Liseden beri İstanbulda olan ve tıp okumuş 26 yaşındaki Asil Kartal mesleğini yapmak için memleketi olan Mardin`e gelir. Ve orada PÖH olan 29 yaşındaki Devrim Çakır Karaca ile yolları denk düşer.

Aşık olmak için ya güven, ya da sadakat olmalıydı Leo... Sende ikisini de hiç göremedim.

Geçmiş izleri peşinde taşıyan bir gerçekti. Peki geçmiş gerçekten geçmiş miydi? İzler geçmişi yansıtırken acıyı unutmak mümkün müydü? Yaşayan ölülerin hikayesi. Yaşadığı her bir günün sonunda ölüme bir adım daha yaklaşanların hikayesiydi. Çünkü yaşadığın her gün ölüme yaklaştığın bir gündü. Ekin Elal geçmişini unutmak için tek odalı dairesinde iş başvurusu yapıp ödeyemediği kirasını ödemek için eğitimin aldığı korumalık işini yapmak istemektedir. Yüz kere başvuru yaptığı Arman şirketine yaptığı yüz birinci başvurusu kabul görmüştür. Oysa Ekin bilerek o şirkete girmek istemektedir. Yıllar önce kulağına fısıldanan bir soy ismi hayatının her yaşında kulağında çınlamıştı. Öte yandan Baran Arman çektiği acıları soğuk kişiliğinin ardına atmış çalıştığı şirketin ardında karanlık işleriyle istanbulun en büyük mafyalarından biridir. Baran`ın korumalığına başvuran Ekin bu süreçten sonra asla eskisi gibi olamayacaktı. Ne geçmişinin acılı taşların arkasında ki o gizem ne de geleceğinin yok oluşu onu eskisi gibi yapmayacaktı. "Eski Ekin gülerdi oysa şimdi duyguları alınmış bir robottan farkım yoktu yaşıyordum nefes alıyordum ama ruhum... o öleli yıllar oluyor" Aklın mı ? Mantığın mı ? Kalbin mi ? Aşkın mı ?

"Hayatta İmkansız Diye Birşey Yoktur"

"Bırak! Defne yardım et! Yalvarırım yardım et Defne! " ama Defne gözlerinde daha önce hiç görmediğim bir duygusuzlukla bana bakıyordu. Bu onun hiç görmediğim bir haliydi öyle duygusuz öyle acımasız bakıyordu ki, bir an kendimi sorguladım bu Defne olamazdı. Neredeydi benim en yakın arkadaşım? Neredeydi dostum, kankam, kan kardeşim, sırdaşım. Neredeydi?

Bu bir geçmişin veya geleceğin hikâyesi değildi. Onun da dediği gibi, kirletilmemiş bir gök yüzünün meselesiydi.

Mahalle kurgusudur. Bir insanın kalbi mezarlık olabilir miydi? Bir insanı kalbine gömersen o da mezar olmaz mıydı zaten? Kapte öldürmek. Ama ya başardım sanıp başaramamak kendine haksızlık olmaz mıydı o zaman tüm yaşanan ve yaşanacak olan tüm şeylere haksızlık. Yada bir kalp sadece tek bir kişi için mi atardı yada atmalıydı? Adam için yarım kalmış bir sevdadan ibaretti Peki ya hiçbir şeyden haberi olmadan yaşayan kadının ne suçu vardı?

Yunanistan`da ki hayatını geride bırakıp Türkiye`ye gelen bir anne geldiği yerde nelerle karşılaşacak

Antik İran`da sıradan bir genç olan Datam`ın hatayı, bir gün hiç beklemediği yönde değişecektir

Babamla annem boşandıktan seneler sonra annemin bir milyarder birisiyle benden habersiz evlenmişti ve o gün onların yanına zoraki taşınırken bana evlendiğini söylemesi tamamen beynimden vurulmuş gibi hissetirmişti

Bu hikaye çok başka

Gece şehrin altını yutarken üstte kimse farketmeden kadran dönmeye devam eder.Bazıları hayatta kalmak için yumruklarını konuşturur,bazıları ise gerçekleri kaydetmek için deklanşöre basar. Cemre ve inci iki fotoğrafçı,iki meraklı göz,beklemedikleri bir anda yeraltı dövüşlerinin asla poz vermeyen karanlığına düşerler. Bir gece iki ayrı dünya aynı kadraja girer.Bir fotoğraf çekilir ve hiçbir şey eski yerinde kalmaz. Çünkü her kare bir bedel her yumruk bir sırdır.

