Aynı ev. Aynı kurallar. Sıfır tolerans... Aşka!" 🏠🔥 Alsancak’ın göbeğindeki 12 numaralı daire, hayatımın tüm birikimiydi. Ta ki o uğursuz emlakçı tarafından dolandırıldığımı ve dairenin bir sahibinin daha olduğunu öğrenene kadar: Mirza Kandemir. İkimiz de beş kuruşsuz kalmıştık ve o evden taşınmamaya yeminliydik. Mecburen o kapıyı kapattık ve görünmez sınır çizgilerimizi çekip nükleer bir ev arkadaşlığı savaşı başlattık.Ama unuttuğumuz iki büyük bela vardı: Evi her gün gizlice üsse çevirmeye kararlı on iki çılgın arkadaşımız ve evde yabancı bir erkeğin varlığını hissettiği an cinayet çıkaracak olan özel harekat polisi abim! Kapı her çaldığında o koca adamı gardıroplara saklamak, kalp atışlarını göğsümde hissetmek işleri daha da imkansız hale getiriyordu. Biz birbirimizi evden kaçırmak için her kuralı çiğnedik. Ama balkonda, imbat rüzgarı eşliğinde sessizliğe gömüldüğümüz o tehlikeli gecelerde unuttuğumuz bir şey vardı: Ateşle barut aynı çatıda durmazdı ve aşk, kural tanımazdı.

İstanbul’da hukuk okuyan Zeynep Karadağ, yaz tatili için İzmir’deki evine dönmesiyle kendini eski mahallesinin sıcaklığında bulur. Ancak üç abisinin en yakın arkadaşı olan Savcı Karan Ali Duman, arkadaşının bu küçük kardeşini yıllar sonra ilk kez bambaşka bir gözle fark eder. Zeynep’in teğet geçtiği bu bakışlar, Karan Ali’nin kalbinde hiç beklemediği bir aşkın fitilini ateşleyecektir.

Bir mektup, bir gün batımı ve söylenmeyen bir gerçek. Bazı hikayeler yarım kalmaz. Sadece yanlış zamanda susar. O yazdıkça hafiflediğini sandı fakat her cümle biraz daha ağırlaştı çünkü bazı vedalar söylenmez kalbin içinde büyür. Eğer bazı duygular zaman dile gelseydi her şey farklı olur muydu yoksa bazı hikayeler yarım kalmak için mi başlar? Yarım kalan bir aşkın değil cesaret. Bilinmeyen bir itirafın hikayesi... " kalbi hepten kırıklara... " Okul kurgusu

Hiç kaybolmuş hissettiniz mi kendinizi? Ya da sürekli bir arayışta olduğunuzu... Benim ruhum uzun zamandır bir yol, iz aramaktaydı. Eski hayatımı ardımda bırakmış anılarını sırtımda bir yük gibi taşımaktaydım. Hep önüme bakıyor, kendime bir çıkış yolu arıyordum. Ama ben nereden bilebilirdim ki yol haritamın çoban yıldızımın geçmişimde olduğunu.

Vera Ivanova, yirmi dört yıl boyunca kim olduğunu bilmeden yaşadı. Ta ki isimsiz bir mektup, bilinmeyen bir numara ve tek bir DNA sonucu geçmişinin kapısını aralayana kadar. Gerçek adı Vera Arven. Yıllardır aranan bir varis. Gerçeği bulmak için Türkiye’ye döndüğünde karşısına çıkan ilk kişi ise Karan Demirhan olur. Hiç beklemediği başka soğuk bir gerçekle daha karşılaşır ona yardım etmek isteyen Karan Demirhan’ın gerçek yüzü ve biyolojik ailesinin en azılı düşmanı olduğunu bilmeden kendini bir ateşe atar.

Gözlerini kırpıştırıp konuştu, "Beni sevebileceğini düşünüyorum." kahkahasıyla beraber konuştu. "Seni sevebileceğimi düşünmüyorum."

Aynı evde saklanması gereken bir aşk...