Yolunu kaybeden yaprak, elbet birgün evini bulur... Rüzgar dindiğinde.

Geçmiş... Ne olursa olsun tam anlamıyla geçmiyor. Belki zamanla verdiği acı azalıyor ama içinde bir yerlerde kalıp silinmiyor. Hep acıtmaya devam ediyor. O zaman neden ‘Geçmiş’ diyorlar? Acıtıyor, kanatıyor, yoruyor... Hatta çok fazla yoruyor. Zaman ilaç olmuyor. Bunların hepsi kandırmaca, siz kendinizi kandırmayın; Acı azalsa da izi hep kalıyor. Ben Rüya. Geçmişinden bir türlü kurtulamayan Rüya. Her gün biraz daha dibe batan Rüya. Her seferinde daha hızlı yere çakılan ama yine de yeniden çakılmak için yeniden ayağa kalkan Rüya. Mutlu olmak için hep daha fazlasını yapan, sevdikleri için kendini feda eden Rüya. Onca yalan, ölüm, ihanet arasında hala ayakta kalmaya çalışan ve bu kurulu düzeni bozmaya çalışan Rüya. Evet, geçmişi değiştiremem. Acı vermesini engelleyemem. Ama geçmiş yüzünden çekilen acıların hafiflemesini sağlayabilirim. Verdiğim tüm hasarı yeniden onarabilirim. Ben yapabilirim. Yapacağım... Bana acı çektiren ve sevdiklerime zarar veren herkesten kurtulacağım. Ben Rüya Kaçık. Bana yazılan ölümü kendi ellerimle durduracağım.

Travmalar suçtu. Bu travmaları yaşayanlar ve yaşatanlar ise suçlular. Evet, yaşayanlar da suçluydular. Çünkü onlar hastalıklıydı. Toplumun düzenini kirleten pis zihinlerdi. İyileşme şansları tabi ki de vardı ama ya iyileşmezlerse... Vera 17 yaşında bir genç kızdı. Hayatının baharı denilemezdi çünkü Sordvarn`da hayat yoktu. Kurallar, düzen ve itaat vardı. Bir de çok sağlıklı zihinler öyle değil mi?

Bazı insanlar suçlu değildir Sadece doğruyla yanlışın arasında Kalmışlar Aslı adalete yemin etmişti Onur ise gerçeğe Ve gerçeğin rengi hiçbir zaman beyaz olmadı

Savaş zamanında doğan bir aşk... Biri asker diğeri köylü bir kız İkisininde yüreği yangın yeri... Benim adım Elfida feda edilen demek, gözden çıkarılan ama diğer anlamı veda etmek. İşte o benim için hiç kolay olmadı. Herkes benden bir fedakarlık bekledi, herkes benden bir vedayı yüreğime sığdırmamı bekledi ama kimse Elfidanın mutluluğuyla ilgilenmedi. Taki o gelene kadar... Nefretin kalbi hiç bir zaman yenemediği, her daim sevginin galip geldiği bir hikaye...

"Aşkın unutuşa, geçmişin ihanete yenik düştüğü bir hikâyede; gerçekle yalan, kalple akıl arasında kalan bir aşkın savaşı..." Unutulmaya mahkum bırakılan bir aşk… Saklanan bir hayat… Ve yeniden atan bir kalp… "Biz birbirimizin sıfır noktasıydık" Deva Alkım Erendiz & Ferman Erendiz

Trabzon’da bir aşk başladı. Kimse yüksek sesle söylemedi ama herkes bildi. Elif gitti. Mert kaldı. Yıllar geçti, hayat değişti, şehir büyüdü. Ama bazı duygular yerinden kıpırdamadı. Bu kitap; Karadeniz’in sertliğinde büyüyen bir aşkı, ailelerin sustuğu gerçekleri ve yıllar sonra aynı şehirde yeniden karşılaşmanın ağırlığını anlatıyor.

"Bazen bir günlük susar, ama içindeki çığlıklar asla..." “Gerçek, bazen sustuğun yerde başlar...”

