"Onun hayatının bağlı olduğu pamuk ipliğinin diğer ucunda da benim hayatım bağlıydı, ben onsuz ölürdüm." Karam dört ay sonra komadan uyandığında ve gözlerini açtığında kendini ormanın kalbinde bir kulenin içinde bulur ve yanında da eşi olduğunu iddia eden ve onu her şeyden çok seven Yasemin vardır. Karam tüm bu süreç boyunca kendisi ile ilgilenen ve her gece başında bekleyen bu kadının gerçekten eşi olup olmadığına inanmakta zorlanır ve her şeyi sorgulamaya başlar ama zaman içinde bu gizemli ve efsunlu kadının büyüsüne kapılır. Sadece birkaç bölüm okuyun ve yorum bırakın pişman olmayacaksınız.

"Ne saçmalıyorsun lan sen? Ne saçmalıyorsun?!" Egemen`in aniden patlayan sesi, odadaki tüm havayı bir anda tüketti. Öfkeyle karışık şok dalgası üzerime doğru gelirken, yavaş bir adımla geriye kaçtım. Kalbimin göğüs kafesimi döven sesini duyabiliyordum. Nefesimi tuttum, gözlerimi kırpmaktan bile korkarak sadece onu izledim. Sesim boğazıma batan cam kırıkları arasından sıyrılır gibi çaresiz çıktı. "Egemen, ciddiyim. Lütfen bana inan... Yoksa gerçekten iyi şeyler yaşanmayacak." Söylediklerim bir çekiç gibi zihnine inmiş olmalıydı. Egemen delirmenin eşiğindeymiş gibi ellerini saçlarının arasına geçirdi, köklerini koparmak istercesine sıktı. Sabır dilenir gibi başını gökyüzüne kaldırdığında, boynundaki damarların gerildiğini gördüm. Yeniden bana döndüğünde, o her zaman yıkılmaz duran gözlerinde ilk kez bariz bir korku gördüm. "Yani sen..." diye mırıldandı. Sesi titriyordu. Boğazındaki düğümü yutkunarak çözmeye çalıştı ve o derin yeşil gözlerini,  mavi gözlerime dikti. "Bizim... senin okuduğun bir kitaptaki karakterler olduğumuzu mu söylüyorsun?" Gözlerimden akan bir damla yaşla birlikte, başımı yavaşça aşağı yukarı salladım. Dudaklarımı birbirine bastırdım, konuşursam hıçkırıklara boğulmaktan korkuyordum. Egemen inanmak istemezcesine devam etti. "Ve sen... gerçek hayatında öldün, sonra da bizim dünyamızda mı doğdun?" Ufaktan bir öfke patlaması ya da beni tamamen delirmekle suçlamasından korka korka, başımı yine onaylar anlamda salladım. Kaybolmuş gibi çaresizce gözlerimin içine baktı. Dudaklarından dökülen cümle, bana inamaktan başka çaresinin olmadığını gösteren bir veryansındı.. *** Takvimler 2027 yılının Eylül ayını gösterirken Efsun, hayallerini süsleyen üniversiteye doğru annesiyle birlikte heyecanlı bir yolculuğa çıkmıştı. Ancak o feci araba kazası, hayatın tüm neşesini bir saniyede kopardı ve Efsun kendi dünyasında gözlerini sonsuza dek yumdu. Ölüm onun için bir son olabilirdi ama akılalmaz bir başlangıca dönüştü. Efsun bambaşka bir evrende, hiç bilmediği bir bedende yeniden nefes almaya başladı. İşin en ürkütücü yanı ise uyandığı hayatın yabancısı olmamasıydı. Burası, kazadan hemen önce arabada okuduğu ve annesine dalga geçerek anlattığı, 2017 yılından kalma klişe bir Wattpad kitabının tam ortasıydı. Üstelik Efsun bu hikayenin masum kızı değil, herkesin nefret ettiği o acımasız baş kötü karakterdi. Zihnini zorlayan bu doğaüstü gerçeği idrak etmek ne kadar imkansız gelse de Efsun artık acı gerçeği biliyordu. O, okuduğu kitaba reenkarne olmuştu. Fakat ortada çözülmesi gereken devasa bir kördüğüm vardı. Efsun bu hikayeyi sadece belli bir yere kadar okumuştu ve geleceğin satırlarında ne yazdığını bilmiyordu. İçindeki vicdan orijinal Çisem’in o bencil rolünü oynamasına izin vermeyince, attığı her farklı adımla kitabın yazılı kaderini altüst etmeye başladı. Sayfalar yırtılıyor, cümleler baştan yazılıyor ve bildiği o klişe kurgu adım adım yıkılıyordu. Bu hikayedeki kötü kız artık sadece can yakan bir düşman değil, tüm evrenin dengesini elinde tutan bir anahtardı. Bu kitap Çisem ile başlayıp Efsun ile bitecekti. Kaderin sayfaları yeniden açılırken, kuralları artık sadece Efsun koyacaktı.

