"Unutma beni . Ama biliyorum bazı günahlar unutulmalı, O günahlardan biri de benim . Üzgünüm sevgilim , Hemde her şey için . Affet beni ..." *** "Ellerim soğuk benim , hep soğuk. Yeni değil bu . Doğduğumdan beri böyle." Ardından ellerini birbirine sürttü. Genelde buna cevap vermeliydim fakat onun güzel yüzüne bakarken ne diyeceğimi bilemedim. Tanrım... O gerçekten çok güzeldi . Mavi gözleri , koyu kahverengi-siyah saçları , beyaz teni,  küçücük burnu,  dolgun dudakları ... gerçekten bazılarımız özene bezene yaratılmıştı . Bunun en güzel örneklerinden biri Simay`dı. "Pekii , sen bu konu hakkında ne düşünüyorsun Huysuz Çocuk?" Aniden gelen sorusuyla ne diyeceğimi bilemedim. Bu kız benim bütün algı yeteneğimi kaybetmeme sebep oluyordu. Boğazımı temizleyip konuşmaya başladım, "Bir şey düşünmüyorum İnatçı Kız." "Emin misin ? Sonuçta konu `o` ve okuldaki herkes onu sana olan düşkünlüğü ile bilir." "Fakat beni de hep ondan uzak kalmayı tercih etmelerimden tanırlar.  Bunun farkındasın değil mi?" "Yinede . Tamam Dicle`den hoşlanmıyorsun ama kızın  yaşadığı durumda asla normale indirgenecek bir şey değil.  Onu ziyaret etmelisin." " `Hayır` dedim Simay." "Bende `Evet` dedim Devrim." "Yine inatçılık yapıyorsun." "Sende yine mızıkçılığa ve huysuzluğa başladın." Yüzümü ellerimin arasına aldım ve derin bir nefes verdim . "Yine başa dönüyoruz Simay." "Döndüren sensin Devrim." "Off . İşleri çok zorlaştırıyorsun Simay." "Devrim , senden tek istediğim gidip Dicle`yi görmen. Daha ötesinde bir şey istemedim. Bir kızı ziyarete gitmek bu kadar zor olmamalı." Seni, sana takıntılı olan kişinin yanına zorla gönderen eğer platonik olduğun kız ise zor. "Eğer gitmezsen bir daha seninle asla konuşmam,  projeni de tek yetiştirirsin artık." "Heey, bu adil değil ama." "Bence yeterince adil . Ya sen gidersin ya ben." Bıkkınlıkla onun suratına baktım. "Tamam Simay , gideceğim . Oldu mu ?" Gülümsedi "Aferin Huysuzuma." Huysuzum Benim Huysuzum Bu cümleden sonra nefesim kesildi.  Ayağa kalkıp sirkelendi. Ardından konuşmaya başladı . Sesini duymamla hayal alemimden çıktım. "Geliyor musun Huysuz?" "Evet İnatçı,  hemen arkandayım." Gülümsedi ve yürümeye başladı. Bir kaç saniye sonra güzel sesi bütün sokakta yankılandı. "Gölgen gibi adım adım Her solukta benim adım Ben nasıl ki unutmadım Sende unutma beni Unutama Beni "

Bazı insanlar sabah uyanır ama aslında hiçbir zaman gerçekten başlamazlar. Gün sadece devam eder, onlar da onun içinde sürüklenir. Onun hayatı da böyleydi… hızın, gürültünün ve motor sesinin içinde bile aslında sessiz bir boşluk vardı. Ta ki bilinmeyen bir numaradan gelen tek bir mesaj, her şeyi yerinden oynatana kadar. Başta önemsemedi. Yanlışlık olduğunu düşündü. Belki basit bir hata, belki anlamsız bir şaka. Ama mesajlar devam ettikçe, bu durum bir tesadüf olmaktan çıktı. “Bu soruyu sormanı istememiştim.” O andan sonra telefon sadece bir araç olmaktan çıktı. Zihninin içine açılan bir kapıya dönüştü. Bir yanda hız, yarışlar ve kontrol edebildiği tek şey olan motoru… Diğer yanda kimliği belirsiz bir ses, onun kontrol edemediği her şeye dokunuyordu. Ve en korkutucu olan şey şuydu: Bu ses onu tanıyordu. Belki de düşündüğünden daha yakından. Bazen en büyük soru “kim?” değildir. Bazen asıl soru, “beni nereden biliyor?”dur.

