıplar ve öfke arasında savrulan bir yolculuk başlar. Gizemli bağlantılar ve beklenmedik bir çekim, yaraları iyileştirecek, hayatın dengesini değiştirecek bir aşka dönüşür. Ve bir kadının içindeki cesaret, hem geçmişi hem de geleceği şekillendirir.

Dayanamıyorum, bu ızdıraba artık dayanamıyorum. Kaç kez öldüm? Kaç kez geri döndüm? Her seferinde biraz daha fazla acı, biraz daha az insanlık. Adım Atilla. Bir sabah gözlerimi açtığımda kendimi tanımadığım bir dünyada, tanımadığım bir bedende buldum. Ölüm döngüsüne hapsolmuşum. Kılıçla kesiyorlar, yakıyorlar, boğuyorlar, parçalıyorlar… Ve ben her seferinde aynı yere, aynı ana geri dönüyorum. Ama bu kez farklı bir şey var: Hatırlıyorum. Her ölümü, her çığlığı, her damla kanı hatırlıyorum. Abim yanımda öldü. Alya beni kurtarmaya çalışırken gözlerimin önünde eridi. Felix… Felix artık insan değil. Ve ben? Ben her döngüde biraz daha karanlığa gömülüyorum. Bu dünya beni kırmaya çalışıyor. Jutsu, Lilith, kristaller, yasak kitaplar, lanetli kılıçlar… Hepsi benim için burada. Hepsi beni sonsuza dek bu cehennemde tutmak için. Ama çok yakında öğrenecekler: Ölüm artık benim lanetim değil. Silahım. “Bir daha öldüğümde, bu sefer gülerek öleceğim. Çünkü bu kez sıra onlarda.” ⚠️ Uyarı: Bu hikâye sizi rahatsız edecek. Bazı bölümler okurken nefesiniz tutulacak. Bazı ölümlerden sonra kitabı kapatıp bir süre bakmak istemeyeceksiniz. Ama kapatamayacaksınız. Çünkü Atilla bir kez daha gözlerini açtığında, siz de onunla birlikte geri döneceksiniz. #darkfantasy #ölümdöngüsü #isekai #acımasız #kanveintikam Hazırsan, döngü başlıyor. Hoş geldin. Bu sefer kim ölecek?

𝑜̈𝑙𝑢̈𝑚𝑒 𝑐̧𝑒𝑦𝑟𝑒𝑘 𝑘𝑎𝑙𝑎 -Giriş- "Her hikayenin bir başlangıcı vardır , sizin hikayeniz başlamış olabilir ama bu 1 hafta bizim hikayemiz olacak " Ve ardından bir kahkaha daha yankılandı sınıfın duvarlarında . "Or**pu çocuğu , gülmeden konuşmayı bilmiyor musun?" Egemen`in bir anda bağırması sınıftaki bircok kişiyi bir rüyadan tutup cıkarmıs gibi duruyordu  . Kahkahalar kesildi ve ardından kulak tırmalıyacı ses konuşmaya başladı. "Ah ah ah Egemen, sana terbiye öğretmedi mi sevgili saygın ailen ve terbiyeli , temiz annen ? Annen böyle küfürler ettiğini duyarsa üzülür ama oğluşum" Egemen ne olduğunu anlamamıştı. Bunu sadece bakışlarından bile anlayabiliyorum. Egemen konusmak icin ağzını açtı ama ses bir anda bağırarak korkutucu bir sekilde konuşmaya başladı. "Yeter, sus artık! Seninle vaktimi bosa harcayamam " Bir kac dakikalık bir sessizlikten sonra tekrar konuşmaya başladı. "Artık oyunumuzu konuşabiliriz " yine kahkahalara boğuldu. "Sizinle cok güzel oyunlar oynayacağız sevgili sınıfım . Oyunumuzun kuralları şu sekilde , Okulun dışına çıkmak yasak , ölürsünüz. Verdiğim sürede,yani 45 dakika boyunca, eger soruyu istenilen sekilde cevaplamazsanız ebe ölür. 45 dakika sonunda 15 dakika icerisinde  hala da cevaplamazsanız , size güzel sürprizlerim olacak, ebenin ölümü dışında. Aslında size tamı tamına kendi canınız için koskocaman bi 1 saat veriyorum , bu bonkörlüğümü unutmayın , cani biri olsaydım bu kadar uzun bi süre tanımazdım size "   Ardından yine güldü. "He a**na koyayım,  bizde inandık" Fatih`in asagılayan sesi kulağımda cınlayınca bu sefer bütün yüzler ona döndü . Bir anda tahtada bir video ortaya cıktı . Bu oydu Okul forması yırtılmış,  paramparçaydı Ve yüzü Yüzü berbattı Her tarafı kandı İşkence görmüştü Devasa bi akvaryumun içindeydi ve aglıyırdu . Kameranın ondan tarafa baktığını görünce daha da ağlamaya başladı. Elleri önünde bağlıydı Aynı zamanda ayakları ve ağzı da . Hepimiz onu izlerken bir anda akvaryumun içine su dolmaya başladı. Ve o an dünya bizim için durmuştu. Hepimiz bağırmaya basladık, yakın arkadaşları aglamaya ... Su biraz daha dolmaya devam ederse , boğularak ölecekti. Çırpınmaya ve deli gibi akvaryumun camlarına vurmaya başladı. "Umarım dediklerimde ciddi oldugumu anlamışsınızdır.  O saat 1 e çeyrek kala ölecek , yani ölümüne çeyrek kala , şimdiden başarılar sınıfım , kazanacağınıza inanıyorum , evet öleceğinize inancım tam" Ve ardından yine konuştu. "Ha ayrıca unutmayın , hiçbir intihar sebepsiz değildir..." İntihara teşebbüs değil, Tebessüm ettim dün gece. Ölmek mi? Ölmek ne kelime! Parmak uçlarıma kadar, Aşık oldum sadece...

