üstümde bir ihanet hissediyordum yaşadıklarım konuşulanlar anlatılanlar sevgi sözcükleri hepsi bir yalanmış ve ben bu yalanın tam ortasındaydım ona karşı hislerim bakışlarım her şey değişti o artık gözümde eskisi gibi değildi acımasız ve yalancı bir insandı artık ondan tüm içtenliğimle nefret ediyorum ama bir sıkıntı var... 14 yaş ve üzeri için uygundur küfür ve argo kelimler içerir

Defne, doğduğu gece hastanede başka bir bebekle karıştırılır. Yıllarca öz ailesi sandığı insanların yanında sevgisiz ve şiddetin eksik olmadığı bir evde büyür. Çocukluğundan beri astım hastasıdır ve geçirdiği krizler hayatını daha da zorlaştırır. Tek sığınağı ise gitarı ve müziktir. Bir gün geçirdiği ağır bir astım krizi sonrası hastanede yapılan testler, Defne`nin ailesi sandığı insanlarla kan bağının olmadığını ortaya çıkarır. Gerçekler araştırıldıkça doğumda karıştırıldığı anlaşılır. Defne, bir yandan gerçek ailesini tanımaya çalışırken diğer yandan "Aile, kan bağı mıdır; yoksa sevgiyi hissettiren insanlar mı?" sorusunun cevabını arar. Bu yolculukta hem geçmişin sırlarıyla hem de kendi kimliğiyle yüzleşmek zorunda kalır.

Hayat ne kadar acıdır. Ya da insanlar mı desem. 23 yılım bir yalan belki geçirdiğim çoçukluğum belki de bu hayat nereden bilirsin ki. Ben Kaan oğlum Barış Efe ile başbaşa kaldım. "Oğlum, umarım görmediğim baba sevgisini sana en güzel bir şekilde gösteririm ve sana çok iyi bir baba olabilirim Barışım benim." ★★★

Siyah`dan Mavi`ye Doğan Aşk+1& kitabının ikinci serisidir. Önce onu okuyup sonra bu kitabı okumanızı öneririm. Böylece konuya daha hakim olabilir siniz. Her son yeni başlangıçlar demektir. Helin`in yaşadığı o kadar zorluktan sonra doğan kızı ve herşeyin düzelmesi. Saye. Ailesinin Türkiye`nin en güçlü mafyalarından oluştuğunu bilmesine rağmen bir birşeyi umursamadan hayatını yaşayan Saye ve eskiden kalma bir düşmanlık. En büyük hayaliydi halası gibi avukat olup sesini duyuranayanların sesi olmak. Saye`nin hayallerinin peşinden gitmesine engel olabilecek mi bu düşmanlık? Peki ya bu düşmanlık aşka dönüşürse?

Normalde yürüyüş yapmak için dışarı çıkan Ellie doğa dışı bir olaya istemsizce şahit olur. Bu şahitlikle dünyası tüm hayatı değişir

Bazı insanlar ailesini bulmak için yıllarca arar. Bazılarıysa ailesinin onları bulmasını bekler. Hayatından memnun, küçük bir kasabada ailesiyle birlikte yaşayan genç bir kızın sakin hayatı, hiç beklemediği bir gerçekle değişir. Geçmişinden gelen bir sır, ona aslında kim olduğunu ve ait olduğu yeri sorgulatacaktır. Belki de insanın gerçek yuvası, doğduğu yer değil, kendini ait hissettiği yerdir. 🌻

​“İzge,” dedi tekrar ve ardından hiç beklemediğim o hamleyi yaptı. İri eliyle hafifçe çenemi tutup başımı kendine çevirdi. Yine de bakmamaya çalıştım. “Bak artık bana,” diye sitem etti. Yavaşça kaldırdım gözlerimi. Dolu doluydu yeşillerim. Onun koyu hareleri ise anlamlandıramadığım bir ifadeyle süzüyordu beni. ​“Duydun, değil mi?” dedi fısıltıyla. Kendi kendini telkin eder gibiydi. “Duydun.” ​“Duydum,” diye cevapladım. Sesim pürüzlüydü. Başımı eğecekken tekrar tuttu beni. “Bu kafayı eğmeyeceksin, İzge. Hele ki bir hiç uğruna, asla eğmeyeceksin.” Ciddiyetle söyledikleri karşısında şaşkınlıkla bakakaldım. “Madem benim karım olacaksın, senden ilk istediğim başını dik tutman.” Tahammülü yok gibiydi. Başımı eğik görmeye dayanamamasının sebebi neydi? Gerçekten evlenmemiştik bile. O ise konuşmaya devam etti: “Bu, senden ilk isteğim.” Sözleri yüreğime dokunuyordu. Bunca yıl annem, babam dahi bana “başını eğme” dememişti; aksine, hep başımı eğmişlerdi. Hiç tanımadığım bu adam, bana yine bir ilki yaşatmıştı. Ve bu da her şey gibi canımı fazlasıyla yakmıştı. .............. "Biz sahnede dört kişilik bir rol oynuyorduk; tam gözüken ama özünde paramparça olan sevgi dolu sevgisizlerdik. Peki ya en yakınlarım? Onlar da birer katildi." ​İzge, evlilik sözleşmesinin gölgesinde on kişilik arkadaş grubunu arkasına alıp Karadiken Adası`na ayak bastığında, sadece bir yıl önceki o şüpheli intiharın perdesini aralamak istiyordu. ​Katilin içlerinden biri olduğunu düşünerek başladığı bu akıl oyununda, adanın karanlık dehlizlerine indikçe karşısına çıkan gerçek canını yakacaktı. Bu işin tek bir sorumlusu yoktu; en güvendiği insanların bile bu cinayette parmağı vardı. ​Sırlar, ihanetler ve toplu bir günah... On Günahkâr, Karadiken Adası`nda kendi sonlarını yazacak. Çalınması ve kopyalanması dahilinde yasal işlem başlatılacaktır

