Zeynep ve Emre... 🌿 Sadece kitap sayfalarında denk gelirdi zaten bizim isimlerimiz. Ancak orda sen ve ben yerine `biz` olabilirdik. Şimdi de olduğu gibi kalp sızım, gerçek hayatın yan yana getirmediği isimlerimiz, bu sayfalarda yan yana...

@dargınprenses:Çarpraz sorguya mı çekiliyorum? @sevimliteyze2343: Çarpraz değil ama isteme sorgusu sayabilirsin canım @dargınprenses: nE? @sevimliteyze2343: Oy kıyamam heyecanlandın mı sen? @dargınprenses: Noluyooo @sevimliteyze2343: Şu oluyor: ALLAHIN EMRİ PEYGAMBERİN KAVLİYLE SENİ OĞLUMA İSTİYORUM Bu kişi tarafından engellendiniz * * * Bir şaka uğruna yaşadığım şeylere hâlâ inanamıyordum. Bu depo da kaldığımızdan beri kaç defa bunu düşündüm bilmiyorum ama içimde ki suçluluk hissi şuan başımda ki yaradan yahut etrafımda ki ateşten daha çok canımı yakıyordu. Buradan kurtulabilir miyim bilmiyorum ama artık için bir konu da rahattı. Kader kurtulmuştu... Elhamdülillah... - RÜVEYDAAAAAAAAAA Arya`nın sesi ile gözlerimi zar zor da olsa araladığım da üzerime doğru yanarak düşen dolap hatırladığım son şey oldu. İşte o an benim için zaman durmuş herşey önemini yitirmişti... Yapabildiğim tek şey kollarımı yüzüme siper etmek... Gerisi zifiri bir karanlık... * * * Herşey de eğlence arayan kızın Filistin ile değişen duyguları....

ESENDERE`YE yeni bir başlangıç için gelmişti inci. ama daha ilk anda kendi yansıması gibi duran o adamla yolları kesişti Yüzbaşı Korhan.. İkisi de kendi sessizliğinde yaşayan birer kalpti ama aralarındaki çekim sanki herkesin duyabileceği kadar gürültülüydü. Bir sınır köyünde başlayan yakınlık...Birbirlerine yaklaşmaktan korkan iki yabancının aynı sessizlikte aynı ateşte yanmasıydı onlarınki.. İnci kendini ararken yüzbaşıyı bulmuştu. peki ya yüzbaşı ne yapacaktı?

Bazı insanlar hayatımıza ışık gibi girer. Gördüğümüzde tanırız ama dokunduğumuzda korkarız. Aylin, İstanbul’dan Oslo’ya uzanan bir yolculukta, kendi hayallerini ve kalbini yeniden kurmaya çalışırken adı konmamış bir aşkla, gizlenen gerçeklerle ve suskun kalbin fısıltılarıyla yüzleşir. Bu bir aşk hikâyesi… Ama kavuşmaktan çok beklemeyi, unutmaktan çok hatırlamayı anlatıyor. Bazı hayatlar ışığa bırakılır. Bazılarıysa ışığın ardında kalır.

Bir emanet sözü, bir baba vasiyeti, edinilen intikam yeminleri ve susulan bir aşk… “Ona emanet edilen bir kalp… Sevmemeye yemin etmiş bir adam… Bu hikâyede en büyük günah, aşkı hissetmek.” *** ALINTI; "Hatırlamak için hiçbir manası olmayan anılara o tozlu raflarda bile yer verme Efsun. Bizim küçükken yaşadığımız anılar hatırlanmak için çokta önemli değil" Ali başını indirip Efsun`a döndüğünde onunla karşı karşıya gelmek çıkmaz sokağın tel örgüler ile kapalı olan kapısının önünde kalakalmak gibi bir şeydi. Ne üstünden atlamaya cesareti oluyordu ne de arkasına dönüp o yolu geri yürümeye mecali kalmıştı. "Neden bana bu kadar soğuk davranıyorsun Ali?" Efsun balkondan çıkmaya hazırlanan Ali`ye dayanamayıp sormuştu. İçinde bir yerlerde kafasını yoran bu düşüncelere yenik düşmek artık ağır geliyordu. "Soğuk davrandığım falan yok her zaman ki halim" Ali omzunun üstünden Efsun`a açıklayamadığı tonlarda baktı. "Babamın benim için yazdığı o defterdekileri okuduğumuz günden beri benimle konuşmuyorsun bile Ali?" Efsun Ali`nin yüzünün her bir zerresini incelerken onun mimiklerinden ne düşündüğünü çözmek istiyordu. "Ben hep böyleydim Efsun. Herkese olduğu gibi sana karşıda mesafemi korumuşumdur. Sen bir yakınlık hissettiysen bunun önüne geçmeni isterim" dedi Ali Efsun`un kirpiğine düşen kar tanesinde takılı kalarak.