|Üç yıl önce boşanan Ceren ve Aras, 6 yaşındaki kızları Ada’nın hastalığıyla yeniden bir araya gelir. Ada, en zor günlerinde anne ve babasının yan yana olmasını ister; onlar da geçmişin gölgesine rağmen birbirlerine katlanarak aynı evi paylaşır. Geçmişe dair unutulmuş anılar, yılların ardında kalan duyguları sinsice yeniden alevlendirir ve saklı kalan yaralarını yeniden ortaya çıkarır.|

Ben bir Mafyayım. Temizlikçiye aşık olan bir mafya. Kardeşine düşman kesilecek kadar aşk sarhoşu olan bir mafya…

Babasını kaybeden Ferkın ikizi Gezıf ve annesiyle yaşamaktadır. Tahta Ferkın’ın geçtiğini gören Gezıf ikizini tahttan indirmeye çalışır, oluşan kıskançlıkla birlikte Asy krallığından Sultan Asy ile işbirliği yapar fakat aynı sadakat Sultan Asy de var mıdır bilinmez…

Henüz iki haftalık çiçeği burnunda olan çift balayına gitmek üzere yola çıkarlar. Sadece Ay`ın aydınlattığı karanlık,yağmurlu havada ilerlerken yol kenarında arabası arızanlanmış,otostop çeken bir adamla karşılaşırlar. Arabalarına aldıkları adamın ruh hastası bir manyak olduğundan haberleri yoktur. Yolun sonunda kocasını kaybeden kadın, yıllarca takip edildiği adamın hayatının merkezinde bulur kendini.

Aziz Bey`in delirmesiyle başlayan olaylar, Sıla`nın ölmüş kız kardeşinin ruhuyla yüzleşmesine kadar gider. Mert`in hikâyeye girmesiyle her şey daha karmaşık bir hâl alır. Dostluklar, sırlar, zaaflar ve geçmiş hesaplaşmaları arasında karakterler karanlığa sürüklenir. Cinayetler, ihanetler ve acı kararlarla dolu bu hikâye, akılda kalıcı ve hüzünlü bir sonla biter.

Anka, sekiz yaşında annesini gözlerinin önünde kaybetti. Tetiği çeken kişi ise bir yabancı değil, çocuk kalbine aşkı öğreten Doğu’ydu. O günden sonra hayat ikiye bölündü: Annesinden önce ve annesinden sonra. Yıllar geçti. Ülke değişti. İsimler büyüdü. Acı ise hiç küçülmedi. Şimdi Anka, insanların hayatını kurtaran bir doktor. Ama kendi içindeki yaraya dokunmaya hâlâ cesareti yok. Çünkü bazı yaralar iyileşmez — sadece kabuk bağlar. Fakat geçmiş gömülü kalmaz. Bir telefon, bir ses, tek bir an… ve Anka kendini tekrar o günün kan kokusunda bulur. Aşk mı daha güçlüdür, nefret mi? Affetmek mi daha zor, hatırlamak mı? Peki ya kalbin, katilini hâlâ tanıyorsa? Bu hikâyede masumiyet erken ölür. Aşk kirlenir. Ve bazı gerçekler, insanı yaşatmak için değil — parçalamak için vardır.

Berdel, bu topraklarda bir gelenek değil; bir hüküm, bir borç, bir bedeldi.

Trabzon’da bir aşk başladı. Kimse yüksek sesle söylemedi ama herkes bildi. Elif gitti. Mert kaldı. Yıllar geçti, hayat değişti, şehir büyüdü. Ama bazı duygular yerinden kıpırdamadı. Bu kitap; Karadeniz’in sertliğinde büyüyen bir aşkı, ailelerin sustuğu gerçekleri ve yıllar sonra aynı şehirde yeniden karşılaşmanın ağırlığını anlatıyor.

Sağ yanağımda bir sızı hissediyordum ama ruhum daha kötü durumdaydı.Şu an yediğim tokat ruhumun çektiği acıların yanında hiç bir şeydi.