*Dini bir hikâye değildir... KÖZDE KAHVE Bir trafik kazası... Yarım kalan hayaller... Ve geride kalan tek bir hayat. Dilara, en büyük kaybının ardından yalnızca acısıyla yaşamayı değil; yeniden nefes almayı, yeniden umut etmeyi ve en önemlisi kendini yeniden tanımayı öğrenmek zorundadır. Ege`nin küçük ve sakin bir kasabasından başlayan bu yolculuk, onu Endülüs`ün taş sokaklarına, El Hamra Sarayı`nın asırlık avlularına kadar götürür. Attığı her adımda geçmişiyle yüzleşirken, hayatın bazen en büyük cevapları, hiç beklenmeyen yolculuklarda verdiğini keşfeder. Közde Kahve, kaybın ardından yeniden ayağa kalkmanın, insanın kendi kalbine yaptığı en uzun yolculuğun ve umudun en beklenmedik anda filizlenişinin hikâyesidir. Çünkü bazen insan, çıktığı yolculukta yeni bir hayat aramaz. Yolun sonunda yeniden kendisini bulur. Tüm Hakları Saklıdır. Kopyalanamaz, alıntı yapılamaz, değiştirilemez. Bu tür durumlarda gerekli hukuki yollara başvurulacaktır.

Bazı anılar vardır. Ne kadar zaman geçerse geçsin insanın içinde yaşamaya devam ederler. Daren Arın’ın hayatı da arkadaşları, ailesi, yarım kalmış bir aşk ve henüz farkında olmadığı bazı kırgınlıklarla ilerliyordu. Ta ki sıradan başlaması gereken bir gün, hayatını ikiye bölen o ana kadar… Sonrasında zaman onun için durdu. Ama dünya durmadı. İnsanlar değişti. Bazı bağlar koptu. Bazı insanlar bekledi. Bazılarıysa çoktan gitmişti. Daren geri döndüğünde ise geçmiş hâlâ onunlaydı. Ya da öyle olduğunu sanıyordu. Çünkü hatırladığı her şey doğru olmak zorunda değildi. Sevdiğini sandığı insanlar, nefret ettiğini düşündüğü anılar ve hiç yaşanmamış gibi görünen bazı acılar arasında Daren’in zihni ona kendi gerçeğini anlatmaya başlamıştı. Peki insan, kendi hatıralarına güvenemiyorsa gerçeği nereden bulabilirdi? Belki de bazı hikâyelerde asıl mesele geçmişi hatırlamak değil… Hangisinin gerçekten yaşandığını bulmaktır.

