Esvet adında genç bir kadın, lise son sınıfta hem okul, hem de şehir değiştirince; yeni okulunda gönlünü, okulun en sert kayasına çarpar. Ve tüm hayatı, adeta çıkmaz bir sokağa döner. Ancak belki de o sert kaya, henüz bu genç kadının hayatını bu denli kâbusa çevirdiğinden haberdar değildir.

Duru için gece vardiyaları hep zordu. Ama bu kez… farklıydı. Bir şey değişmişti. Önce açıklayamadığı bir huzursuzluk… Sonra geçmeyen bir his… Ve ardından, görmese bile varlığını bildiği biri. Bir bakışın ağırlığı, bir adımın yankısı, ve her an biraz daha yaklaşan bir karanlık… Duru, bunun sadece bir tesadüf olmadığını anladığında artık çok geçti. Çünkü bazı hikâyeler kaçmakla bitmez. Bazıları… daha yeni başlar.

Eylül, adını bilmediği bir hayatın içine bırakıldığında tek istediği şey biraz huzurdu. Miraç ise bu evliliğin sadece bir zorunluluk olmadığını kendine bile itiraf edemiyordu. Aynı evde, aynı sofrada, aynı kalabalığın içinde… Ama bambaşka yalnızlıklarda. Miraç, Eylül’ün yabancılık çekmemesi için çabaladıkça; Eylül, kalbini korumak için bir adım geri durdu. Çünkü bazı evlilikler imzayla başlar, ama güven zamanla yazılır. “Bir Papatya Meselesi”, iki inatçı kalbin, gururla sevgi arasında verdiği sessiz mücadelenin hikâyesi. Aynı zamanda ise sırların, travmaların içinde olan bir hikaye.

Güç nedir? Para mı? Hırs mı? Fizikî mi, yoksa zihnî mi? Güç; kimine göre bunlardan biridir, kimine göre ise sekiz ruhu kendine köle eden Şahmat`tır. Ve aşk... Kimine göre zayıf halkadır; insanı acıtır, kırar, yok eder. Kimine göre ise insanlığın başına gelmiş en derin mucizedir. Alınan bir Nefes kadar yaşamsal, bir Aslan kadar yırtıcı ve güçlüdür. Aşkla güç savaşsaydı, hangisi olurdu kazanan? Önlerinde iki yol vardı: Ya geçmişin ve zehirli gücün aşklarının üzerine çöken karanlık sâyeden kurtulacaklardı ya da o sâyeye hapsolup yüreklerindeki kor ateşte yanacaklardı. Ancak ya yanıp kül olmak, o sâyeden kurtulmaktan daha kolaysa?

Efsel & Uras Bizimle bir yolculuğa çıkmaya hazır mısınız? Bu yolculukta onları neler bekliyor hep beraber yaşamaya ne dersiniz? Ressam kızımız ve Asker erkeğimiz ile farklı tutkular farklı sevgiler bu hikayede her şey mevcut o zaman geçelim mi ön izlememize ... ------------------------------- "Uras!" diye yüksek sesle inlemiştim o ise gülerek "Abi demeyi bıraktın mı sonunda Güzelim, adımı o dudaklardan duymak nasıl hissettiriyor bilmek ister misin?" demesi ile sinirlenmiştim ağzıma geleni tekrar söyleyecektim. "Sen bana hiçbir şey hissedemezsin tamam mı?! Bana dediklerini unutma Uras beni küçük kız çocuğu olarak gördüğünü ve başka kadınların hissettirdiklerini yaşatamayacağıma dair sözler mesela tanıdık geldi mi?" O ise daha çok sırıtarak duvara sıkıştırmıştı beni nefesi suratıma vuruyordu ve bu his beni zorluyordu. "Tüm öfkeni aynı bu şekilde yüzüme söyle Efsel. Hepsinin bir açıklaması var zamanımızda var her şeyi anlatacağım ama önce yapmam gereken bir şey var." Demesiyle dudaklarıma kapanan dudaklar oldu... ------------------------------- Onlarla beraber bu ateşte yanmaya hazır mıyız bakalım bizi neler bekliyor hep beraber yaşayacağız...

Bazen yanlışa bile bile gider insan. Başını düşünmediği gibi sonunu da düşünmez. Sevgisizlik dolu bedenler rüzgara muhtaçtır her zaman. Ben ise fırtına istiyordum.