Okulda ismi bela olarak anılan Deniz Mehir Karaca sürekli bulaştığı adamın aslında başına bela olacağını bilmiyordu. Geçmiş ve şimdi arasında gelgitlere uğrayan Deniz artık kendini değiştirmeye yemin etmiş gibiydi. Yemininin bozulmasına sebep olacak şey ise küçük motorcu çetesinin iki gizli üyesiydi. Gizli üyelerin asıl amacı Denizin başına aldığı beladan onu uzaklaştırmak ve bir hırs uğruna dağılmasını engellemekti. Denize göre oldukça saçma olan bu olay zamanla gerçekliğini kanıtlamış ve Denizin sekteye uğramasına neden olmuştu. Peki, Deniz aynı yolun yolcusu olduğu Asil ile beraber mi savaşacaktı, yoksa dik başlılığını sürdürerek karşı mı gelecekti? ••• Gözlerime yerleşen duygusuzluğun aksine bağırıp çağırmak, elimdeki kaskı beynine geçirmek istiyordum. Başımı kaldırdım “Ben Denizim,” inatla Mehir diyeceğini bilerek devam ettim. “Yüzmeyi bilen kurtulur, bilmeyen boğulur” Beni dumura uğratan, alık alık yüzüne bakmamı sağlayan şey ise sözleri olmuştu. “Boğulduğum Denize zaafım bitmiyor” •••

Her şeyini kaybetmişti. Ailesi tarafından reddedilmiş, sevdiği adam tarafından ihanete uğramış, karnında taşıdığı bebekle sokaklarda kalmıştı. Ama o yıkılmadı. Çisem`in hayatta kalma mücadelesi, yalnızca kendisi için değil, doğmamış çocuğu ve bu dünyanın hor gördüğü tüm "istenmeyenler" içindi. Bir ara sokakta başlayan tesadüf, onu sadece geçmişiyle değil, geleceğiyle de yüzleştirecekti. Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, küllerinden doğmaya yemin etmiş bir kadının yeniden var olma hikâyesi.

Yıllar önce ardına bile bakmadan Kara Liman`dan kaçıp giden Alya Ala Alsancak yıllar sonra geri döndüğünde Kara Liman`ın artık sadece bir mahalle olmadığının farkına varmıştı. Geçmişiyle bugününü aynı limanda karşı karşıya gören Alya geleceğinin ona uzanan elleriyle geçmişinin onu kendine çeken kolları arasında sıkışıp kalmıştı. --- "Eğer o gün her şeyi fazlasıyla yapsaydım şimdi her şey daha farklı olurdu."

Gülanım ailesini trafik kazasında kaybetmiş aynı anda elinde ne varsa alınmış çaresiz bir kız. Hayata tutunmak için tek sebebi mavi gözlü çocuk.

Yıllardır yakalanamayan, her cinayetinde bir siyah gül, bir tarih ve bir sayı bırakan gizemli bir seri katil, "Kayıp Gölge" adıyla tüm ülkenin kabusu hâline gelir. Soruşturmanın başına getirilen Başkomiser Murat, katilin peşine düşerken bir yandan da kendi geçmişine dair karanlık sırlarla yüzleşmeye başlar. Bu zorlu davada ona, yeni tanıştığı ve işine fazlasıyla bağlı olan Amir Hazan eşlik eder. Aralarındaki görüş farkları ve gerginlik, iş birliğini zorlaştırırken; katilin zekice kurduğu psikolojik oyunlar ikisini de bir kumar masasına sürükler. Her ipucu bir seçimdir. Her seçim bir bedel. Kayıp Gölge, birbirine yabancı iki polisin, cinayetlerin ardındaki karanlık sırları çözmeye çalışırken hem birbirleriyle hem kendi geçmişleriyle verdiği mücadeleyi anlatan çarpıcı bir psikolojik olarak ilerlerler.

Işığını kaybeden birine güneşten bahsetme "Kayıp"...

HASAT Bazı rüyalar, sadece uyurken görülmez. Nefse…Kardeşinin kaybıyla başlayan arayış, onu toprağın altına gömülmüş bir sırrın tam kalbine sürüklüyor. Yüzyıllardır susmuş bir ses yeniden yankılanıyor — bir anne, bir tanrıça ya da sadece bir ruh… Adı Niobe. Ve Nefse, artık sadece kendi gerçeğini değil, unutturulmuş bir dünyanın da yasını taşımak zorunda.

Hafızasını kaybetmiş bir kadın gözlerini ormanda açar. Yabancı bir adamın özel mülkünün sınırları içerisindedir. Onu buraya getiren kaybettiği zihni midir yoksa yabancı adam aslında yabancı değil midir? "Her insan, onu tanıdığın zamandaki senden ibarettir."

