Benim onu bulmam bir başlangıç, onun beni bulması ise bir sondu. Başlangıcım ile sonum birbirine çok yakındı. Biri yaşama diğeri ölüme çağırıyordu. Biri elimi tutarken diğeri çelme takıyordu. Ben ise hep o kısa olan yaşamla ölüm arasında ki ince çizgideydim. Düşmekle kalkmak arasında ki küçük zaman dilimindeydim. Yaşamaya karar verdiğim gün ölüm büyük bir darbe atmıştı. O zaman anlamıştım; Benim yaşamam için önce ölmem gerekiyordu.

💫 benim ne işim var burada kine💫

Selin normal sıradan bir kızdır,Ailesiyle beraber yaşar.En büyük hayali Aşçı olmaktır.Gittiği okulun müdiresi`nin yeğeni ve Çalışacağı Otelin CEO`su çıkana dek Bakalım neler olacak?

Hep yalnız olan bir insanın hayatındaki yalancılar ve tanıdığını sandığı yabancılar Herşey böyle olmasaydı beni yinede sevmezler miydi?

Tanrı ve Tanrıçaların adını temsil ettiği gezegenlerin olduğu lanetli bir evren. Dünya Tanrısı ve Tanrıçası bundan yıllar önce yeni Tanrı için bir bebek Dünya`ya getirirler ama bebek bekledikleri gibi Tanrı adayı değil Tanrıça adayı olur. Tanrıça adayı olarak Dünya`ya gelen bu bebek Dünya`nın sonu olarak kabul edilir bu yüzden, annesi eski tanrıça tarafından lanetlenir. Dünya Tanrısının en büyük düşmanı olan Mars Tanrısının gezegeni olan Mars`a bırakılır. Evren Yara Saba, Dünyanın sonu değildir ama onun sonu her zaman Dünya`dır. "Canım dediğin candan öten olurmuş. Sen benim candan ötemsin. Canımsın Yara."

"Eğer bu ülke için savaşacaksan onların değil bizim için savaş, kadınlar için savaş." wattpaddeki kitabımı burada da yayımlıyorum.

"Mantığın esiri olan Kroma, on yıl önce yitirdiği tüm güzelliği geri getirecek, buz tutmuş ruhlara dokunacak kadim bir tınının ilk yankısına hasretti..."

İnsan her şeye alışır mı? Güçlü olmak bir tercih mi, mecburiyet mi? Susmak iyileştirir mi yoksa çürütür mü? İnsan en çok kendine ne zaman ihanet eder? Bazen en büyük yüzleşme: gitmek değil, artık eskisi gibi kalmamaktır..

Karşıdan karşıya geçerken bir arabanın size çarptığını ve adamın başınıza bela olduğunu düşünebiliyor musunuz? Gerçekten kulağa saçma geliyor.

Her şey bir anda gelişir en beklemediğiniz anda olmayacak dediğiniz anda her şey oluverir 🤍

“Bu kitap imkansızı sevip, gerçeğe aşık olamayanlara ithaf edilmiştir…” “Ölmek Üzere Olan Bir Kadının Son Mektupları” denirdi o kadının küçük günlüğüne. “Yaşamayı Yeni Öğrenen Bir Adamın İlk Pişmanlıkları” denirdi o adamın dev hislerine. Her hikayenin kenara ayrılmış suçluları olurdu. Sevgi takıntıyı doğurur, sonra takıntı tarafından bizzat öldürülürdü. Ama neyse ki, bizim baş karakterlerimiz takıntılı değil. Henüz. Alev Karasoy, geçmişin sanrısıyla yaşayan, çocukluk aşkını asla unutamamış başarılı bir avukattır. Ateş Gümüşay ise, geçmişte yaşadığı kaza yüzünden basit olmayan bir hafıza kaybı yaşıyordur. Geçmişte, bir davada karşılaşan bu ikili, bir gece yarısı yeniden karşılaşırlar. Fakat, arada tanınmayışın soğukluğu vardır. Sonra yaşayacakları küçük bir olay, ikisini sürekli karşılaştıracakken her şeyin aslını ortaya çıkacaktır. Kim kurtaracaktı bu hikayeyi? Geçmişin sanrısıyla yaşayıp, her gece hayalindeki bir çocuğa sarılarak uyuyan Alev Karasoy mu? Yoksa benliğini bile unutmuş Ateş Gümüşay mı? Ağır psikolojik unsurlar içerir! Bölüm Günleri: Her Perşembe

