MAHALLE KURGUSUDUR Ukde Kalan Sevda isminde ilk kitaptır. "Bazı aşklar ukde kalır, sen bende ukde kaldın, kuğu..." Not: Yalnız kuş kitabımın yan kitabıdır.

Yıllar neleri unutturur? Özlemek için illa görmek mi gerekir? Bir yuva sıcaklığını , kokuyu veya sesin hasretini çekebilir misiniz? O çekmişti. Yüzbaşı Erdem Pusat Bozkurt - Ailesinden beklediği tek şey sevgiydi onun. Hep başarmaya en iyisi olmaya çalıştı gözlerine girebilmek için. Ama bir gün o çabanın boşa gittiğini ve kendini olmayacak bir hayale kaptırdığını öğrendi. Sonrasında ne sevilmek istedi ne de sevmek. Acı vereceğine inanıyordu çünkü. Tüm bunlara rağmen en çok olmak istediği yerdeydi o. Üsteğmen Cansu Karataş. - - - Kitap tamamen bana aittir. Lütfen izinsiz (ç)almayın!

“Ömür, geçip giden sonu belli olmayan bir yoldur.” derdi annem. Küçükken bilmediğim hiçbir şeyi yapmazdım. Ne bilmediğim bir yola girerdim ne de bilmediğim bir şeyi yerdim. Ama şimdi buradayım. Bilmediği hiçbir yola girmeyen o kız şimdi bilmediği o yolun tam ortasında… Bilmediğim insanların yanındayım. Ne bildiğim bir dille konuşuyorlar ne de bildiğim yemekleri yiyorlar. Tek gayem buradan çıkmak ama burada geçirdiğim üç yılın bana öğrettiği şeylerden birisi de buraya giren yıpranmadan çıkamıyor. Eskiden bilmediği şeylerden korkan çocuk şimdi yok. Neden mi? Çünkü… Bu sefer korkuya yer yok! Tek hedef:Görevi tamamlamak.

Ajanlar bir görev için hizmetçi kılığında mafyanın evine gider ve kitap böyle başlar Bu kitabı 3 kişi yazıyordur bilginize

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Bazı aşklar nikâhta değil, mezar taşında susar. Bazı vedalar ise hiç söylenmemiştir. Sude, güçlü durmayı meslek edinmiş bir psikologtur. Ama sevdiği adamın adı anıldığında, en derin yaraları kanar. Emre… Üniformasıyla sevmiş, sessizliğiyle yakmıştır. Bir şehit haberiyle yarım kalan bir aşk, yıllar geçse de dinmeyen bir mâteme dönüşür. Geçmişle şimdi arasında sıkışmış anılar, susulan gerçekler ve sabırla taşınan bir acı… Mâtem-i Aşk, sevmenin bedelini ömür boyu ödeyenlerin hikâyesi.

Geçen yıllar yaşanılan her şeyi unutturur muydu? Akan giden zaman, aradan geçen onca gün birbirini seven iki kişinin içindeki aşkı bitirir miydi? Ya iki taraftan biri mezara girse, hiç kavuşamayacağını bile bile bir insan bir insanı sevmeye, beklemeye devam eder miydi? Aşk gerçekten bütün engelleri aşar mıydı? Asker & Savcı kurgusudur. Kapak ve içerik şahsıma aittir.

Bir tutulma aynı anda kaç hayatı etkileyebilir?. 💕 Gerçek miydi herşey yoksa yalan mı? Bir araç mıydım onun için yoksa gerçekten sevmişmiydi beni? 🖤 Vatan mı Aşk mı? Hangisini seçersem seçeyim kahrolan ben olacaktım..

Sınır, sadece bir hat değildir. Bazen insanın içinde başlar. Ilgar, görevle yaşayan bir askerdir. Emirle yürür, sessizlikle ayakta kalır. Bir tim, bir sınır ve geri dönülmesi mümkün olmayan bir görev… Sınırda Kalan, görevle vicdan arasında sıkışan askerlerin ve savaşın ortasında değişen insanların hikâyesi.

Hayatınız altı üstünden daha güzel olabiliyormuş. Yıkıldıkça daha da sağlam zeminlerde kurulan bir hayat. Yaşamamak için bazen öldürmek gerekirdi. Öldürmek için ise ölmek gerekir. Şimdi anlıyorum, bir yanımda bencilce sevdiğim adam bir yanımda canımdan çok sevdiğim miniğim uyurken her şey anlam kazanıyor. Bu gece ölen tek şey benim içimde ki o umutsuzluk olucaktı. Taa ki camda gördüğüm o yüze kadar öyle olucak sanmıştım. Şimdi ise bir silah sevdiğim adamla miniğim arasındaydı. Seçim yap der gibiydi. Yine seçim yap!

