Biz mücadeleyi bırakmazsak,hayat bırakır mıydı?

İlk deneyimimdir Saygı çerçevesindeki tüm yorumlara açığım. ‘’ arkadaşların haklı bir süredir bu kamptayım su ana dek güvenlikle alakalı bir sorun çıkmadı ve kolun gerçekten müdahale istiyor ‘’sözlerimi fazla takmadı tam itiraz edecekken tekrar konuştum ‘’ hadi ama sadece 4 dakika ver bana elim hem hızlı hem de hafifdir saymaya başla istersen’’ dedim bir yandan masadaki cerrahi eldivenlere uzandım’’ 1 sn geçerse kalkar gidersin bende seni durdurmam olurmu’’ şimdi o beni süzmeye başladı gözleri önce saçlarımda sonra gözlerimde takılı kaldı ‘’ başla istersen süren geçiyor’’ dedi .

Birbirlerini tanımak… belki de her şeyin başlangıcıdır.

"Birbirimizi kurtaramadığımız her anda biraz daha öldürdük." Psikiyatrist Mihra Aksa Erguvan, mesleğine tutkuyla bağlı, sakin ve kontrollü bir kadındır. Ancak üç aydır seanslarına düzenli olarak gelen genç danışanı Kübra Yılmaz, bir sabah ormanın derinliklerinde cansız bulunur. Bu ölüm, sadece bir vakayı değil, Mihra`nın hayatındaki en kırılgan dengeleri de paramparça eder. Olayın başına atanan Savcı Vural Sipahi, doğruların peşinde inatla yürüyen bir adamdır. Adalet onun için bir inançtır. Fakat bu dava, onu geçmişin tozlu sayfalarına, çocukluğunun karanlık sokaklarına sürükleyecektir. Çünkü kader, yıllar önce yolları ayrılan iki insanı; Mihra ve Vural`ı yeniden karşı karşıya getirir.

1999’un o uğursuz sabahında deprem sadece binaları yıkmadı… henüz birkaç günlük olan bir bebeği de ailesinden kopardı. Yıllar geçti. Ece, o depremde hayatta kalmış bir bebek olduğunu bilmeden başka bir aileyle büyüdü. Ta ki bir gün… karşısına üç yabancı çıkıp şu cümleyi kurana kadar: “Sen bizim kardeşimizsin.” Ece o an evlatlık olduğunu öğrendi. Ve yıllardır ait sandığı hayatı, bir anda tuzla buz oldu. Ama işin tuhaf yanı şu: o gün sadece bir gerçek ortaya çıkmadı… bir hikâye başladı. Çünkü ece’nin kalbinde en çok yer kaplayan kişi olan çocukluk arkadaşı rüya da bu ailenin içine dâhil oldu. Ve birbirine kan bağıyla değil, kalple bağlanmış iki kız kardeşe dönüştü. Şimdi bu evde: ▫️ geçmişin yasını tutan ama geleceğe tutunan bir rüya, ▫️ “Aşk`la işim olmaz” diyen bir çağrı, ▫️ yıllar sonra ilk kez kalbi atmaya başlayan bir ece, ▫️ ve kalbini asla kapatamamış bir tarık var. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu: > bir kayboluşun nasıl bir aileye dönüşmesinin, kalpten kalbe uzanan yolların nasıl bir ömürlük iyileşmeye dönüşmesinin hikâyesi. “Bazen bir deprem sadece binaları değil… senin sandığın hayatı da yıkar. Ama bazı yıkıntıların altında, yepyeni bir aile doğar.”

Yağmur`un hayatı bir günde altüst olduğunda bu saatten sonra yapması gerekenlere karar vermek onun için kolay olmadı. Hayatında yeni bir düzen kurması gerekiyordu. Bunu yaparken sakladığı sırrı kimse öğrenmemeliydi. Yağmur için artık seçenekler değil tek bir seçenek vardı. Bir çok insanın hayatı ona bağlıyken, hayallerini bir kenara bırakarak kaderin onun için sunduğu hayatı yaşayacaktı. ‎7 ‎Nisan ‎2021 `de yazılmaya başlandı. Tüm Hakları Saklıdır.