Bir aşk, iki yalan ve yedi yıllık bir suskunluk. İstanbul’un eski, buğulu Çukurcuma sokaklarında, antikacı dükkânının loş ışığına sığınan Dildâde, kalbini kilitli bir sandıkta tutmaktadır. Adı "gönül vermiş" anlamına gelse de, Dildâde en çok hüznün dürüst rengine inanır. Ta ki, hayatına Akdeniz`in tüm aydınlık tonlarını taşıyan ressam Râmiz girene dek. Râmiz, Dildâde’ye, boş bir kırmızı albümü neşeyle doldurmayı ve bir geleceğe inanmayı öğretir. Ancak aşkları, bir İstanbul yazınının sonu gibi, aniden ve sessizce biter. Râmiz’in vedası, Dildâde`nin kalbine, ne iyileşen ne de atılabilen cam kırığı bir sızı bırakır. Yedi yıl süren yalnızlığın ardından, Râmiz’den kalan son bir mühürlü kutu ve beklenmedik bir ziyaretçi, tüm acının ardındaki büyük sır perdesini aralar. Dildâde, Râmiz’in ölümünün, sadece bir hastalık değil, aynı zamanda iki kadının paylaştığı acı bir fedakârlık olduğunu keşfeder. "Dildâde: Cam Kırığı Sızı," aşkın en büyük yalanının bazen en derin merhamet olduğunu anlatan, yüreğinize işleyecek bir kayıp, kabul ve umut hikayesidir. Gönül vermek mi? Yoksa gönül alıp, o gönlü sonsuza dek korumak mı?

Liseden mezun olduğunda bütün hayatının bir yalandan ibaret olduğunu öğrenen Buğlem`in hikayesi.. Yeni aile, dört abi, bir ikiz ve bir erkek kardeş.. Kaybolan bir çocukluk.. Toprak ailesi yaralarını saracak mı? Yoksa yeni yaralar mı ekleyecekti küçücük kalbine? Peki ya aşk?

Hayalleri olan bir kadınımın, herkes gibi. Hayalimi gerçekleştirdim ama yünede bir yerde hep eksik kaldım. Bütünleşmem, tamam hissetmek istiyorum.

İkiz kardeşler vardı Zara ve Zayn. Zara baya sert biriydi Zayn ise ona göre biraz daha yumuşaktı ama ikisi baya tehlikeli idiler. Onlar mafyaydı Zara en güçlüleri Zayn ise onun bir altı idi.

Kapattı dudaklarını, uzandı koltuğa. Küçüktü, minikti, tatlıydı ama hiç de kıyılası değildi. "Senin gibi çok akıllı olmak istiyorum. Saf olmak istemiyorum ben." Mırıldanışıyla gözlerim yandığında tavana diktim gözlerimi. "Her istediğimiz olmuyor ki Küçüğüm." "Zaten hepimizin hiçbir istediği olmadı. Ya bundan sonra da olmazsa?" "O zaman hepinizi bırakırım, sonra da gideriz hep beraber bu gezegenden. Belki bizi bekleyen başka gezegenler vardır, ha?" "Var mıdır gerçekten? Kahramanımız da orada mıdır?" Son sorusunu duyunca gözümün önüne gelen adamla kaşlarımı çattım. Aptallaşma, Derin. O adam ne alaka şimdi? O bizim kahramanımız falan değil. Değil. Değil. **** Yaşamak için *topluma göre* yanlış yollar deneyen bir kızın hayat hikayesi... **UYARI: Gerçek bir hayat hikayesinden uyarlanmıştır.**

"Sonuçlara göre....." Tek bir adım hayatımda bir çok şeyi değiştirecekti. Ya geri.. Ya ileri .. Seçimim en başında belliydi.... ** Gerçek ailem hikâyesidir. Güzel şeyleri keşfetmek için sabır ve tek bir adım yeterlidir. ** Olumsuz öğeler içerebilir !!!

Bu ilk kitap yazisim umarım beğenirsiniz konusu gerçek ailem kurgusu okudum ama beğenmedim umarım güzel bir kitap çıkar

Her seçim, bir yıkımdı. Her yıkım, bir vazgeçişti. Uçurumun kenarında yürüyorduk. Ne tarafa düşsek birinin canı yanacaktı. Yanan her can, bir nefretti. Her nefret, sessizlikti. Ve her sessizlik bir çığlıktı. Elimi uzatsam dokunabilirdim. Dokunsam yanardık. Yasaktı, tehlikeydi, ölümle aşk arasında araftı. O Berceste`ydi.

HERKESEE MERHABAAA İLK KİTABİMI YAZIYORUMM Taşacak bu denize bağımlı olduğum için bi karadeniz kurgusu yazmaya karar verdim biraz şive yazamayabilirim böyle umarım beğenirsiniz

--- "Güneş her zaman aydınlığa doğmaz... Bazen karanlığın tam ortasına iner." Kara, yıllardır taşıdığı yalnızlığın sebebini bilmeden yaşamaktadır. Ta ki bir ameliyathane kapısında, hayatını değiştirecek o cümleyi duyana kadar: "O içerideki kız... senin ikizin." Bir kolye, saklanan bir geçmiş ve kanla yazılmış bir sır... Kardeşlik, her zaman mutluluk getirmez; bazen en derin yarayı açar. Ve Kara, bu kez yalnızca kaderiyle değil, kalbinin karanlığıyla da yüzleşmek zorundadır. ---

Yıllar sonra bir kavuşma hikayesi... Hiçbir şey göründüğü gibi değildi...

Bu hayatda anka gibiydim yanar sonra küllerimden doğardım ama beni yinede öldürüyorlardı. Ben anasız abisiz yalnız bir kızdım babam vardı ama oda baba gibi davranmazdı. Bu hayatda başıma bir iyi şey gelmişdi onuda benden aldılar Alpaslanımı oda beni seviyodu ama bizi ayırdılar biliyodum geri gelcekdi güçlenip gelcekdi......