"Efsaneler şöyle söyler; Orta Dünyanın acımasız hükümdarı ne hastalığa yenilecek ne de zamana... Ancak bir insan soyu tarafından Efsun yayından kalbine bir ok gelirse can verecek. Ölmezse de bütün Orta Dünya onunla birlikte karanlığa gömülecek, o yüzyıllarca ölümsüz olarak hüküm sürecek." İki Elf, iki cüce ve bir insan...Bu takım, artık ölü olan Kusurlu Toprakları, yeniden canlandırabilmek için yola çıkmıştı. Yanlarındaki küçük insan, başka bir dünyadan gelen bir kızdı. Üstelik esen rüzgardan bile korkuyordu! Clara, babasından ona miras kalan bir görev için doğduğunu yıllar sonra öğrenecekti. Kendi halinde yaşarken birden kendini Orta Dünya`nın acımasız topraklarında bulacaktı. Başaramayacağını düşündüğü bir görev yakasına yapışmıştı ve kaçamıyordu. Bu uğurda yeni dostları ve belki bir de bir aşkı olacaktı. Eğer her şey yolunda gidip de yaşarsalar... "Hayır ama eğer iki tarafta benimle kalmak istiyorsa yapabileceğimiz tek bir şey var. Eğer beni istiyorsanız benimle birlikte cüceleri de misafir edeceksiniz." Söylediklerine her kafadan bir ses çıkarken kaşlarını çattı. "Elflerin inine mi gideceğiz? Hayır, kesinlikle olmaz!" "Ben bir Elfe dayanamıyorum, binlercesinin olduğu yerde mümkün değil nefes bile alamam."

(Düzenlenecek) Bir ateşti beni kül eden ve bir ateşti yine beni canlandıran... Dünya ne kadar kirli bir yerdi,ne kadar vefasız. Acı hep vardı insanın hayatında,acı diri tutar derlerdi ama zordu herşey çok zordu.sevgi acı getirmişti Aile acı getirmişti Dost acı getirmişti,tutunacak bağlanacak her şeyim acıdan ibaretti...

Alyeska’nın hikâyesi yavaşladı.İlerlemekten çok, dayanmak gibiydi.Bu ev bir yer değildi.Günlerin üst üste biriktiği,kimsenin sesini duymadığı eşikteki bir suskunluktu.Araf bu eve düşmanı için girdi.Ama bazı acılar hedef tanımaz.Sadece geride kalır.

"Söylesene Güllü?" dedi tekrarlayarak. "Gönlünde büyük adam olabilmeyi başarabildim mi?" "Beni, senden gizleyen herkesi karşına aldığın günden beri..." Kurumuş dudaklarımı ıslatmama fırsat bile vermeden dudaklarıma kapanıp cayır cayır yanmama sebep oldu. ... • ÇOCUKLUK AŞKI •YAŞ FARKI •POLİS/HUKUKÇU •ABİMİN ARKADAŞI •YAŞ FARKI (6) Mirza Devran Polat ve Gülfem Asel Karaca çocukluk arkadaşı, aynı zamanda zamanda karşılıklı dairelerde oturan aile dostlarıdır. Günlerden bir gün Mirzalar, babasının polis oluşundan dolayı Ankara`ya taşınmak durumunda kalırlar. Bu taşınmanın üzerinden yıllar geçer ve artık Gülfem ile Mirza büyümüşlerdir. Mirza, babası gibi polis olurken Gülfem Ankara`da yani, çocukluk arkadaşı olan Mirza`nın yaşadığı şehirde Hukuk Fakültesi kazanmıştır. Gülfem okulu için Ankara`ya gittiğinde aile büyüklerinin ısrarları üzerine, Mirza ve ailesi ile birlikte aynı evde yaşamaya başlar. Yıllar önce ayrılmak zorunda kalan Gülfem ve Mirza, yıllar sonra yolları kesiştiğinde tekrar bir arada olabilmeyi başarabilecekler miydi? 170623 . . .

Bu bir kahramanlık hikâyesi değil. Bu; susarak büyüyen askerlerin, geride bıraktıkları hayatların ve içlerinde taşıdıkları savaşların hikâyesi. Gökalp için üniforma sadece görev değil, sığınılacak tek yer. Uzak bir üs bölgesinde geçen günler; silah arkadaşları, emirler, kayıplar ve dinmeyen bir iç hesaplaşma… Ama insan nereye giderse gitsin geçmişinden de kalbinden de kaçamaz. Bazen en sert adamı bile hayata bağlayan şey, beklenmedik bir karşılaşmadır. Sessiz Yemin, görevle vicdan, yalnızlıkla umut arasında sıkışmış bir askerin hikâyesi. Çünkü bazı sözler yüksek sesle verilmez.

