"Yeryüzünde sevginin en güçlü halidir aile." 🍂🍂🍂 Üstelik şaşırma sebebim sadece bu da değildi.İkimizin de ellerinde aynı yerde hilale benzer küçük bir doğum lekesi vardı. Bir süre eline baktım.Sonra bende doğum lekemin olduğu sağ elimi uzatıp elini tuttum.Sıcaklığı içimi ısıtırken Ömer`de doğum lekemi görünce şaşkınlığa uğramıştı. "Akasya bende."dedim ağlamaklı bir sesle."İkizin oluyormuşum." Ellerimiz birbirine kenetlenmişken hilale benzer doğum lekelerimiz bir yuvarlak gibi birbirlerini tamamlıyor,hilallerin iç kısımları birbirlerine bakıyordu. 🍂🍂🍂 Başlangıç:07.02.2026

Afra, bir doktorun kızı olarak büyüdüğü o steril hayatın, aslında bir mezarlığın üzerine inşa edildiğinden habersizdi. Yusuf; babasının en büyük günahı, bir zihin temizliğinin enkazı ve Afra`nın tek kurtuluşuydu. Ya o sahte geçmişin enkazında ölecekti ya da babasının yarattığı o karanlık canavarla birlikte, cellatlarının peşine düşecekti. Çünkü bazı sırlar, ancak kanla mühürlendiğinde susar.

Bu kitap bücürükümm`e özel yazılmıştır. _______________________ Siz: HGOİ` den Daren değilsen maalesef ilgimi çekmiyorsun. 05***:O kitabı okumuştum. Ve Nova`ya biraz aşık olmuş olabilirim. Siz: Nova olmaya her an hazırım. 05***: EHM- Siz: HAYIR MESAJ YANLIŞ ZAMANDA GİTTİ!! Siz: YANLIŞ ANLADIN. 05***:Yanlış anlamadım ama istersen anlarım ;)

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş`in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

Bazı aşklar nikâhta değil, mezar taşında susar. Bazı vedalar ise hiç söylenmemiştir. Sude, güçlü durmayı meslek edinmiş bir psikologtur. Ama sevdiği adamın adı anıldığında, en derin yaraları kanar. Emre… Üniformasıyla sevmiş, sessizliğiyle yakmıştır. Bir şehit haberiyle yarım kalan bir aşk, yıllar geçse de dinmeyen bir mâteme dönüşür. Geçmişle şimdi arasında sıkışmış anılar, susulan gerçekler ve sabırla taşınan bir acı… Mâtem-i Aşk, sevmenin bedelini ömür boyu ödeyenlerin hikâyesi.

Bir telefon şakasına kurban giden Çiğdem o günden sonra hayatının aslında boş olduğunu asıl şimdi sekillenecegini anladığında kendini akışa bırakır 🍂...

Genç adam notu açtığında okuduğu cümle yutkunmasına neden olmuştu. `sen ait olduğun yerdesin` yazıyordu. Çöplük müydü? Küçücük bir kızın ait olduğu yer çöplük müydü? O çöplükte hayatı değişen bir kız büyüyünce nasıl biri olmuştur sizce? Eğer merak ediyorsanız sizi kitabımı okumaya davet ediyorum. Keyifli okumalar.

Bir insan sizce platonik olduğu birinden vazgeçtikten sonra tekrar birine platonik olabilir mi? Sadece bir bakış delicesine sizi etkileyebilir mi? İşte bu soruların cevabı burada... Sınav senesi gelen Kardelen kendine söz vermiştir.Bu söz onun akademik başarısını büyük anlamda değiştirecek bir söz.Ama Kardelen sınav senesi karşılaşacağı engellerin farkında değildi...

Şarap Lekesi / Karat Bazı aşklar cesaret ister. Bazıları suskunlukla büyür. Bazılarıysa bir iz gibi kalır; silinmez, unutulmaz. Lal, İstanbul’un kalabalığında hayatı seven, güneşe benzeyen bir kadın. Karan, Afyon’un sessizliğinden çıkıp kelimelere ve şiirlere tutunan bir adam. Yolları bir düğün gecesinde, bir kadeh şarabın kenarında kesiştiğinde ikisi de bunun sıradan bir karşılaşma olmadığını hisseder. Geçmişin gölgesi, geleceğin belirsizliği ve verilmesi zor kararlar… Zaman ilerledikçe şehirler değişir, insanlar susar, duygular derinleşir. Ama bazı anlar vardır ki kader onları bırakmaz. Şarap Lekesi / Karat; yarım kalan cümlelerin, suskunlukların, tutkunun ve silinmeyen duyguların romanı. Bir gecede başlayan, zamanla derinleşen ve iz bırakmayı seçen bir aşkın hikâyesi.