Bir uçurum Bir ölüm Bir intihar Bir oyun Ve İki Yabancı... Geçmişin hataları, geleceğin seçimleri, Verilen kayıplar, solup giden hayatlar, Örülen kader ağları, birleşen yollar. Yaralı yürekler, Kırık kalpler, Dostlar ve aşklar, İhanetler, pişmanlıklar. Peki ya son? Son... Son, belki de bu hikâyede en baştan belliydi.

Şu toprağın altında benim cennetim yatarken Ecmel, söylesene ben nasıl nefes alırım, yokluğunda cehenneme dönen bu yeryüzünde? Senin bedeninin alamadığı her nefes için yansın bu ruhum en derin cehennemlerde. *** Yazılış Tarihi: 01.05.2020 Bitiş Tarihi: 01.08.2020 Yazar: Büşra Yörük

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Gölge yeni kapsüle bakarken gülümsedi 6 yaşında olmasına rağmen çok güzeldi "Leyan bak emin misin Bu kız çocuğu işe yarayacak mı?" Leyan da aynı şekilde gülümsedi "Yarayacak efendim göreceksiniz en başarılı denek bu kız olacak bizim umudumuz Denek-05 olacak göreceksiniz" Gölge cevap vermedi sadece kapsüle bakıyordu

Hafızasını kaybetmiş bir kadın gözlerini ormanda açar. Yabancı bir adamın özel mülkünün sınırları içerisindedir. Onu buraya getiren kaybettiği zihni midir yoksa yabancı adam aslında yabancı değil midir? "Her insan, onu tanıdığın zamandaki senden ibarettir."

Bir emanet sözü, bir baba vasiyeti, edinilen intikam yeminleri ve susulan bir aşk… “Ona emanet edilen bir kalp… Sevmemeye yemin etmiş bir adam… Bu hikâyede en büyük günah, aşkı hissetmek.” *** ALINTI; "Hatırlamak için hiçbir manası olmayan anılara o tozlu raflarda bile yer verme Efsun. Bizim küçükken yaşadığımız anılar hatırlanmak için çokta önemli değil" Ali başını indirip Efsun`a döndüğünde onunla karşı karşıya gelmek çıkmaz sokağın tel örgüler ile kapalı olan kapısının önünde kalakalmak gibi bir şeydi. Ne üstünden atlamaya cesareti oluyordu ne de arkasına dönüp o yolu geri yürümeye mecali kalmıştı. "Neden bana bu kadar soğuk davranıyorsun Ali?" Efsun balkondan çıkmaya hazırlanan Ali`ye dayanamayıp sormuştu. İçinde bir yerlerde kafasını yoran bu düşüncelere yenik düşmek artık ağır geliyordu. "Soğuk davrandığım falan yok her zaman ki halim" Ali omzunun üstünden Efsun`a açıklayamadığı tonlarda baktı. "Babamın benim için yazdığı o defterdekileri okuduğumuz günden beri benimle konuşmuyorsun bile Ali?" Efsun Ali`nin yüzünün her bir zerresini incelerken onun mimiklerinden ne düşündüğünü çözmek istiyordu. "Ben hep böyleydim Efsun. Herkese olduğu gibi sana karşıda mesafemi korumuşumdur. Sen bir yakınlık hissettiysen bunun önüne geçmeni isterim" dedi Ali Efsun`un kirpiğine düşen kar tanesinde takılı kalarak.

İki yarım hikâyedir aslında birbirini tamamlayan. Görünmez ip dediğimiz bir değil birçok yerden bağlar iki yüreği bir birine. İki yarım hayat birleşir ve koca bir ömür olur. Ne zaman gelir karşına çıkar kimse bilemez çünkü kader planla hareket etmez.Yarın uyandığında hiç kimse ne olacağını bilemez.Çünkü kader bir oyun ve insanlar sadece onun istediği doğrultuda sahnelenen aktörler.

Bir zamanlar diye başlayan bir hikayemiz yoktu bizim. Bir bakirenin gözyaşında saklıydı bizim kalemimiz. Bir günahkarın teninde gizliydi sayfalarımız ve... Cehennemde yanan ruhların kefaretiydi bizim satırlarımız.

