Tek isteği; bebeğiyle sakin bir hayat kurmak olan bir kız, bebeğinin babasının eli kanlı bir mafya olduğunu öğrenir.

Hayatınız altı üstünden daha güzel olabiliyormuş. Yıkıldıkça daha da sağlam zeminlerde kurulan bir hayat. Yaşamamak için bazen öldürmek gerekirdi. Öldürmek için ise ölmek gerekir. Şimdi anlıyorum, bir yanımda bencilce sevdiğim adam bir yanımda canımdan çok sevdiğim miniğim uyurken her şey anlam kazanıyor. Bu gece ölen tek şey benim içimde ki o umutsuzluk olucaktı. Taa ki camda gördüğüm o yüze kadar öyle olucak sanmıştım. Şimdi ise bir silah sevdiğim adamla miniğim arasındaydı. Seçim yap der gibiydi. Yine seçim yap!

Akşam güneşi avluyu altın rengine boyarken, taşlar üzerinde hafif bir rüzgâr esiyordu. Şehsuvar, iki katlı konaklarının geniş avlusunda yürüyordu. Elinde eski bir kitap vardı, ama gözleri uzaklara dalmıştı. Gözlerindeki derinlik, artık sadece meraklı bir genç kızın değil, çevresinde sözünün dinlendiği, aklı ve zekâsıyla saygı kazanan bir kadının bakışıydı. Arslan, kırsaldaki evinden dönmüştü. Atını bağladıktan sonra avluya girdi. Mavi gözleri, Şehsuvar’ın bal rengi gözleriyle buluştu. Aralarında bir sessizlik vardı; bu sessizlik, yılların birikimi değil, yılların ortak anlayışı ve güveniyle oluşmuş bağın sessizliğiydi. “Akşam rüzgârı serin,” dedi Arslan, ağır ve ölçülü sesiyle. Şehsuvar gülümsedi; gülüşünde artık sadece gençlik heyecanı yoktu, hem zekâsını hem duygusunu yansıtan bir denge vardı. “Serin… ama güzel. Kitaplarımı okuyacak zaman bırakıyor bana,” diye yanıtladı. Arslan bir adım yaklaştı, gözleri Şehsuvar’ın gözlerinde gezindi. “Biliyor musun,” dedi, “senin bu bakışın beni hem düşündürüyor hem de cesaretlendiriyor.” Şehsuvar hafifçe başını eğdi. “Sen de öyle, Arslan… Herkesin yapamadığını yapıyorsun. Gizli projelerin, stratejilerin… benim asla cesaret edemeyeceğim şeyler.” Arslan dudaklarını kıpırdattı, hafifçe bıyığını düzeltti. “Belki de… biz birbirimizi bu yüzden tamamlıyoruz.” O an, avluda gölgeler uzarken, iki kişi sadece birbirine bakmıyordu; geleceklerini, çevrelerini ve hayatlarını birlikte inşa edeceklerini hissediyorlardı. Uzaklarda çocukların sesi geliyordu. Aniden bir gümbürtü koptu; dışarıdan bağırışmalar ve çığlıklar duyuldu. İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı. “Arslan… neler oluyor?” Şehsuvar nefes nefese sordu. Arslan’ın gözlerinde öfke belirdi. “Bodruma inip saklan, Şehsuvar! Hemen! Ben gelene kadar oradan ayrılma. Sana öğrettiklerimi unutma sakın!” Şehsuvar, kocasının dediğini yaptı; kalbi hızla çarpıyordu. Bodruma indi, kapıyı sessizce kapattı ve nefesini kontrol etmeye çalıştı. Avluda Arslan’nın sesi ve dışarıdaki kargaşa birbirine karışıyordu; ama o biliyordu ki, şimdi sadece beklemek ve güvenmek gerekiyordu.

