Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

Gidenler hakkında çok şey söylendi. Bu kitap, kalanlar için yazıldı. Bir aşk bittikten sonra geriye kalan boşluk, bazen kelimelerden daha ağırdır. “Ben Kaldım”, ayrılığın ardından gelen sessizliği, adı konmamış özlemi ve içte biriken kırgınlığı anlatıyor. Burada kimse geri çağrılmıyor. Kimse suçlanmıyor. Sadece yaşananın izi sürülüyor. Bu bir vedanın değil, sonrasının kitabı.

O benim üvey abimdi.. Gece yatığım adam şimdi karşımds annemin yeni evlendiği adamın çocğuydı — Belinay: “Romantik komedi izleyelim mi?” — Devran: “Yok… Romantik komedi izlersek sen ağlarsın, sonra gözlerin şişer, ben suçlu olurum.” — Belinay: “Aaa! Peki sen ne öneriyorsun?” — Devran: “Korku filmi.” — Belinay: “Ben hamileyim, bana korku filmi izletmek sağlıklı mı acaba?” — Devran: “Korkma, ben yanındayım. Hem belki bebekler de cesaretlenir.” — Belinay: “Allahım ya! Daha doğmadan çocuklara korku filmi izletiyoruz…” Gülerek filmi açtık. Karanlık bir ormanda geçen, bol gölgeli ve ürkütücü seslerin olduğu bir sahne başladı. Işıkları kapattık, sadece ekranın parıltısı odada dolaşıyordu. Filmde aniden bir çığlık sahnesi geldiğinde refleks olarak Devran’ın koluna sarıldım. — Belinay: “Ayyy gördün mü onu?!” — Devran: “Onu değil, senin yüzünü gördüm. Gözlerin kocaman olmuş.” — Belinay: “Çok komiksin… Ben korkuyorum burada.” Biraz ileride filmde kapı gıcırtısıyla birlikte gölgeler ekrana yayıldı. — Belinay: “O kapının arkasında kesin katil var.” — Devran: “Yok bence kedi çıkacak.” Kapı açıldı… ve içinden kanlar içinde bir kadın çıktı. — Belinay: “İşte bak! Dedim sana!” — Devran: “Tamam ya, belki o da yardım istiyordur…” — Belinay: “Evet… yardım istiyorsa bence ambulans yerine hemen mezar taşı sipariş etsin.”

Ailesi tarafından şiddet ve baskıya maruz kalan Deren Çamlı onu ilk kez birinin sevdiğini düşünmüş ve sevgilisinin evlenme teklifi ile İstanbul`a kaçmaya karar vermişlerdir. Babası tarafından "en büyük hata" olan Deren bir gece ansızın kendini yabancı bir şehirde sevdiği adamla el ele bulmayı ummuştur. Evet, yabancı bir şehirdeydi ama artık sevdiği adam yoktu. Yine kullanılmıştı. Elinde ona alınan yüzük ve kendine benzeyen bir oyuncak bebekle tenza bir sokakta öylece terk edilmişti. Bu sefer tek olduğunu düşünerek ilk kez yalnızlığına ortak olan şehire acılarını paylaştı. Onu dinleyen biri olduğunu bilmeden... Aral Noyan, ringde herkes tarafından saygı görülen ve "Mare" diyerek adlandırılan ülke temsilcisi bir boksör... Mare`nin anlamını hakkıyla taşıyan adam o gece o kıza yardım edecekti. Anlamı karanlık olan o adam o kızı aydınlığa kavuşturacaktı. Kimse bilmiyordu.

(POLİSİYE ROMANTİK BİR KURGUDUR) Bizim aşkımız, rüyalarımda başlayan; zamanın sınavından geçerek en derinlerimize ilmek ilmek işleyen büyük bir sevdaydı.... Yolun sonunda ise elimizde kalan, Kaybolmuş bir bakış, koparılmış bir gülüş olacaktı. Bir kaza... Yeni bir dünyaya uyanış.... Destansı bir aşk... Kader, bazen aşkın en büyük sınavıdır. İki ruhun zaman ötesinde kesiştiği noktada başlayan bir aşk hikayesi... Zamanla kaderin çizdiği yolun kıyısına savrulan bu iki ruh daha güzel kavuşmaların baş kahramanı olacaktı. Mesafeler bitecek ve biz seninle kavuşmanın en güzelini yaşayacağız sevgilim... Bu hikaye kesinlikle bir hayal ürünüdür. Bilimsel ve tarihi bilgi içermemektedir.