"Söz veriyorum kardeşim, söz veriyorum ikizim, söz veriyorum sevgilim, söz veriyorum küçüklüğüm ve söz veriyorum her şeyim... Sana yeminim olsun ki, intikamını alacağım! Toprağı ıslatan her bir damla kanın için toprağı kana doyuracağım. Yemin ederim bunu yapacağım!"

Ölmekten korkan ama bunu yapmak zorunda hisseden herkese...

Bir uçurum Bir ölüm Bir intihar Bir oyun Ve İki Yabancı... Geçmişin hataları, geleceğin seçimleri, Verilen kayıplar, solup giden hayatlar, Örülen kader ağları, birleşen yollar. Yaralı yürekler, Kırık kalpler, Dostlar ve aşklar, İhanetler, pişmanlıklar. Peki ya son? Son... Son, belki de bu hikâyede en baştan belliydi.

UYARI Kitabım on altı yaş ve üzeri için uygundur. Psikolojik şiddet ,intihar ve bazı olumsuz öğeler bulunmaktadır.

Liya küçük yaşta çocuk esirgemeye düşmüştü. İsminin anlamı olan armağan, şanslı doğum onun için bir masaldan ibaretti. (Alışılmışın dışında bir gerçek ailem kurgusu)

Adı Aysar... Ruhu ayın evreleri gibi değişken, zihni bir cerrahın neşteri kadar keskin. Toplumun `normal` dediği o büyük yanılsamaya karşı, elinde sadece kitapları ve kimsenin duymadığı içsel mahşeri var. Dünya; rasyonel bir `akıl çıkmazı` ile dindiremediği bir `ruh mahşeri` arasında sıkışmış, rutubet kokan bir labirentten ibaretti. Anlamak, onun için bir yetenek değil, her gün biraz daha yandığı bir infazdı. Peki, mantığın bittiği yerde başlayan o büyük gürültüde, kendi sessizliğini bulabilecek miydi?

"Gördüğün her şeyin gerçekliğinden nasıl emin olabilirsin?" Meyra, arkadaşlarıyla birlikte katıldığı bir yılbaşı partisinde kendini bir kavganın ortasında bulur ve bu kavganın sonucunda Meyra ikinci kattan düşer. Gözlerini araladığında olay günü de dahil son bir senesini hatırlamıyordur, üstelik onu bekleyen tek sürpriz bu olmayacaktır. Uyandığında zihninde beliren kişilerle başı derttedir. *** Kapak Tasarımı: Büşra Yörük Tüm hakları saklıdır.

Merhaba Ben avukat efil arslan , kara para arklama suçundan içeriye giren rus Bi rumafyanın hapisten kaçmasına yardım edicem en fazla ne olabilirki William: onu istiyorum sadece o avukatı istiyorum

17 yaşinda genç bir kizin intihar etmeden önce gercek ailesini ögrenmesi ve uçuruma kendini birakmasiyla baslayan hikaye Kızın hastalığı ile mücadelesi Kapak resmi degişti.

Brackenridge, eski sırlar ve unutulmuş acılarla dolu küçük bir kasaba. Malachai Whitlook, küçük kardeşi Nyssa`nın gizemli ölümünün ardındaki karanlık gerçekleri ortaya çıkarmaya çalışan adli tıp uzmanıdır. Cassandra Morwen ise geçmişinde yaşadığı korkunç bir aile trajedisinden kaçıp yeni bir hayata başlamayı umarak kasabaya taşınır. Kasaba, bileğinde kelebek dövmesi olan gizemli bir kişinin öldürülmesiyle sarsılır. Bu cinayet, Malachai`yi hem mesleki hem kişisel bir bilmecenin içine sürükler. Kelebek dövmeleri, Nyssa`nın anısının ötesinde, Brackenridge`in gizemli ve karanlık sırlarına açılan kapılardır. İki yabancı, acılar ve sırlarla örülü bu kasabada, geçmişin gölgeleriyle yüzleşirken birbirlerinin hayatlarına dokunurlar.

Hayattan kopan Ediz karaca ve süpriz yumurta gibi hayatına giren Mavera sadece mavera kendi hakkında tek bildiği şey adı olan mavera... Sokaklarda büyümüş iki çocuğun hikayesi... Aralarındaki yaş farkı onlara engel olacak mı? Tüm dünya bize karşıydı bizde birbirimize karşıydık her türlü imkânsızdık...

