Masallar... Ah... Hani şu ölü çocukların bile sevimli hayaletler kılığına sokularak tatlılaştırıldığı, yazarların zihninde dolaşan; anı bahçelerinden bir üzümmüşçesine tane tane dudaklarına bulaşan zehirli aroma tadındaki vahşeti, ruh hapishanesinin içindeki karanlık bir hücreye kapatmayı başaramayıp kalemlerine bulaşan kanla kâğıda döktükleri şu dandik öyküler mi? Tanrım... Hâlâ onları okuyan kaldı mı? Bence artık çocuklarımızı uyutmak için daha yaratıcı yöntemler denemeliyiz. Ya da daha gerçekçi hikayeler uydurmalıyız. Mesela... Ya Kırmızı Başlıklı Kız, kurtla bir olup büyükannesini yeseydi? O zaman ne olurdu? Yaşlı bir kadının birkaç gün fazla yaşaması, gerçekten Kırmızı Başlıklı Kız`ın açlığını dindirmesinden daha mı önemli? Ben... Pek sanmıyorum. Eğer Kırmızı Başlıklı Kız ben olsaydım; muhtemelen sivri bir bıçak alır ve büyükannemin kalbini sökerdim. Sonra da etiyle güzel bir ziyafet çeker ve hayatıma hiçbir şey olmamış gibi devam ederdim. Ta ki açlık yeniden bastırana kadar. Peki... Ya sen? Sen ne yapardın? Karanlığın Prensi, AshLupin Katili yıllar sonra tekrar sahada. Ancak bu sefer kurallar, alışılmışın dışında. Günah çemberine eklenen yeni bir halka, her şeyi değiştirdi. Bu kitapta çeşitli rahatsız edici öğeler bulunmaktadır. Yaşınız küçükse, lütfen es geçiniz. Öykünün tamamı yazar Judgement Lane tarafından kaleme alınmıştır. İzinsiz herhangi bir alıntı veya kopyalamada yasal işlem başlatılacaktır.

✨ Bu kitap olumsuz örnek ve +18ögeler içerir.Dikkate alınız. ✨ © Tüm Hakları Saklıdır Az önce tam da önündeki apartmanın girişine bir araba yanaşmış ve içinden gök gürültüsü sesli kadınla o soyuna sövdüğü dingil inmişti.O an avucundaki yüzüğü daha da sıktı.Yani kadının dün gece bu yüzüğü masa da bırakmasının hiç bir anlamı yoktu.Sigarasından son bir nefes daha çekip yola attı izmariti Cellat.Arabayı çalıştırıp mahalleden çıkarken buruk bir tebessüm vardı yüzünde.Zaten senin her şeyin yarımdı kalbin tam mı olur sandın diye acımasız bir ses içini kemiriyordu.

Her sabah aynı rutinle geçen günlerim o kafemin kapısından girene kadar böyleydi.Ben Meira bu benim hikayem.. #yetişkiniçerik

Demir ve Vera.. Birbirinden habersiz iki ruh,iki beden… Hiç beklenmedik anda gelen mecburi evlilik… Ve birbirinden uzak olmaya çalıştıkça daha da yakınlaşan iki kalp..

Ben Leyla, 5 senelik güzel giden bir ilişkim var sanıyordum. Sadece ben sanıyordum. Ailem, arkadaşlarım onun doğru insan olmadığını söylüyorlardı. Bunlara pek kulak astığım söylenemezdi. Haklılarmış, malesef bunu çok kötü tecrübelerle öğrenmek zorunda kaldım. Şimdi ise sadece işime odaklandım. Sadece iş. Aşk yok. "Leylaa, Leylaa !" Evet bu ses patronumdan başkasına ait değildi. Her zamanki gibi masanın başında oturmuş ve bir şeylere sinirleniyordu. "Buyrun Mete Bey."

Safir kitabımdaki Pars Sungur`un hikayesidir. Bağımsız okunabilir.

Görme engelli ve dilsiz bir genç kız. Hayatı toz pembeyken, hayatına giren adamla nekadar karışabilir. Geçmişi ve bu günü karanlık bir adam. Annesinin zoruyla kendine varis istediği için varisini doğuracak anlaşmalı evlilik yapacak bir kadın arar. Hayatı zor karanlık ve düşmanları olan bir adam.Bu iki insanın yolları kesişirse en fazla ne olabilir ki! Hikaye şahsıma aittir. Çalınması gibi bir durumda yasal işlem başlatılacaktır.