"Vesvâs: Son Yok" adlı kitabımdaki Zühre karakterinin hikayesidir. (Kan gömleğine yapışmıştı. Titreyen parmaklarımla kumaşın düğmelerini yırtarken, bir anlığına gözlerini açtı. Bakışı, ölümün bile geri çekileceği türdendi. “Dokunma!” dedi, sesi boğuk ama kesin. Sanki her hece bıçak sırtındaydı. “Yaran kötü.” dedim. “Eğer—” “Elini çek!” Bir an bile tereddüt etmeden söyledi. Ama ben çektim mi? Hayır. Diğer eliyle beni itti. Geriye doğru sendeledim düşmemek adına... Tam o anda gözüm, yırtılan gömleğin altından görünen tenine kaydı.Dövmeyle kaplı gövdesinden sanki nereye bakacağımı biliyormuşum gibi göğsündeki dövmeye takıldı gözlerim... Karanlık tenine kazınmış bir yılan… Ve o yılanın dişlerinin hemen altına kazınmış, kanla yazılmış gibi duran bir kelime: MÂRAN.) Herşey köyde, tek odalı bir evde o zamanlar bir çok yaşıtımın hayalini bile kurmaktan çekindiği üniversite hayatına atılımım ile başlamıştı... Fakat işler hiçte istediğim gibi gitmemişti. Okumak uğruna bir çok zorluktan geçtiğim, yıllardır hayalini kurduğum ve nihayetinde okumak için gittiğim o büyük şehirde, insan tacirlerinin eline düşeceğimi bilemezdim? Bu da yetmezmiş gibi dünyanın bir diğer tarafında, koca bir şehri esir almış eli kanlı çete üyelerinin bir taht uğruna yaptıkları güç yarışlarının içine düşeceğimi de bilemezdim? Brezilya... ` Çıkış Yok ` denilen labirenti andıran bu sokaklardan çıkmanın tek bir yolu vardı. En güçlüyü bulmak ve onu yönetmek... Söylendiği kadar kolay olmayacaktı. Bulduğum gizemli kitap ve beraberinde yaptığım büyü ile ödemem gereken bir bedel olduğunu geç farketmiştim. Başıma iyi şeyler gelmemişti. Bana hiç acımamışlardı. Kimseye acımamıştım... Öldürdüğüm insanlar ve uğruma öldürülenler... Ben Zühre... O kadının deyişiyle ansızın gökyüzünde belirip tüm dengeleri alt üst edecek; Kanlı Yıldız.

Asker konulu bir kitaptır, kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünüdür. Ruh, insanın dipsiz bir kuyusudur. Sen ruhunda dolaştığını sanırsın ama onun ne kadar derin olduğunun hiçbir zaman farkına varamazsın. Ta ki biri çıkıp orayı talan edene kadar. "Yanacaksınız, yakacaklar. Canınızın acımasını önemsemeyecekler." Parmaklarına sarılı urganı sertçe gerdi. Parmak boğumları giderek beyazlaşırken gözleri, alev topuna dönüşmüştü. "Nefesinizi kesecekler." İki farklı asker; Asena Eyşan Boduroğlu ve Mete Mert Çakır. Birbirlerinden haberi olmadan aynı göreve atanırsa en fazla ne olabilir ki? "Bugün bir tehdit mektubu aldım MMÇ`den gelmiş." *Tüm hakları saklıdır.*

Ateş ateşi yakar mı? İhanet her yerden uzanırken yolun sonu ya ölüm ya da öldürmek! Ateşin rengi Mora döndüğünde açılacak sırlar be kadar ölüm saçar?

🔥Bir Ateşe Tutulmak🔥 Sınırdaki bir köy Köyün hanım ağası Bir başkaldırı Fırtınada kendine yer edinmiş birisi o🌪️ Bükülmez boynu bir annesine karşı naif🫀 Bir asker.🍂 Bir Ateşe Tutulduğunun farkında değil. Mecburi bir evlilik. Kim için ne için?