Kendinden 16 yaş büyük bir adamla zorla evlendirilen Ilgın, nikahtan hemen önce ilk bulduğu fırsatta kaçar. Kaçmak için yardım istediği arabalardan hiç birisi durmaz. Birisi hariç. Deniz Bulut... Ilgın, ailesi tarafından psikolojik ve fiziksel şiddet gören genç bir kızdır. Eğitimine devam etmek isteyen Ilgın, babasının baskıları sonucu zorla evlendirilmek istenir. Henüz 19 yaşında olan bu genç kız, kendinden yaşça büyük bir adamla evlenmeye zorlanırken düğün günü kaçmayı başarır. Yolda tesadüfen tanıştığı Deniz, Ilgın’ı arabasına alır. Deniz, Ankara’da yaşayan ve tıp alanında uzmanlık yapan genç bir doktordur. Ilgın’ı korumak adına ona kalacak yer verir, kimliğini çıkartmasına yardımcı olur, darp raporu almasını sağlar ve üniversite hayali için onu destekler. Ilgın, geçmişin travmalarını taşırken yeni bir hayata adım atmaya çalışır. Deniz ise yoğun doktorluk kariyerinin yanında, Ilgın’a yardım etmekle sorumluluk alır. Aralarındaki bağ zamanla derinleşirken, toplum baskısı, aile tehditleri ve vicdani sorumluluklar iki karakterin hayatını şekillendirir.

Şahsi şiirlerimi paylaşıcam.

“​"Bazı vedalar söylenmez, bazı aşklar ise asla ölmez; sadece doğru zamanı bekler." ​İzel, çocukluğunun en masum hatırasını bir sanayi dükkanında, sarı bir gülün yaprakları arasında bırakmıştı. Atlas... Mavi gözlerinde fırtınalar saklayan o yetim çocuk, bir gün ardında tek bir kelime bile bırakmadan yok oldu. Yıllar sonra İzel, hayallerinin peşinden Berlin’e gittiğinde, geçmişin sadece bir anı olmadığını, aksine her köşede onu bekleyen bir gölge olduğunu fark eder. ​Ancak karşılaştığı kişi artık o sessiz çocuk değildir. O artık Atlas Soykan’dır; Almanya’nın karanlık sokaklarına hükmeden, gücüyle korku salan ama kalbindeki sızıyı dindiremeyen o adam...

|Üç yıl önce boşanan Ceren ve Aras, 6 yaşındaki kızları Ada’nın hastalığıyla yeniden bir araya gelir. Ada, en zor günlerinde anne ve babasının yan yana olmasını ister; onlar da geçmişin gölgesine rağmen birbirlerine katlanarak aynı evi paylaşır. Geçmişe dair unutulmuş anılar, yılların ardında kalan duyguları sinsice yeniden alevlendirir ve saklı kalan yaralarını yeniden ortaya çıkarır.|

Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

- En çok onu mu sevdin? Ha Bade? Bu dünya da en çok onu mu sevdin? Acıyla gülümsedim. - En çok değil. Bu dünya da sadece onu sevdim. "Varla yok arasında. imkanla imkansızlığın kucağında. Tüm mümkünlerin kıyısında. En derinim de hatta. Bazı vakitler ise hayallerimin bile uzağında." Ben Bade. İstekleri dünyaya ağır gelen, hayal kuran, her hayali başına yıkılan Bade. Ben Bade hep sevdikleriyle sınanan, her defasında kaybeden Bade. Ben Bade. Yine kurduğu düşlerin ve dahi güvendiği dağların üzerine acımasızca yıkılışını seyreden Bade. Ben Bade Vuslat Sağlam. Doğduğu gün ölmek zorunda kalan hasret çekmek kaderinde olan.

"Bir buçuk yıldır bir kıza aşığım"dedi gözlerimin tam bebeğine bakıyordu ve bakışlarını milim kıpırdatmadan gözlerime sabitlemişti. "Söyledi arkadaşların `mecnun` olmuşsun"dedim net çıkan sesim ona geçmişti belli ki. Başını ağırca salladı. "Leylam`ın haberi yok ama"dedi vücudumda ki tüm kan çekildi o an "Her an onu görmek istediğimden haberi yok , okulda kovalamaca oynadığımızdan haberi yok, kaç yağmurda ıslandığımdan haberi yok, kaç gece yurdunun kapısının önünde beklediğimden haberi yok" Bir şey diyemedim. Yeşilleri gözlerime kilitlendi. Yapbozun kayıp parçaları gibi kenetlendi bakışlarımız. Esen rüzgar artık beni tamamen sarmıştı. Üşüyordum. Ve bu fiziksel bir üşüme değildi. "Hepsinden haberi yokta , şuan gözlerinin içine baktığımdan da mı haberi yok"

Gökçe mit istihbarat elemanı olarak görev yapmaktadır. Üniversite yıllarında iş adamı Hazar Gümüşay ile tanışır. Kader ikiliyi çeşitli imtihanlarla ağlarını örer. Gökçe gitmek istedi... Hazar severken ölmek... Gökçe giderken içinde ne varsa öldürdü... Hazar gidenin arkasında baka kaldı. Söz vermenin bedeli gerçekten; kaybetmek mi olmalıydı? Hepsi kitabımızda... Keyifli okumalar dilerim🥰

Gençliği vermiş bir kadın, sadece sabrının sonuna gelmişti. Geride bıraktıklarına döndüğünde elini uzatmaya cesareti olmayan adam, hasretle kalmıştı. Aylin~ Tamer ( Buraki isim, olay ve zaman tamamen hayal ürünüdür.)

