Bizim hikayemiz kaosla başladı. O paralı bir asker ben bir hizmetçiyken onun alınabilecek en yüksek ünvanı alıp arşidük olması başarılarının ödülü olarakta gelinini seçmesi üzerine başladı. O odada benden daha güzel daha asil ve yetenekli leydiler varken o kirden yüzü gözükmeyen çalışmaktan elleri nasırlaşmış beni seçti gelini olarak. Ve hikaye böyle başladı ülkenin yüzyıl sonra ilk arşidükü ve arşidüşesi… Biri sefil bir hizmetçi biride paralı bir asker… Ama asıl hikaye ikisininde evlilikten kaçmaya çalışıp birbiriyle evlenmek zorunda kalması.

Küçüklükten beri ailesinden psikolojik ve fiziksel şiddet gören Asya`nın bir gece babası tarafından evden kovulmasi sonucu bir parka gitmesi. Gittiğinde babası kızına birşey gelmesinden değilde başına bela almamak için kızının peşinden gelmesi orda çıkan ikisi arasındaki kavgaya ise bir kişinin daha katılması bu kişi ise en başta ABD olmak üzere birçok ülkede aranan seri katil Ayaz Demir Algan olmasıdır.

"Aşk Olsun" "Aşk Mı Olsun?"

Küçük bir şehirde geçim sıkıntılı lakin huzurlu bir hayatı olan genç kızın babasının ölümünden sonra gerçekleri öğrenir. Aslında yıllarca yaşadığı bu hayatın sahte olduğunu öğrenir. Bu gerçekle başa çıkamaz ve gerçek ailesinin kim olduğunu sorgulamadan hayatına devam eder. Lakin gerçek ailesi onu bulana kadar. Babası büyük mafya adamlarından biri olan Bahri Soğukkan`dır. Ve yıllardır kızını arayan bu adam kızını bölge liderlerinin başı, yani kendi yerini vermekte kararlıdır.

“Arzu, kalabalığın içinde yalnız bir kızdı; yanında insanlar vardı ama hiç kimse ona gerçekten ait değildi. Hayatında ilk kez birine güvenmeye başladığında, karşısına beklenmedik bir çekim çıktı. Fakat güven, bazen en zor sınavlarla gelir. Aşk, sırlar ve seçimler arasında Arzu’nun hikâyesi, okuyanı derinden sarsacak bir yolculuğa davet ediyor.”

geçmişten yara izleri...

“Çul Çürüten”, yalnızlıkla büyüyen bir ruhun, ait olduğu yeri bulma mücadelesini anlatıyor. Karışan bebekler kurgusuyla merak uyandırırken; sevgi, aidiyet ve içsel dönüşüm temalarıyla kalplere dokunuyor.

Yıllarını ailesi sandığı ama aslında gerçek ailesinden koparılarak geçiren aşiret kızının sürükleyici hikayesi

Okuyun işte amk.

Annem bir mektuptu, babam ise o mektuba bakıp gerçeği kabul etmeyen bir kör. Bense o karanlıkta kendi ışığımı yontmuş bir çocuğum... Öykü 26 yaşında bir marangozdur. Kalbi nasır tutmuş, ruhu ise kimsesizliğin çeliğiyle dövülmüştü. Şimdi karşısında geç kalmış bir baba, koca bir yalanın mimarı ve onun ailesi duruyo. "Siz pürüsüz hayatlarınızda kusursuz olduğunuzu sandınız ama ben o pürüzün o kusurun ta kendisiyim. Sizin vicdanınız sadece mektuptan ibaret olabilir ama benim hayattım hergün ödenen bir bedeldi. Şimdi bir baba olarak değil geç kalmış bir yabancı olarak karşımdasın." "Ve ben yabancılar için asla kapımı yontmam..." Tiktok: nurunhikayeleri

Mevsim Atay,İstanbul`a yeni atanmış bir cumhuriyet savcısıydı ve geçmişiyle ilgili gereksiz olarak gördüğü ne varsa gömüp yeni bir sayfa açmıştı ya da o öyle zannediyordu.Geçmişinden bir parça olan Utkan Saraçoğlu`yla tekrardan karşılaşana dek. Kimsenin öğrenmemesi gereken 3 gerçek vardı. Bu üç gerçeğin peşine düşen kişilerden birisi aydınlık birisi de sonu olmayan o korkunç karanlıktı. O 3 gerçek kimin elinde parlayacaktı? "...Mevsim dikkatli bir insandı. O kadar incelemeye rağmen o fotoğrafta göremediği bazı detaylar vardı. Birincisi Serap`ın parmağındaki mavi kamelya çiçeği yüzüğü. İkinci detay ise fotoğraftaki Serkan`ın gözlerinin birinin kahverengi birinin mavi olmasıydı. Bir diğeri de Serkan`ın boynundaki gümüş pusula kolyesiydi. Bunların üçünü Mevsim daha önce görmüştü. Göremediği tek şey albümdeki ultrason fotoğraflarında iki minik hücrenin olmasıydı. Yaşama tutunmaya çalışan iki minik mucize..."

