​“İzge,” dedi tekrar ve ardından hiç beklemediğim o hamleyi yaptı. İri eliyle hafifçe çenemi tutup başımı kendine çevirdi. Yine de bakmamaya çalıştım. “Bak artık bana,” diye sitem etti. Yavaşça kaldırdım gözlerimi. Dolu doluydu yeşillerim. Onun koyu hareleri ise anlamlandıramadığım bir ifadeyle süzüyordu beni. ​“Duydun, değil mi?” dedi fısıltıyla. Kendi kendini telkin eder gibiydi. “Duydun.” ​“Duydum,” diye cevapladım. Sesim pürüzlüydü. Başımı eğecekken tekrar tuttu beni. “Bu kafayı eğmeyeceksin, İzge. Hele ki bir hiç uğruna, asla eğmeyeceksin.” Ciddiyetle söyledikleri karşısında şaşkınlıkla bakakaldım. “Madem benim karım olacaksın, senden ilk istediğim başını dik tutman.” Tahammülü yok gibiydi. Başımı eğik görmeye dayanamamasının sebebi neydi? Gerçekten evlenmemiştik bile. O ise konuşmaya devam etti: “Bu, senden ilk isteğim.” Sözleri yüreğime dokunuyordu. Bunca yıl annem, babam dahi bana “başını eğme” dememişti; aksine, hep başımı eğmişlerdi. Hiç tanımadığım bu adam, bana yine bir ilki yaşatmıştı. Ve bu da her şey gibi canımı fazlasıyla yakmıştı. .............. "Biz sahnede dört kişilik bir rol oynuyorduk; tam gözüken ama özünde paramparça olan sevgi dolu sevgisizlerdik. Peki ya en yakınlarım? Onlar da birer katildi." ​İzge, evlilik sözleşmesinin gölgesinde on kişilik arkadaş grubunu arkasına alıp Karadiken Adası`na ayak bastığında, sadece bir yıl önceki o şüpheli intiharın perdesini aralamak istiyordu. ​Katilin içlerinden biri olduğunu düşünerek başladığı bu akıl oyununda, adanın karanlık dehlizlerine indikçe karşısına çıkan gerçek canını yakacaktı. Bu işin tek bir sorumlusu yoktu; en güvendiği insanların bile bu cinayette parmağı vardı. ​Sırlar, ihanetler ve toplu bir günah... On Günahkâr, Karadiken Adası`nda kendi sonlarını yazacak. Çalınması ve kopyalanması dahilinde yasal işlem başlatılacaktır

Yalnızlığın ezgisi. 15 yaşına kadar acı çekmiş sonrasından evlat edinilmiş 17 yaşındaki Gece Aden Soysal yaşadığı onca kayıp ve acıdan sonra gerçekleri öğrendiğinde izlediği yolu ve yaşadığı yaşayacağı hayatı okuyacağız.

Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

Bazı insanlar doğdukları evde büyür. Bazılarıysa bir başkasının hayatına bırakılır. Bazı hayatlar, daha başlamadan başkasının ellerinde şekillenir. Ve bazı insanlar, yıllarca kendilerine ait sandıkları hayatın aslında bir yalan olduğunu bilmeden yaşarlar. Rüya, geçmişinden habersiz büyüyen genç bir kızdı. Ta ki yıllar önce kaybettiği bir çocukluk, Ömer Karaca adıyla yeniden karşısına çıkana kadar. Geçmişin kapıları birer birer aralandığında Rüya`nın bildiği her şey değişecekti. Çünkü bazı gerçekler insanı özgür bırakmaz. Bazı gerçekler, insanın kim olduğunu sormasına neden olur. Peki ya insan, kendisini bulduğunda aslında kimi kaybettiğini anlarsa?

Siyah`dan Mavi`ye Doğan Aşk+1& kitabının ikinci serisidir. Önce onu okuyup sonra bu kitabı okumanızı öneririm. Böylece konuya daha hakim olabilir siniz. Her son yeni başlangıçlar demektir. Helin`in yaşadığı o kadar zorluktan sonra doğan kızı ve herşeyin düzelmesi. Saye. Ailesinin Türkiye`nin en güçlü mafyalarından oluştuğunu bilmesine rağmen bir birşeyi umursamadan hayatını yaşayan Saye ve eskiden kalma bir düşmanlık. En büyük hayaliydi halası gibi avukat olup sesini duyuranayanların sesi olmak. Saye`nin hayallerinin peşinden gitmesine engel olabilecek mi bu düşmanlık? Peki ya bu düşmanlık aşka dönüşürse?

