Bir çocuk, bir ev, dört kardeş… Ve kimsenin gönüllü olmadığı bir bağ. Can, bir gecede ait olmadığı bir ailenin içine bırakılır. Onu bu eve getiren şey sevgi değildir; ölen bir annenin geride bıraktığı son istektir. Bir vasiyet.

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Oksijen kriziyle boğuşan bir dünya var artık. İnsanlığa sunulan tek çözüm: yeraltı devletleri. Kurallarla çevrili, yaşamakla sınırlandırılmış yeni bir düzen… Tek bir farkla: –gökyüzü. Peki, buna gerçekten yaşamak denir mi? İtaatle özgürlük, yaşamla vicdan arasında sıkışıp kalmış bir kadın… Ve tüm sınırlara, tüm bu düzene karşı duran bir adam… Hangisi haklıdır sizce? Dünya ikiye bölünmüştür artık: yer üstü ve yer altı. Bir protokol bozulduğunda, bir isyan başladığında ve gökyüzü ilk kez gerçekten kaybedildiğinde… Soru nettir: Sen hangisinde yaşamak isterdin?

Bir Türk Çocuğu ve Arap Kızı`nın hikayesi. Askeri kurgudur.

Hafızasını kaybetmiş bir kadın, geçmişin sırları ve intikamın gölgesinde yürür. Kaybettikleriyle yüzleşirken, karanlık ve tehlikeli bir şehirde kendi kimliğini arar. Sevmenin bedelini ödeyenler, yok olmayı reddedenlerdir. Bu, hatırlamak, kaybetmek ve hayatta kalmak üzerine bir hikaye.

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Genç bir kızın kaos dolu hayatı

“Bazen insan kendi acısına bile yabancılaşır. Yaşamakla ölmek arasında sıkışmış bir kız, geçmişini hatırlayamayan bir adam ve kimseye anlatılmamış bir deneyin karanlık izleri...” Elizya, kendi hayatına son vermek üzereyken hastaneye kaldırıldığında hiçbir yakını yoktur. Bir yabancı, Atlas, onun hem koruyucusu hem de doktoru olarak görevlendirilir. Ancak Atlas’ın da geçmişi karanlık bir boşlukla çevrilidir: sekiz yaşından öncesini hatırlamıyordur. Üstelik hatırlamak istemediği bir şey vardır... Klinik duvarları arasında başlayan bu terapi süreci; bir aşk, bir deney, bir yüzleşme hikâyesine dönüşür. Her seansta gerçek biraz daha çözülür, her suskunluk bir çığlığa dönüşür. * Kitap Türü: Psikolojik, Romantik, Dram

Kendine neden yeni bir sen yaratmak için adım atmıyorsun? sadece bir adım cesur insan .

Yada taşı. Kullanıcısının ömründen, ruhundan beslenen bu taş. lanet mi yoksa lutüf muydu? Kullanıcısı fedakarlık mı yapıyordu yoksa cehennemini mi hazırlıyordu. Hikayenin sonu belliydi her ne kadar inanmak istemesek de...

Beş yaşındayken ailesi gözlerinin önünde katledilen küçük bir kız, bir yurda yerleştirilir. Yaşadığı travmanın ağırlığıyla yıllar boyunca sessizliğe gömülerek büyür. On sekiz yaşına geldiğinde ise geçmişiyle yüzleşmek ve ailesinin katillerinden intikam almak için doğduğu eve geri döner.Ancak aradığı cevaplar, sandığından çok daha karanlık ve karmaşıktır. Hafızasının derinliklerine gömülmüş gerçekler birer birer ortaya çıktıkça, peşinde olduğu şeyin intikam mı yoksa hakikat mi olduğu sorgulanmaya başlar.

BİR İNSANA KANDIM, güvenin ince çizgisinde yürüyen, hayatın akışında kaybolan duyguların hikâyesi… Aşk ve ihanet, umut ve hüsran, sevgi ve nefret arasında sıkışıp kalan insanların öyküsü. Gerçek sandıklarımızın ardında saklanan yalanlar, zamanla yüzleşmek zorunda kaldığımız hakikatler… Peki, insan en çok kime inanır? Kendine mi, yoksa görmek istediği gerçeğe mi? Bu roman, hayatın bazen en acımasız öğretmen olduğunu hatırlatan bir yolculuğa davet ediyor seni.

"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Bütün yılları, sadece bir haftaya sığdırmak mı?