Açelya Akay Bozkurt "yalan söylemekten nefret ettiğimi biliyorsun" "Duygularımı işime katmam merak etme" "Saha görevine gelmeyi bıraktım ölsem çıkmam sahaya" ... "Ben Deniz Alkan" "Öldürecek misiniz? Lan ben aşık olunca mi?" "Tamam kabul sahaya çıkıyorum" Nermin Akgün-Bu kız çok mu zeki yoksa sadece aptal mı anlayamıyorum

Ve yine aynı senaryo içine girmiştim ama bu sefer farklıydı.. Göktuğ vardı hala beni seven arkadaşlarım yerindeydi, ne kadar kavga etsekte onlar hala beni seviyordu. Ondan ziyade hepsi bana destek olmuştu, ama ne yazıkki onun ne yaptığını kimse bilmiyordu... Belkide biliyordu? ... Her insanın hayatı için seçimleri, kazancı, mesleği ve yaşadığı bir aşk vardır. Dünyanın neredeyse hepsi bunlar üzerine kuruludur, insanların sözde aşk dedikleri şey bazen taciz bile olabilir ama insan bu işte aşktan gözleri kör olduğu için aşkla takıntıya ayırt edemeyen varlıklar. Yelda ise bunların farkına çok erken varmıştı hemde daha on yedi yaşındayken.. Neyseki kendini koruyabilme bilincindeydi, yaşadığı şeyler yüzünden aşka olan inancı olmasada bri gün o ekibe geri geldiğinde onu gördü.. Buz mavisi gözleri ile Yeldanın içindeki donmuş buzlu okyanusu tekrar çözebilecek güçten biriydi..

"En sevdiğin çiçek ne peki?" Hiç düşünmeden cevapladım: "Lavinia Çiçeği." "Anlamını biliyor musun?" Kafa salladım. Lavinia, ölümün çiçeğiydi. Güzelliği için seven çoktu. Ama ben… anlamını öğrendiğimde sevdim onu. O, Gölge Timi’nin içindeki iki kadından biriydi. Ama karanlıkta en çok o fark edilirdi. Gözleriyle karar verir, kurşunlarıyla mühürlerdi. Geçmişinden kaçmıyor, onunla savaşıyordu. Dişi Kurt — Karşısına geçmeye cesaretin var mı?

Aslanın avladığı canlardan yaptığı taht, bir gün o canların ateşiyle kül olmaya mahkûmdur..Çünkü gerçek adalet; kürsüde değil, Neron`un o tahtı yaktığı meşalede saklıdır. 🖤⚖️⏳🪷

Hayat bir günde tepetaklak olur muydu? Olmuştu. Eflin Tomrisin hayatı da sadece bir günde , birkaç dakikada değişmişti.Artık o Eflin değil sadece Tomristi. Hayatta Eflin değilde Tomris olmak zorunda kalanlara selam olsun. ( KİTABIN ADI VE KAPAĞI ŞAHSIMA AİTTİR.HER TÜRLÜ KOPYALAMA İŞLEMİNDE İŞLEM YAPILACAĞINI BELİRTİRİM.) 19.01.2026

Vastra... Bu şehirde neredeyse her cinayet bir günahı gün yüzüne çıkarır. Ve açığa çıkan her günah iblislerin işine yarar. Günahkar ruhlara tutunup Cehennemlerine dönmeye çalışan bu varlıklara kim dur diyecek? Elion Lior, kırk yıldır dünya denilen çukurda iblis avlayan bir melektir. Tek bir görevi vardır: İblisleri, var olmanın bile anlamını yitirdiği bir hiçlik olan Araf`a göndermek. Ama işi sandığı kadar basit değildir. Bu pisliğe batmış dünyada günahlar çoğaldıkça iblislerin işleri de kolaylaşmıştır.