Bazı katiller iz bırakır. Bazılarıysa sadece korku bırakır. Şehir haftalardır aynı ismin gölgesinde yaşıyordu. Gölge. Kimsenin yüzünü görmediği, ardında neredeyse hiçbir kanıt bırakmayan bir seri katil… İşlediği cinayetler basına düştükçe şehir korkuyla sessizleşirken, polis teşkilatı onu bulmakta her geçen gün daha da başarısız oluyordu. Fakat cinayet büro da çalışan Komiser Sare Keskin için bu dava hiçbir zaman yalnızca bir görev olmadı. Yıllar önce kaybettiği kardeşinin ölümü hâlâ zihninde kapanmamış bir yara gibiydi. Resmî kayıtlara göre dosya kapanmıştı. Suçlu bulunmuştu. Her şey bitmişti. Ama Sare hiçbir zaman buna inanmadı. Kardeşinin ölümünün ardındaki karanlığın, şehirde yeniden ortaya çıkan cinayetlerle bağlantılı olduğuna emindi. Bu yüzden herkes geri çekilirken o, kendi hayatını bile tehlikeye atarak Gölge’nin peşine düştü. Fakat bilmediği bir şey vardı. Bazı avlar, avcılarını en başından beri izlerdi. Dosyaya beklenmedik şekilde dahil olan gazeteci Karan Kuzgun, olaylara diğer insanlardan farklı yaklaşıyordu. Fazla sakin, fazla dikkatli… Sanki insanların sakladığı karanlığı okuyabiliyordu. Sare ona güvenmemesi gerektiğini biliyordu ama buna rağmen kendini sürekli onun yanında buluyordu. Çünkü Karan Kuzgun’un bakışlarında çözemediği bir sır vardı. Cinayetler arttıkça Sare yalnızca bir seri katilin değil, kendi geçmişinin de peşinden sürüklendiğini fark etti. Her yeni ipucu onu gerçeğe yaklaştırırken, aynı zamanda en büyük korkusuna da sürüklüyordu: Ya bütün bu zaman boyunca yanlış kişiyi avladıysa? Ve ya gerçek katil… sandığından çok daha yakınsa? İhanetin, takıntının ve karanlık sırların arasında Sare artık yalnızca bir katili değil, kendi hayatını da çözmek zorundaydı. Çünkü bu hikâyede herkesin sakladığı bir yüz vardı. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında, insanı öldürmese bile paramparça ederdi. Av ve Avcı Çünkü bazen en tehlikeli insanlar, güvendiğin kişilerdir.

"Bırak beni" dedim "bırakamam seni" dedi. "Neden" dedim "ben istediğim için. Bir kurul, gizem dolu, sırlarla bürünmüş. Kapalı kapılar yavaş yavaş açılıyor. Murat Barlas Ardınç iş toplantısına acele ile giderken bir anda arabaya atlayan bir kadın görür. Şoförü arabayı fren yaparken araba tam durmayarak kadına çarpar. Kadin acıyla bağırırken murat kadını hastaneye götürür. Murat kadının bir muhbir olduğunu düşünüp onu korumalarının araştırmasını ister. Kadın hastane yatağından adamla konuşurken adam kadının bilgilerine bakıyordu. Dosyanın içinden bir fotoğraf düşer. O fotoğrafta kızın fotoğrafı vardır. Kız kendinin bilgilerini izinsiz bakıldığında görünce sinirlenip adama tokatı yapıştırıp oradan ayrılır... Onları bir araya getiren kader mi yoksa tesadüf mü? Hiç bir zaman tesadüf olmaz...

