Canlı varlıkların aslında cansız varlıkları örnek aldığını biliyor muydunuz? Nasıl mı; bir çay bardağına cayını doldur, bi yudum al tadı biraz acı gelecek sonra bi kaşık şeker koy içine yine bi yudum al ,ımmmm yine istediğin lezzeti alamadın bu sefer karıştır bak o zaman ne de tatlı oluyor , işte tam da burada başlıyor herşey. bi an yaşarsın hayatım alt üst oldu dersin ,ama bazen hayatın altı üstünden daha güzeldir bunu farketmek için daha çok karıştırmak gerekmez mi sizce? Bi deneyin derim..

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazıları… seni bulur. Mira, kelimelerle yaşayan bir kadındı. Kağan ise gölgelerle. Onu tanıdığında kaçmak istedi. Yanında kaldığında ise yavaş yavaş kayboldu. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, kontrolün nasıl sevgiye benzediğini, sessizliğin nasıl cezaya dönüştüğünü ve bir insanın nerede kırıldığını anlatan bir hikâye. Kağan sahiplenmiyor. Yönetiyor. Mira itaat etmiyor. Ama direnmenin de bir bedeli var. Kırılma Noktası, karanlığın fısıltıyla başladığı, gücün dokunmadan da can yakabildiği psikolojik bir dark romance. Bazı kırılmalar bağırarak olmaz. Bazıları seni sessizce ele geçirir.

“Ben deli değilim.” Efe Demir, intihar şüphesiyle bir seans odasına kapatıldığında herkes onun tehlikeli olduğunu düşünüyordu. Polis raporları, savcı dosyaları, tek bir cümlede birleşiyordu: toplum için risk. Gökçe Uras ise sadece sorular sorması gereken bir psikologdu. Ama bazı sorular cevap aramaz. Bazı çığlıklar bağırmaz. Bir seans, yarım kalan bir hikâyeyi uyandırdı. Yanlış anlaşılan bir yardım çağrısı, susturulmuş bir kız ve geri dönmek zorunda kalan bir adam… Bu hikâye delilikle ilgili değil. Geç kalınan anlarla ilgili. İnsanlar bazen ölmez. Sadece susturulur. Yorumlarınız benim için çook önemli💎

Bozkır geceleri sessiz değildir. Sadece sesini içine gömer. Toprak susar, evler susar, insanlar susar. Suskunluk birikir; çatlak duvarlarda, yarım kalmış cümlelerde, gözlerden kaçırılan bakışlarda. Bu hikâye, susturulmuş hayatların ortasında filizlenen bir sızıyla başlar. Bir evin içinde yankılanan eski bir öfke, bir okulun duvarlarına sinmiş yoksulluk, telinden pas akan bir saz… Ve bütün bunların arasında, sevilmeyi öğrenememiş insanların birbirine yanlış yerlerden dokunuşu. Bozkır burada sadece bir mekân değildir; kaderin ta kendisidir. İnsanları sertleştiren rüzgârı, geceyi uzatan ayazı, umutla alay eden sessizliğiyle… Sevgi bile burada ürkek yürür. Bir bakışın bedeli vardır, bir gülümseme cesaret ister. Bu sayfalarda aşk romantik değildir; yaralıdır. İyilik sessizdir, direniş içtendir. Ve herkes, kendi içindeki boşluğu bir başkasının suskunluğuyla doldurmaya çalışır. Çünkü bazı topraklarda insanlar hayatta kalır… Ama sevmeyi hep sonradan öğrenir.

Birçok acının gün yüzüne çıkışını anlatan bir intikam hikayesi.

Kan içmeyen bir vampir mi? Hafıza ile beslenen bir vampir... “Vampirin Saati”, insanların travmalarını silerek beslenen bir adamın hikâyesini anlatıyor. Silinen her anı, ömürden çalınmış bir parçadır. Acı kaybolur… ama zaman asla bedelsiz gitmez. Günün belirli saatlerinde hafızalar savunmasızdır. O saat geldiğinde, en derin yaralar ortaya çıkar. Bazıları unutmak için gelir. Bazıları gençleşir. Ama hepsi biraz daha erken ölür. Ta ki bir gün… Kendi zamanından bir saniye çalınana kadar. Türünün sonu olduğunu sanan adam, artık av mı… yoksa hedef mi?

On beş yıl önceden gelen bir hesaplaşma... Eva`nın ailesinin kilisede bir ayine kurban giderken o olanları çaresizce izlerken annesinin verdiği hançerle kurtulup oradaki üç adamı öldürmesi sonucunda hapishaneye girer ya da bilerek hapise girmesi mi sağlanmıştır... Hapishane de varlığı güç ve korku salan bir adamın onu izlediğini görür bu yüzü sanki önceden görmüştür ama bir türlü kim olduğunu çıkaramaz. Aslında bu ayin de görünenden fazlası vardır on beş yıl önce yapılan bir hata şimdi bütün ailenin yok olmasına sebep olmuştur. (Kurtarılmayı reddeden bir kadının, kontrol etmeyi seven bir adamla aynı kafese girmesinin hikâyesi.)

