"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Aşk bazen iyileştirmez. Bazen iz bırakır. Bazen yakar. Su, karanlıktan kaçtığını sanırken kendini daha derin bir gölgenin içinde buldu. Kilitli kapılar, izlenen adımlar ve cevapsız sorular... Her şey, geçmişin hâlâ nefes aldığını fısıldıyordu. Birinin gözleri hep üzerindeydi; ama bunun bir koruma mı yoksa bir av mı olduğunu ayırt etmek imkânsızdı. Noyan ise ateşten geriye kalan bir adamdı. Kaybettiklerinin küllerini sırtında taşıyor, dokunduğu her şeyi yanmaya mahkûm ediyordu. Su`ya yaklaştıkça, sınırlar siliniyor; tehlike ile arzu aynı çizgide buluşuyordu. Bazı insanlar yangından kurtulmaz. Bazılarıysa yangının ta kendisi olur. Ve bazı aşklar Sadece acıtır gibi sever..

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Bu bir intikam hikâyesi değil. Ya da en azından sadece intikamdan ibaret değil. Bu, bir insanın kırıldıktan sonra nasıl yeniden şekillendiğinin hikâyesi. Gücün nereden geldiğini, korkunun nasıl sessizleştiğini ve acının bir silaha nasıl dönüştüğünü anlatıyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz; sadece sahibini değiştirir. Bu sayfalarda anlatılanlar, kahramanlık masallarına benzemez. Burada kimse masum değildir. Seçimler vardır, bedeller vardır ve bazen geri dönüşü olmayan kararlar. Sevgiyle şiddet, sadakatle ihanet, korkuyla cesaret iç içe geçer. Kimse tamamen iyi ya da tamamen kötü değildir; herkes hayatta kalmak için bir şeylerden vazgeçmiştir. Bu hikâyede güç, doğuştan gelmez. Kazanılır. Kaybedilerek. Ödenerek. Geçmiş, bu sayfalarda bir yük değil; bir gölgedir. Kaçtıkça uzayan, yüzleştikçe şekil değiştiren bir gölge. Karakterler bu gölgenin içinde yürürken, bazen kendilerini kaybeder, bazen de ilk kez gerçekten kim olduklarını bulurlar. Eğer bu kitabı açtıysan, şunu bil: Burada adalet yok. Burada kurtuluş yok. Ama gerçek var. Ve bazen, insanı ayakta tutan tek şey de budur. URAGİRİ

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

"Bu kadar işte, hepsi bu." Annem cümleye girdi o kadar az konuşuyordu ki, sesini duymak bir mucizeydi. O konuştuğunda sesini zihnime bir çivi ve çekiçle asmak istiyordum. Bir daha ne zaman duyulacağı belli değildi çünkü. "Kızım sen neden böyle yapıyorsun? Bugüne kadar neyini eksik ettik? Ne istediysen almadık mı?" Duyduğum, duyduğun nice cümle... "Biraz sevin..." sesim öyle kısıktı, bir ben duymuştum. Sesimi karşıya, anneme aktaramadım, babama aktaramadım. Bir ben duydum, hep. Lise üçüncü sınıfa başlayan Mehir, hayatının her zamanki gibi sıradan geçeceğinin kanaatindeydi. Ancak zengin ailesi ve sosyeteyle mücadelesi yaşıyla beraber büyümüştü. Şimdi de başında bu bela vardı. Hacker... Onun kim olduğunu bulabilecek miydi? -LİSE KURGUSU- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

Tozlu Kayalar Serisi II. Kitap. Tozlu Kayalar-Keşkeler I kitabını okumayanlar bu kitaba başlamasınn🫶 Oy vermeyi unutmayın

10 Yılın karanlık yaşantısı.. Bir gökkuşağı masalı "Bana güvenmek zorundasın." dedi kızın omuzlarını sıkarak, kız genç adamın yüzüne doğru sırıttı, "Ben hiçbir şeye zorunda değilim bunu bana sen öğrettin" dedi ve kollardan kurtuldu. Bu ikisinin ego savaşıydı.

Karanlığın Kalbinde Bir mezarlık, bir genç ve bir sır... Kadir, hayatının en korkunç kabusunu yaşıyor. Elleri ve ayakları bağlı, gözleri kapalı bir şekilde mezarların arasında yalnız bırakılıyor. Kimliği belirsiz bir adamın intikam planının ortasında kalan Kadir, hem fiziksel hem de psikolojik olarak zorlu bir mücadeleye girişiyor. Geçmişin sırları ve babasının karanlık yüzü, Kadir`in hayatını sonsuza dek değiştirecek bir yolculuğa çıkarıyor. Korku, gerilim ve sürprizlerle dolu bu hikayede, Kadir hayatta kalabilecek mi? Yoksa mezarların ebedi sessizliğine mi karışacak? "Ben senin rakı masasındaki meze değilim Baba."