"Bir anlaşma yapalım seninle." Demişti üzerime yürürken. Ben bakışlarımı kaçırdığım sırada, bakışlarımın odağına girmek için yaklaşmış ve, "Madem yasakmışım, günahmışım sana. O halde, hepsini ortadan kaldıralım. Evlen benimle."

Aşk bazen iyileştirmez. Bazen iz bırakır. Bazen yakar. Su, karanlıktan kaçtığını sanırken kendini daha derin bir gölgenin içinde buldu. Kilitli kapılar, izlenen adımlar ve cevapsız sorular... Her şey, geçmişin hâlâ nefes aldığını fısıldıyordu. Birinin gözleri hep üzerindeydi; ama bunun bir koruma mı yoksa bir av mı olduğunu ayırt etmek imkânsızdı. Noyan ise ateşten geriye kalan bir adamdı. Kaybettiklerinin küllerini sırtında taşıyor, dokunduğu her şeyi yanmaya mahkûm ediyordu. Su`ya yaklaştıkça, sınırlar siliniyor; tehlike ile arzu aynı çizgide buluşuyordu. Bazı insanlar yangından kurtulmaz. Bazılarıysa yangının ta kendisi olur. Ve bazı aşklar Sadece acıtır gibi sever..

"Canavarı uyandırdıysan eğer uysallaştırmayı da öğreteceksin. İnine girdin bir kere, yanmayı da yakmayı da göze almak zorundasın, Vera." ❝Uyuşturucu kaçakçılığının yeni örgüt lideri olan Kutay K. Karaca, güvendiği ve her şeyini bildiği sağ kolu olan Ayaz Sarınç`ın milyon dolarlık parasını kaçırıp, tüm bilgilerini de baş düşmanına satıp ihanet ederek ortadan kaybolması, büyük bir borcu ve ödemesi gereken bir ihanet bedelini de beraberinde getirir. Ayaz`ın babası olan Ender Sarınç, kefareten Kutay Karaca`ya büyük kızı Nida`yı para karşılığı satıp ihanetin bedelini ödemeyi planlar ancak plan istedikleri gibi ilerleyemeden Nida`nın kül olan cesedi bulunur. Ablasının ölmediğinden emin olan doktor kardeşi Vera, bu işin peşine düşerken borcu ödeyecek olan yeni kişidir. Öfke dolu başladığı bu yolda hedefinde Kutay K. Karaca vardır ancak unuttuğu detay ise Vera`nın babasının geçmişte, örgütüm başına geçmek için öldürdüğü eski uyuşturucu lideri Vladislav`ın da intikamının hesabını soracak olmasıdır. Tüm ihanetin ve geçmişin bedelini başa geçen yeni örgüt lideri Kutay Karaca ödetecekken bir süpriz çıkagelir. Vera`nın lisedeyken illegal araba yarışçısı olan eski flörtünün takıntılı ezeli rakibi de yıllar sonra peşlerine düşer. ❞

Mihra`nın bir soyadı yok. Çünkü ona bir kimlik değil, bir görev verildi. Yetimlerden kurulan, devlet dışı ve illegal bir örgütün içinde büyütüldü.Emir almayı, iz bırakmamayı, gerekirse öldürmeyi öğrendi. Hayatta kalmanın bedelinin duygular olduğunu çok erken yaşta anladı. Onun yeni görevi, yeraltı dünyasının en güçlü mafya liderlerinden biri olan Uras Tolga Karaçay`dı. Yaklaş. Sız. Çökert. Ama bazı hedefler yalnızca düşman değildir. Bazıları kalbin en savunmasız yerine kurulur. Uras, gücüyle korku salan bir adamdı. Güvene inanmayan, zaafa yer bırakmayan, karanlıkla barışık biri. Mihra ise onu yok etmek için gönderilen ateşti. İkisi de gerçeği bilmiyordu: Bu savaşta kazanan olmayacaktı. Emirler kan ister. Kalp itaat etmez. DİRENİTAT, düşmanlıktan aşka, itaatten isyana, karanlıktan ateşe uzanan bir hikâye. Ve bu hikâyede asıl soru şudur: Bir insan, kendisini yok etmekle görevli birine âşık olabilir mi? Kesit "Günahım sensin," dedi. Kelimeler dudaklarından dökülürken, içimdeki parmağı hareketini hızlandırdı, beni bir uçurumun kenarına doğru sürüklerken ruhumu da bedensel bir zevkle yaraladı. "Bütün günahlarımın toplamı, senin o yeşil gözlerinde saklı." ​Bedenim kontrolümden çıkıyordu. Sırtımı mermer duvara daha sert dayadım, tırnaklarımı onun ıslak omuzlarına geçirdim. "Ben senin hiçbir şeyin değilim," dedim, inleyerek. "Duyuyor musun? Hiçbir şeyin!" ​Uras başını hafifçe yana eğdi, dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki her kelimesi ağzımın içine dökülüyordu. "Öyle mi?" dedi, sesi bir vaat kadar karanlıktı. "Peki, bu bir tek parmağımın yanına yenilerini eklesem... Seni tamamen ele geçirip, bu soğuk mermerlerin üzerinde sana çığlık attıracak kadar zevk versem... O zaman ne olur? Yine hiçbir şeyin değilim diyebilir misin?" ​Gözlerinin içine baktım. Ölüm ve tutku aynı masada oturuyordu. "Ölümün olur," dedim, sesimdeki titreşimi öldürmeye çalışarak. "Eğer bunu yaparsan Uras, o çığlığın sonunda duyacağın son şey, kalbine sapladığım bıçağın sesi olur."