"O, hayata kalmak için yazıyordu...Ama bu sefer yazıda onu hayata tutamamamıştı" Bir intihar vakası. Yazmayı çok seven yazar olmayı hayal eden o kız hayaline ulaşmadan intihar etmişti. Ve onu seven çocuğun elinden sadece kızın yazdığı o hikayeyi yayınlamaktan başka caresi yoktu. Bu onu yaşatır diye düşünüyordu. Hikaye sevilsede devamı gelemeyecekti çünkü; ölmüş birisi tekrardan kalem tutamazdı.

Sevilmemiş ve yaşamaktan vazgeçmiş bir kız intahar ediceği zaman hayatını değiştirecek bir adamla tanışsa ne mi olur okuyalım!

Şu toprağın altında benim cennetim yatarken Ecmel, söylesene ben nasıl nefes alırım, yokluğunda cehenneme dönen bu yeryüzünde? Senin bedeninin alamadığı her nefes için yansın bu ruhum en derin cehennemlerde. *** Yazılış Tarihi: 01.05.2020 Bitiş Tarihi: 01.08.2020 Yazar: Büşra Yörük

Upuzun bir gökdelen ve sadece bir komşu. Herkese göre biz öyleydik. Bir nefes kadar yakın, aşkın buluşturduğu iki silüet. Bu aşk çok çat kapı gelmişti. Kimsenin ne zili çalmıştı ne de bir posta güvercini haber getirmişti. Bu, iki ruhun yan yana oluşu ama fark edemeyişiydi... Bir veda onları ayırınca fark ettiler ama çok geçti. Bulundukladı 47. kat onları ayırmıştı. Onların GÖZLERİNDE VEDA VARDI. Bu bizim hikayemizdi. Arda ve Zehra`nın hikayesiydi bu...

Yağmur, neşesi ve nazik ruhuyla çevresine ışık saçan bir genç kızdır, ancak lösemiyle savaşmaktadır. Tek dileği, acısız ve huzurlu bir şekilde hayatını tamamlamaktır. Ege ise kendi karanlığında kaybolmuş, intihar düşünceleriyle boğuşan genç bir adamdır. Hayatları tesadüf eseri keşişir.

İki deli,iki yaralı,iki yalnız ikiside ölüme aşık ikisininde ruhu yok kalpleri yok o kalpler o ruhlar nasıl canlanacak nasıl olacak kimse bilmiyor ölüm mezarlıklar hüzün yeridir ama kim bilir mezarlıklar iki ruhu iki kalbi yeniden nasıl canlandıracak? +Canın çok mu yanıyor? -Çok yanıyor +İyileştirebilir miyim? Sarsam -Sara sara nereye kadar sararsın hep kanayan bir yarayı? Bir süre sonra bıkar bırakırsın kendi haline. +Peki deniz gözlü çocuk göreceğiz. Bunlar bir sevgi öpücükleri değildi bunlar birer merhem şifa öpücükleriydi. İlk kez o gün yüsra sakın bu adamla geçer dedi geçecek miydi? Bilmiyordu ama umut etti o gece ölüme aşık kadını yaşama hayran bırakmıştı rüzgar keskin... Mafyanın oğlu olan rüzgar karanlıktadır ve onu bu karanlıktan çıkarak kişi de yüsradır ve nice sırlar var... Hayat bazen yalanlardan ibarettir biri çıkar karşına ve hayatındaki herşeyin yalan olduğunu öğrenirsin... "Sen ve ben, başkaları nasıl okursa okusun. Yalnızca bizim anlayacağımız bir hikayeyiz..."