Her şey ufak bir hatayla başladı. Ufak hata birisinin on yedi yılını aldı. Ve bir gün aldığı bir telefonla tüm düzeni sarsıldı. Güneş, adı gibi hiçbir zaman parlak, canlı ya da sıcak olamamıştı. Renklerini küçükken soldurmuşlardı. Bu, Güneş`in kendisini bulma serüveni, ailesiyle bir olma hikayesidir.

YÜZBAŞI Asena ve Börü Timi

Bazı vedalar, sadece bir şehrin değişimi değil; bir çocukluğun sonudur. İstanbul’un kalabalık sokaklarında, aynı apartman boşluğuna yankılanan iki küçük çocuk sesiyle başladı her şey. Serhat on yaşındayken o kapıdan içeri girdiğinde, Zeynep’in dünyasına sadece bir komşu olarak değil, bir ağabey, bir koruyucu ve bir çocukluk anısı olarak yerleşmişti. Aralarındaki dört yaş, o zamanlar aşılması gereken büyük bir uçurum gibi görünse de; paylaşılan bayram şekerleri, okul dönüşü koşturmacaları ve annelerin demli çaylar eşliğindeki sohbetleri o uçurumu bir köprüye dönüştürmüştü. Ancak hayat, planlarını bizden bağımsız yapar. Serhat, on altı yaşının omuzlarındaki taze yükle Ankara’nın yolunu tuttuğunda; arkasında sadece gözü yaşlı bir aile değil, büyümesini henüz tamamlamamış bir çocukluk bıraktı. Tam on iki yıl. Zaman, en mahir heykeltıraştır; insanı yontar, değiştirir ve bazen en tanıdık gelen yüzü bile bir yabancıya dönüştürür. Şimdi, yıllar sonra aynı apartman dairesinin önünde, aynı mermer basamaklarda karşı karşıya gelen bu iki yabancı; aslında birbirlerinin hikayesinin en önemli başrol oyuncuları. Anneler hala aynı masada çaylarını yudumlarken, koridorda birbirine değen iki bakışın birbirini tanımaması, kalbin mi yoksa hafızanın mı bir oyunudur? Bu hikaye; büyümenin, değişmenin ve aslında hiç gitmemiş olan o çocukluk bağının, tozlu raflardan inme masalıdır. Bakalım zaman, unutturduğu bu iki yüzü yeniden birbirine hatırlatacak kadar cömert davranacak mı?

17 yıl boyunca şiddet gören Ada Yılmaz (Karakurt) yılar sonra gerçek ailesine ve abilerine kavuşması.

"Bozkırın ortasında doğan bir çocuk, hem ihanete hem adaletsizliğe meydan okuyacak. Sadece cesur olanlar onun hikâyesini anlayabilir".

"Reha, kendi adaletini ararken karanlık sokaklar ve etrafında ölümle örtülü sırlar... Peşinde saplantılı bir aşk, her adımı bir tehlike, her nefesi bir gizem. Kim kazanacak, kim kaybedecek?"

17 yaşında annesini kaybeden Arin kimsesiz kalması ile köylü ile evlendirilmesine karar verir. Ancak Diyarbakır`ın Ağalarından olan Hozan ağa kızın yaşlı birisi ile evlenmesini istemeyerek kızı oğluna ister.

" Mehmet ağa çık dışarı" şaşkınlıkla Araf a baktım yaptıklarına değişmesine şaşırmış anlam veremiyordum. "Aaraf noluyor neden getirdin bizi konağa bir şey desene susma yalvarıyorum sana" Ağlamaklı çıkan sesime lanet ettim gözlerim anında dolmuş akmayı bekliyordu sanki gözyaşlarım, " bu ne hadsizliktir böyle ne olmuştur Araf ağa" Dedem merdivenlerden indi babam peşinde ama abim etrafta yoktu, verdiği sözü tutmamış mıydı yoksa, dedem tam karşımızda durdu babam yanında, Sanki ben evden hiç kaçmadım ve hiç merak edilmedim öyle bir boş bakışı vardı içim acımıştı. Araf bana dönüp tekrardan bileğimi kavradı, gözlerimin içine nefretle bakıyordu, beni çekiştirip dedemin ayaklarının dibine savurdu, düşmenin verdiği acıyla hafif bir çığlık döküldü dudaklarımdan, " Size kızınızı getirdim. Kardeşimin namusuna karşılık kızınızın namusu" ses kulaklarımda yankılandı, Kalbim param parça oldu ruhuma sayısız cam parçaları battı sanki kanıyordu ruhum, abim yoksa bu doğru olamazdı hayır, Araf bana bunu yapmış olamazdı... Ayy çok heyecanlıyım aşklarım mükemmel bir kurgu ile karşınızdayım uzun zamandır yazmak istediğim berdel kitabını sonunda yazıyorum umarım çok seversiniz.. Not: kitapta argo küfür şiddet cinsellik mevtuttur kessinlikle normalleştirme değildir okuyanlar ona göre okusun lütfen .