Alperen’in hikayesini okumaya hazır mısınız?

"Sen 19 yaşındasın Arya. Benden fazlasıyla küçüksün. Niye evlenmek istiyorsun?" "Çünkü bu evden kurtulmak için tek çarem bu." "Benim çıkarım ne?" "İster misim bilmem ama ne istersen yaparım. Boşanana kadar." "Ne istersem mi?" Yüzünde fesat bir gülümseme oluştmuştu.

Veda, karanlık bir odanın içinde , kasvetli bir sessizliğe sarılmış haldeydi. Acı hatıraları kafasında yankı buluyordu. Zaman babasının kanını o küçücük elleriyle sildiği zamanda durmuştu. Anne ve babasının ölümüne tanıklık etmek, ona hem yaşamın acısını hem de intikamın kutsallığını öğretmişti. O gün çocukluk son bulmuş, hayat ona hiç tanımadığı bir dünyayı zorla sunmuştu.

!Yenilenmiş hali!

Sadece Bi Numara salladım En fazla ne olabilir ki

İki takım, iki kaptan ve bol rekabetli bir aşk... Elzem ve Demir okulunun voleybol takımlarının kaptanlarıdır. Aralarındaki rekabet onları daha da birbirine bağlarken sahada aksiyon bitmemektedir.

Sanat galerimin açılışı için son dokunuşları yaparken, Kintsugi sanatını kullandığım vazoya ilgiyle baktım. Lacivert vazodaki sır, geceyi andıran derin bir deniz gibi; çatlaklar ise altınla ışıldıyordu. Her bir kırık bana geçmişin bir anısını fısıldıyordu. Kırık her bir parçayı altın rengiyle onardım. Vazonun üzerinde küçük küçük yıldızlar serpiştirmiştim; kuzey yıldızını andıran, yol gösteren ışıklar. Onlara bakarken içim gururla doluyor. Kırılan vazo mucizevi bir şekilde bir araya geldi. Parçaları belli oluyor ama orada işte, hâlâ güçlü. Bu sanat kalbimde kırgın bir kalbin yeniden doğuşunu hatırlatır gibi çarpıyordu. Altın çizgiler galerinin loş ışıklarıyla parlıyor, küçük yıldızlar zemindeki gölgelerle dans ediyordu. Gözlerim ondan ayrılmıyor. Güzel, öyle değil mi? Kırıldığı için utanmıyor. Aksine, kırıldığı yerlerden ışıldıyor… Tıpkı biz insanlar gibi. Bir eşya parçalanır; kırıklar ortaya çıkar, eksikler görünür. Ama işte tam o noktada Kintsugi ortaya çıkar. Altın, gümüş veya platinle bir araya getirilir parçalar. Parçaların birleştiği yerler, ışığı yansıtan çizgiler gibi parlar; geçmişin yükünü, zamanın acısını ve tekrar doğmanın güzelliğini anlatır. Kintsugi, kırılmışın yeniden doğuşu; tam da bu yüzden, kusursuzlukla değil, kırılganlıkla güzeldir. Her altın çizgi, yaşanmışlık ve sabrın şiirsel bir izidir; her çatlak, bir ruhun hikayesini taşır. Sanat galerisi, sohbetlerin uğultusu ve kadehlerin tok sesleriyle doluydu. Yaklaşan ayak sesleri bana tanıdık bir koku taşıdı: vanilya ve sandal ağacının sıcak karışımı, hafif tütün notalarıyla Kaan’a özgü bir koku. Gözlerimi özlemle birkaç saniyeliğine kapattım, anılar zihnimde film şeridi gibi akarken, kalbim hafifçe hızlandı. Gözlerimi açtığımda, Kaan önümde duruyordu. Galerinin kalabalığı, bir an için tamamen silinmişti. Sanki zaman sadece ikimizin etrafında dönüyordu. “Biliyor musun,” dedi Kaan, sesi fısıldar gibi ama her kelimesi ağır ve anlamlı, “Bu vazo… Kırık parçalarını bir araya getirdiğin o şaheser, senin ellerinden çıktı. Her çatlağı onardın ve ortaya gözle görülür bir masal çıkardın. Bizim masalımız gibi." Sesinin derinliği, gözlerindeki kararlılık beni içine çekti. "Biliyorum, kalbini ve güvenini kırdım. Ama ben hâlâ bize karşı büyük bir umut besliyorum. Bu vazoyu onardığın gibi, biz de kırılan her parçayı birlikte onarabiliriz. Nare… Senin için her şeyi yaparım. Bu zamana kadar da sadece seni korumaya çalıştım." Kalbim hızla atarken, nefesimi topladım ve karşılık verdim. “Boşanmamızı ailem için ertelediğimi biliyorsun. Her şey benim için fazlasıyla zor lütfen daha fazla zorlaştırma Kaan." deyip derin bir nefes aldım. Kaan tedirgin bir şekilde ellerime doğru uzandı. “Bekleyeceğim. Ne kadar sürerse sürsün, her kırık parçamızı birlikte onaracağız. Ve sana ait kalacağım, Nare… Senden asla vazgeçmeyeceğim.” Acının tebessümü dudaklarıma yansırken, bakışlarımı birleşen ellerimizden onun gözlerine doğru çevirdim. "Çaban nafile. Artık her şey için çok geç. Sen... Beni kaybettin Kaan. Eskiden sana hissettiğim huzur, güven, umut... Kalbimde bir parçası bile kalmadı. Seni dünyadaki tüm duyguların en güçlüsüyle seven bir kadını kaybettin." Onu bırakmamdan korkar gibi elimi daha sıkı tuttu. Kalbimde fırtınalar koptu, düşmemek için onun beni tutmasına izin verdim. Belki de son kez yan yana duruyorduk. Çenesini omzuma dayadı ve derin bir nefes aldı. Dışarıdan görenlerin imrendiği aşkın acı verici ateşinde yanıyorduk.