Alara`nın bütün acılarını, geçmişini arkasında bırakıp Almanya`ya gitmesiyle başlıyor hikayesi. Alara orda kendi şirketini kurar ve hayatına orda devam edip bir daha Türkiye`ye gitmemeyi düşünürken, babasının rahatsızlanması planlarını mafetmişti. Babasının rahatsızlanma sebebi ile Türkiye`ye giderek geçmişteki acılarını, arkasında bıraktığı kişiler ile yüzleşmek zorunda kalmıştır. Babasının ortağının oğlu ile şirketin başına geçip, babası iyileşisiye kadar kalacağını düşünmektedir.

Beklenmedik ihanet Beklenmedik teklif Yeni kişiler ve yeni hayatlar?

acı bir geçmişi olan güven problemi yaşayan hayatı öğrenmeye çalışan bir grup genç

Dorian Russo duygulara güvenmez. Livia`ya güvenir. Ancak dünyada güven, sevgiden daha tehlikelidir. Tehditler yaklaşırken herkes sessizdir. Bazıları ise fazla sessiz. Ve bazen bir insan, Doğruları anladığında çok geçtir...

Confionza şirketinin grubuna gelen bir görev belkide o gruptaki üyelerin geçmişinden kalan yaraları kanatıcak ve canlarını yeniden acıtacaktı.

Kapı açıldığı an içeriden ağlama seslerine eşlik olarak “Git.” dediğini duydum. Ona duyduğum özlem benim sandığım kadar değilmiş. Daha fazlasıymış. Sesini duyunca anladım. “Benim. Yiğit. Gelebilir miyim?” dediğimde bana bakmadı. Şapkamı indirdim. Ağlamasının şiddeti azalır gibi oldu. Yavaşça kafasını kaldırdı. Yutkundum. Gözlerini görünce derin bir nefes aldım. Merhaba, çocukluk özlemim. İçeriye girdim. Hızlı hızlı nefes alıp vermesi beni ne kadar korkutsa da şu an konuşarak rahatlatabilirdim sadece onu. Duvarın en köşesine, benden en uzak yere gitti. Korkuyordu benden. “Melek,” dedim tereddütle. Neden yabancı gibi bakıyorsun bana? Diz çöktüm. O adam, ben küçükken bana vurduğu zaman, ben yerde olduğum zaman ayakta dururdu ve bana çok büyük, çok güçlü gelirdi. Ve ben o zaman daha çok korkardım. Onun da böyle korkmasını istemiyordum. Özellikle de benden. Hızlı hızlı nefes almaya devam ederken bir yandan yüzünü sildi bir yandan da iç çekti. Bende derin bir nefes aldım. “Tanımıyor gibi bakıyorsun bana?” dediğimde “Tanımıyorum.” diyerek bir darbe vurdu çiçek kız. “Hiç mi?” dedim bir umut. Kaşlarım kalktı. Kafasını salladı. “Çocukken…” dediğimde gözlerini yumdu. Kafasını salladı itiraz eder bir şekilde. “Çocukluğumu hatırlamıyorum.” dedi. Yutkundum. “Kimse kıramaz sanırsın ama bazen en sevdiğine kırılırsın.” demişti bir komutanım.

Bir insan kaç kere ölebilirdi? Veya her ölümünde illa toprağa mı gömülmeliydi? İçinde yaşanılan hayatlar insanı çürütmez miydi? “Ben hayata zaten yenik başlamış,bir kızdım.Kim değiştirebilirdi ki bu gerçeği.” Hira.

“Sana bir kez sorucam. Uğradığın ihanetin bedelini nasıl ödeteceksin”

(+) Güven ayağına bağlanan en büyük yüktü, Laureline güvendiği herkesten darbe yemişti. Peki onu ölümden kurtaran adama güvenebilir miydi? Ama güven insanı öldüren en büyük şeydi...