Her gerçek bir gün çıkar;ne kayıp izler vardır yolunu bulan,ne ruhlar vardır yıllar sonra karşılaşan...ama asıl yalan vardır insanın dünyası`nı yıkan. İşte kayıp izler kitabı da budur; iki ruh yıllar sonra karşılaşır, yalan ve çaresizlik dünyasını karanlığa çevirir. Bu kitap her acının kalemini yazdı. Bu kitap kayıp izlerin kalemiyle sonlandırdı.

Tür: Kara Mizah ⚠️ Üçüncü bölümden itibaren kahraman bakış açısıyla yazılmıştır.

Mafyanın güçlü isimlerinden Yaman Çakır Karaaslan, kendini 2024 yılında kaybettiği karısının katilini bulmaya adar. Hırsıyla, öfkesiyle etrafındaki her şeyi yakıp yıkan Yaman`ın yolu, bir gece Gökçe`yle çakışır ve bildiği bütün kuralları sorgulamaya başlar. Gökçe Yener, etrafındaki insanların kararlarını hayatının merkezine almış, kendi halinde bir çocuk doktorudur. En yakın arkadaşı Seren`in dağ evinde doğum gününü kutlarken, Seren`in erkek arkadaşı Kuzey Karaaslan`ın yeğeninin hastalanması üzerine yüz metre ilerideki malikaneye gider. Gökçe, istemeden bir adamın vurulduğuna şahit olur ve yolu Yaman Çakır`la kesişir. Vurulan adam, Yaman`ın karısının katilini de bilen tek adamdır ve Yaman, Gökçe`yi adamı iyileştirene kadar rehin alır. Gökçe`nin hem sert ve otoriter Yaman`la, hem karanlık sırlarla dolu Karaaslan ailesiyle, hem de kendi benliğiyle mücadelesi bu andan sonra başlar. 🕯️ “Alevsar.” “Alev ve hasar kelimelerinin birleşimi.” “Senin gibi. Senin yaktığın ateşle kalbime bıraktığın hasar gibi.” 🕯️ BİRİNCİ KİTAP: ALEVSAR İKİNCİ KİTAP: İNKİSAR

"Bu kadar işte, hepsi bu." Annem cümleye girdi o kadar az konuşuyordu ki, sesini duymak bir mucizeydi. O konuştuğunda sesini zihnime bir çivi ve çekiçle asmak istiyordum. Bir daha ne zaman duyulacağı belli değildi çünkü. "Kızım sen neden böyle yapıyorsun? Bugüne kadar neyini eksik ettik? Ne istediysen almadık mı?" Duyduğum, duyduğun nice cümle... "Biraz sevin..." sesim öyle kısıktı, bir ben duymuştum. Sesimi karşıya, anneme aktaramadım, babama aktaramadım. Bir ben duydum, hep. Lise üçüncü sınıfa başlayan Mehir, hayatının her zamanki gibi sıradan geçeceğinin kanaatindeydi. Ancak zengin ailesi ve sosyeteyle mücadelesi yaşıyla beraber büyümüştü. Şimdi de başında bu bela vardı. Hacker... Onun kim olduğunu bulabilecek miydi? -LİSE KURGUSU- Kitap kapağını tasarlayan Sevgili: bataklikyakamozu` na teşekkürlerimi sunuyorum.

Bazı insanlar her bakımdan şanslı doğar, bazıları kısmen şanslıdır ama bir kısım daha vardır ki kader onların yüzüne hiç gülmez. Kendi çabasıyla ekip büyüttüğü bahçeyi bir rüzgârla bozar. Bir umut büyüttüğü çınarı bir lodosla alıp götürür. Mutlu olmaya çalıştı gri sayfasında, en ufak beyazlığın acısını tüm sayfayı siyaha çevirerek alırdı. Yola girmeden önce döktüğü gül yapraklarının altına iğneler yerleştirirdi. Neden canını yandığının sebebini bulmaya çalıştığın an iğneleri kaldırıp, pamuklarla yolunu yumuşatırdı. Tam her şey bitti dediğin an bu sefer iğnelerin üstüne cam kırıklarını serper ölümle baş başa bırakır ama ulaşmana asla izin vermezdi. Kader en büyük korkularını bilir onunla oynardı. Benim en büyük korkum karanlıktı ve benim izlerim hep karanlıkta açılırdı. Ben buna kendi içimde hep Karanlığın İzi derdim.

