"Peki o zaman... Madem her şeyi yaparsın; yatağıma gir."

Adım Hilal Bade. Hayatım, bir hastane koridorunun beyazlığı kadar net, bir fincan tarçınlı kahve kadar sıcaktı. Ben buyum sanıyordum; sessizce hayat kurtaran, satır aralarında huzur arayan o görünmez kız... Ama meğer her şey, koca bir yalanın üzerine titizlikle inşa edilmiş. Şimdi bir yol ayrımındayım. Bir yanda beni sevgiyle büyüten, geçmişimi benden saklayanlar; diğer yanda ise bana yabancı bir el uzatıp `asıl ailen biziz` diyen gölgeler. Kime inanmalı? Seni bir fanusta saklayan şefkate mi, yoksa seni o fanusu kırarak kurtaracağını iddia eden gerçeğe mi? Geçmişin tozlu raflarında bir pusu bekliyor ve ben, o pusunun tam ortasında adımı ilk kez duyuyormuş gibi hissediyorum. Gölgem bile benden bir şeyler saklarken, kime sırtımı yaslayabilirim? Biliyorum; en güçlü çığlıklar, her zaman en sessiz ruhlardan yükselir. Ve benim feryadım, artık sadece kalplerde duyulmayacak kadar büyüyor. Karanlık çöküyor. Ama unutmayın; hilal, en çok zifiri karanlıkta parlar. … "Gülşen-i dehrin ne bülbülüyüm, ne de gülü; ben o sessiz feryadım ki, ancak kalplerde duyulur."

Leyla ünlü bir yazar olma hayali olan ev kızı. Yazdığı kitaplar henüz keşfedilmemişdi ama yazmaktanda vazgeçmiyordu. Bir gün sosyal medyada gezerken fenomen bir doktoru gördü. Gülüşüne kitaplar yazdığım adam diyerek bir kitap yazmaya başladı ve erkek karakter olarak o doktorun görselini kullandı habersiz. Taki yakalanana kadar. Doktora özür mesajı attı resmini kullandığı için sonra mı ne oldu? Sonrası gelin birlikte okuyalım.

Sosyal medyadan tanımadığın birisine yazarsan ve bu kişi okuldaki zorban çıkarsa n`olur?

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

Ailesini kaybettikten sonra kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan Eliz bir süre sonra ailesinin acı gerçeklerini öğrenir, mardinde baskasi ile evleneceğini öğrenir ve kaderinden kaçmaya başlar.

🌟BİN KALP BİR VATAN adlı ilk ve tek kurgudur. Devam ediyorr. Asker ve gerçek aile kurgusudur. *** Beni büyüten neydi bilmiyorum... Belki dağlarda yankılanan bir sela, belki bir tabutun üzerine bırakılan tek kırmızı karanfildi. Ama öğrendim: Kökü olmayan biri de bu topraklara kök salabilir. Adımı alanlardan intikam değil, beni yok sayanlara cevabımdır vatan sevgim. Çünkü vatan, bazen bir kurşunun önüne geçmek değildir. Bazen, yaşamak için bir neden bulamayan birinin bir millet uğruna nefes almaya devam etmesidir. Ben Alçiçek... Alçiçek Sunguray. Bir yurdum olmadı, ama bir vatanım var. Ve gerekirse onun uğruna adımı da, hayatımı da feda ederim..

Annelerinin geçmişte yaptığı hatalarını öğrenmek için Rize’ye giden üç kardeş, hiç beklemediği şeyler öğrenirler. Kiraz kendisini hem aşk, hem arkadaşlık hemde bir aile komedisi içindi bulur. Bazen dram, bazen komedi bazende aksiyon yaşayan Kiraz atıldığı bu Rize macerasında hem gerçek aşkı bulacak hemde kalabalık aile dramını tadacaktı. Bu kitap tamamen bana aittir, herhangi bir kopyalama durumunda adli işlem başlatılacaktır.