"Yenilgi senin için bir zayıflık mı Aren Çakır?" "Yenilgi değil Utku yenilmek bir zayıflıktır." "Açıkla," dedim sert bir sesle. Kaşlarını çattı. "Anlamadım." Hafifçe üzerine eğildim. "Yenilgi ve yenilmek arasındaki farkı açıkla." Kelimeleri tek tek vurguladım. Arkasını dönüp gitmeye başladı."Yenilmek kişinin elinde olan bir davranıştır," dedim sesimi yükselterek. Bu Aren`i durdurmaya yetmişti."Yenilmek vazgeçmektir, acizliği kabul etmektir, savaşı terk etmek, tutsaklığı seçmektir. Ahmakça!" "Yenilgi ise hezimete uğramaktır Aren. Başarısız olursun, yenilirsin. Bir savaşa girersin, mağlup olur, yenilirsin. Elindeki her şeyi yitirirsin, yenilirsin." Derin bir nefes verdim dudaklarımın arasından. "Ama vazgeçmezsin ne kendinden ne de kendi rızanla kabul ettiğin o uğurdan." Çekingen adımlarla bana doğru döndü. “Tüm yüreğinle senden bir cevap istesem verebilir misin? O kadar cesaretin var mı yoksa gözyaşı zırhını çıkarmaya niyetin yok mu? Yenildin mi, yenilgi mi?" Başını aşağı eğdiğinde gözleriyle göz göze geldim. "Öyle kötülükle dolusun ki öyle acıyla bütünleşmişsin ki katran karası kalbini kırmaya kalkınca biri, kendini korumak için bıçaktan keskin sözlerle zırhlanan sensin. Tüm yüreğinde cesaretini toplayabilir misin yoksa duyguları toplayabilecek bir yüreğin bile yok mu?"

"Sesinle intihar edebilir miyim?" *** Yazılış Tarihi: 17.09.2020

"kızım sana emanet baba",dedi annem uçur@ma doğru adım atı "Anne yapma"dedim annem bana baktı "Özür dilerim minik anka kuşum"dedi annem babam anneme yalvarırcasına yapma bakışları atı annem kolarını açıp uçur@mdan atladı "Anne"diye haykırarak koştum Ahmet amca beni tutu "Dur kızım"dedi üzgün sesle "Bırak beni"diye bagırdım "anne"diye haykırdım dizlerimin üzerine çöktüm Ahmet amca başımı göğsüne yasladı babam bana yaklaşıp kolumdan tutu yüzüme tokat atı "Sende öl"diye bağırıp belinden sil@hı çıkartıp kafana dayadı...... "Arkadaşlar yeni kurgum hiç bir şekilde çalıntı değil lütfen desteğinizi esirgemeyin"

"Bazı tanışmalar kaderin değil, kalbin planıdır." Mayıs her şeyi kontrol altında tutmaya çalışıyordu. Ta ki Kuzey kafeye girene kadar… Bir tesadüf gibi görünen karşılaşma, aslında içten içe iki kırık kalbin birbirini tanıma yolculuğuydu. Aşk, hastalık, terapi ve kendini bulma üzerine sarsıcı bir hikâye… Bu hikâye seni gülümsetirken içini sızlatacak. Belki de sen de biraz Mayıs’sındır...

Hayatın da yaşadıklarından yorulmuş en sonunda da hayata karşı yenilmiş, intihar etmeden önce de sevdiği çocuğa yazan kız. Bu zamana kadar her zaman hayata iyi tarafından bakmış, asla isyan etmemiş bi gence bir gece yarısı bilmediği bir kızdan hem aşk hem de intihar mesajları alırsa ne olur? Tekrardan yaşamak için çabalayan bir kız mı olur yoksa korkarak bir köşeye çekilip direkt ölmek için çalışmalara mı başlar? Bunu hikayenin sonuna kadar bilemeyiz. Gelin beraber bakalım.

Yonca Yarkın, hayatını paylaşmaktan hiç sıkılmadığı ikizinin cansız bedeniyle karşılaştığında, hayatındaki her şeyin sonsuza dek değişeceğini biliyordu. Şimdi geriye sadece iki şey kalmıştı: Acı ve intikam. Alara neden gitti? Gerçekten kendi isteğiyle mi? Yoksa onu bu yola iten, arkasında gizlenmiş bir şeyler mi vardı? Günlüğü açıp geçmişin karanlık sayfalarına dalmak mı, yoksa en baştan bir yol çizmek mi? Yonca, bu soruların cevabını bulmak için geçmişin ipuçlarını takip etmeye hazır. Ama bu yolculukta yalnız olmayabilir... Ve öğrendikleri, onu asla geri dönüşü olmayan bir noktaya sürükleyebilir. Gerçek, bazen en karanlık yalanlardan bile daha tehlikelidir. Ama bazı sessiz çığlıklar, en yüksek haykırışlardan bile daha derin yankılanır... ❝ Bu hikâyede, sırlar gömülü, adalet kanlı ve intikam kaçınılmaz. Ama en önemlisi: Bazen en sessiz çığlıklar, en büyük patlamalara yol açar. ❞