Cezaevlerinin arasındaki köstebek yuvası, İdil’in şüphesiyle çalışmaya başladı. İdil, duyduğu hikâyeden sonra İlay’a gelen mektupların artmasını beklemişti. Bir gece herkes uyurken İlay’ın çantasındaki mektupları alıp şüphesini gerçek kılacak bir şeyler aramaya başlamıştı, ne aradığını kedisi bile bilmiyordu. Tek öğrendiği şey Tayfun’un adı olmuştu. Sabahında herkes bir köşede kahvaltısını ederken yatağında titrek bir bedenle öylece dalıp gitmiş olan İlay’ın yanına gitti. “İlay, yine mi kâbus gördün?” İlay soruya karşılık sadece kafasını sallamıştı. “Bir şey sorabilir miyim?” İdil, kızın bu haline o kadar alışmıştı ki artık normal karşılıyordu. İlay’ın tekrar kafasını sallamasıyla, “Annenin adı ne?” demişti. İlay duruşunu ve bakışı hiç bozmadan boşluğa bakıyordu. İdil cevap gelmeyeceğini anlamışçasına başını sallayıp yataktan kalkarken İlay konuştu, “Aylin,” tek bir cevap, İdil’in kafasındaki bütün soru işaretlerini doldurmuştu. “Gözlerin, onlar çok güzel,” dedi İdil gülümseyerek, “Onlar,” dedi İlay, daldığı boşluktan gözünü ayırmayarak. “Sadece bende var ve bundan hiç hoşlanmıyorum…” sesinin akışı ve kısıklığı çok yavaş hareket ediyordu. Konuşan İlay değil de yerine gelmiş öylesine bir ruhtu, “Böyle düşünme, o gözlere sahip birini tanıyorum.” İdil, İlay’ın saçlarını okşamış ve yanından ayrılmıştı. O an’a kadar İlay, İdil için öylesine sessiz sakin, hukuk okuyan bir kızdı. Ta ki hikâyesini duyana kadar, daha sonra da kendisine kızdı, ‘o gözleri nasıl unuturum’ dedi kendi kendine. Geç olmuştu ama anlamıştı. Levent’in 22 yıldır kayıp olan kızı İlay Nehir, bir yıldır yanı başındaydı, İlay, kehribar rengi gözlerini babasından almıştı.

Lalin Karaca, kendi hayatını kurmaya çalışan bir mimardı. Ta ki bir gün, kendi hayatının bir başkasının kurtuluş planına dönüştüğünü öğrenene kadar. Aras Demir… Bir zamanlar gökyüzüne hükmeden bir pilottu. Şimdi ise kendi bedenine, kendi geçmişine ve suskunluğuna mahkûm. Onları bir araya getiren şey ne aşk ne de tesadüf. Sadece çıkar, zorunluluk ve kaçınılmaz bir kader. Aynı evde, aynı soyadıyla, ama birbirine tamamen yabancı yaşayan iki insan… Biri bu evliliğe zorla getirildi. Diğeri zaten çoktan hayattan vazgeçmişti. Ve kader… ikisini de en zayıf yerlerinden yakaladı. Bu bir kurtuluş hikâyesi değil. Bu, kırılmış iki hayatın birbirine çarparken çıkardığı sessizliğin hikâyesi. Çünkü bazen kader, insanları birine yaklaştırmazdı… sadece sonsuza kadar kapalı olan umut kapılarının ardında kaçamayacakları kadar yakın bırakırdı. ...

Mutlu sonlar diyarı

Gecenin o anki sessizliği sana adeta kulaklarını dolduran bir su gibi doluyor ve gürültü gibi geliyor. Motorun üstünde bir sağdaki bir soldaki arabayı sollayarak hızla ilerliyorsun. Kafanı dindirmeye çalıştığın şeyler kafanı daha çok kurcalıyor ve BAM!

Bazen bir düş, sonsuz bir düşüşün başlangıcıdır.

Ilk kitabım o yüzden yazım hataları ola bilir şimdiden özür dilerim

KİTAP AÇIKLAMASI (HİKAYE ÖZETİ) Her şey fazla kusursuzdu. Ta ki o kapı altı kez yüzlerine kapanana kadar... Eda ve Ali, otuzlu yaşlarının baharında, dışarıdan bakan herkesin imrenerek izlediği huzurlu bir çiftti. Bir sabah, ailelerini ziyaret etmek üzere neşeyle yola çıkmaya karar verdiler. Ancak o gün, adını koyamadıkları bir güç onları durdurmak için çırpınıyordu. Evden her çıkışlarında bir şeyi unutup geri döndüler; tam altı kez o kapıdan girip çıktılar ama uyarılardan sızan tekinsizliği "unutkanlık" deyip geçtiler. Yolda patlayan lastikler, akılalmaz bir şekilde deliren araç göstergeleri ve gizemli bir ustanın "Gitme, yolun devamı tekin değil!" diyen son ikazı bile kibirlerini yenmeye yetmedi. Ve o feci kaza kaçınılmaz oldu... Ali karanlık uçurumda can verirken, Eda üç ay sürecek zifiri bir komanın kollarına bırakıldı. Üç ay sonra gözlerini açan Eda için asıl kâbus yeni başlıyordu. Çünkü onları o gün evde tutmaya çalışan merhametli güç, uyarıları çiğnendiği için artık öfkeli, acımasız ve cezalandırıcı bir canavara dönüşmüştü. Akıl hastanesi odalarından boş evin koridorlarına, aynaların içinden sessiz çığlıklara kadar uzanan bu doğaüstü satrançta Eda’nın tek bir kuralı vardı: Ailesini korumak için sonsuza kadar susmak. Peki ya senin bu okuduğun, sadece bir hikaye mi? Yoksa elleri kolları yatağa bağlı bir kadının, zihnindeki gölgeyle birlikte yazdığı kanlı bir günlük mü? "Arkana bakma. Aynaya güvenme. Ve sakın uyarılara kulak tıkama... Çünkü yeni yolcular için otobandaki o fren sesleri hâlâ kesilmedi."