Ben Meyra. 23 yaşındayım. Hayvanlarla, sessizlikle ve kendi kurduğum küçük dünyayla yaşıyorum. Herkesin “büyü” dediği yerden bilerek uzak durdum. Çünkü bazı hayaller, kalabalıkta soluyor. Bir gece, bu sessizliğin ortasına yaralı bir yabancı düştü. Adını sonradan öğrendim. Atlas. Onun dünyası gürültülüydü, benimki yavaş. Bir haftalığına aynı çatı altında kaldık. Hayvanlar, sabah sesleri, toprak ve iyileşen yaralar arasında Atlas ilk kez durmayı öğrendi. Ben ise kurduğum dünyanın ne kadar kırılgan olduğunu fark ettim. Gitti. Ama bazı insanlar giderken arkalarında sessizlik bırakmaz. Bu hikâye; iki ayrı hayatın, aynı yerde nefes almayı öğrenmesini anlatıyor. Ve evet, bizim anlatıcak çok şeyimiz var.

"Beş yıllık aşkımız bir iftirayla bitti. Yıllar sonra, kocamdan kaçarken onunla bir cinayet işledik. Ben Vera. Bu, aşkın beni nasıl öldürdüğünü değil, nasıl yeniden doğurduğunu anlatan hikayem." Ankara`nın tozlu sokaklarından İstanbul`un sisli bir sabahına uzanan; iftiranın, ihanetin, zorla evliliğin ve nihayetinde özgürlüğün destanı...

Adı konmamış yıllar, genç yaşta yarım kalan bir aşkın araya giren mesafelerin ve susturulan duyguların hikayesi. On yedi yaşında, ailesinin baskısıyla sevdiğinden koparılan bir kız, yıllar sonra geçmişinden kaçtığı mahalleye geri döner. Ardında bıraktığını sandığı anılar, eski bir evin duvarlarında ve hiç unutamadığı bir yüzün bakışlarında yeniden karşısına çıkar. Zaman herşeyi değiştirmiştir; insanlar, sokaklar ve kalpler... Ama bazı duygular vardır ki ne yıllar silebilir ne de mesafeler yok edebilir. Bu kitap, adı hiç konmamış ama hiç bitmemiş bir aşkın izini sürüyor.

Sıraç pişmanlığın ve yaptığı hataların ağırlığı altında kalmıştı, Feride ise geçte olsa masumluğun ve anlaşılmanın hazzıyla rahatça bir nefes aldı. Kader ağlarını ikisi içinde örmüştü. Biri ateş diğeri suydu günü geldiğinde mutlak sonları ateş suya karışacaktı.

Bu kitap; unutulmuş çocukların, yarım kalan umutların, ve “güçlü olmak zorunda bırakılan” insanların hikâyesi. Bir bakış, bir suskunluk, bir kaçış… Bazen insanı ayakta tutan şey umut değil, dayanma alışkanlığıdır. Yarım Kalan Umut, sessiz acıların bağırmadan da anlatılabileceğini hatırlatan, okuyanın kalbine yavaşça dokunan bir roman. Okurken kendinle karşılaşabilirsin. Ve bazı yaraların yalnız sana ait olmadığını fark edebilirsin.

Hayatlarının farklı yollarında yalnız kalan iki insanın, beklenmedik bir anda yolları kesişir. Umut, sevgi ve küçük yanlış anlamalarla örülü bu yolculuk, onları hem sınar hem de birleştirir. "Sevgiyle Örülmüş Hayat" aşkın iyileştirici ve dönüştürücü gücünü gözler önüne seren , sürükleyici bir hikâye.

