Ailesi onu bir çöp gibi o adama vermişti. O adamsa onun en büyük sınavı olacaktı.

Eski dönem Anadolu hikayesidir 🌷 "Oyun mu oynadın bana?! Ben zaten yaralıydım... Bana bunu neden yaptın?!" "Yapmadım! Evet. Başta öyledi... Sonra..." "Can yakmak mıydı amacın? Mahir`in canı yandı mı bilmem ama benim canım yandı benim canımı yaktın! Kalbimi kırdın. Beyoğlu..." Hayatı acılarla, zorluklarla geçen gencecik bir annedir Mihriban. Hayat ona ne kadar acı yüzünü gösterse de bir gün mutlu olacağının hayalinden vazgeçmemiştir. Yeni sayfalar açacağını umarken hayat onu bir intikam oyununun içine dahil eder. O oyun yüreği intikam ateşiyle harlanan bir Beyoğlu tarafından oynanır. Bilinmeyen birşey vardır ki o oyun ikisininde kaderi olacaktır... Ateşlerin ortasında kalmış kuru toprağa sıkıca tutunan bir ayçiçeğinin hikayesi 🌻

"Öleceğimi bilsem bile asla seninle olmayacağım" O zaman ölmen gerekir ha serçe

Yaman, geceleri ışıkların altında yaşayan bir adamdı. Paranın satın alamayacağı hiçbir şey olmadığına inanıyordu. Tesettürlü kadınlar mı? Onun dünyasında asla yeri yoktu. Mira ise kalbini saklamayan, inancını saklamayan bir kadındı. Tesettürü onun için bir zorunluluk değil, bir aşktı. Neşesiyle hayata tutunan, sınırlarını kimse için bozmayan biri... Ve kader, bu iki zıt hayatı aynı çatı altında birleştirdi. Zoraki bir evlilik. Önyargılarla örülü bir başlangıç. Aynı evde atılan ama birbirine uzak adımlar... Peki nefret, zamanla meraka dönüşür mü? Merak, yerini kabullenişe bırakır mı? Ve bir adam, nefret ettiği kadına aşık olabilir mi? _____ "Seni önemsediğimi mi sandın?" dedi. Ama sesi o kadar kısık, o kadar doluydu ki... Başını hafif yana eğdi. Gözlerini yüzümde gezdirdi. Ve dudaklarının kenarında o tanıdık, sinir bozucu, alaycı gülümseme belirdi. "Ne oldu?" dedi yavaşça. "Neden konuşmuyorsun karıcığım?" Ses tonu... Resmen içime işledi. Ne kadar rahat, ne kadar emin, ne kadar kışkırtıcı... Gözlerimi kaçırmadım.Ama içimde bir şey titredi. Söyleyecek onca şey varken sadece dudaklarımı büzdüm. "Utanıyor musun benden" dedim, sesimi düşürüp, " Yoksa korkuyor musun herkesin öğrenmesinden?" O bir an durdu. Yüzündeki gülümseme silindi. Ama sadece bir saniyeliğine. Sonra o kendini beğenmiş haline büründü tekrar. "Kimseye evlendiğimizi söylemeyeceksin!" dedi, sesi keskinleşerek. Son bir kez daha bana baktı, Ve ardından sert adımlarla terastan çıktı. Ayak sesleri uzaklaşırken, İçimde hem bir boşluk, hem de bir kararlılık büyüyordu. ________ بِسْــــمِ اللّٰهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيـمِ Öncelikle selamün aleyküm bu benim ilk kitabım ve kusurlarım olabilir inşaAllah mazur görürsünüz. Biraz kitabımdan bahsedeyim. Kitabımda dinine düşkün sonradan İslam ile müşerreflenmiş bir kadın karakteri ve imanı olan fakat dininden pekte haberdar olmayan bir adamın hayatlarını birleştirmesini okuyacaksınız kimi zaman güleceğiz kimi zaman ağlayacağız ama her imtihanın bir mükâfatı olduğunu da unutmayacağız... Bence bir şansı hak ediyor. Sen de böyle düşünüyorsan. Hoşgeldin 🫧

Sevdiğin kızın berdel yoluyla evleneceğini duyar, onunla imkânsız olacağını ve hiç bir zaman olamayacağını kabullenir. Ama kader onun için çoktan her şeyi düşünmüştür. (Bu hikayemi wattpad`te yayınlıyordum ama artık wattpad`e giremiyorum. Bu sebepten artık burda yayınlıyordum _SiyahGecenin_ Kullanıcı adım da buydu.)