Normal şartlarda yapmam gereken şey belliydi: Her zamanki gibi sadece okuluma odaklanacak, o kusursuz lise son sınıf öğrencisi maskesini takınacak ve sessizce mezun olacaktım. Ama ruhumdaki o sağır edici çığlık dinmiyordu. Kendi kendime sordum: "Bir gece kaçamak yapsam, sadece bir geceliğine kendi ruhumun karanlık labirentlerinde kaybolsam ne olurdu ki?" En fazla ne olabilirdi? Hayat, en ağır cevabını en sona saklamıştı: En kötüsü oldu. Kendimi, o süslü hayatımın tam zıttı olan bir dünyada, sokakların ve loş ışıkların arasında buldum. F@h!şelik yapmaya başladım. Garip olan şuydu ki; bu yıkım beni ilk kez özgür hissettiriyordu. O cam fanusun içinde başkalarının belirlediği bir süs eşyası olmaktansa, dışarıdaki kirli havada kendi kontrolümü elimde tutuyordum. Artık kimin dokunacağına, kiminle o buz gibi sessizliği paylaşacağıma ben karar veriyordum. Karşılığında aldığım o kağıt parçaları, aslında bir bedel değil, özgürlüğümün makbuzu gibiydi. Aslında paraya ihtiyacım yoktu; varlıklı bir ailenin, her istediği önüne gümüş tepside sunulan o "şanslı" kızıydım. Ama o banknotlara dokunmak, ailemin kirli mirasından arınmış, sadece bana ait olan tek somut şeydi. Yine de her gece yastığa başımı koyduğumda, o cam fanus hissi peşimi bırakmıyordu. Sadece artık fanusun içinde değil, hemen dışındaydım; cam kırıkları her yanıma batıyor, canımı yakıyordu ama en azından artık nefes alabiliyordum. Yine de biliyordum; bu tehlikeli oyun bir gün son bulacaktı. Peki, perde kapandığında geriye ne kalacaktı? Özgürlük mü, yoksa tamamen parçalanmış bir ruh mu?

Günlük hayatın zorlukları ile pekiştirilmiş ve bu zorlukları psikolojik olarak dile vuran bu nadide kitabı okumak ister misin? Kısa kısa yazılan bu satırlar çok şey anlatıyor...

Kendine neden yeni bir sen yaratmak için adım atmıyorsun? sadece bir adım cesur insan .

Serdar sevgilisine doğum gününde süpriz yapmak için güzel bir hediye ve bir papatya buketi alıp sevgilisinin evine doğru yola koyulur. Akşamları ne kadar olumsuz başlasada sonradan keyifleri yerine gelir. Fakat ikiside gecenin bir telefon aramasıyla telef olacağını bilmiyordu. Gelecek olanı kim bilebilir ki?

Kitabı askıya aldım yazım dili çok kötü diye, tekrar daha sonra yazacağım.

Bazı yolculuklar uzaklara değil, derine gider. Aderin, geçmişin bıraktığı izlerle yaşamayı öğrenmiştir artık. Ama izler geçmez; sadece insanı durdurur. Bu hikâye kaçmanın bittiği yerde başlar. Ne bir yüzleşme, ne bir hesaplaşma… Sadece dönüş. Aderin: Eve Dönüş, insanın kendine yaklaşırken ne kadar yabancılaşabildiğini anlatır. Çünkü eve varmak, bazen en zor adımı atmaktır. (Aderin`in hikâyesinin son bölümüdür.)

Bu dünyaya iki kesinlikle gelirdiniz: ölüm tarihiniz ve ruh eşiniz. Peki ya ruh eşiniz sizden önce öldüyse? İnanmayı reddettiğimiz ihtimaller, belki de başka bir yerde çoktan yaşanmıştır. Kardelen de bunu reddetti. Gerçekliği inkâr etti. Ve bunun bedelini, hem kalbiyle hem aklıyla ödemek zorunda kaldı. Dikkatli olun. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, hiç yaşanmamış bir ihtimalin hikâyesi. UYARI: Bu kitap psikolojik unsurlar, romantizm, psikolojik şiddet, taciz, intihara teşebbüs ve bazı rahatsız edici davranışlar içermektedir.

Bir çocuk, bir ev, dört kardeş… Ve kimsenin gönüllü olmadığı bir bağ. Can, bir gecede ait olmadığı bir ailenin içine bırakılır. Onu bu eve getiren şey sevgi değildir; ölen bir annenin geride bıraktığı son istektir. Bir vasiyet.

Eski bir konağın yatak odasında duran boy aynası, yalnızca yansıtmaz; saklar. Ayça, o odada kendine baktığında gördüğü şey yüzü değildir. Paçalanmış bir geçmiş, eksik hatıralar ve konuşulmamış cümleler camın ardında birikmiştir. Ayna kırıldığında, zaman da çatlar. Ev suskundur ama hatırlar. Odalar terk edilmiş ama olanları unutmamıştır. Camın ardında, bir genç kızın kendisiyle yüzleşmesini, aile içinde sessizce büyüyen yaraları ve insanın kendi yansımasına bile yabancılaşabileceği anları anlatır. Bu bir kaçış hikayesi değil; durup bakma cesaretinin hikayesidir. Bazı yüzleşmeler vardır, İnsan ancak camın ardında durarak dayanabilir.