Bir isimle başladı her şey. Bir soyadından geriye kalan tek parçayla. Piraye, kendisine anlatılan hayatın aslında kendi hayatı olmadığını öğrendiğinde, her şey bir anda değişir. Bildiği insanlar, güvendiği ev, “aile” diye bildiği düzen… hepsi yerinden oynar. Gerçeğin peşine düştüğünde ise onu tek bir şey bekler: kaçış. Ama bazı kaçışlar özgürlüğe değil, daha büyük bir karanlığa çıkar. Yabancı bir hayatın içinde büyütülmüş bir kız… Saklanan bir anne… Hiç bilmediği bir baba… Ve gerçeği kendi düzeni gibi kuran bir adam. Piraye, hem kendisinden kaçarken hem de kendini bulmaya çalışırken, gerçeğin sandığından çok daha tehlikeli olduğunu fark eder. Çünkü bazı aileler bağla değil, sırla kurulur. Ve bazı gerçekler, öğrenildiğinde insanı özgür bırakmaz.

Zambak gurubunda işler karışık ! Yılar sonra kayıp kızlarını bulan taşkıran ailesi ve her şeyi bilip sesiz kalan lâl ailesiyle aynı gurupta olan lâl`ın sakladı sırlar çıkıçak mı ? Peki taşkıran`lar lâl`la anlaşabiliçek mi ?

-Nasıl yani şimdi biz evlenince çocuk da mı gelecek? "... Doğa" diye kızarıp bozardı Emre masanın ortasında.Sultan annemler delicesine gülüşüyorlardı. Hayır bir acayiplik mı vardı da ben mı göremiyorum? 🤍🤍🤍 Bu küçük yaşımla "evlen "dediler bana. Ne sanıyolardı ki? Yalnız büyüyen birinden ne bekliyorlardı ki?Bununla mı çözülecekti her şey? Alışırmışım, öğrenirmişim... Öyle dediler acımadan.

Azêm şimdilerde yalnız bir adam...ama aslında yıllardır sevilmek için çırpınırken büyümek zorunda kalan bir genç. Artık tamamen bittiğini ve yalnız kaldığını düşündüğü anda hayat ona yepyeni deneyimler kazandıracak bir sürpriz yapıyor.

Yanmak Tek kelime ama öyle acı ki. İşte ben babama veda bile edemeden sadece yanık cesedine baktım. Ben Nisan Kırmızı, şimdi bir avukatım. Adalet, ikinci kelime tam olarak hayatım oldu. Otuz yaşındayım. Fakat bu yolda tüm beyazlara, siyahlara hatta kırmızı yazımada razıyım. Anlıma yazılan neyse o.

"Ne diyor şair?" diye sordu. Bir adım daha yaklaştı bana. "Ne diyor?" dedim cilveli sesimle. "Aşk bodrumda yaşanıyormuş güzelim" dedi ve elini arkamdaki duvara yasladı. "Seni tanıdıktan sonra ne kadar doğru bir söz olduğunu anladım" __________________☆__________________ Sare öğretmenliğine devam etmek için yıllarının geçtiği kasabaya tayin isteyen yirmi altı yaşında bir genç kızdır. Gittiği kasabada dedesinin tamirhanesinde çalışan Karanla tanışmak hayatının dönüm noktası olur. Sinirli, fevri ama bir o kadarda merhametli olan Karanla; çocuk ruhlu, rengarenk kişilikli Sareyi ve aynı zamanda sıcacık bir mahalle kurgusu okumak istiyorsan bu kitap tam sana göre... Cem Karaca- Tamirci Çırağı

Aile hayattaki en güzel hediye

Kahveler bitti, mesailer sona erdi, şehirler yavaş yavaş geceye teslim oldu... Ama bazı hikâyeler tam da insanların eve dönmeye hazırlandığı anda başlar. ✨🖤

"Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir." Büyükbabasın dan intikam almak isteyen Güneş Demir düşmanlarıyla anlaşma yapar ama beklenmedik olaylarla karşılaşırlar...