Hataların üstüne kurulmuş bir evlilik. Sevgisinden gözü kör olmuş bir kadın onu görmeyen bir adam. Hatanın meyvesi bir bebek. Bu hikayenin sonunda kadının aşkı adamın kalbini ısıtacak mı?

Babama kumar borcu yüzünden işkence ediliyordu. Buna nasıl göz yumardım? "Yalvarırım, bırakın babamı! Lütfen... Söz veriyorum ben çalışır öderim..." "Paranı istemiyorum!" "Ne istiyorsun o zaman Allah`ın cezası!" "Karım ol, karım ol ki babanın canını bağışlayayım..."

Evin yangın alarmı çalmaya başladığında Çağla’nın sesini duydum. “Bunu yapmış olamazsın...” dediğinde onlar da dışarı çıkmıştı. Az sonra görevliler yangınla ilgilenmek için gelirlerdi. Yürüyen merdivenlerden inerken Kayra elimi tutarken bir anda beni kendisine çekti. “Gerçekten bu kadar ileri gitmene gerek var mıydı?” Başımı kaldırdım. “Doğru söylüyorsun. Daha fazlasını yapmalıydım.” dediğimde güldü. “Delirmişsin sen.” “Delirtenler sağolsun.” dediğimde beni bir çırpıda kucağına aldı.

Yakında Eklenecek…

Bir aşkın nasıl büyüdüğü ve nasıl söndüğü. Düşmanlık yüzünden mahvolan iki hayat...Ayben ve Alparslan`ın geçmeyecek yaraları. Şimdi aşk mı yoksa savaş mı?

İki kız kardeşin acılarla dolu hayatı. Onların hayatlarını mahveden iki erkek kardeş. Bu mahkumiyet ne zaman bitecek? İki kız kardeş ne zaman özgürlüklerine kavuşacak? Ve bu kaçış nerede son bulacak? İki Türkmen kız kardeş olan Hümeyra ve Hazel`in zorluklarla dolu kaçış macerasına hepinizi davet ediyorum. Biri gidecek diğeri kalacaktı. En kötüsü de ikisi de acı çekmeye devam edecekti. Bu Hümeyra ve Hazel`in zorluklarla dolu hikayesiydi. Oy ve bol bol yorum atmayı unutmayın lütfen. 😊🔥 🌸🌸🌸

Başını tekrar eğdi ve beni bir kez daha öptü. Bu sefer daha kısa, ama daha yoğun bir öpücüktü. “Beni öldürmeyeceğine söz vermiştin…” dedim kısık bir sesle. Ne diyeceğimi bilmiyordum ve düşünebildiğim ilk şeyi söylemiştim. Ardından alnını benimkine yasladı, sesi fısıltı gibi çıktı. “Ama seni mahvedebilirim Lina… Öyle bir mahvederim ki, kendini benden istemeden kurtaramazsın.” dediğinde inanamaz gözlerle ona bakıyordum. “Sana zarar vermem Lina. Ama seni bırakmayı da düşünmüyorum.” Ayağı kalkmak için hamle yapacakken gözlerim ağırlaştı. Az önce hazdan dolayı bir iğne vurdu da ben bunu hissetmemiş miydim? Kesinlikle sorunun cevabı evetti çünkü tam olarak boynumda keskin bir sızı hissediyordum!

"Eliz Soykan. Ya da artık demem gereken haliyle; benim küçük mülküm." "Siyah Lekeler, babasının borcu karşılığında karanlık iş adamı Onur Sancaktar’a mülk olarak verilen Eliz`in, özgürlüğü ile tutkusu arasındaki tehlikeli savaşını anlatıyor. Nefretle başlayan bu esaret, her dokunuşun bir mühre dönüştüğü ve kaçışın imkansızlaştığı karanlık bir mülkiyet hikayesine dönüşüyor."