Şu anlık bir açıklama yok

Alıntı😘😘😘 Kapıdan gelen en ufak sesle irkildik. Yağız anında ayağa kalktı, beni arkasına aldı. “Işığı kapat,” dedi fısıltıyla. Kalbim kulaklarımda atıyordu ama dediğini yaptım. Karanlıkta nefesini hissedebiliyordum. “Korkuyor musun?” diye sordu. “Hayır,” dedim. Yalan söylediğimi ikimiz de biliyorduk. Bir adım daha yaklaştı. Eğer biraz daha hareket ederse... Dudakları çok yakındı. “Ben buradayken sana bir şey olmayacak,” dedi. Sesinde bir söz vardı. Tutulması gereken bir söz. O an fark ettim; asıl tehlike kapının arkasında değil… ona bu kadar güvenmeye başlamamdı.

O konuşmadı. Kimse sormadı. Çünkü burada herkes susar töreler konuşur.. Bir berdel... Bir sakat ağa… Ve ölü bir ev gibi duran konağın içindeki sırları dökmeye gelen bir gelin.. Mirina, Gelin olmadı, bu hak ona sunulmadı.. Ama o evin duvarlarına sinen adamın acısını fark etti. Fark edilmeyen bir adam vardı orada. Bir zamanlar at üstünde göğe selam çakan, şimdi tekerlekli sandalyesinde göğe bakan bir adam. Kader onları zorla birleştirdi.. Ama Mirina dermandı, sessizce geldi. Adam suskundu ama bir tek ona konuştu. Ve berdel bir aşka yenildi. Bu, bir aşk hikâyesinden öte… Bu, acının, sırların, çabanın ve daha nicesinin hikayesi... Bir kadının sadece tek başına her şeye yetebileceğinin, bir adamın her koşulda arkasında olacağının hikayesi.. Azad Boran & Mirina ~

Bir kaza geçirdikten sonra son yıllarını hatırlamayan İdil, herkesin anlattığına göre aşkından kör olduğu adamı ve en yakın arkadaşıyla arasının nasıl bozulduğunu dahi hatırlamamaktadır. Söylenenler vardır, görünenler vardır... bir de gerçeğin gölgesinde kalanlar. İnsanların söylediklerine mi yoksa gerçekte ne olduğuna mı inanacağı konusunda sürekli bir tereddüt içindedir. Hafızasının eksik parçaları, ona her adımda şüpheyle yaklaşmayı öğretmiştir. Sarp, onun için bir gizem gibi kalırken, İdil, gerçekleri ararken kendi içindeki yaraları da sarmaya çalışır. Aşk, suçluluk ve sırlarla örülü bu hikâyede İdil, geçmişini ararken en çok da kalbine güvenip güvenemeyeceğini sorgulayacaktır.

"Sırların ortaya çıkma gibi bir huyu vardı, zamanı geldiğinde birinin hayatına girer zamanı geldiğinde ise canını acıta acıta çıkardı. Benim sırrım ise sadece benim değil, ikimizin de canını yakmıştı. Ve ben sadece benim canımın yanmasını isterdim..."

Karşıdan karşıya geçerken bir arabanın size çarptığını ve adamın başınıza bela olduğunu düşünebiliyor musunuz? Gerçekten kulağa saçma geliyor.

Bir dilek hakkım olsaydı o gün ölmeyi dilerdim...