15 günde en fazla ne olabilirdi? Çok fazla şey olmuştu.. <★> "Ne yani Umut Kaya benimle çıkacak mı?" "Aynen öyle Umut Kaya, Eflal Ersel`le çıkacak"

Su perisi Elara’nın, geçmişin sırlarıyla yüzleştiği ve kendi gücünü keşfettiği bir yolculuk. Arcadia Krallığı`nda sıradan bir su perisi olan Elara, her gece gördüğü gizemli rüyalarla huzursuz olur. Rüyalarındaki kadın, ona "Babanı bul, beni de kendini de bu hapsolmuş hayattan kurtar" diye seslenmektedir. Gerçek dünyada ise, Arcadia`nın katı kuralları ve başperi Isolde`nin ilgisizliğiyle mücadele etmektedir. Bir gün, Arcadia ile Dünya arasındaki geçiş noktasında, Elara suyun yansımasında kendisini çağıran bir ses duyar. Bu, rüyalarındaki kadın, Lyra`dır. Lyra, bir zamanlar Arcadia`nın başperisiydi ve Arcadia`nın aşkı yasaklama kararının ardındaki acı dolu geçmişini Elara`ya anlatır. Elara, Lyra`nın hikayesini dinlerken, kendi gücünü ve kaderini sorgulamaya başlar. Geçmişin sırları, Elara`nın geleceğini şekillendirecek ve onu büyük bir kararın eşiğine getirecektir.

Tarih 19 Martı gösterirken saatler 19.00`da durdu. Büyük bir patlama sesi ile şehrin her bir yanına çocukların acı çığlıkları oldu. Eflatun Kırca geçmişin kinini omuzlarında taşıyan kadın. "Geçmişin yükünü omuzlarımda taşıyorken bir de seni severken omuzlarıma yük bırakma, Onat"

Karşımda duran adama baktım. Çenemi iyice kaldırarak gözlerimi koyu kehribar gözlerine diktim. Adem elması kavislenirken dudağımın kenarı yukarı doğru kalktı. "Ne oldu Akbora korktun mu?" O kendini bana daha çok yaklaştırırken konuşmaya devam ettim. "İnsanlara o kadar yargı dağıtıyorsun; gücün görücü usülü aldığın karına mı yetmedi?" Elleri saçlarımla buluştu. Parmakları sarı saçlarımın arasında gezinirken "Gücüm bir sana birde kızıma yetmiyor be Zifos." Elini yanağıma koydu. "Ya bir gün gözlerini benden çekersen? O zaman kahrolurum Berfin. Unutma, yağmur olmadan fırtınanın olması imkansız. Sen olmadan ben olamam."

Avukat Kadın & Savcı Adam ⚖︎ Üst komşunun evinden gelen müzik sesinden rahatsız olan Avukat İzgi Merza Soylu komşusuna yazar. Halbuki bilmediği bir şey vardır: Yazdığı adam, sevgilisinin ezeli rakibi olan "VSD" lakaplı boksör bir savcıdır. Kitapta geçen tüm kişi, yer, kurum ve kuruluşlar tamamen hayal ürünü olup, gerçeklikle hiçbir ilgisi yoktur. Her sahne kurgudan ibarettir. 28.03.2025🕯️

sadece bir bağlantı,

Bu kitap 2 kuzen tarafından yazılmaktadır🎀 Kitapta bulunan hiçbir karakter veya olayın gerçekle ilgisi yoktur, tamamen kurgusaldır.