Şehir uyanırken bir düzen sessizce sarsıldı. Yekta Kara artık yok. Ne bir çığlık duyuldu, ne de bir çatışma yaşandı. Her şey bir an kadar hızlı, bir gölge kadar sessizdi. Arkasından gelinen tek bir hamle ve yarım kalan bir hayat... Şimdi geriye sadece boş bir koltuk kaldı. Soğuk. Sessiz. Bekleyen. O koltuk artık sadece bir makam değil, gücün ve ihanetin merkezinde duran bir sınav. Kan bağı mı kazanacak, yoksa daha güçlü olan mı öne çıkacak? Çünkü bu masada soyadı yetmez. Zayıf olan tutunamaz.Hata yapan ayakta kalamaz. Taht bir varis bekliyor. Ama o koltuğa oturan kişi yalnızca lider olmayacak, dengeleri değiştirecek. Ve herkes biliyor... Hiçbir şey eskisi gibi kalmayacak.

O rakı gibi bir adamdı ben ise şarap gibi bir kadındım. Ve rakı gibi bir adama şarap gibi bir kadın yakışırdı. 🍷 Dudakları hafifçe yanlara kıvrılarak bana tatminkar bir bakış atarken arka tarafta duran içki bölümüne ilerlemiş ve sol tarafta duran şaraplardan birini almıştı. Hemen yan rafta duran bardakların içinden aldığı kadehe şarabı koyarak kadehi önüme iktirdiğinde kaşları çatma sırası bana gelmişti. Gözlerini bana dikmiş adama bakarak beni duyması için biraz yüksek sesle konuştum. "Ben şarap sevmem." Kurduğum cümleden sonra tek kaşını kaldıran barmen, tezgaha biraz yaslanarak yüzünü yüzüme yaklaştırdığında yutkunmadan edemedim. Elini uzatarak tezgahın altından çıkardığı rakı bardağı dikkatimi çekerken şaşırmadan edemedim. Daha önce bir barda rakı içen kimseyi görmemiştim.Elindeki rakı bardağını önümde içi şarap dolu kadehe vurarak dudaklarına götürürken tek bir cümle kurmuştu. "Şarap gibi kadınlara şarap içmek yakışır." Gülümsedim ve o gözlerimin içine bakarak rakısından bir yudum alırken cevap verdim. "Rakı gibi adamlara rakı içmenin yakıştığı gibi mi?" Öylece bana bakmaya başladığında bu sefer tezgaha doğru eğilen ben olmuştum. Şimdi rakı kokan nefesi yüzüme vuracak kadar yakındı yüzlerimiz. "Ben bir de şöyle bir rivayet duydum barmen bey, ne kadar doğru bilmem ama. Demişler ki; rakı gibi adamlara şarap gibi kadınlar yakışırmış. Söyle bakalım var mı bu cümlenin aslı astarı." "Cümle güzelmiş şarap, ama cevabı bende yok."

Karşımda gördüğüm görüntü bir adamın alnının ortasındaki delikten akan kanla son nefesini vermesiydi. Korku bütün ruhumu sarmalarken iki elimle kapattığım ağzımla geriye adım atmaya başladım. Hiç olmasını istemeyeceğim şey gerçekleşti ve arkamda çarptığım bir cisim ile ortama sesin yankılanmasına sebep oldum. Bütün vücudum titremenin akımına kapılmışken yerde ölü bir şekilde yatan adamı vuran büyük cüsseli katil elindeki silahı yavaşça indirerek omzunun üstünde başını çevirip bana baktı. “Gözlerinde bir şey vardı. Onun gözleri ölümün ta kendisiydi.” *** Bir an önce buradan gitmem gerektiğini yukarıda gördüğüm gerçekler ile çok iyi anlamıştım. Adamın itibarının ne kadar büyük ve her şeye sahip olacak kuvvette olduğunu müdüre verdiğim görüntülerin o adama iletilmesi ile görmüştüm. Otoparkın sürgülü kapısından adımımı attığım anda kolumdan tutulup bir anda kenara çekilmemle çığırmama fırsat olmadan ağzım kapatılmıştı. Karşımdaki camdan yansıyan görüntüye baktığımda arkamda dağ gibi çağlayan cüssedeki adam ile ölümün beni çağırdığını anladım. “Korkma, ölüm çiçeği. Ölümün şimdi değil” dedi kulağıma doğru fısıldayarak. 03.02.2026 ÇOK YAKINDA SİZLERLE. (KİTABIMIN İSMİ, KONUSU, AKIŞI TAMAMEN BANA AİTTİR. ÇALINMASI, KOPYALANMASI HALİNDE HİÇ DÜŞÜNMEDEN YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR)