Parmaklarımdaki o pırlantanın ağırlığı, bazen adliyedeki en zorlu dosyalardan bile daha ağır geliyordu. Ben Leyal Tekin Serter; İstanbul Barosu`nun en dişli, en tavizsiz avukatlarından biriyim. Serter Malikanesi`nin o ihtişamlı yemek odasında, porselen tabaklara çarpan gümüş çatal seslerinin arasında, hayatımın en büyük tiyatrosunu oynuyordum. Atlas Serter ile evlenmem, ne bir aşk masalıydı ne de tesadüf. Babasının holdingi, Avrupa ayağındaki çok uluslu bir davanın eşiğindeydi ve rakipleri onları içeriden çökertmek üzereydi. Şirketin tüm gizli açıklarını bilen, yargıdaki bağlantıları güçlü bir `içeriden` dosta ihtiyaçları vardı. Karşılığında ise benim yıllardır hayalini kurduğum kendi hukuk büromun sınırsız finansmanı ve babamın geçmişteki o karanlık borç dosyasının tamamen imhası vardı. Ben özgürlüğümü, Atlas ise imparatorluğunu satın almıştı. Tam bir yıl olmuştu. Bir yıldır her sabah bu masada, Perihan Anne ve Serdar Bey`in önünde `mutlu çift` maskelerimizi takıyorduk. Oysa kapı arkasında birbirimize attığımız bakışlar, keskin birer neşterden farksızdı. Atlas, o her şeyi yönetebileceğini sanan kibirli veliaht; ben ise onun sarsılmaz otoritesine boyun eğmeyen o `hukukçu kadın`.

Bir avukatın hikayesi . Sevmezseniz gelin beni bulun aga ;) -Okumadanda yargılamayın .

Gerçek bir hayat hikayesidir. Köy hayatı ve kuma konusu işlenmektedir. "Gelin" kitabımla benzer türdedir.

Bir mafyanın görür görmez masum bir kıza içinin gidişi. Mafyanın ilk aşkı . (16+)

20 yaşında İstanbul da mimarlık okuyan efsun`un kaçtığı kaderdi . Lakin kader anlımıza yazılmış ,üzerimize giydigimiz ,ölünceye kadar da asla kurtulamayacağımız bir kıyafetti ve efsun da bunu farkındaydı . Ama o daha çok gençti, hayelleri vardı, her genç kız gibi sevdiği bir adamla evlenmek istiyordu . Ancak insan yaşadığı yerden her ne kadar kaçsa da alnındaki kader onu buluyordu . Efsun da TÖRE`nin kurbanıydı .

"Bu evliliğin senin için de benim için de cehennem olacağını biliyordum başkalarına cehennem olma diye kabul ettim."

Aşk gerçekten var mıydı yoksa sadece bir hayalden ibaret miydi? belki de sadece masallarda varolan bir şeydi. yıllarca aşk diye bir şey yok diye gezdikten sonra tutulmuştum bir çift mavi göze. ihanetin kör hançeriyle de mahkum ediliyordum karanlık ormanların sahibine... ben Nur, Nur KARCI bu hikayeyse mecbur olduklarım ve asla seçemediklerim, hayatım...

Yolun sonunda mutlaka bir çıkış vardır. Yeterki pes etme umut et...

Yolun sonunda mutlaka bir umut vardır. Yeterki pes etme umut et..

Ellerim kanlıydı. Ellerimde kan vardı. Bu ellerde ruhunu öldürmüş bir kadının kanı vardı. Görünmez olmuştum artık göremiyordum kendimi, hoş aynadaki yansımam her ne kadar tersini de söylese işime geliyordu belki. Sol tarafıma dönmeden önce kesik bir nefes verdim ve bakışlarımı kendini asmış olan adama çevirdim. Şey sanırım intihar etmiş...

Herşey kızımla Diyarbakır da halamın kızının düğünü için gittiğim gün başladı. Yazılar kısa olacak sizi sıkmayan güzel bir kitap olacak.

Mafya ve aşk güzel olacağını düşünüyorummm