Kızını ilk kez görmeye gittiğinde tutuklanan bir baba Babasından hiç haberi olmayan bir kız Babakız birleştiğinde ne olacak beraber görelim Aile birleşecek mi yoksa dağılacak mı Her şey hayal ürünüdür Argo ve küfür olabilir

Bir kurul, gizem dolu, sırlarla bürünmüş. Kapalı kapılar yavaş yavaş açılıyor. Murat Barlas Ardınç iş toplantısına acele ile giderken bir anda arabaya atlayan bir kadın görür. Şoförü arabayı fren yaparken araba tam durmayarak kadına çarpar. Kadin acıyla bağırırken murat kadını hastaneye götürür. Murat kadının bir muhbir olduğunu düşünüp onu korumalarının araştırmasını ister. Kadın hastane yatağından adamla konuşurken adam kadının bilgilerine bakıyordu. Dosyanın içinden bir fotoğraf düşer. O fotoğrafta kızın fotoğrafı vardır. Kız kendinin bilgilerini izinsiz bakıldığında görünce sinirlenip adama tokatı yapıştırıp oradan ayrılır... Onları bir araya getiren kader mi yoksa tesadüf mü? Hiç bir zaman tesadüf olmaz...

Onların yolları bir tesadüf eseri kesişmedi; kader, bu iki farklı dünyanın insanını aynı gökyüzünün altında sınamak için çok önceden ağlarını örmüştü. Bu hikâyede sadece ilk görüşte filizlenen naif bir aşkı değil; savaşın soğuk nefesini, ayrılıkların kavurduğu yürekleri, gözyaşının tebessüme karıştığı anları, köyün bitmek bilmez entrikalarını ve hayatın onlara sunduğu o tuhaf, trajikomik sürprizleri okuyacaksınız. Şimdi, derin bir nefes alın ve sarp dağların eteklerinde, tozlu köy yollarında başlayan bu serüvene adım atın. Pusulanız kalbiniz olsun. 🧭

Sadece kendime güveniyordum

Geçmişin izleri bir bir omzuna yüklenmiş, hayattan tek bir gayesi bile kalmamışken yaptığı tek şey hakikatı savunduğu kafesti. Büyük maç gecesi aniden kaçırılarak kendisini geçmişin tozlu sayfalarında bulmuş, gerçekler bir bir önüne serilmişti. Öğrenilen gerçeklerden sonra yapılacak tek bir şey vardı. İntikam almak. Tek bır sıkıntı vardıki, bu intikamda omzunu yasladığı kişilerden biri geçmişin en derinlerinden gelen o kişiydi.

Gerçek ailem kurgusu,ama erkek versiyon… (B x b) vardır(!)

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Adel… Zengin ve güçlü bir ailenin içinde doğmuş, dışarıdan bakıldığında kusursuz görünen bir dünyanın içine hapsedilmişti. Fakat gerçekler, sadece dört duvar arasında gizliydi. İçinde taşıdığı kırgınlık, reddedilmişlik ve yalnızlık onu karanlığa sürüklerken karşısına çıkan tek ışık, belki de en büyük sınavı olacaktı. Çünkü nefretle başlayan duygular, kalbin en zayıf yerinde sevgiye dönüşebilirdi. “Her istediğinin olamayacağını anlamışsındır umarım.”dedim artık her isteyeceğinin olamayacağını anlamalıydı. “Sen benim her istediğim değil,tek istediğimdin Adel”dedi Bu, nefretin gölgesinde filizlenen, yaralarla yoğrulmuş bir hikâye. Peki, nefret mi galip gelecek yoksa aşk mı?

Sizce gerçekler acıtır mı? Kendi ailesinin katilini aramak isteyen Eflal Demirel için... (Kitabın tamamamı bana ait yazılanlar isimler dahil ve çalınması, kopyalanması olursa eğer hic düşünmeden YASAl İŞLEM BAŞLATACAGIM)

Bu kitabı bir rüya vesilesiyle yazmaya başladım. Yazma sebebimi bilmesem de yazdıranın (Allah) bir sebebe bağladığına eminim. Bu kitabı gençleri bağımlılık yapan zehirli maddelerin, alkolün ve yanlış arkadaş çevresinin... vereceği zararı anlayabildiğim kadar anlatacağım. Ülkemin bağımlı bir toplumdan ziyade, bilinçli bir topluma ihtiyaç duyduğu için yazıyorum. Günümüzde bilinçli anne baba kavramı boşaltılsa da hâlâ annelik-babalık görevini çok güzel ve anlamlı bir şekilde yerine getiren annelere-babalara imrenerek yazıyorum. Şimdiden bir hatam olduysa affola...