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Gece, hayatının en ağır yükünü sırtına alarak küçük bir mahalleye taşındığında artık hiçbir şeye alışabileceğini sanmıyordu. Kaybettikleri sadece insanlar değildi; güveni, çocukluğu ve masumiyeti de geride kalmıştı. Yeni okulunda herkes ona sıcak davrandı. Yeni arkadaşlar, yeni başlangıçlar… Ama bazı yaralar kalabalıkta bile kanamaya devam eder. Mahallenin en sessiz çocuğu ise çoktan susmayı öğrenmişti: Yiğit Erdem Kuplay. Ailesi olan ama kendini evinde bile yabancı hisseden bir genç. Bir zamanlar arkadaşlarıyla gülen, hayaller kuran Yiğit; yaşananlardan sonra kendi içine kapanmış, kimseye yük olmamak için herkesten uzaklaşmıştır. Gece onun sessizliğini fark eder. Çünkü o sessizlik, kendi kalbindeki boşluğa benzemektedir. İki yıl boyunca söylenmeyen duygular, bastırılan hisler ve inkâr edilen bir aşk… Yiğit, Gece’ye âşık olur ama kendini buna layık görmez. Gece ise onu değiştirmeye çalışmaz; sadece düşmesine izin vermez. Bu hikâye büyük sözlerin değil, küçük ama gerçek çabaların hikâyesi. Kırılmış iki insanın, birbirini iyileştirmeye çalışırken kendi gerçekleriyle yüzleşmesinin hikâyesi. Çünkü bazen en büyük savaş, insanın kendi içindedir. Ve bazen en sessiz sevgi, en derin olandır. Gece “Onu kurtarmaya çalışırken, kendi yaralarını yeniden açacağını bilmiyordu.”

Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize kendimizden bir parça bırakmak için girer. Lidya, geçmişinde bıraktığını sandığı anılarla yaşamaya çalışırken bir gün hiç beklemediği bir telefon alır. Yıllardır susturulan gerçekler, yarım kalan cümleler ve unutulduğu sanılan insanlar yeniden karşısına çıkar. Bazen bir tesadüf, yıllardır saklanan bir sırrın kapısını aralar. Bazen tek bir cümle, insanın bütün geçmişini değiştirebilir. Lidya`nın yolu; dostlukların, kırgınlıkların, özlemlerin, kayıpların ve söylenemeyen sözlerin arasından geçerken kendisine doğru uzanır. Çünkü bazı hikâyeler bitmez. Bazı insanlar gitse bile bıraktıkları izler kalır. Ve bazı sessizliklerin ardında, söylenmeyi bekleyen koca bir hikâye vardır... Sessizliğin Ardında “Belki de insan, en çok sustuğu yerde kendini bulur.”

Tek istediğim sessiz ve sakince yürümekti... Takı o olaya şahitlik edene kadar Yürüyüş yapmak için çıkan ellie doğa üstü bir olaya şahitlik etmesiyle dünyası dahil tüm hayatı değişir bu süre boyunca onunla neredeyse aynı kaderi paylaşan Grayson ile tanışır ikisi el ele sırt sırta vererek bir çıkış bulmaya çalışır

Kızını ilk kez görmeye gittiğinde tutuklanan bir baba Babasından hiç haberi olmayan bir kız Babakız birleştiğinde ne olacak beraber görelim Aile birleşecek mi yoksa dağılacak mı Her şey hayal ürünüdür Argo ve küfür olabilir

Onların yolları bir tesadüf eseri kesişmedi; kader, bu iki farklı dünyanın insanını aynı gökyüzünün altında sınamak için çok önceden ağlarını örmüştü. Bu hikâyede sadece ilk görüşte filizlenen naif bir aşkı değil; savaşın soğuk nefesini, ayrılıkların kavurduğu yürekleri, gözyaşının tebessüme karıştığı anları, köyün bitmek bilmez entrikalarını ve hayatın onlara sunduğu o tuhaf, trajikomik sürprizleri okuyacaksınız. Şimdi, derin bir nefes alın ve sarp dağların eteklerinde, tozlu köy yollarında başlayan bu serüvene adım atın. Pusulanız kalbiniz olsun. 🧭

Sadece kendime güveniyordum

Geçmişin izleri bir bir omzuna yüklenmiş, hayattan tek bir gayesi bile kalmamışken yaptığı tek şey hakikatı savunduğu kafesti. Büyük maç gecesi aniden kaçırılarak kendisini geçmişin tozlu sayfalarında bulmuş, gerçekler bir bir önüne serilmişti. Öğrenilen gerçeklerden sonra yapılacak tek bir şey vardı. İntikam almak. Tek bır sıkıntı vardıki, bu intikamda omzunu yasladığı kişilerden biri geçmişin en derinlerinden gelen o kişiydi.