KARANLIKTAKİ İNFAZ Bu şehirde adalet mahkeme salonlarında değil, gölgelerin içinde dağıtılır. Boran Emir Alkan… Adı fısıltıyla anılan, karanlığın içinden yükselen bir güç. Onun dünyasında merhamet zayıflıktır, sadakat ise kanla yazılır. Kurduğu düzen tek bir kelimeye dayanır: itaat. Mihra Derin Eroğlu… Geçmişi çalınmış, adı susturulmuş bir kadın. Hayatını elinden alan karanlıktan kurtarılmış olsa da, içindeki savaş hâlâ bitmemiştir. Güçlü görünür, ama kalbinin en derininde hâlâ zincirlerin izi vardır. Bir gece, bir karşılaşma. Bir bakış, bir meydan okuma. Boran’ın hükmettiği şehirde Mihra ya kurallara boyun eğecek… ya da o karanlığı değiştiren tek ışık olacak. Ama herkes şunu bilir: Karanlıkta verilen hüküm geri alınmaz. Aşk mı galip gelecek, yoksa kanla yazılmış yasalar mı?

Travmalar suçtu. Bu travmaları yaşayanlar ve yaşatanlar ise suçlular. Evet, yaşayanlar da suçluydular. Çünkü onlar hastalıklıydı. Toplumun düzenini kirleten pis zihinlerdi. İyileşme şansları tabi ki de vardı ama ya iyileşmezlerse... Vera 17 yaşında bir genç kızdı. Hayatının baharı denilemezdi çünkü Sordvarn`da hayat yoktu. Kurallar, düzen ve itaat vardı. Bir de çok sağlıklı zihinler öyle değil mi?

Aynı cephede değiller. Aynı kaderde olamazlar. Savaşın ortasında filizlenen bu bağ, Mausa ve Gujon`u kendileriyle yüzleşmeye zorladı. Seni Sevmek, İmkansız bir yakınlığın hikayesi

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

Aşk bazen iyileştirmez. Bazen iz bırakır. Bazen yakar. Su, karanlıktan kaçtığını sanırken kendini daha derin bir gölgenin içinde buldu. Kilitli kapılar, izlenen adımlar ve cevapsız sorular... Her şey, geçmişin hâlâ nefes aldığını fısıldıyordu. Birinin gözleri hep üzerindeydi; ama bunun bir koruma mı yoksa bir av mı olduğunu ayırt etmek imkânsızdı. Noyan ise ateşten geriye kalan bir adamdı. Kaybettiklerinin küllerini sırtında taşıyor, dokunduğu her şeyi yanmaya mahkûm ediyordu. Su`ya yaklaştıkça, sınırlar siliniyor; tehlike ile arzu aynı çizgide buluşuyordu. Bazı insanlar yangından kurtulmaz. Bazılarıysa yangının ta kendisi olur. Ve bazı aşklar Sadece acıtır gibi sever..

Sınır hattı sessizlikle örtülüyken, küçük bir timin her hareketi hayati önem taşıyor. Üsteğmen Miran Yalçın ve askerî psikolog Parla Hilal Kaya, saha ve üs arasındaki ince çizgide hem düşmanla hem de kendi timleriyle yüzleşmek zorunda. Her bakış, her refleks, her duraksama kayda geçiyor. Sessiz Hat, askerî disiplin ile insan psikolojisinin kesiştiği noktada, güvenin, sadakatin ve sırların nasıl şekillendiğini anlatıyor. Ve bazen, geçmişte yaşananlar, en beklemediğin anda gün yüzüne çıkar.

"Geçmişin bıraktığı her İZ, bugünün boğazına dolanan bir HİSstir; ne kadar hızlı kaçarsan kaç, o sızı seni hep aynı yaşta yakalar."

Hayatın acısıyla mesleğine tutunan Eliska Petrova ve hayatını işine ve kızına adamış Arven Karahanlı; tesadüfler onları bir araya getirdiğinde, tutku ve sırlar her şeyi değiştirecek.