Gülşah 17 yaşında annesini kaybetmesi ve babasının başka bir kadınla evlenmesi üzerine Ankara`dan İstanbul`a abisinin yanına gider. Abisi 80 darbesinden sonra hapse girer ve babasının yanına Ankara`ya geri döner. Babası Gülşah ve kardeşini kabul etmeyince Gülşah`ın hayatta kalma mücadelesi başlar. Toplum baskısı yüzünden kardeşinin ustası Iraz Fazlıoğlu ile evlenmek zorunda kalır. Gülşah`ın ayakta kalma mücadelesi evlendikten sonrada devam etmektedir. 1980 yılında geçen bir mahalle hikayesi

Hukuk fakültesini birincilikle bitiren Mısra ilk iş günü sevdiği adamı şüpheli bir ölümle kaybeder. Altı yıl sonra gelen bir mesaj her şeyi altüst eder: "Zaman daralıyor." Emre gerçekten ölmüş müydü? Yoksa yaşıyor muydu? Sizde Mısra`nın hikayesini okumak istiyorsanız, ne duruyorsunuz? Mısra sizi bekliyor.

Hafızasını kaybedip 3 yaşındaki oğlundan geç haberi olan bir doktor anne , Esir düştüğü kazada eşini kaybetti sanıp oğlundan haberi olmayan bir baba.. Kaderin bi çift için oyunuu.. Ateş:benim bi oğlum var yani teklifimi kabul ediceksen haberin olsun Deniz:Nasıl yani çocuğun mu var? Ateş:evet Deniz:kaç yaşında peki ismi ne? Ateş:2 buçuk yaşında daha, ismi alp Deniz:çok küçük daha Ateş:evet Deniz:kabul, kabul eriyorum asker bey Alp`e anne sevgisini eksik hissetirmeyeceğim, kendi çocuğum gibi severim onu :)) Ateş:tamam o zaman doktor hanım ikinizede canım pahasına çok iyi bakacağım :)) güveniyorum sana anne sevgisinden mahrum kalmış küçük çocuğa Deniz kendi çocuğu gibi bakar hayatın Deniz Altuğ, Ateş Demir ve alp ile ilgili gerçeği Deniz ve Ateş`in anlaşmalı olan evliliğinin gerçeğe dönüşmesi gelin hep beraber birlikte bakalım bi şans verin lütfen kitabıma eminim beğeneceksiniz.

Aşk, bazen bir dağın gölgesinde büyür; bazen bir suskunluğun içinde kararır. Aşk Karası, susmayı öğrenmiş yaraların romanıdır. İnsanın kendi kaderine bakarken gözlerini kaçırdığı o anlardan doğar. Bir evin duvarlarında biriken eski acılar, yarım kalmış sözler, söylenememiş itiraflar bu hikâyenin harcıdır. Burada sevda, kolay bir kelime değildir. Burada sevda, omuzda taşınan bir yük, boğazda düğümlenen bir andır. Hande, kırılganlığını saklamayı öğrenmiş bir kadındır. Bedeni kadar geçmişi de yaralıdır. Yürürken değil, dururken yorulur. Fatih ise suskunluğu kendine zırh edinmiş bir adam. Güçlü görünmenin bedelini, içinden kopan fırtınalarla öder. İkisi de hayatta kalmayı bilir ama sevilmeyi unutmuştur. Bir gün, suskunluk çatlar. “Bana yaklaşma,” dedi Hande, sesi titreyerek. “Ben dokunulunca dağılanlardanım.” “Ben de,” dedi Fatih, gözlerini kaçırmadan. “Dağılanları toplamaktan vazgeçmiş biriyim.” “O zaman neden bakıyorsun bana böyle?” “Çünkü kaçarsam, kendimden kaçmış olurum.” —“Beni seversen, seni yaralarım.” “Zaten yarasız insan tanımadım,” dedi Fatih. “Ben sadece, hangi yaranın benim olacağını seçiyorum.” İşte tam burada, aşk kararır. Çünkü Aşk Karası, iki insanın birbirini iyileştirme çabasını değil; birbirinin yarasına dokunmayı göze almasını anlatır. Bu roman, masum bir sevdanın değil, ağır bir kaderin içinden filizlenen aşkın hikâyesidir. Okuyan, kendi suskunluğunu bulur satır aralarında. Ve bilir: Bazı aşklar beyaz değildir. Bazı aşklar karadır. Ama en çok da gerçektir.