“Seni Öldürmeyeceğim”... “Öldürteceğim” Bir İtalyan Mafyası ve Adli Psikoloji mezunu olan, iki kişi`yi düşünün. İşkence dolu bir macera, bir serüven. Alessio D`Angelo, 32 yaşında geleceğin varisidir, fakat hayatında beklemediği bir olay gerçekleşti ; Efsun Sarca, Adli psikoloji mezunu olan, hayatı bütün insanlar gibi düzgün geçen bir kadındı. Fakat O Güne Kadar... Babasının Acı`sımı? Yoksa Geleceğin Yaşamı`mı? Alessio D`Angelo, geçmişini mi yıkacak yoksa geleceğini mi kuracak? *** Kül Saatinde Doğanlar ; size hiç beklemediğiniz bir macera yaşatacak! Kitabın Tüm Hakları Bana Aittir. Çalınması veya kopyalanması dahilinde adlı işlem başlatılır.

Diyarbakır`da bir gece, en büyük ağalardan birinin evinden bir kız kaçar. Bu kaçış, yalnızca iki insanın değil, bir kasabanın kaderini de yerinden oynatır. Sabah olduğunda kapılar kapanır, bakışlar sertleşir ve herkes aynı sorunun cevabını arar: Bu leke nasıl temizlenecektir ? Töre, suskunluğu sevmez. Kaçışın ardından arayış başlar; sokaklar, yollar, tanıdık evler izlenir. Arananlar kadar arayanlar da sınanır. Çünkü bu topraklarda kardeşlik, aşkla; ağalık ise merhametle sınanmaz. Meclisin gölgesinde, kanın mı yoksa daha ağır bir bedelin mi konuşulacağına karar verilmesi gerekir. Bu hikâyede görünmeyen bir akıl vardır. Adı fısıltılarda dolaşır, yüzü ortaya çıkmaz. Kaçışın yönünü belirleyen de, kaderin iplerini sessizce çeken de odur. Onun varlığı, hükmü daha karmaşık, vicdanı daha yaralı kılar. İki aile, tek bir gecenin bedelini taşımak zorunda kalır. Aşk susturulur, kadınlar kaderin ortasında bırakılır, erkekler geri dönüşü olmayan kararlarla yüzleşir. Kimse masum değildir; çünkü töre, suçlu aramaz, yalnızca denge ister. HÜKÜM, kaçmanın cesaret sayılmadığı, affın zayıflık kabul edildiği bir coğrafyada; kan, suskunluk ve mecburiyet arasında sıkışan hayatları anlatır. Bazı hikâyelerde ölüm kurtuluştur, asıl ceza ise yaşamaya devam etmektir.

Atlas herkes tarafından tanınana ve her yerde saygı duyulan bir gençtir ailesini gözdesi olan atlas ın hayatı 2022 yılının şubat ayının 6 günü nı değiştirecek bir olay olur bu olay bağzıları için yıkım ama bağzı kişiler için sevinçti

Türk Hava Kuvvetlerinde Olan Kadın Ve Türk Kara Kuvvetlerinde Olan Adamın Hikâyesi... "Havadan gelen nefes karaya vurmasaydı, Çiçek toprağa kavuşmazdı. Çiçek oksijen bulması için toprağa karışması gerekirdi. Ve Hava ve Kara Birleşirdi. Toprak ve Çiçek Buluşurdu. Bu ne demekti? Bu Tam olarak şu demekti. Bir Makine, Bir İnsan Tek Vücut Olduğunda Yeryüzü Ve Gökyüzü Birleşir Bir Savaşçı Doğar."