Anka, sekiz yaşında annesini gözlerinin önünde kaybetti. Tetiği çeken kişi ise bir yabancı değil, çocuk kalbine aşkı öğreten Doğu’ydu. O günden sonra hayat ikiye bölündü: Annesinden önce ve annesinden sonra. Yıllar geçti. Ülke değişti. İsimler büyüdü. Acı ise hiç küçülmedi. Şimdi Anka, insanların hayatını kurtaran bir doktor. Ama kendi içindeki yaraya dokunmaya hâlâ cesareti yok. Çünkü bazı yaralar iyileşmez — sadece kabuk bağlar. Fakat geçmiş gömülü kalmaz. Bir telefon, bir ses, tek bir an… ve Anka kendini tekrar o günün kan kokusunda bulur. Aşk mı daha güçlüdür, nefret mi? Affetmek mi daha zor, hatırlamak mı? Peki ya kalbin, katilini hâlâ tanıyorsa? Bu hikâyede masumiyet erken ölür. Aşk kirlenir. Ve bazı gerçekler, insanı yaşatmak için değil — parçalamak için vardır.

Mihra`nın bir soyadı yok. Çünkü ona bir kimlik değil, bir görev verildi. Yetimlerden kurulan, devlet dışı ve illegal bir örgütün içinde büyütüldü.Emir almayı, iz bırakmamayı, gerekirse öldürmeyi öğrendi. Hayatta kalmanın bedelinin duygular olduğunu çok erken yaşta anladı. Onun yeni görevi, yeraltı dünyasının en güçlü mafya liderlerinden biri olan Uras Tolga Karaçay`dı. Yaklaş. Sız. Çökert. Ama bazı hedefler yalnızca düşman değildir. Bazıları kalbin en savunmasız yerine kurulur. Uras, gücüyle korku salan bir adamdı. Güvene inanmayan, zaafa yer bırakmayan, karanlıkla barışık biri. Mihra ise onu yok etmek için gönderilen ateşti. İkisi de gerçeği bilmiyordu: Bu savaşta kazanan olmayacaktı. Emirler kan ister. Kalp itaat etmez. DİRENİTAT, düşmanlıktan aşka, itaatten isyana, karanlıktan ateşe uzanan bir hikâye. Ve bu hikâyede asıl soru şudur: Bir insan, kendisini yok etmekle görevli birine âşık olabilir mi? Kesit "Günahım sensin," dedi. Kelimeler dudaklarından dökülürken, içimdeki parmağı hareketini hızlandırdı, beni bir uçurumun kenarına doğru sürüklerken ruhumu da bedensel bir zevkle yaraladı. "Bütün günahlarımın toplamı, senin o yeşil gözlerinde saklı." ​Bedenim kontrolümden çıkıyordu. Sırtımı mermer duvara daha sert dayadım, tırnaklarımı onun ıslak omuzlarına geçirdim. "Ben senin hiçbir şeyin değilim," dedim, inleyerek. "Duyuyor musun? Hiçbir şeyin!" ​Uras başını hafifçe yana eğdi, dudakları dudaklarıma o kadar yakındı ki her kelimesi ağzımın içine dökülüyordu. "Öyle mi?" dedi, sesi bir vaat kadar karanlıktı. "Peki, bu bir tek parmağımın yanına yenilerini eklesem... Seni tamamen ele geçirip, bu soğuk mermerlerin üzerinde sana çığlık attıracak kadar zevk versem... O zaman ne olur? Yine hiçbir şeyin değilim diyebilir misin?" ​Gözlerinin içine baktım. Ölüm ve tutku aynı masada oturuyordu. "Ölümün olur," dedim, sesimdeki titreşimi öldürmeye çalışarak. "Eğer bunu yaparsan Uras, o çığlığın sonunda duyacağın son şey, kalbine sapladığım bıçağın sesi olur."

Lila, geçmişin gölgelerini ardında bıraktığını sanmıştı. Çilek’le Layla’nın sessizleştiği, hayatın yavaş yavaş normalleştiği o günler artık geride kalmıştı. Ta ki görünmeyen bir darbe her şeyi altüst edene kadar… Zihni yeniden parçalanmış, her köşesi bilinmeyen ve karanlık bir labirente dönüşmüştü. Kimi zaman tanıdık, kimi zaman tamamen yabancı yüzlerle karşılaşıyor; kendisini bile tanıyamadığı anlar yaşıyordu. Her gülüş, her bakış, hem korku hem de çaresizlik doluydu. Lila’nın içindeki fırtına, sadece onu değil, yanında olanları da sessizce sarsıyordu. Aras, sevdiği kadını yeniden kaybetmemek için mücadele ederken, geçmişin sessiz sırları birer birer gün yüzüne çıkacaktı. Ama bu kez her adım daha tehlikeli, her karar daha karmaşık ve acımasızdı. Zira Lila’nın zihninde açılan bu görünmeyen darbe, sadece onun değil, hayatlarındaki herkesin güvenini ve aşkını sınayacaktı. “Çilek Aşkı: Görünmeyen Darbe”, sizi aşkın, kaybolan benliklerin ve gizemli sırların iç içe geçtiği bir yolculuğa davet ediyor. Lila’nın karmaşık dünyasında kaybolmaya hazır mısınız?