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Adel… Zengin ve güçlü bir ailenin içinde doğmuş, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen bir dünyanın içine hapsedilmişti. Fakat gerçekler, sadece dört duvar arasında gizliydi. İçinde taşıdığı kırgınlık, reddedilmişlik ve yalnızlık onu karanlığa sürüklerken karşısına çıkan tek ışık, belki de en büyük sınavı olacaktı. Çünkü nefretle başlayan duygular, kalbin en zayıf yerinde sevgiye dönüşebilirdi. “Her istediğinin olamayacağını anlamışsındır umarım.”dedim artık her isteyeceğinin olamayacağını anlamalıydı. “Sen benim her istediğim değil,tek istediğimdin Adel”dedi Bu, nefretin gölgesinde filizlenen, yaralarla yoğrulmuş bir hikâye. Peki, nefret mi galip gelecek yoksa aşk mı?

Bu kitabı bir rüya vesilesiyle yazmaya başladım. Yazma sebebimi bilmesem de yazdıranın (Allah) bir sebebe bağladığına eminim. Bu kitabı gençleri bağımlılık yapan zehirli maddelerin, alkolün ve yanlış arkadaş çevresinin... vereceği zararı anlayabildiğim kadar anlatacağım. Ülkemin bağımlı bir toplumdan ziyade, bilinçli bir topluma ihtiyaç duyduğu için yazıyorum. Günümüzde bilinçli anne baba kavramı boşaltılsa da hâlâ annelik-babalık görevini çok güzel ve anlamlı bir şekilde yerine getiren annelere-babalara imrenerek yazıyorum. Şimdiden bir hatam olduysa affola...

Ben Aden Ayza geçmişini bilmeyen geleceğini kestiremeyen bir kız 9 yılını bir câni`nin elinde geçiren sonrasında yetimhaneye verilerek 1 yılını daha kâbus olarak geçiren bir kız ama sonrasında Sonrasında 5 kişilik bir ailenin evlat edinmesi ile 6 yılını rüya gibi geçiren bir kız ama geçmişini unutmuş sanki 6 yıl değilde 16 yıl dır beraberlermiş gibi düşünen bir kız Peki benim hikayemi okumaya hazır mısınız?

Sare koskoca 17 yılının yalanlar altında olduğunu öğrenir. Sare; annesi, babası ve ablasıyla yaşamını sürdüren biriyken, tüm gerçekleri öğrenir. Ailesiyle kimden kaçtıklarını, gerçek ailesini, abilerini, gerçek adını, gerçek doğum tarihini...Sare`nin bunları öğrenmesiyle başlayan "gerçek" hayatında olan şeylere tanık olacak, Sare.nin bu macera dolu hayatında Sarıyer eşlik edeceğiz.

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Maskeler, insanların yüzünü gizlerler peki içlerindekilerini duygularını gizlemeye gücü yeter miydi maskelerin? Ben Ada Atay sonuna kadar gizleyecektim ,duygularımı sonuna kadar saklayacaktım gerçek yüzümü, ne için ? İşte bunu bende sizinle beraber görecektim. _____________________________________________ Görevi kabul etmiştim neden? Babamı bulabilmek için...

-17 yaşına kadar şiddet gören Gece Asel , küçükken karıştırıldığını ve 1 ikizi, 4 abisi, 1 kardeşi olduğunu öğrenir... Karanlık hayatı aydınlanır fakat bu aydınlık çok geçmeden boğucu ve çıkmazı olmayan karanlığa dönüşür... Şiddet gören, yeni ailesine alışmakta zorluk çeken, daha bir sürü zorluklarla mücadele etmeye çalışan Gece Asel.... ... ✨Gece Asel`i nasıl bir gerçek bekliyor? 🖤 ...İyi Okumalar...🖤

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...

Bazen bazı hikâyeler yaşanmaz gibi gelir... Ama ben yaşadım. 1.5 yıl boyunca her şey çok gerçekti: insanlar, duygular, kırılmalar... Şimdi geriye sadece anlatacaklarım kaldı.