Dikkat! İçerik uyarısı : içeride ağır bir dille anlatılmış psikolojik rahatsızlıklar(çoklu kişilik bozukluğu ve kimlik kaybı, depresyon, anksiyete vb.) aynı zamanda korkunç çocukluk travmaları, güzellik takıntısı ve kendine zarar verme gibi unsurlar bulunmaktadır. Bunlardan rahatsız olmayacak olan kişilerin okuması tavsiye edilir. Tanıtım metni: Gerçek sandığın şey, bazen sadece kırılmış bir ruhun yansımasıdır. Karanlıkla aydınlığın birbirine karıştığı, zamanın ve kimliğin sınırlarını zorlayan bir evren... Burası, insanların görmediği gerçeklerin, susturulmuş duyguların ve geçmişin gölgelerinin hüküm sürdüğü bir dünya. Ve o dünyanın tam ortasında, kendini bile tanımayan bir kız. Yaralı karakterler, yasaklı ırklar, mühürlenmiş kaderler ve suskun evrenler arasında geçen destansı bir yolculuk. Burası sadece bir hikâye değil — her satırda içinize işleyen bir çığlık, her karakterde kendinizden bir parça bulacağınız bir sığınak. Ters Dünya, sadece fantastik bir evren değil… Ruhunla yüzleşmeye cesaretin varsa, belki de senin evin. "Adaletin sesi kısılmış olabilir. Ancak Halkın melodisi susmaz,"

Sessizlik, bazen bir sesin yapabileceğinden çok daha fazla şey anlatıyor. Bir sandalye gıcırdıyor uzakta. Adım söylenmiyor, ama sıranın bana geldiğini biliyorum.

❝Aşk yaşatır, Aşeka yaşattıkça öldürür.❞ Bazı evler yalnızca dört duvar değildir; sakladıkları sırlarla, sustukları cümlelerle insanın içine kök salar. Sezin için hayat, güvenli sandığı yerlerde bile kırılgan; sevgi ise çoğu zaman sessiz ve tek taraflıdır. Geçmişin gölgesi, aile bağları, söylenmeyen duygular ve kalpte büyüyen bir aşk… Bu hikâye, bir kızın büyürken kaybettiklerini ve kendini bulma çabasını anlatıyor. Çünkü bazı yaralar kapanmaz, sadece insanın içine yerleşir. - Naz Aydın

Hafif hafif esen rüzgar saçlarına çarparken, uyuşan tenini korkuluklara yasladı. Başardık mı? Başardık.

BU HİKAYENİN BİR ÇOK KISMINDA RAHATSIZ EDİCİ İÇERİK BULUNMAKTADIR. "Teninde bir ilkbahar havası ama için kar kış. Gözlerin yorgun, ruhun darmadağın. Korkuyla baktığın bu yollar senin kaderin, bu gözler senin katilin." Bakışlarında bir kasvet, kehanet vardı. "Heja," dedi tenimi ürperten bir ses tonuyla. "Bu adam senin katilin."

Karanlığa gömülen şehrin üzerinde şimşekler dans ediyordu. Gök gürültüsü ise sağır eden cinstendi. Sanki ben konuşmadıkça gökyüzü konuşuyor, günahlarımı haykırıyordu adeta. İçimde... Beyaz ve Siyah. Aydınlık ve Karanlık vardı. Hangisinin büyüklüğü daha fazla kestiremiyorum. Terasta duyduğum adım sesleriyle irkilerek çıkışa doğru döndüm. Karan... Panikle geri adım atsamda terasın pervazına yaslanmıştım. Kaçışım yok. Kalbim deli gibi atarken telaşla bir çıkış yolu arıyordum. Ben kafamda bahaneler sıralarken o çoktan sınırlarımı ihlal etmiş bana yaklaşmıştı bile. "Saye!" Kullanmadığım ikinci ismimle seslenince tüylerim diken diken oldu. Herkes, "İclal" olan ilk ismimle seslenirdi. O beni tanıdığından beri hep ıslarla "Saye" diye seslenip durdu. "Bu havada ancak senin gibi biri, bu gökyüzüne kadar uzanan binanın terasına çıkar." Eliyle yanağımı okşamaya başlayınca bir an kalbim yerinden çıkacakmış gibi hissettim. "Saye, sen gerçeği benden ne kadar saklarsan sakla." yüzünü yüzüme yakınlaştırarak "Gözlerinin ardında ki gerçek yüzünü görüyorum." Ve tekrar yineledi sözlerini "Sakladığın o yüzü görüyorum.! "