Bazı günler vardır, sıradan görünür. Ne gökyüzü farklıdır ne de insanlar. Ama kader, en büyük hamlelerini sessiz anlarda yapar. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece. Bu, geçmişin gölgeleriyle yazılmış bir kaderin hikâyesi. Hiçbir başlangıç göründüğü kadar masum değildir. Ve bazen Karma hiç beklenmedik bir anda gerçekleşir...

Bir gece. Bir okul. Ve kızlar tuvaletinde yatan bir ceset. Seda, hayatında ilk kez korkunun bu kadar yakından baktığını fark ettiğinde artık çok geçti. Yanında, adını bile bilmediği bir çocuk vardı. O, masum olduğunu söylüyordu. Ama bu gece kim masumdu ki? Hayatının sonunu getirebilecek bir ihanetin ortasında kaldığını nasıl bilebilirdi ki. Susmak zorundaydı. Güvenmek zorundaydı. Ve hiç istemediği bir suçun tam ortasında kalmıştı. Umut, Barış, Kerem ve Seda bu yola nasıl olduğunu bilmeyerek de olsa bilerek çıkmışlardı ve sonunun ne olduklarına bile emin değillerdi. Cinayet, sırlar ve zorunlu bir ortaklık… Bu hikâyede asıl soru “kim öldürdü?” değil, “kime güvenebilirsin?”

BU HİKAYENİN BİR ÇOK KISMINDA RAHATSIZ EDİCİ İÇERİK BULUNMAKTADIR. "Teninde bir ilkbahar havası ama için kar kış. Gözlerin yorgun, ruhun darmadağın. Korkuyla baktığın bu yollar senin kaderin, bu gözler senin katilin." Bakışlarında bir kasvet, kehanet vardı. "Heja," dedi tenimi ürperten bir ses tonuyla. "Bu adam senin katilin."

Vanilla ailesiyle gittiği gemi tatilinde geçirdiği bir kaza sonucu komaya girer. Uyandığında ise bütün ailesini kaybettiğini öğrenir ve hafızasını kaybetmiştir. Hayatına giren Samuel ile hayatı değişir...

Küçücük yaşında izlemek zorunda kaldığı cinayet ve onda bırakılan bir emare.. Her gün bakmak zorunda kaldığı bir iz, peşini bırakmayan geçmişine ortak olan kabuslar ile beraberin de gelen hastalıklar. Biteceğini sandığı hayat onun şaşkınlık duygusuna son vermek istemişti sanki... "Kızım, Çelik ailesi senin doğum da karıştırılma ihtimalin üzerine geldiler. Senin onların kızları olabileceğini düşünüyorlar."

Zorla yapılmış bir evlilik. Yarım kalmış hayaller. Gizlenen gerçekler. Ve bir bedende yaşayan üç ayrı ruh... Peki, bu bedeni kim yönetecek? Her şey masum bir fal ile başladı. "Yakınında biri var," dedi falcı. "Tehlikeli… ama kalbini karıştıracak." O an sadece bir oyundu. Oysa bu oyun, hayatıma Lila’yı getirdi. Renkli, başına buyruk, meydan okuyan bir kadını… Ve sonra? Onu benden aldılar. Kopardılar. Sadece sevmek yetmiyormuş, bunu öğrendim. Ama falcı eksik söylemişti. Gerçekler çok daha karanlıktı. Çünkü ben… bir kadınla değil, üç kişiyle evlenmiştim. Bir çocuk, hayatın geçeklerinden haberi yok, Bir kadın şeytana fısıldayan, Ve biri... hâlâ kalbimde kalan, "Aras Amca, Poyraz Amca oyuncaklarımı aldı." O sesin sahibi, benim eşimdi. Artık kim olduğunu bilemediğim kadın... Çilek Aşkı, sadece bir aşk hikâyesi değil. Bir zihnin parçalanışı, bir adamın kendini affedemeyişi ve geçmişin karanlığından çıkmaya çalışan hayatların çarpıcı bir anlatısı.

Hayatım ölümlerle geçti ve bu ölümler hayatım için hep bir dönüm noktası oldu. Beklenmeyen ihanetler, zorlu bir yaşam mücadelesi. İnsan yaşarken kendini unutur mu? Ben unuttum. Bir daha da hatırlayamam sanmıştım. Taki o güne kadar... ARKADAŞLAR BU BENIM İLK KİTABIM DESTEK OLURSANIZ ÇOK SEVİNİRİM!!!🙃