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Hayatın acısıyla mesleğine tutunan Eliska Petrova ve hayatını işine ve kızına adamış Arven Karahanlı; tesadüfler onları bir araya getirdiğinde, tutku ve sırlar her şeyi değiştirecek.

Bir karışmanın her şeyi mahvedeceğini nereden bilebilirdi ki insan… Yada doğduğundan beri şiddete maruz kalacağını… Gerçek ailesi sandığı ailenin yanında tamı tamına on beş yıl yaşayacağını ve çocukluğunun mahvolacağını…

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları… seni bulur. Mira, kelimelerle yaşayan bir kadındı. Kağan ise gölgelerle. Onu tanıdığında kaçmak istedi. Yanında kaldığında ise yavaş yavaş kayboldu. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kontrolün nasıl sevgiye benzediğini, sessizliğin nasıl cezaya dönüştüğünü ve bir insanın nerede kırıldığını anlatan bir hikâye. Kağan sahiplenmiyor. Yönetiyor. Mira itaat etmiyor. Ama direnmenin de bir bedeli var. Kırılma Noktası, karanlığın fısıltıyla başladığı, gücün dokunmadan da can yakabildiği psikolojik bir dark romance. Bazı kırılmalar bağırarak olmaz. Bazıları seni sessizce ele geçirir.

"GECE BENİM TAHTIM" dedi varis herkes sadece endişe dolu gözler ile bakıyorlardı. bilirlerdi ki tahtın sahibi yeraltını mahfetmeye gelmişti. Karanlık sokaklar tarafından büyütülmüştü. Ailesi mi bırakmıştı? yoksa bir başkasımı bilmiyordu. Genç varis karanlığı dost, gece yi yoldaş saymıştı. Bilmediği belkide bilmek istemiyeceği onlarca şey vardı. Bilirsiniz ki her insan aynı acı ile büyümez. Varis dünyalara bedel acılara, şiddete belkide işkenceye maruz kalmıştı. Sıra kimde miydi ondaydı. Variste Gece yi taht saymıştı artık yeraltına boyun eğmeyi bırakmıştı İnsanlar ona eğmeye başlamıştı Ve varis kendini dünya ya tanıtmıştı.

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

Hayatım ölümlerle geçti ve bu ölümler hayatım için hep bir dönüm noktası oldu. Beklenmeyen ihanetler, zorlu bir yaşam mücadelesi. İnsan yaşarken kendini unutur mu? Ben unuttum. Bir daha da hatırlayamam sanmıştım. Taki o güne kadar... ARKADAŞLAR BU BENIM İLK KİTABIM DESTEK OLURSANIZ ÇOK SEVİNİRİM!!!🙃

Küçücük yaşında izlemek zorunda kaldığı cinayet ve onda bırakılan bir emare.. Her gün bakmak zorunda kaldığı bir iz, peşini bırakmayan geçmişine ortak olan kabuslar ile beraberin de gelen hastalıklar. Biteceğini sandığı hayat onun şaşkınlık duygusuna son vermek istemişti sanki... "Kızım, Çelik ailesi senin doğum da karıştırılma ihtimalin üzerine geldiler. Senin onların kızları olabileceğini düşünüyorlar."