Bir zehir önce kanınıza karışır, ardından hücrelerinize yayılır ve en sonunda siz ne olduğunu fark edememişken sizin soluğunuza kast ederdi. Onun hislerinin gözümdeki tasviri buydu. Oysa o, buna inatla aşk diyordu.

"Bana bir evlat verirsen, baban yaşar." Bu cümleyle başladı her şey. Nil için hayat o an ikiye ayrıldı: Babasının aldığı her nefes ve hiç tanımadığı bir adamın, Vefa Kerim Düzkaya’nın buz gibi dünyasında ödeyeceği ağır bedel. Bir yanda dini nikahın gölgesine sığınmış iki yabancı, diğer yanda silahların patladığı, sırların döküldüğü ve sadakatin kanla sınandığı bir savaş... Nil, o altın kafese sadece babasını kurtarmak için girmişti; ancak kalbinin o kafesin anahtarı olacağını hiç hesaba katmamıştı. Önce karanlığı aydınlatan Umut doğdu, sonra küllerinden yeniden doğan bir aşk... Şimdi fırtına dindi, silahlar sustu. Geçmişin yaraları, minik bir elin dokunuşuyla iyileşebilir mi? Kırılmış bir kalp, kendisini en çok acıtan adamda huzuru bulabilir mi? Vazgeçmeyenlerin, affedenlerin ve her şeye rağmen aşkı seçenlerin sarsıcı hikayesi. Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Ruhefza; karanlık bir yetimhanede filizlenen bir canın, başkalarının yaşamını kurtarma pahasına verdiği savaşı anlatır. Hanne, küf ve pasın içinden çıkıp nefes olmaya ant içerken; Teoman, ölümü göze aldığı anda ona bağışlanan “Ruhefza’sını” aramaya başlar. Kaderleri kesiştiğinde; belki bu hayatları birleşecek, belki de gün olup dağılan iskambil kâğıtlarına işleyecektir.

Bir küçücük aslancık varmış. Kırlarda ko-ko-koşar oynarmış.

Kitapda sadece cinsellik vardır (Karakterlerin yaptıkları tamamen kendi istekleri iledir. Zorlama, tecavüz, kadına şiddet yoktur. Dediğim gibi tamamen kendi istekleri ile yapılan şeylerdir!)

Hırsın ve açgözlülüğün gözünü kör ettiği bir ağa… Sözü kanun, hükmü kader olan bir adam… Ve bu düzenin içinde ezilen, sessizce yaralanan bir genç kız… Nazlı, ait olduğu toprağı arayan narin bir çiçekti. Kader, onu acının tam ortasına savurmuştu; yarası derindi, umudu ise neredeyse tükenmişti. Tam da her şeyin karanlığa gömüldüğü yerde, gücüyle olduğu kadar yüreğiyle de hükmeden bir ağa çıktı karşısına: Seyithan Dağlı. Bazı yaralar vardır, zorla değil sevgiyle iyileşir. Bazı sevdalar vardır, kaderi bile dize getirir. Nazlı’nın yarası, Seyithan’ın kalbinde merhem bulurken; sevda, hiç olmadığı kadar güçlü, hiç olmadığı kadar gerçek bir hâl aldı. Naz Yarası, acıyla yoğrulmuş bir kaderin, aşkla yeniden yazılışının hikâyesi…

"Seni bir çöplüğe bıraktıklarında, dünya üzerindeki tüm yuvalar sana yabancılaşır. Ben o çöplükten kendi küllerimle doğdum. Şimdi ise bir İnci değil, namlunun ucundaki kurşunum." Dört yaşında, ülkenin en karanlık terör örgütü tarafından intikam uğruna kaçırılan ve sınırın soğuk bir köşesinde, bir çöp konteynerinin kenarına ölüme terk edilen küçük bir kız çocuğu... Travmanın sessizliğine gömülen, yetimhanenin buz gibi koridorlarında büyüyen ve o duru, yeşil gözlerine bakan herkesin bir eşya gibi sahiplenmek istediği bir çocuk. Ama onun kalbi bir kez kırılmıştı ve o, bir daha asla terk edilmemek için kimsenin elini tutmadı. Tek sığınağı, kendisi gibi kimsesiz olan Yiğit’ti. Devletin en gizli askeri projesi olan "Gölge Nesil" yetimhanenin kapısını çaldığında, o küçük kız çocukluğunu tamamen feda etti. Ağlayarak, yalvararak, tırnaklarıyla kazıyarak girdi o acımasız eğitim kampına. Korkudan titreyen o küçük kız öldü; yerine asice, sertçe ama kalbindeki hassas yaraları kimseye göstermeyen bir savaşçı doğdu: Üsteğmen Hazal Bir yanda, kızlarını öldü bilip 20 yıllık bir hasretle kavrulan köklü bir askeri aile: Karasoy Ailesi. Albay Akif Karasoy ve her biri ayrı birer güç olan abileri, pamuklara saracakları "İnci"lerini ararken; karşılarında helikopterden atlayan, sivil hayata ve aile sevgisine duvarlar örmüş asabi bir tim komutanı bulacaklardı. Diğer yanda ise...Hazal ın hayatına adeta bir fırtına gibi giren, onun gibi sert, onun gibi tavizsiz Tim Komutanı. İnci, bugüne kadar kimseye açmadığı o yaralı kalbini, her adımında kendisini sınayan bu adamın karşısında koruyabilecek miydi? Kalbini aşka tamamen kapatmış bu iki savaşçı, dağların ortasında imkansız bir sevdaya düşerken, kuralları yıkmayı göze alabilecekler miydi?