Bazen gerçekten aşık olduğunu sanarsın ama o duygu aşk değil sadece o duyguya inanmışsın ve onun bir anlık zevk olduğu aklına bile gelmedi. Aşk sadece bir inanç

Eşimle daha önce hiç birlikte olmadım. Peki nasıl hamile olabilirdim? "Çocuğu doğurana kadar hiçbir şey bilemezsin. Senin yapman gereken tek şey, o çocuğu doğurmak. Sonra o bebek için gereken parayı alıp, hayatına devam edeceksin" Sinirle güldüm. Çocuğumu para için onlara mı verecektim! Çok beklerler! "Eğer çocuğumun babası şuan gelmezse, yemin ederim kürtaj yaparım!"...

“Peşimi bırakmayan yalnızlık değil geçmişimdi. Zorlandığımda durup dinlendiğim yer sevdiklerimin yanı değil yalnızlığımın gölgesiydi.”

Tanrıların unuttuğu topraklarında, on iki kabilenin kaderi kanla, büyüyle ve yeminlerle örülmüştü. Bazıları ışığı savundu, bazıları karanlığı... Ama hiçbir güç, kalbin yönünü değiştiremedi. Velharun`un kutsal sularında yaşayan Serel, geçmişi sisle örtülü bir kızdır. Bir gün, göle düşen bir yabancının kaderiyle kendi yolunun kesişeceğini bilmezdi. Eron, lanetli soyunun gölgesinde yaşayan bir savaşçıdır - onun gelişiyle suyun huzuru bozulacak, unutulmuş bir kehanet yeniden uyanacaktır. Aşk ve nefretin, sadakat ve ihanetin birbirine karıştığı bu hikâyede gölün yankısı yalnızca gerçeği değil, kaderin ta kendisini de çağıracaktır. Çünkü bazı kalpler, sessizce bir evreni değiştirir.

Bazı insanlar hayatımıza çok erken girer. Bazıları ise tam hazır olmadığımız anda… Bir bakışta başlayan şeyler vardır. Adı olmaz, yeri yoktur; ama insanın içinde kalır. Kimse yanlış değildi. Biz, aynı anda değildik… Bir bakışla başlayıp adı konmadan yaşanan ve sessizce içime gömdüğüm bir hikâye bu. Yanlış seçimlerin, susarak sevmelerin, beklerken büyüyen duyguların hikâyesi… Zaman bizi ayırdı, yıllar sonra yine karşılaştırdı. Ve ben, ilk kez susmadım. Çünkü bazı aşklar bekler. Ve bazı “geç”ler, aslında tam vaktidir.

İnsanın canını en çok ne yakar? Arkadaşla kavga? Aşk acısı? Anne baba kavgası? Ya da azıcık taze yenen azar? Herkesin canına tak eden nokta farklıdır. Buna göre çektiği acının da derinliği değişir. Fırtınalar kopar içinizde ve o acı öyle bir siner ki en derinlerinize, kimse içinizde ne fırtınalar kopardığını tam olarak kestiremez o acının. Ama bir gün öyle biri girer ki hayatınıza tam da o fırtınanın soğuk yeller estirdiği kalbinize; işte o insan anlar sizin fırtınanızı nasıl dindirmesi gerektiğini. Kader dediğimiz olgu, `Her şerde bir hayır vardır.` sözünü yüzümüzde acı bir tebessümle bize öyle bir anlatır ki, bir yanımız buruk bir acı ile kıvranırken bir yanımız içimizdeki fırtınayı dindiren insana sıkı sıkı bağlanmak ister ve bağlanır da nitekim. O yüzden kemerlerinizi iyi bağlayın, İstanbul`un en nadide semtlerinden birinde prensesler gibi büyümüş Erva-Eylül Sözeri kardeşlerin karşısına Karadeniz`in hırçın dalgalarıyla yetişmiş Yaman-Yağız Mertoğlu kardeşler çıkarsa ne olur görelim. Ve unutmayın; Herkesin hayatı hiç ummadığı anda değişir. Bir de; Her şeyden önce `Destek Olmaktır` AŞK.