Hayatının en büyük değişimini o gün çarşıda gördüğü kıza ilk görüşte tutularak değişen Devran Kozanlı Hayatında hep bir çaba ve zorlukla baş etmeye çalışan mutluluğun kendisini hiçbir zaman bulamayacağını düşünen Meva Arslanlı

Sanat galerimin açılışı için son dokunuşları yaparken, Kintsugi sanatını kullandığım vazoya ilgiyle baktım. Lacivert vazodaki sır, geceyi andıran derin bir deniz gibi; çatlaklar ise altınla ışıldıyordu. Her bir kırık bana geçmişin bir anısını fısıldıyordu. Kırık her bir parçayı altın rengiyle onardım. Vazonun üzerinde küçük küçük yıldızlar serpiştirmiştim; kuzey yıldızını andıran, yol gösteren ışıklar. Onlara bakarken içim gururla doluyor. Kırılan vazo mucizevi bir şekilde bir araya geldi. Parçaları belli oluyor ama orada işte, hâlâ güçlü. Bu sanat kalbimde kırgın bir kalbin yeniden doğuşunu hatırlatır gibi çarpıyordu. Altın çizgiler galerinin loş ışıklarıyla parlıyor, küçük yıldızlar zemindeki gölgelerle dans ediyordu. Gözlerim ondan ayrılmıyor. Güzel, öyle değil mi? Kırıldığı için utanmıyor. Aksine, kırıldığı yerlerden ışıldıyor… Tıpkı biz insanlar gibi. Bir eşya parçalanır; kırıklar ortaya çıkar, eksikler görünür. Ama işte tam o noktada Kintsugi ortaya çıkar. Altın, gümüş veya platinle bir araya getirilir parçalar. Parçaların birleştiği yerler, ışığı yansıtan çizgiler gibi parlar; geçmişin yükünü, zamanın acısını ve tekrar doğmanın güzelliğini anlatır. Kintsugi, kırılmışın yeniden doğuşu; tam da bu yüzden, kusursuzlukla değil, kırılganlıkla güzeldir. Her altın çizgi, yaşanmışlık ve sabrın şiirsel bir izidir; her çatlak, bir ruhun hikayesini taşır. Sanat galerisi, sohbetlerin uğultusu ve kadehlerin tok sesleriyle doluydu. Yaklaşan ayak sesleri bana tanıdık bir koku taşıdı: vanilya ve sandal ağacının sıcak karışımı, hafif tütün notalarıyla Kaan’a özgü bir koku. Gözlerimi özlemle birkaç saniyeliğine kapattım, anılar zihnimde film şeridi gibi akarken, kalbim hafifçe hızlandı. Gözlerimi açtığımda, Kaan önümde duruyordu. Galerinin kalabalığı, bir an için tamamen silinmişti. Sanki zaman sadece ikimizin etrafında dönüyordu. “Biliyor musun,” dedi Kaan, sesi fısıldar gibi ama her kelimesi ağır ve anlamlı, “Bu vazo… Kırık parçalarını bir araya getirdiğin o şaheser, senin ellerinden çıktı. Her çatlağı onardın ve ortaya gözle görülür bir masal çıkardın. Bizim masalımız gibi." Sesinin derinliği, gözlerindeki kararlılık beni içine çekti. "Biliyorum, kalbini ve güvenini kırdım. Ama ben hâlâ bize karşı büyük bir umut besliyorum. Bu vazoyu onardığın gibi, biz de kırılan her parçayı birlikte onarabiliriz. Nare… Senin için her şeyi yaparım. Bu zamana kadar da sadece seni korumaya çalıştım." Kalbim hızla atarken, nefesimi topladım ve karşılık verdim. “Boşanmamızı ailem için ertelediğimi biliyorsun. Her şey benim için fazlasıyla zor lütfen daha fazla zorlaştırma Kaan." deyip derin bir nefes aldım. Kaan tedirgin bir şekilde ellerime doğru uzandı. “Bekleyeceğim. Ne kadar sürerse sürsün, her kırık parçamızı birlikte onaracağız. Ve sana ait kalacağım, Nare… Senden asla vazgeçmeyeceğim.” Acının tebessümü dudaklarıma yansırken, bakışlarımı birleşen ellerimizden onun gözlerine doğru çevirdim. "Çaban nafile. Artık her şey için çok geç. Sen... Beni kaybettin Kaan. Eskiden sana hissettiğim huzur, güven, umut... Kalbimde bir parçası bile kalmadı. Seni dünyadaki tüm duyguların en güçlüsüyle seven bir kadını kaybettin." Onu bırakmamdan korkar gibi elimi daha sıkı tuttu. Kalbimde fırtınalar koptu, düşmemek için onun beni tutmasına izin verdim. Belki de son kez yan yana duruyorduk. Çenesini omzuma dayadı ve derin bir nefes aldı. Dışarıdan görenlerin imrendiği aşkın acı verici ateşinde yanıyorduk.