Moskova… karın her şeyi susturduğu ama hiçbir gerçeği yok edemediği bir şehir. Işıkların altında düzen, gölgelerin içinde ise güç konuşur. Ve bu şehirde bazen en büyük tehlike… bir insandır. Elena Sokolova buraya yalnızca bir dosyanın peşinden geldiğini sanıyordu. Ta ki o dosyada kendi adını gördüğü ana kadar. Artık bu bir soruşturma değil, kaçamayacağı bir oyundur. İzlenen, yönlendirilen ve adım adım merkeze çekilen Elena için gerçek ile tuzak arasındaki çizgi giderek silinmektedir. Maksim Volkov ise bu oyunun kurallarını yazan adamdır. Soğuk, hesapçı ve dokunulmaz. Onun dünyasında kimseye yer yoktur… ta ki Elena gelene kadar. Çünkü ilk kez biri, onun kurduğu dengeleri sarsacak kadar yakına gelmiştir. Aralarında başlayan şey bir iş birliği mi… yoksa yavaş yavaş büyüyen bir tehlike mi, kimse bilmiyor. Ama kesin olan bir şey var: Bu şehirde kalp ile akıl aynı tarafta durmaz. İki zihin. Tek bir şehir. Ve tehlikeli bir çekim. Çünkü bazı savaşlar kurşunlarla değil… bakışlarla başlar. Ve bazı hatalar, insanın en çok hissettiği anda yapılır.

Her çiçek, gömülü bir sırla açar. Ölüm, bir son sanılırdı. Ama Murat ve Zeynep için ölüm, başka bir dünyanın kapısını araladı. Bazen, bir bahçe sadece bir bahçe değildir. Bazen, bir kapı açılır ve sizi tanımadığınız bir dünyanın ortasında bulursunuz. Zairgotola’nın gölgelerle örülü sarayında, yasla ve sırlarla büyüyen bir ulusun ortasında gözlerini açtılar. Onlar artık yalnızca misafir değildi; yalanla yazılmış kaderin mahkûmlarıydılar. Zeynep’in dudaklarından dökülen tek bir yalan, tüm gerçekliklerini değiştirdi. Ama bu bahçede hiçbir şey göründüğü gibi değildi. "Unutabilir misiniz? Yeniden tanıyabilir misiniz? Aynı anda hem geçmiş hem hiç yaşanmamış bir hikâyeye başlayabilir misiniz?"

Safir kitabımdaki Bulut Yağız Sungur`un hikayesidir. Bağımsız okunabilir. "Tavrını sevmedim, Duru. Çocuklar için düzgün bir aile ortamı oluşturmak istiyorum, diyorum. Ve dalga mı geçiyorsun?" Demişti Bulut Yağız sinirlenmeye başlarken. Kızın bu düşüncesiyle boynuna atlamasını beklememişti. Evet, boynuna atlasa hoşuna giderdi ama aralarında bu kadar duvarlar varken beklememişti, Bulut Yağız. Yine de bu kadar alaycı bir ton da beklediği bir nokta değildi. "Yağız, bizim bir aile olma ihtimalimiz o kadar yok ki. Yani seninle bir ilişkim olacağına, gider babamın çocukları öğrenince bulduğu adamla evlenirim daha iyi.." Demişti Duru gülüşünü yavaş yavaş keserken.

Tek isteği; bebeğiyle sakin bir hayat kurmak olan bir kız, bebeğinin babasının eli kanlı bir mafya olduğunu öğrenir.