Sizlerde iz bırakacak olan bir dut reçelide olabilir aşkta..

Elif Asaf`ını kaybetmişti, hemde bir uçak kazasıyla. Onun gidişiyle hayatı durdu. Ruhunun rengi siyaha büründü. Fakat yıllar sonra karşısında tekrar kocasını görünce bir rüya sandı. Sımsıkı o rüyaya tutundu. Taki bütün gerçekler omzuna çökerken o rüyadan uyanmak zorunda kaldı.

Çocukken oynadığımız, güldüğümüz anıların sadece bir anı olup geçtiğini söyleseydiniz keşke... Geçmişe dönüp daha fazlası olmak için elimden geleni yapardım... (Kitabımızın konusu kesinlikle bana aittir bütün haklarım saklıdır! Keyifli okumalar)

Kitap konusu: Derin Alpınar, yeni aldığı arabayla işe geç kalmamak için acele ederken lüks bir spor arabaya çarpar. Araba, başarılı ve soğuk görünümlü bir CEO olan Deniz Ulusoy’a aittir. Olay yerinde Deniz polis çağırmak ister, fakat Derin’in endişeli ve çaresiz hali onu başka bir çözüm sunmaya iter: “Borcunu şirketimde asistanım olarak çalışarak ödeyebilirsin.” Derin mecburen kabul eder ve Deniz’in yanında çalışmaya başlar. Başta ikisi de birbirinden rahatsız olsa da, zamanla aralarında tuhaf bir çekim oluşur. Ancak Deniz, arabayı servise verdiğini Derin’e söylemez; Derin hâlâ borcu var sanarak şirkette çalışmaya devam eder. Bu gerçeği ise Deniz’in düşmanı ortaya çıkarır. Derin, kendisini kandırılmış hisseder ve Deniz’le büyük bir tartışma yaşayarak şirketten ayrılır. Deniz, Derin’e gerçekten âşık olduğunu fark ettiğinde ise onu kaybetmemek için her şeyi göze alır. Bu aşk; karşılıklı inat, tutku, güven ve büyük yüzleşmelerle dolu bir sınavdan geçecektir… Kitap sesli kitap olmuştur, dinlemek isteyenler YouTube`de "kitap fısıltıları" kanalından dinleyebilir. Sağlıcakla kalın.👋🏻

Burçin ve Engin karakterlerimiz bir tiyatro salonundadır. O facia akşamın üzerinden günlerin geçtiği anlaşılır. Burçin her zaman olduğu gibi açık, bir o kadar absürt davranışlar sergilemektedir. Engin ilk kez yalnız başına bir yerlere gitmemenin ne demek olduğunu daha iyi anlar.

"Derin bir nefes alarak yüzüne baktım son kez. Kapalı gözlerinden öptüm. Kabloların bağlı olduğu göğsüne yaslandım. Yaralarla dolu olan kollarıyla sardı beni. Saçlarımdan öptü. Kulağına fısıldadım tekrar, beni hissetsin diye. Hissederdi. O beni hissederdi, tanırdı." ¤ Saatler geçiyordu, o kapılar iki yana açılmıyordu, gözyaşları durmuyor, hıçkırıklar kesilmiyordu. Genç kızı iki arkadaşı zor bela kaldırıp dışarı çıkardı ama ayakta duramıyordu ki o. Dermanı kalmamıştı. Yavaş ve derince bir nefes aldı, sanki anlamıştı. Yaslandığı duvarda kayarak yere düştü, bir çığlık kopardı. Canı yanıyordu, nasıl kopmayacaktı o çığlık? Canı gidiyordu. Annesi sustu, bahçedekiler sustu, ağlayanların gözyaşları dindi. Nefesler tutuldu. Çünkü son nefes verilmişti. Ameliyathaneden tiz bir makine sesi yükseldi. Sanki dünya sustu. Herkes durdu. Zaman durdu. Genç adamın kalbi durmuştu. Genç adam, son nefesini, sevdiği kadının çığlığı ile vermişti. ¤ Tüm hakları saklıdır

Motorcu çocuk Doruk ve Derin adındaki kızın abisi kazaya karışır fakat sonrasında tekrar beklenmeyen bir yerde karşılaşacaklardır.