Bazı kapılar bir kez kapandığında, kalan yalnızca geçmiş değildir. Saklanan gerçekler, suskunluklar ve yanlış kararlar zamanla daha da ağırlaşır. Elzem, annesinin ölümünün ardından cevapsız sorularla dolu bir hayatın içinde bulur kendini. Her belge, her bakış ve her sessizlik; kapalı kapıların ardında saklanan başka bir sırrı işaret eder. Geçmişle bugün arasındaki ince çizgi silinirken, doğru bildiği her şeyi sorgulamaya başlar. Kerem içinse bu hikâye, sevmenin bazen susmak anlamına geldiği bir sınavdır. Korunmak istenen gerçekler, kimi zaman en büyük yaralara dönüşür. Çünkü bazı kararlar, alındığı anda yalnızca bir insanı değil, herkesi etkiler. Bu romanda kader suçlu değildir. Yanlış olan, zamanında söylenmeyenlerdir. Ve bazen en doğru insan, başkasının hatasının bedelini öder. Kapalı Kapılar Ardında Saklanan Sırlar, geçmişten kaçamayacağını bilenler için; gerçeğin, en karanlık yerde bile bir yol bulduğunu anlatan çarpıcı bir hikâye.

Kocası Uygar`ı istihbarata ihanet ettiği için tutuklatan Yakut, yıllar sonra tekrar karşılaştıklarında ondan nefret etmenin ve onu sevmenin arasında, farklı duygular yaşamaya başlar.

Parla, bir akrabasının kaçırdığı para yüzünden o paranın sahibiyle karşı karşıya geldiğinde onu bekleyenleri nereden bilebilirdi ki. Karan, parasını kaçıran adama karşılık kaçırdığı kadının ömrünün içinde açan en nadide çiçek olacağını bilemezdi. Kader onları seneler önce sarmaşık ağlarıyla kendilerine bağlamıştı. ALINTI; "Sen kimsin? Beni neden kaçırdınız?" Dedi Parla sesindeki korku ile. "Ailem sizi bulup mahvetmeden önce beni hemen bırakın" Ailesinin maddi durumu kötü değildi. Ama zengin sınıfına da girmiyorlardı. Nasıl bulacaklarını kendisi de bilmiyordu ama ümidini kesmek en son isteyeceği şey bile değildi. Parla bunları derken adam karşısında sadece onu izleyerek bacak bacak üstüne attı. Gözlerindeki korkusuzluk Parla`yı daha çok korkutmuştu. "Hayatını,aileni, akrabalarını hatta bütün tanıdıklarını alabilecek güce sahipken seni kimse ben izin vermeden bulamaz emin ol" karşısındaki adam elini bacağına koyarak ritimle hafifçe vurmaya başladı. Parla içindeki ürpertinin ve korkunun gittikçe daha çok artttığını hissetti. MARDİN KURGUSUDUR. (KİTABIMIN İSMİ, KONUSU, AKIŞI TAMAMEN BANA AİTTİR. ÇALINMASI, KOPYALANMASI HALİNDE HİÇ DÜŞÜNMEDEN YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR)

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... • ÇOCUKLUK AŞKI •YAŞ FARKI •POLİS/HUKUKÇU •ABİMİN ARKADAŞI •YAŞ FARKI (6) Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara`ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara`da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza`nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara`ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Çakıl taşları çıplak ayaklarıma temas ederken hissettiğim acı umurumda değildi. Bir elimi havaya kaldırıp başımı doğrulttum "Tıpkı Felix`inkiler gibi" Öyle miydi? Hayır, hayır diye geçirdim içimden "Hiç bir şey senin o Çillerinden parlak olamaz Felix."

Hera sıradan bir hayat yaşayan bir kızdı… Ta ki son on dört günde gördüğü ürpertici rüyalar ve yerde beliren kan izleri, onun hayatını sessizce parçalamaya başlayana kadar. Bu hikâyeye gizem diyebilirsiniz, ama ben buna paranormal demeyi tercih ediyorum. :)

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ‘’Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.’’ demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime… Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep.

Düşmandık, pişmandık, aşıktık. Yanmakla kalmadık, birbirimizi yaktık.

Efsun Nil Bilgen, her kızın yaptığı gibi sadece aşık olmuştu. Ama yalnış birine abisinin arkadaşına. Aşkını itraf etmeye cesaret ettiğin de beklemediği bir cevap almıştı. "Sen benim kardeşim gibisin Efsun." Peki reddedilişten 5 yıl sonra tekrar karşılaşsalar ne olur? O zaman okuyun ve öğrenin...

Hicran, ayrılık demekti... Evvelden yazılmıştı benim kaderim. Kader, insanın ismine göre şekil alırmış; bunu en acı şekilde öğrenmem de hayatın bana yaptığı en büyük sürprizdi. Ben Hicran Veren... Adımdan da anlaşılacağı üzere, ayrılık verendim. Ben karnımda bir can taşırken, iki canı toprağa verendim. İnsanların merhemi değil, yarası oluyordum sadece.

Ve sen gittin, ben kendime geldim. İyi ki gittin sen, gidişin hayırlı olsun gittiğine. 24.12.2022