Hadi ama! bu da olmuş olamaz? Allahım allahım isyan etmiyorum.valla bak gebertecem seni aşağılık pisi,tel tel yolacam o bıyıklarını" GEL ÇABUK BURAYA" "Abla ordan değil sağa gitti rafık" Ula rafık ula rafık salandırmazsam seni balkondan bana da gökçe demesinler ha sakin ol gökçe o sadece bir hayvan rızkının peşinde ,düşünebilen bir canlı değil,iç güdüleriyle hareket ediyor. Kimi kandırıyorum ben ya Apartmanın önüne çöktüm başımı avuçlarımın arasına alıp çaresizce beklemeye başladım .ağlamayacaktım en azından şimdilik "SENİN O KUYRUĞUNU KÖPEKLERE YEDİRECEM .BİTTİN SEN OĞLUM!!" Sokak ortasında bağırıyordum resmen kalleş bir kedi ; aşağılık rafık yüzünden rezil olmuştum tüm mahalleye tavşanımı boğazlayıp kaçmıştı resmen kaşla göz arası sahibi peşine düşmüştü ben de oturmuş kara haberi bekliyordum Nazmiye anlaşan , sonra yukarı çıkıp avaz avaz ağlayacaktım .can yoldaşım gitmişti benden sonuçta muhtemelen markete giderdim sonra helva kavurmam gerekecekti bir de .

Kapı açıldığı an içeriden ağlama seslerine eşlik olarak “Git.” dediğini duydum. Ona duyduğum özlem benim sandığım kadar değilmiş. Daha fazlasıymış. Sesini duyunca anladım. “Benim. Yiğit. Gelebilir miyim?” dediğimde bana bakmadı. Şapkamı indirdim. Ağlamasının şiddeti azalır gibi oldu. Yavaşça kafasını kaldırdı. Yutkundum. Gözlerini görünce derin bir nefes aldım. Merhaba, çocukluk özlemim. İçeriye girdim. Hızlı hızlı nefes alıp vermesi beni ne kadar korkutsa da şu an konuşarak rahatlatabilirdim sadece onu. Duvarın en köşesine, benden en uzak yere gitti. Korkuyordu benden. “Melek,” dedim tereddütle. Neden yabancı gibi bakıyorsun bana? Diz çöktüm. O adam, ben küçükken bana vurduğu zaman, ben yerde olduğum zaman ayakta dururdu ve bana çok büyük, çok güçlü gelirdi. Ve ben o zaman daha çok korkardım. Onun da böyle korkmasını istemiyordum. Özellikle de benden. Hızlı hızlı nefes almaya devam ederken bir yandan yüzünü sildi bir yandan da iç çekti. Bende derin bir nefes aldım. “Tanımıyor gibi bakıyorsun bana?” dediğimde “Tanımıyorum.” diyerek bir darbe vurdu çiçek kız. “Hiç mi?” dedim bir umut. Kaşlarım kalktı. Kafasını salladı. “Çocukken…” dediğimde gözlerini yumdu. Kafasını salladı itiraz eder bir şekilde. “Çocukluğumu hatırlamıyorum.” dedi. Yutkundum. “Kimse kıramaz sanırsın ama bazen en sevdiğine kırılırsın.” demişti bir komutanım.

Sizce yeminler insanı öldürür mü? Yoksa yaşatır mı? İntikam mı ağır basar… yoksa kaos mu? İki düşman. İki yemin. Ve ikisi de bu hikâyede yanacak. Ülkenin en tehlikeli kadın ajanı, iki çift göze tutsak. Ülkenin en başarılı teşkilat adamı, iki söze yasak. Sana burada çaresizliği anlatamam. Ama onlar, her detayını yaşatacak. Hayatta kalma sebeplerini kaybetmiş, itaatlere boyun eğmek zorunda kalan bir kadın: Nergis Ahu Karahan. Hayatını milletine ve vatanına adamış, intikamıyla yanıp tutuşan bir adam: Altay Vural Alparslan. Kelimelerin ağırlığı mı, yoksa hayatın gerçekliği mi bilinmez… Ama bu kitap, kendini okutturacak. İntikamı için beslenen ve bağımsızlığı için savaşan herkese… iyi okumalar.

Bazı binalar camdan yapılır. Bazı sırlar ise kandan. Hoyrat Ekim Alız, gerçeği ortaya çıkarmak için eğitilmiş bir ajandır. Ona verilen görev nettir: Massimo Group izlenecek. Ama hiçbir dosya, onu şirketin CEO’su Asrın Andrea Massimo’ya hazırlamamıştır. Gücün, paranın ve karanlık sırların hüküm sürdüğü bu dünyada Hoyrat, gerçek ile yalan arasındaki çizginin sandığından çok daha ince olduğunu fark eder. Görev ilerledikçe sınırlar silinir. Bakışlar silaha, sessizlik tehdide dönüşür. Ve Hoyrat bir seçim yapmak zorunda kalır: Görev mi, kalp mi? Çünkü bazı aşklar kurtarmaz. Bazıları yok eder.