Sınıftan içeri hırsla girdi kız ve arkası dönük olan çocuğu sertçe kolundan tutup çevirdi ve yüzüne yumruk attı. Çocuk, sert yumruğun etkisiyle yere yığılmıştı; fakat kız durmadı. Gözlerinden bir yandan yaş akarken, diğer yandan çocuğun yüzüne yumruklar geçiriyordu. Öbür yandan da hırsla bağırıyordu: “Seni doğduğuna pişman edeceğim!” diyordu. Sınıftakiler oldukça şaşkındı. Çocuğun birkaç arkadaşı kızı çocuktan ayırmaya çalışıyordu; fakat kız yerinden milim oynamıyordu. Kız yeniden bağırdı: “Azrail bile alamayacak bugün elimden seni! Ben izin vermeden ölmeyeceksin!” dedi bağırarak. Sonunda biraz yorulmuş olmalı ki beş kişi zorla kızı çocuğun üzerinden alabilmişlerdi. Yerde dizlerinin üzerine çökmüştü kız; o neşeli, hep gülücük saçan halinden eser kalmamıştı. Yıkılmıştı bir nevi. “Neden?” dedi bağırarak, sesi biraz kısılmıştı. “Neden?” diye sordu bu defa sesini alçaltarak. “Neden yaptın? Para için mi? Yemin ederim o paranın on katını öderdim sana! Neden yaptın? Neden? Neden?” Duraksadı, eliyle yere vurarak, “Neden!” diye bağırdı bu kez. “Benim hayallerim vardı! Ben milli olacaktım! Yarışmalara katılıp ülkemizi temsil edecektim! Gideceğim okulum, geleceğim, her şey kuruluydu… Sense hepsini sikip attın!” Gözyaşları sicim gibi akıyordu. Sınıftakiler ne olduğunu anlamamıştı; herkes şaşkın ve suçlayıcı bir şekilde çocuğa bakıyor, merakla: “Ne yapmış olabilirdi ki acaba bu kızın çıldırmasına sebep olacak kadar ne yapmış olabilir?” diye düşünüyordu. Kızın omzundan tutan çocukların eli gevşemişti; ne olduğunu anlamaya çalışıyorlardı. Kız son gücüyle tekrar atılmaya çalıştı çocuğun üzerine: “Neden!” diye çığlık attı. Kızı tutan çocuklar elini sıklaştırdı. Tüm okul sınıflarına toplanmıştı. Kızın arkadaşları kalabalıktan sıyrılıp kızın yanına gelmeye çalışıyorlardı. Herkes suskundu; bir tek kızın hıçkırıkları duyuluyordu, tüm okulda. Çocuk fısıldıyarak, içine kaçmış bir sesle cevap verdi: “Ö… özür dilerim,” dedi. Kızsa tekrar çocuğun üzerine gitmeye çalıştı: “Senin saçma ‘özrün’ hiçbir şeyi değiştirmedi! Bak! Bak etrafına bak!” dedi çığlık atarcasına. “Değişti mi herhangi bir şey? Geleceğimi silip attın sen! Her şeyimi aldın elimden! Her şeyimi!” Hıçkırıkları daha da artmıştı; kafası yerde ağlıyordu. Hınçla kafasını tekrar kaldırdı: “Helal etmiyorum hakkımı! Cümle alem duysun, ahım var üzerinizde! Gölgem hep peşinden gelsin! Hakkımı en çok sana helal etmiyorum! Deloğlu, cehennemde bile bırakmayacağım peşini!” Kızın gözleri yavaşça kapanmaya başlamıştı ve bayıldı. Kız orada bayılmıştı. Kızın arkadaşları kızın kollarına girip onu hızlıca revire götürdüler. Geride ise sadece şaşkın bir topluluk ve yerde dizlerinin üzerine çökmüş ağlayan bir çocuk kalmıştı. Ve kızın dediği gibi de oldu… Ahı kaldı çocuğun üzerinde. Çocuğun peşini hiç aksilikler bırakmadı. Ama çivisi çıkmış bu dünyada bir süre sürdü bu… Çünkü dünyanın adaleti bu kadardı. Ülkenin hafızası ise oldukça unutkandı.

Ellerim kanlıydı. Ellerimde kan vardı. Bu ellerde ruhunu öldürmüş bir kadının kanı vardı. Görünmez olmuştum artık göremiyordum kendimi, hoş aynadaki yansımam her ne kadar tersini de söylese işime geliyordu belki. Sol tarafıma dönmeden önce kesik bir nefes verdim ve bakışlarımı kendini asmış olan adama çevirdim. Şey sanırım intihar etmiş...