Ben aile sevgisi görmemiş bir kızdım. Sadece mutlu bir aileye sahip olmak istemiştim. Bir gece gerçek ailemin çöp konteynerine atması sonucu istediğim aileye sahip olmuştum. Ama ya kardeşim. Ben Derin Arya Aksoy zorlukların arasından savcı olup bütün kadınların yarasına ilaç olmak hayaliyle çıktım

Bir gün çarpıştığı adam ve ansızın kapısına dayanan geçmiş, Ahunaz`ın hayatını nasıl değiştirecek? Prensesler gibi büyütülen Ahunaz`ı, o geçmişin karanlık kuyusunda neler bekliyor? Bana uzun uzun baktı. Gözlerinin içi hâlâ o bildik, tehlikeli gölgelerle doluydu. Sonra sesi alçaldı, ama vurgusu daha ağırdı: "Ahunaz... O masumiyetini, güzelliğini, kalbini... güzel olan neyin varsa, hepsini koparacaklar senden."

Ali ile Bahar çocukluk arkadaşıdır. Hayat şartları onları ayrı şehirlere sürüklese de bir birlerini yıllarca unutamadılar. Seneler sonra Ali`nin maddi durumunu düzeltip, okulunu bitirmesiyle, mesleğini yapmak için kendi memleketine dönmüştür. Bahar`ın şehrine. Yıllar sonra birbirlerini gördüklerinde, Bahar, güzel alımlı bir genç kız, aynı zamanda hafız` e ve öğretmen olmuş, Ali ise, duruşu, efendiliği ile çizgisinden hiç bir şey kaybetmemiştir. aksine yıllar ona gözle görülebilecek şekilde olgunluk ve tüm genç kızların hayali olan dürüstlük, bir o kadar da inkar edilemeyecek kadar aura vermiştir. Aynı zamanda Ünlü bir cerrah olmuştur. Ali bu şehre ayak bastığı andan itibaren başlar bitmek bilmeyen imtihanları, sınavları. İkisi de bilmiyordu, belki aralarında mahşerde milada erecek bir sevda belki göz göze gelmeleri bile yasak olan bir sevdaya düşeceklerdi. Ve onları bu zorluklara iten iki kişi vardı... Bir de, bir birlerine yıllar önce dillerinden dökülen... ( Abimsin / Kardeşimsin ) cümlesi. Bazen sonunu düşünmeden kalbimizi kendimiz mühürleriz oysa ki.

Ailesinin izinden gidip asker olan kız. Önder edindiği adam gibi asker olan adam. Onların hayatı... Kitaba, hem buradan, hem wattpad üzerinden ulaşabilirsiniz. WhatsApp kanalıma ve instagram hesabıma bekliyorum. Hesap isimleri; andromedayolu

Sevdiğim birine onu sevdiğimi söyleyemeden ölecek olma düşüncesi beni kapana kısılmış gibi hissettireceğinden hislerimi kendime saklamaz söylerdim. Sanırım o yüzden ağzımdan çıkanları kulağım duyduktan bir süre sonra idrak edebilmiştim. Dur durak bilmeden rezil oluyordum resmen. "Merih ne yaşansın istiyorsun? Heyecandan bayılayım mı kollarında? Çok sevmekten öldü diyecekler sonra hakkımda." Ben söylediklerimin şokuyla bir karış açık ağzımla ona bakarken bu sefer durmadı. Eğilip alt dudağımı iki dudağının arasına alıp içine çekerken bütün vücudum elektrik akımına kapılmış gibi ardı ardına titremeye başladı. Sıcak dudakları heyecandan kuruyan dudaklarımı sırayla içine çeke çeke öperken olayı kavramam uzun sürdüğünden ufacık ısırıp ona karşılık vermem gerektiğini hatırlattı bana. Dudaklarım sözsüz emriyle harekete geçti, üst dudağını onun bana yaptığı gibi dudaklarımın arasına hapsedip öptüm. İstediği karşılığı alan Merih`in dudakları dudaklarımın üzerinde arsız bir gülümsemeyle gerildi. Farkında olmadan kıkırdadım. Sarhoş gibi hissediyordum. Beynimin içinde gri bir sis bulutu vardı ve zevkle beni ele geçirmiş gibiydi. Kasıklarımda toplanan şehveti görmezden gelmek eziyet gibiyken bacaklarımı dizlerimden kırıp kendime doğru çekerek birbirine bastırdım. Hareketimi hisseden Merih ağzımın içine doğru öpüşmemizi kesmeden inledi. Onu deli gibi istediğimin farkına varmış mıydı?

Bir insan hafıza kaybı yaşadıktan sonra bazı insanlar değişebilir mi?