"Peki ya insanın bedeni, kalbinin istediğini taşıyamıyorsa?" Alina`nın her günü, bedeninin açtığı yeni bir savaşla başlıyordu. Bitkin düşse de, kendi kalbine karşı en acımasız savaşçı yine kendisiydi. Her engelde yıkılıyor, ama küllerinden doğarcasına yeniden ayağa kalkmak için çabalıyordu. Dünyanın sesleri yavaşça susarken, gözlerinin önünde en parlak ışıklar birer birer kararıyordu. "Canımı acıtan ne biliyor musun Alina," dedi Kutay, "seni en çok yaralayan şey hastalıkların değil; kendi kalbine yüklediğin ağırlıklar."

Venüs Ayel daha 6 yaşındaydı. Doğum gününde hayatının mahvolacağını nereden bilebilirdi ki?

Aşk kanıt aramaz. İnanmak delilin kendisi aslında. Yaratıcıyı arama arzusu nasıl yaratıcının delili ise aşka inanmak da aşkın bilhassa delilidir.

Bir insan, adını dahi hatırlamıyorsa… gerçekten var olabilir mi? Genç bir kız(?), sonsuza uzanan bir ormanın ortasında gözlerini açtığında, ne geçmişini ne ismini hatırlar. Yalnızlık, ilk anda eksik sayılmaz; ta ki görünmeyen bir ses ona geçici bir kimlik fısıldayana, narin bir çiçek göğsüne nefes olana ve adımlarının yanına sessiz birkaç yürüyüş ekleyenene kadar. Fakat uzatılan her el şefkat taşımaz: bedenlerin dili, merhametin mi yoksa vahşetin mi ağır bastığını acımasızca hatırlatır. Bu dünya gerçekten yaşaması gereken bir yer midir, yoksa çoktan ölmüş olması gereken birinin sığınağı mıdır? O, bu dünyaya tesadüfen mi düşmüştür, yoksa biri onu bilerek mi çağırmıştır? Verdiği kararlar, karşılaştığı canlılarla kurduğu bağlar… gerçekten “doğru” mudur, yoksa bir yerlerde geri dönülmez bir çizgiyi çoktan aşmış mıdır? “BEIVA: Ebediyetten Fâniliğe”, hafızasını kaybetmiş bir yabancının adım adım kendine, çevresindekilere ve bilinmeyen bir düzene dair en ağır sorularla yüzleştiği, felsefi ve duygusal bir yolculuğun ilk halkasıdır. Bu dünyaya adım attığınızda, belki de asıl soruyu kendinize soracaksınız: Korkmanız gereken asıl şey onlar mı… yoksa içinizde saklanan siz misiniz?

“Yarım Kalanlar Kulübü" *Yağmur Çalışkan* —Yarım Kalanlar Kulübü sadece bir hikâye değil, herkesin kalbinde sakladığı ama hiç anlatamadığı duyguların sesi... —Bu kitapta; çocukluğuna uzanan yolları, yarım kalan sevgileri, sustuğum anları bulacaksın. Liva ve Miraç, belki bir hayal... —ama onların hikáyesinde kendini görmen hiç de uzak değil. —Çünkü bazı insanlar büyürken kırılır, bazıları severken eksilir. & —Ve bazen bir kitap, seni en çok sustuklarınla yüzleştirir. —Her sayfa bir iç çekiş, her kelime bir iz... Bu sadece bir son değil, belki de seninle başlayan bir başlangıç. #yarımkalanlarkulübü #yazarolmakistiyorum #yazarlar #romanhikaye #yenihikaye #Liva&Meriç *12.05.25* ~Yağmur Çalışkan~

İki Aşıklar Farklı Şehirlerde...

Ben Açelya Gündoğan... Soy ismimde gündoğan yazsa bile bana hiç bir zaman gün doğmadı. Bu hayatta tek istediğim bana ve Ayla`ya dokunmamaları. O benim tek ailem ve onunda gitmesine izin veremem. Asıl konuya gelecek olursak peşimde bir adam var ve ben bu hikayede sadece kurbanım. Kendimden daha çok Ayla`yı düşünüyorum çünkü bu adam tam bir pisikopat ve Ayla sürekli yanımda. Ona bir şey yapmalarından korkuyorum. Ama bilmeleri gerekir. Beni bir oyunun içine koydularsa ben bu oyunu sert oynarım!

Canan& Ateş in başlangıcı olmayan hikayesi