Bazen insanlar kendi zihinlerinin içinde bir tutsak gibi yaşayabilirdiler. Bunu çoğu zaman farketmeyen bu kişiler, özgür iradelerini kaybeder ve onlara söylenilenlere boyun eğerdi. Peki ya, özgür iradenizin elinizden alındığı bir dünyada, verdiğiniz kararlardan siz sorumlu tutulabilir miydiniz? Oysa, zihin bir odaya benzerdi; kilitli gibi görünen ama en başından beri anahtarının sizde olduğu. Ve ancak kapıyı açma cesareti olanlar, gerçek benlikleriyle yüzleşebilirdi. Bu hikaye bir kaçış, bir özgürlük, bir tutsaklık, bir direnişin hikayesi ama her şeyden önce... Gerçekliğin ta kendisi. Şimdi tarafınızı seçin; Özgür iradesi olmayan, sisteme boyun eğen bir senkral mı olacaksınız, yoksa savaşa rağmen başkaldıran ve o kapıyı açan bir arıza mı? “ZİHİR; Ölü Ruhların Uyanış Şarkısı” Serisi kalbimden kalbinize♡

Bazı anlar vardır, geri dönüşü yoktur. Aderin: İlk Çatlak, bir adamın aynada gördüğü yabancıya dönüşmeden önce, içinde oluşan ilk kırığı anlatır. Kumdan kalenin yıkılmasına, yüzleşmenin başlamasına sebep olan o sessiz ana geri döner. Bu hikâye; bir çocuğun dünyasında açılan görünmez bir yaranın, yıllar boyunca nasıl büyüdüğünü ve insanın içindeki karanlığa nasıl dönüştüğünü anlatır. Her şey bir anda olur. Bir cümle, bir bakış, bir susuş… Ve insan, artık eskisi gibi olamaz. Bu, Aderin’in kırılmaya başladığı andır. Bu, her şeyin başladığı yer. (İlk Çatlak, Aderin`in hikâyesinin üçüncü bölümüdür.)

Her gerçek bir gün çıkar;ne kayıp izler vardır yolunu bulan,ne ruhlar vardır yıllar sonra karşılaşan...ama asıl yalan vardır insanın dünyası`nı yıkan. İşte kayıp izler kitabı da budur; iki ruh yıllar sonra karşılaşır, yalan ve çaresizlik dünyasını karanlığa çevirir. Bu kitap her acının kalemini yazdı. Bu kitap kayıp izlerin kalemiyle sonlandırdı.

Küçük bir kızın hikayesi insanların gözünde o neşe saçan, mükkemmel kızın iç dünyası... Kalp kırmak nedir bilir misiniz? Ben bilirim bilmek zorunda kaldım çok değer verdiğim birini kırınca öğrendim. eskiden pek önemli değildir benim için çünkü insanlar gözümde değersizdi bir yerden sonra bu kitabı da bu yüzden yazıyorum laf üstündeki özürlerin hiçbir faydası yok kelebeğim belki bunun faydası olur...

Bu kitap, yolda bulduğum bir günlüğü okumaya karar verdiğim andan itibaren başladı. Bazı satırlar sizi keskin bir aynaya bakar gibi rahatsız edecek, bazı satırlar nefesinizi kesecek. Kimseye gösterilmemesi gereken bir iç döküş, ama artık durduramıyorum: Kendisinden nefret ettiği anlar, boğulmuş hisler, "yetersizim" diye tekrarlanan kelimeler... Bunu okurken bazen kendinizi sorgulayacak, bazen bir parçanızı bulacaksınız. Okumaya cesaret ederseniz, yalnız olmadığınızı fark edeceksiniz. Ama uyarıyorum: Bu kitap, rahatlatmaz. Sadece gerçeği gösterir. Ve evet, yazım hataları var. Kasıtlı. Parantez kapatmayı unuttuğum satırlar bile. Çünkü bu, her şeyi mükemmel yapamayacağımız gerçeğinin bir yansıması.

İnsan bazen en çok kendine yabancı olur. Aderin artık kaçamıyor. Ne geçmişinden, ne pişmanlıklarından, ne de aynada ona bakan o tanıdık yabancıdan… Sessiz bir odada, tek bir bakışta başlayan bu hikâye; insanın kendi zihninde kayboluşunu, gerçeğin yerini şüpheye bıraktığı anları ve bastırılmış benliğin gün yüzüne çıkışını anlatıyor. Aynadaki yansıma artık sadece bir görüntü değil; konuşan, sorgulayan ve hesap soran bir varlığa dönüşüyor. Bu bir korku hikâyesi değil. Bu, insanın kendinden kaçamayacağını anladığı anın hikâyesi. (Aynadaki Yabancı, Aderin`in hikâyesinin ikinci bölümüdür.)