"Belis... Sen bizim aşkımızın ilk meyvesisin, kızım. Sen benim rahmine düştüğün ilk andan, seni bildiğimiz, öğrendiğimiz ilk andan itibaren iki cihanımızda da saadet vesilemizdin. Hala da öylesin, elhamdülillah. Baban ve benim birbirimize olan aşkımız" döndü ve kocasına gözleri dolu dolu bir şekilde baktı,ardından devam etti. "Rasulallah`a olan aşka vesile oldu. Rabbim bize birbirimizi buldurdu. Birbirimizde de Kendini buldurdu. Bu yüzden biz evlatlarımızın kıymetini değerini bilerek onlara baktık, büyüttük, her anlarında yanlarında olmaya, onları eksik hissettirmemeye çalıştık. Ama seni eksik bıraktık Belis." Gözlerindeki yaşlar çoğaldı. Ama taşmadı. Çocuklarının yanında ağlamak istemiyordu galiba. Ya da benim? Olabilir miydi? Ona inanmak istiyordum. Onlara inanmak istiyordum. Ama çaba sarfetmem gerekiyordu. Ve ben çabuk yorulan bir insandım.

Evime yemek siparişimi teslim etmek için gelen kaslı kuryeyi(?) unutmak mümkün değildi. Her yerde karşıma çıkıyordu ve bana kendini hatırlatıyordu. Asla kurtulamıyordum. Ama nereden bilebilirdim ki onun tüm dünyam olup kalbime iz bırakacağını... 🌷✨ Uyarı: Kitabın kurgusu tamamen benim olmakla birlikte olası bir kopya durumuna karşı şikayette bulunmaktan çekinmeyeceğmi bildiririm...

Elena 17 yaşında ve hayattan ve yaşamaktan bıkmış bir insandır,siyah saçları ve göz rengi koyu kahverengi.Her şey kötü ilerlerken her şey bi anda güzel gitmeye başlar. ~~~~~~~~~~ Ben ilk defa kitap yazıyorum yanlışlarım olursa yorumlarda söylerseniz sevinirim.

Gerçek ailem kurgusudur. Ünlü moda tasarımcısı Defne, onu sadece bir mafya adamı ile evlendirmek için çocuğu gibi gösteren aileye dersini vermek ister. Bu serüvende ise gerçek ailesine ulaşır. Ve öğrenirki en büyük abisi, bir kaç hafta önce onu kaçıran mafya adamıdır. Siz olsaydını, defne yerine ne yapardınız? Onu affeder miydiniz?

Ben ruhuma açtıkları yaralar için ağlıyorum ruhumdaki o kalıcı izler için ağlıyorum ben kendime ağlıyorum ve düşünüyorum yeni ailemde onlar gibiyse diye o yüzden istemiyorum onlarla gitmek…

Türkiye derecesi yapıp okulun çatısından sis bombası patlatırsanız ne olur? Müdür delirir. Aileniz okula çağrılır. Ve sessizliğiyle insanın kanını donduran abinize yakalanırsınız. Ben Ada Soydemir. Kapıları hiç kilitlenmeyen bir sitede, birbirinin hayatına fazlasıyla karışan insanlarla büyüdüm. Aynı sofralarda oturduk, aynı bahçelerde kavga ettik, aynı yaz akşamlarında birbirimizin yaralarını sardık. Sorun şu ki… Bazı insanlara fazla yakın büyümek, bir noktadan sonra tehlikeli olmaya başlıyor. Çünkü çocukken “abi” dediğiniz biri, yıllar sonra kalbinizin ritmini bozabiliyor. Hele ki o kişi, abinizin en yakın arkadaşıysa. Ve mahallede herkes birbirini tanıyorsa… Hiçbir his uzun süre saklı kalmıyor. Aile baskısı, gençlik kaosu, kırık gururlar, mahalle dedikoduları, arkadaşlıklar ve yanlış kişiye aşık olmanın felaket sonuçları… Çünkü bazı sınırlar çizilmek için değil, aşılınca ortalığı yakmak için vardır.