Bir Mahalle’den çok daha fazlası… Mahallenin sıcaklığını iliklerinize kadar hissedeceğiniz, Dostlukları ile içinizi ısıtacak, Sevdası yüreğinden büyük olan karakter ile tanışacağınız bir evren… Bu Mahalle de kendinizden bir parça mutlaka bulacaksınız. Keyifli okumalar 🫶🏻 "Tüm hakları saklıdır. © [2026] [Kevser Emek]. Bu eserin izinsiz kullanımı ve kopyalanması durumunda telif hakları ihlali bildirimi yapılacaktır. "Bu hikayenin tüm hakları şahsıma aittir. Hikayenin herhangi bir bölümünün, yazarın (Kevser Emek ) yazılı izni olmaksızın kopyalanması, çoğaltılması, başka platformlarda paylaşılması veya basılması kesinlikle yasaktır. Aksi takdirde yasal yollara başvurulacaktır.”

Lunabella... Ay gibi güzel... Ama onun için daha çok `ulaşılmaz` demek. Kendine bu ismi verdiğinde doğduğu dünyanın karanlığını düşünmüştü. Kendi yolunu kendi aydınlatmalıydı. Yanmayı bile göze alırdı. Kendi için gerçekten bir şey istemişti ve yanmayı dahi göze aldı. Her aydınlığa sebep olan bir karanlık vardı. İşte başta, en çok da bu yüzden Lunabella`ydı. Lunabella daha güçlüydü, daha soğuk görünürdü ve ulaşılmayacak kadar uzaktaydı. Tüm bakışlar onun üzerindeydi. Sahne ışıklarının altında kusursuz bir soprano, ulaşılmaz bir ses, dokunulmaz bir hayaldi. O bir ay gibi parlarken sahnede herkes ne kadar büyüleyici olduğunu konuşurdu. Kimse daha ilerisine gidemezdi. İşte en sonunda da bu yüzden Lunabella`ydı. Çünkü o ulaşılamazdı. Ancak o ışıkların ardında gölgelerin arasına saklanan gerçekler, karanlık bir dünyanın ve silinmeyen bir geçmişin emarelerini taşıyordu. Tüm bunlara sebep olan o karanlık, bir başkasının doldurduğu varlığıyla artık daha az yalnız hissettiriyordu. Daha az korkunç, daha katlanılabilir. Daha cesur, daha özgür. Gerçek sen, sen olduğunda bir insanın yanında; kim bu güveni hissetmezdi ki? Kim buna tutunmazdı? Bir ilk yaşanıyordu. Valerio ona yaklaşırken, Isabella ilk kez kendini güvende hissetti. Isabella ona güvenirken, Valerio ilk kez tereddüt etti. Ne var ki bazı ilkler, sonu getirir; Sonuçta... ay bile ışığını ödünç alırdı, değil mi? -

-arkadaşımın kuzeni o abi dediğim adam nasıl kocam olabilir saçmalamayın.

“Üniversitede tıp öğrencisi olan Işıl Karaca ile okula yeni gelen öğretim üyesi Utku Alacay’ın aşk hikâyesi.”

Prangalı Kader İki küçük bedenin, birbirlerinin kaderin fırtınalı aşkla prangalanışına şahitlik ediyoruz bu kitapta. Siz de bu serüvende bizlerle olun. Yazardan saygılar... Rona`nın kaderi, daha o doğmadan aşiret büyükleri tarafından çizilmişti. O kız büyüdü, serpildi ve tüm aşiretin karşısında dimdik durdu; ama kader onları çoktan ağına almıştı. Miran Mirza dağ olsa yıkılmazdı ama ihanete boyun eğmişti. Atalarının verdiği sözler, kaderlerini daha onlar bebekken yazmıştı. İki büyük Mardin aşireti; biri ağa, biri hanım ağa... Töreden kaçamazlardı, çünkü onlar törenin içine doğmuşlardı. Rona bunu anlayamadı, başına büyük ağlar örüldü. Bundan kaçabilecekler mi, yoksa prangalara boyun mu eğecekler? Sevgili Okurlarım, Bu yolda benden desteklerinizi esirgemezseniz çok sevinirim. Bu kitap klasik aşiret kitabı değildir; çetrefili, fırtınalı bir öyküsü bizi bekliyor. Sevgilerimle!

Baktı Mafya ona, içindeki hisleri bakışlarında fark etti. Kadın bu işi zevkle değil, zorunlulukla yapıyordu. Mekânda bulunan herkes kadının dansına şehvetle bakarken Mafya ona sahiplenici bir şekilde bakıyordu. Kadında bir an önce buradan gitmek ister gibi bir hava vardı ve o an Mafyanın içinden geçen cümle şuydu "Bu kadını kurtarmam lazım..."

Düzenlenecek: adı, kapağı... Bir alfaya mühürlenmek mi? +1& fantastik.