"En kanlı savaşlar cephede değil, zihinde verilir. Ve bir imparatorluk, tek bir kurşun bile sıkılmadan; sadece bir bakışla devrilir." Adı, yaşamak için muhtaç olunan o "Nefes" olsa da; Ruhu, insanı içten içe çürüten o tatlı zehir: "Nefs". Öyle bir illüzyon ki; Yeteneği kartları saklamak değil, günahları arzularla maskelemek. Gözlerinin içine baktığınızda size cenneti vaat eden, ama ruhunuzu çaldıktan sonra sizi cehennemin en şık locasına oturtan bir yansıma. Herkesin kendi karanlığını gördüğü, herkesin sahip çıkmaya çalıştığı ama kimsenin tutamadığı bir duman. İradeleri kıran, kralları soytarıya çeviren o yasak elma. Ancak her illüzyonun, hileyi gören bir seyircisi vardır. Herkesin o büyüleyici günaha tapıp diz çöktüğü masada; Şeytanla pazarlık yapmayan, o pazarlığı satın alan bir Güç. Biri ateşi harlayan, diğeri o ateşin ortasında yanmadan yürüyen iki tehlikeli ruh. Onlar birbirinin düşmanı değil. Onlar birbirinin sığınağı hiç değil. Bu hikâye, iradesine yenilenlerin değil; Kendi kıyametinin karşısına geçip sigarasını yakanların hikâyesi. Oyun başladı. Ve masada tek bir kural var: Kendi "Nefs"ine yenilen, ruhundan eksilir. 🎲 KUMAR | İLLÜZYON | SESSİZ LÜKS | DARK ROMANCE

Ölmekten korkan ama bunu yapmak zorunda hisseden herkese...

Yaramaz ikizler ve başlarına aldıkları bela

Karanlığın ortasında, herkesin korkuyla sustuğu yerde o kahkahasıyla yükseliyordu. Bir deli kadar umursamaz, bir mafya kadar acımasızdı. Düşmanlarının aklına bile gelmeyen oyunları kuruyor, zekâsıyla herkesi bir hamlede dize getiriyordu. Deliliğiyle alay edenler, onun gölgesinde kaybolup gitmişti. Çünkü o, kurşunların konuştuğu dünyada aklıyla hükmeden tek adamdı.Ve bütün bu kaosun içinde, karşısına bir kadın çıktı.O kadın ya onun sonu olcaktı, yada yeniden varoluşu.. Bu adam ressam değildi ama ilk defa çizdiği gözler bir kadının ona bıraktığı hatıraydı. Bir ressam size aşık ise sonsuza dek yaşarsınız ta ki sadece sizin gözlerinize sadık kalana dek...

Adana’nın sert ve sadık Karakaya Mahallesi, yasa dışı işlerle tanınan Demirciler Mahallesi ile karşı karşıya. Ramo Karakaya, güçlü, zeki ve soğukkanlı bir lider olarak mahalleyi korumakta kararlıdır. Başlangıçta hedefi sadece Adana’yı yasa dışı maddelerden korumaktır. Ancak Demirciler’in lideri Kara, Ramo’nun kız kardeşi Belinay’ı kandırarak kaçırır ve babasını öldürür. Bu ihanet, Ramo’nun içindeki öfkeyi ateşler. Yanında çocukluk arkadaşları Matrix (zeki hacker) ve Baran (öfkeyle hareket eden savaşçı) ile birlikte Ramo, mahalleyi ve sevdiklerini korumak için acımasız bir intikam yoluna girer. Kara ve kuzeni Agit’in planlarına karşı hem strateji hem de güç kullanarak mücadele eder. Belinay’ın masumiyeti ve Boran’ın ikizi olarak değişimi, hikâyeye duygusal derinlik katar. Karakaya Mahallesi halkı Ramo’ya sadık, Demirciler ise acımasız ve para hırsıyla hareket etmektedir. Hikâye, ihanet, intikam, aile bağları ve büyük çatışmalarla dolu bir aksiyon-gerilim serüvenine dönüşür

Kaybolmuş sırların gölgesinde bir kadın, geçmişin zincirleriyle yüzleşir. Aile bağları, ihanet ve güvenin ince çizgisinde sınanır. Kayıplar ve öfke arasında savrulan bir yolculuk başlar. Gizemli bağlantılar ve beklenmedik bir çekim, yaraları iyileştirecek, hayatın dengesini değiştirecek bir aşka dönüşür. Ve bir kadının içindeki cesaret, hem geçmişi hem de geleceği şekillendirir.