Hayat upuzun bir yoldur; acısıyla tatlısıyla yaşanır ve sonunda ölünür. Acı, bizi kendimize getirir, intikam ateşini harlar. Hayatımızda tatlı şeyler de vardır elbet; ama her şeyin bir sonu var ya, o da son bulur işte. İnsanlar size yalanlar söyler, kandırır. Kimse sütten çıkmış ak kaşık değildir bu hayatta. En sevdiğiniz bir gün sizin felaketiniz olur, en güvendiğiniz size ihanet eder ve geriye yalnızca kararmış bir kalp bırakır. Ve en sevdiğiniz bir gün ansızın güvercin gibi göğe karışır. Ulaşmak imkânsızdır ama iyi bir yerde olduğunu bilmek güzeldir. Güzeldir ama kırar, çünkü onunla asla buluşamayacağınızı bilirsiniz.

"Seni niye getirdiler buraya" "Niye sordun" "Aynı odada kalıyoruz sonuçta bilmek istedim" "Annem babam öldü ""Benim de "Benimkiler gözlerimin önünde öldürüldü. Kanları buraya bulaştı" dedim adeta son kelimeleri tükürür bir şekilde. Sonra artık yıkamaktan yara olmuş elimi gösterdim. Bana acıyan bir bakış attı. Sonra konuşmaya devam etti "Hiç akraban yok mu" "Var,bir dayım var, Gelip beni buradan alacak." "Benim de 2 dayım var ama 6 senedir gelmediler"sonra hızla konuyu değiştirdi. "Ben buradan ayrılmayı düşünmüyorum artık. 18 yaşımdan sonra da burada çalışacağım. Ya sen sen ne yapacaksın" "Tek istediğim şey o 2 şerefsize bana yaşattıkladının beterini yaşatmak" "Bence ailen bunu istemezdi,yani iki şerefsiz yüzünden hayatını karartmanı istemezdi" ""O iki şerefsizden intikamımı alırken hayatımı karartmayacağım aksine çok daha güzel bir hayatım olacak."dedim ağazımın içinden

Vanilla ailesiyle gittiği gemi tatilinde geçirdiği bir kaza sonucu komaya girer. Uyandığında ise bütün ailesini kaybettiğini öğrenir ve hafızasını kaybetmiştir. Hayatına giren Samuel ile hayatı değişir...

Aynı cephede değiller. Aynı kaderde olamazlar. Savaşın ortasında filizlenen bu bağ, Mausa ve Gujon`u kendileriyle yüzleşmeye zorladı. Seni Sevmek, İmkansız bir yakınlığın hikayesi

Canlı varlıkların aslında cansız varlıkları örnek aldığını biliyor muydunuz? Nasıl mı; bir çay bardağına cayını doldur, bi yudum al tadı biraz acı gelecek sonra bi kaşık şeker koy içine yine bi yudum al ,ımmmm yine istediğin lezzeti alamadın bu sefer karıştır bak o zaman ne de tatlı oluyor , işte tam da burada başlıyor herşey. bi an yaşarsın hayatım alt üst oldu dersin ,ama bazen hayatın altı üstünden daha güzeldir bunu farketmek için daha çok karıştırmak gerekmez mi sizce? Bi deneyin derim..

- Bir doktor ve bordo bereli bir askerin aşkı

KARANLIKTAKİ İNFAZ Bu şehirde adalet mahkeme salonlarında değil, gölgelerin içinde dağıtılır. Boran Emir Alkan… Adı fısıltıyla anılan, karanlığın içinden yükselen bir güç. Onun dünyasında merhamet zayıflıktır, sadakat ise kanla yazılır. Kurduğu düzen tek bir kelimeye dayanır: itaat. Mihra Deniz Esen… Geçmişi çalınmış, adı susturulmuş bir kadın. Hayatını elinden alan karanlıktan kurtarılmış olsa da, içindeki savaş hâlâ bitmemiştir. Güçlü görünür, ama kalbinin en derininde hâlâ zincirlerin izi vardır. Bir gece, bir karşılaşma. Bir bakış, bir meydan okuma. Boran’ın hükmettiği şehirde Mihra ya kurallara boyun eğecek… ya da o karanlığı değiştiren tek ışık olacak. Ama herkes şunu bilir: Karanlıkta verilen hüküm geri alınmaz. Aşk mı galip gelecek, yoksa kanla yazılmış yasalar mı?