Bir arayış, bir kayboluş ve asırlardır fısıldanan bir sır… Günümüzde yaşayan araştırmacı Âsım, izini sürdüğü bir metinle kendisini yüzyıllar öncesine uzanan gizemli bir yolculuğun içinde bulur. Bu yolculuk onu, hakikatin ateşiyle yanmış bir bilgeye, Şems-i Tebrizî’nin gölgesine götürür. Ancak aradığı şey yalnızca Şems’in kayboluşu değildir; Âsım, aynı zamanda kendi içindeki karanlıkla ve kayıp ışıkla yüzleşmek zorundadır. Geçmiş ile bugün arasında kurulan bu ince köprüde, tasavvufun derinlikleri, insan ruhunun sınavları ve saklı kalan sırlar adım adım açığa çıkar. Her cevap yeni bir soruyu, her ışık yeni bir karanlığı doğurur. Kayıp Işık: Şems’in Sırrı, tarihin tozlu sayfalarıyla insanın iç dünyasını birleştiren; gizem, arayış ve hakikat üzerine kurulmuş etkileyici bir yolculuk.

Burası neresiydi? Etrafımdaki bu insanlar kimdi? Ben kimdim? Hafızasını silip gençleri toplayan bir örgüt en fazla ne kadar ileriye gidebilir?

Babasinin annesini öldürdügü haberini alan ciwan yıkılır. kendini suçlamaya başlar.daha annesinin vefatından yirmi dört saat geçmeden intihar eder.intihar etmeden önce ise çok yakin kardeşi gibi gördügü bir arkadaşına not yazarak kardeşi berfeyi emanet eder.ya bu çok güvendigi dostu ilerleyen zamanlarda duygularina engel olamayip kendisini abisi gibi gören kiza saplantılı bir şekilde aşk olursa.ve genç kizi hayatına mahkum ederse. kitabımda şiddet, argo kelime18 sahneler vardir ona göre okuyun.hergün bir yada iki bölüm atıyorum. Yaralı serçe kitabıdır.sadece ismi ve kapak resmi değişti.

on yaşında, mavi saçlı bir kız her şeyini kaybeder. Ailesini bulmak için kasabanın korktuğu bir cadıyla antlaşma yapar. Bu yolculuk ,onu büyünün izine, karanlık sırların ve değişen kaderinin içine sürükler.

Evli ve travmaları olan bir kız ve 17 yıldır kaybetikleri kızlarının acısını yaşayan aile. Arabadan inip eve doğru ilerledi tam bahçenin ortasına geldiğinde iki el silah sesi duydu. İki adım geri gidip kulaklarını kapadı. gözleri kararıyordu. duyduğu son şey "kızımı ver Özdemir" oldu

Ne güneş doğdu,ne de ay… Luivara halkı ya tehlikedeydi, ya da güvende.Bu çelişkilerini ancak o kız gün yüzüne çıkınca anlayacaklardı. Peki kimdi bu kız?Kimdi elementlerin bozulmasına sebep olan kişi…

Geçmişinden kaçmak için adına kadar her şeyini değiştiren bir kadın ve acımasız bir baş savcı... Yolları kesiştiğinde her şey bir tesadüfen ibaretti fakat sonra her şey değişti, birbirlerine mahkumdular ama hesaba katmadıkları bir seri katil onların yörüngesinde dolaşırken neler olabilirdi ki? SENİN İHANETİN KALBİMDEKİ ESARETİMDEN DAHA AĞIRDI...

"Her kilidin bir anahtarı vardır, tıpkı her kalbin bir sahibi olduğu gibi... Yıllar önce birbirlerini bulabilmek için mühürlerini bedenlerine kazıyan Asena ve Yaman, kaderin sert rüzgarlarıyla savrulmuştu. Yıllar sonra, karşılaştıklarında ise Yaman, geçmişin izlerini unutmuş, Asena`yı bir terörist sanarak vurmuştu. Oysa mühürleri onları bir araya getirmek için oradaydı... Adaletin, aşkın ve kaderin kesiştiği bu yolculukta, mühür gerçekten sahibini bulabilecek mi?"

Korku en büyük silahtır ve herkes bu silahı bir gün kendine sıkmak zorundadır. Çünkü ilkler her zaman korkuyu,korku acıyı acı ise hüsranlar çıkarır ortaya. "İlk darbe herzaman ilke atılır." "Zamanla ise o ilk hep çürük kalır" "Arkadaki ise sadece izleyici kalır" Normal bir hayatı olan Eliz Erber bir gün ansızın çiçek ve not alması ile hayatının düzeni yavaş yavaş değişmeye başlar ve ortaya yeni sırlar çıkmaya başlar ama çıkan sırlar,yaşanılan olaylar bazı duygulara engel olamaz . "Güneş yıldızlar görünsün diye batar. Karanlık ışığın olsun yolun hep aydınlık olsun yıldız çiçeği"