Ben Aden Ayza geçmişini bilmeyen geleceğini kestiremeyen bir kız 9 yılını bir câni`nin elinde geçiren sonrasında yetimhaneye verilerek 1 yılını daha kâbus olarak geçiren bir kız ama sonrasında Sonrasında 5 kişilik bir ailenin evlat edinmesi ile 6 yılını rüya gibi geçiren bir kız ama geçmişini unutmuş sanki 6 yıl değilde 16 yıl dır beraberlermiş gibi düşünen bir kız Peki benim hikayemi okumaya hazır mısınız?

Bazen insan, en çok kendinden kaçar. Bir isim... Bir geçmiş... Ve cevabını aradıkça çoğalan sorular... Kimi zaman bir yabancı, ailenden daha tanıdık gelir. Kimi zaman da en tanıdığın yüz, en büyük yabancıya dönüşür. Çünkü bazı gerçekler öğrenilmek için değil, taşınmak için vardır. Ve bazı hikâyeler...Mutlu sonla değil, gerçeklerle biter. "İnsan bazen en çok, kendi adını duyduğunda yabancı hisseder."

Sare koskoca 17 yılının yalanlar altında olduğunu öğrenir. Sare; annesi, babası ve ablasıyla yaşamını sürdüren biriyken, tüm gerçekleri öğrenir. Ailesiyle kimden kaçtıklarını, gerçek ailesini, abilerini, gerçek adını, gerçek doğum tarihini...Sare`nin bunları öğrenmesiyle başlayan "gerçek" hayatında olan şeylere tanık olacak, Sare.nin bu macera dolu hayatında Sarıyer eşlik edeceğiz.

Yalnızlığın ezgisi. 15 yaşına kadar acı çekmiş sonrasından evlat edinilmiş 17 yaşındaki Gece Aden Soysal yaşadığı onca kayıp ve acıdan sonra gerçekleri öğrendiğinde izlediği yolu ve yaşadığı yaşayacağı hayatı okuyacağız.

Aile kurgusu. Öz kızlarını öldü sanan aile, Üvey kızlarını çok seven aile, Her şey ortaya çıkarsa sonra ne olur? Derin öz ailesin kabul edecek mi? Ya Derin’i ailesinden koparan kişi tanıdıkları biriyse, her şey açığa çıkınca ne olacak? Not, az miktarda bazı bölümlerde argo, küfür ve şiddet bulunmaktadır. *** Hikaye tamamen bana aittir. Kendi hayal gücümün ürünüdür. Fotoğraflar Pinterest’den alınsada kendim birleştirmiş olup, kurgunun ismi tamamen şahsıma aittir.

Maskeler, insanların yüzünü gizlerler peki içlerindekilerini duygularını gizlemeye gücü yeter miydi maskelerin? Ben Ada Atay sonuna kadar gizleyecektim ,duygularımı sonuna kadar saklayacaktım gerçek yüzümü, ne için ? İşte bunu bende sizinle beraber görecektim. _____________________________________________ Görevi kabul etmiştim neden? Babamı bulabilmek için...

-17 yaşına kadar şiddet gören Gece Asel , küçükken karıştırıldığını ve 1 ikizi, 4 abisi, 1 kardeşi olduğunu öğrenir... Karanlık hayatı aydınlanır fakat bu aydınlık çok geçmeden boğucu ve çıkmazı olmayan karanlığa dönüşür... Şiddet gören, yeni ailesine alışmakta zorluk çeken, daha bir sürü zorluklarla mücadele etmeye çalışan Gece Asel.... ... ✨Gece Asel`i nasıl bir gerçek bekliyor? 🖤 ...İyi Okumalar...🖤

Kervancıoğlu ailesi... Gücün, paranın ve korkunun diğer adı. Onlar kaybetmez. Onlar yıkılmaz. Ama bir gece... her şeye sahip olan o aile, en değerli şeyini kaybetti. Oğullarını. Yıllar geçti. Her şey kaldığı yerden devam etti. Ama kimse bilmedi... O çocuk hâlâ hayattaydı Ve kendi ailesini tanımadan yaşıyordu Aras Karahan... Kendi kimliğini bilmeden yaşayan bir adamdı. Ahu Çavdar ise... o ailenin kapısından içeri bir hizmetçi olarak giren, kaybedecek hiçbir şeyi kalmamış bir kızdı. Ama bazı kapılar sadece açılmaz... kaderi değiştirirdi Çünkü Ahu`nun attığı o adım, sadece kendi hayatını değil... Kervancıoğlu ailesinin geçmişini de geri getirecekti. Ve bazı gerçekler ortaya çıktığında...