Yüzbaşı Ömrüm Kırlangıç, yıllarını görevine adamış bir subaydır. Zorlu geçmişi, katı disiplini ve güçlü duruşuyla tanınır. Ancak beklemediği bir emirle her şey değişir: Yeni bir tim kuracak ve istemediği biriyle yan yana çalışacaktır. Görevler tehlikelidir. İhanet yakındadır. Geçmişin acıları ise her an yüzeye çıkmak üzeredir. SAVAŞIN KÜLLERİ, bir timin kurulma sürecini, verilen mücadeleleri ve karakterlerin iç dünyasını sade ama derin bir dille anlatıyor. Aksiyonla dramın, görevle duygunun iç içe geçtiği bu hikâyede; sadakat, kayıp, cesaret ve bağlar yeniden tanımlanıyor.

Lidya... küçükken babasını öldüren adam silahı eline tutuşturup kaçtığında kafasına koymuştu intikamını. Güç için öldürdü, şimdi de intikam için öldürecekti. "Canının yandığını kimseye gösterme, yoksa senin canını yandığı yerden yakarlar."

( Zühre karakterinin hayat hikayesini anlatan ikinci kitabım "Mâran: Çıkış Yok" ) İki eli cebinde bana doğru yavaş yavaş adımlarken,kısık gözlerini bir an bile benden ayırmıyordu. "Ne yaptın bana?" dedi. Sorduğu sorunun verdiği panikle derin bir nefes verdim buz gibi havaya.Eli kolu bu kadar uzun olamazdı değil mi? Birisi birşey mi söylemişti ? Kendimi silkeleyip, kaçırdığım gözlerimi ona diktim.Hoşuna gitmiş olacak ki yüzünde bir sırıtış peyda oldu. Kesinlikle eğleniyordu. "Benim bu işle hiçbir alakam yok, herşey Semanın halt yemesi, bu deli saçması işe bulasmayalım dedim ama dinlemedi beni ve-" sözümü kesen adımlaması , önümde son bulurken bedenini benim ile aramda bir mesafe kalmaksızın bana yaklaştırdı ardında eğilip yüzünü yüzümle hizaladı. O anda gidip gelen otoyıkamanın ışığı pes edercesine hepten kesildi. Üzerimize yağan küçük cam parcaları ile kesilmekten ziyade patladığını anlamam zaman almadı. ` Hıh ` korkudan ağzımdan dökülen nidayla istemsiz olarak Doğana doğru çekildim.Aradaki mesafe tamamen kapanmış ve bedenlerimiz birbirine değer vaziyetteydi.Ben etrafımdaki olağanüstü durumlara bakınırken ne yaptığımın farkında bile değildim. Panik dalgası içimde dahada büyürken, karanlığın içindeki o bir çift göz, istifini hiç bozmadan geç kalmış konuşmayı yaptı. " Ne yaptıysan" düzeltmek adına tekrarlayıp " Ne yaptıysanız, işe yaradı. Sözünde durdun. O gün istemediğim herşeyin bugün kölesiyim küçük Vesvâs!"

Bordo Bereli cesur bir askerin ve başarılı bir doktorun hikâyesi... "Halide sana deli gibi aşık!" En yakın arkadaşım, sevdiğim adama sırrımızı söylerken, duvarın dibinde gizlice onları izliyordum. Tüm bedenim heyecan ve korkuyla titriyordu, Ali Deniz`in insanın içini üşüten sesini duyduğumda kalbim buz tutmuştu. "Şimdi git o arkadaşına söyle! Bin tane kalbim olsa birini bile ona vermem!"

0530**- Kızım benimle kafa bulma. Kaç yaşındasın sen 12 mi? Defne-100 yaşındayım var mı bi diyeceğin? 530**-Ya sabır. -slm *kitap sadece aşkı anlatmıyor. Defne`nin maceralarını konu alıyor. Sadece anonim ile konuşmaları olmayacak yani*