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

Yada taşı. Kullanıcısının ömründen, ruhundan beslenen bu taş. lanet mi yoksa lutüf muydu? Kullanıcısı fedakarlık mı yapıyordu yoksa cehennemini mi hazırlıyordu. Hikayenin sonu belliydi her ne kadar inanmak istemesek de...

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Yılbaşı gecesi sakin geçecek sanılırken, Mamak Sokağı’nda işlenen esrarengiz bir cinayet Başkomiseri yeniden göreve çağırır. Almanya’dan gelen genç bir kadın, hiçbir darp izi olmadan ölü bulunur. Ev düzenlidir, deliller çelişkilidir ve maktulün kolundaki gizemli sembol soru işaretlerini artırır. Otopsi sonucu ölüm sebebi belirlenemezken, geriye yalnızca tek bir DNA izi ve karanlık sırlarla dolu bir dosya kalır. Yeni yıl, sessizliğiyle birlikte karanlık bir başlangıç yapar.

Beş yaşındayken ailesi gözlerinin önünde katledilen küçük bir kız, bir yurda yerleştirilir. Yaşadığı travmanın ağırlığıyla yıllar boyunca sessizliğe gömülerek büyür. On sekiz yaşına geldiğinde ise geçmişiyle yüzleşmek ve ailesinin katillerinden intikam almak için doğduğu eve geri döner.Ancak aradığı cevaplar, sandığından çok daha karanlık ve karmaşıktır. Hafızasının derinliklerine gömülmüş gerçekler birer birer ortaya çıktıkça, peşinde olduğu şeyin intikam mı yoksa hakikat mi olduğu sorgulanmaya başlar.

Hafsa Tunguzun hayatı ilginizi çekecektir

Hayattan kopan Ediz karaca ve süpriz yumurta gibi hayatına giren Mavera sadece mavera kendi hakkında tek bildiği şey adı olan mavera... Sokaklarda büyümüş iki çocuğun hikayesi... Aralarındaki yaş farkı onlara engel olacak mı? Tüm dünya bize karşıydı bizde birbirimize karşıydık her türlü imkânsızdık...

BİR İNSANA KANDIM, güvenin ince çizgisinde yürüyen, hayatın akışında kaybolan duyguların hikâyesi… Aşk ve ihanet, umut ve hüsran, sevgi ve nefret arasında sıkışıp kalan insanların öyküsü. Gerçek sandıklarımızın ardında saklanan yalanlar, zamanla yüzleşmek zorunda kaldığımız hakikatler… Peki, insan en çok kime inanır? Kendine mi, yoksa görmek istediği gerçeğe mi? Bu roman, hayatın bazen en acımasız öğretmen olduğunu hatırlatan bir yolculuğa davet ediyor seni.

Kırmızı İp, denizin karanlığında kopan ama kaybolmayan bağların hikâyesi. Geçmişin boğucu acılarıyla yaşayan Elva ve ölümü mesafeye dönüştürmüş Karel, farkında olmadan aynı yaradan kanayan iki ruh. Kader, onları kopmuş sanılan kırmızı iplerle aynı noktaya sürüklerken; suyun altında kalan anılar, bastırılan suçluluk ve yarım kalan aşklar yeniden nefes almaya başlar. Bu hikâye, bazı bağların kopmadığını; sadece zamanı gelene kadar karanlıkta beklediğini anlatır.

Bir anda ortadan kaybolan bir yazar Verda Savrulmaz. Kardeşini bulmak için her yolu deneyen Vera Savrulmaz. Aylar geçti, gün geceye, gece güne verdi sırasını. Su damlaları gibi birikti günler ve acılar. Birbiri içinde kaybolup durdu saatler. Vera son çare olarak özel dedektif Kenan Alp Güntekin`in kapısında buldu kendini. Sırlar ve yalanlar dolu bir soruşturma. Gerçeğe yenik düşen yalanlar,acıyla savaşan umut. Herşeye rağmen kardeşini aramaktan asla vazgeçemeyen Vera öğrendiği her gerçek karşısında daha fazla sarsılarak kenan ile birlikte arayacaktır kardeşini.

Yıllarca öyle anıldı. `Katilin kızı` Adı yok , sanı yok. Herkese katilin kızıydı. ------------ "İsmin ne? "dedi gözlerimin içine bakarak... aylardır tanıyordu beni ismimi bilmiyordu. "Sedef"dedim dik bakışlarımı çekmeden. Derin bir nefes aldı. Aynı odanın içindeydik. Ne zaman bu konuma düşmüştük belli değildi. "Adın ne?"dedi nefesini hissettim. "Katilin kızı"dedim. Bana öyle hitap etmişti hep. Öyle kalsındı....

Küçüklüğünden beri birlikte büyümüş iki insan. Sonradan ortaya çıkan gerçekler. Birlikte aşılamayan engeller birlikte yaşanan gün sonları. Engelleri beraber aşmaya cesaretiniz var mı ? İnkspired : Prankases