Silah... Mermi... Ve bir oyun... Tehlikeli bir oyun... Ölümün oyun, silahların ise oyuncak olduğu bir dünya. Umursamaz ebeveynler ile dolu bir dünya. Birbirlerini öldürmeyi oyun sanan çocuklar. Şirketlerle iş birliği yapan hükümet, Halkını korumak için mücadele veren bir devlet... Bir insan başına en fazla ne kadar bela açabilir? Bir insan tehlikenin kalbine en fazla ne kadar inebilir? Küçüklük hatanızın bedelini büyüyünce ödemek ne kadar adil? Can alan bir oyunu görmezden gelen ailelerin suskunluğu, kendi çocukları canlarından olana kadardı. İnsan kötü bir şeyin ucu ona dokunmadığı sürece görmezden gelir ve susar. Onların suskunluğu onlarca çocuğun canına mâl oldu.

Aybüke üniversiteyi bitirip hemşire olmuştur.Aybüke geçmişini unutmaya çalışarak yaşamına devam etmeye çalışırken bir gün hastaneye yarasına pansuman yaptırmaya gelen Yaman,Aybüke`nin unutamadığı ve hala sevdiği eski sevgilisidir.Yaman`da Aybüke ile geçirdiği ayrı zamanların suçlusu olarak kendini görmektedir ve Aybükeyi görünce onu hala sevdiğini fark eder. Yaman her ne kadar Aybüke ile eskisi gibi olmayı istese de bir yandan da Aybükeyi karanlık geçmişine çekmek istememektedir. Aybüke`de ise bazen gururu aşkının önüne geçer ve artık ikisininde bir karar vermesi gerekir.

Ayana Ve Arif`in kardeşleri için verdikleri bedellerde birbirlerine olan küçüklük özlemi. Diğer berdeller gibi bir kitap değil öncelikle şiddet kaos yok arkadaşımın isteği üzerine yazdım umarım beğenirsiniz iyi okumalar

Belki de hayatının en beklenmedik döneminde girmişti Selin’in hayatına. Anıl, onun dünyasına öyle bir anda dahil olmuştu ki, doğru ile yanlışı ayırt etmek neredeyse imkânsız hale geliyordu. Bir hukuk öğrencisi olan Selin ile, aksiyonu yanında taşıyan polis Anıl… İki farklı dünya, tek bir şehire olan bağımlılık. Hayatının en olmadık döneminde gelen aksiyon ve Selin.

Henüz olacaklardan habersiz gerçek aşkı bulduğuna inanan bir kız.

Ve bir gün, artık sormamayı öğrendim. Sevilmemeyi kabullenmek en büyük yenilgiydi belki de. Ama başka çarem yoktu. Benim için babamın sevgisi, hiç açılmamış bir kapının ardında kalmış bir masaldı.

Leyla Güven 19 yaşında liseyi bitirmiş üniversiteye geçmiş hayalleri olan bir kızdı. Annesi ve babasının ısrarı ile babasının kuzeninin yani Salih Amca denilen adamın yanına tatile gideceksin diyerek gönderilir. Leyla uçaktan indikten sonra aslında Salih Amca diye bildiği kişinin o olmadığını öğrenir. Ve her şey böyle başlar..

Mira, mavi gözleri ve kahve saçlarıyla sıradan bir genç kız gibi görünse de kalbini bir yasak aşka kaptırmıştır. Kuzey’in çekici ama tehlikeli varlığıyla ve Efe’nin içten hisleri arasında sıkışıp kalan Mira, arkadaşları ve ailesiyle çevrili hayatında duygularını gizlemeye çalışır. Gölgeler ve zincirler gibi görünmez engeller, kalplerini birbirine çekse de onları bir araya getirmeye izin vermez. Yasak aşk, kıskançlık ve içsel çatışmalarla dolu bu hikâye, gençliğin tutkulu, dramatik ve çarpıcı dünyasını gözler önüne seriyor.

"Unutmayacağım, dedi küçük kız o gün büyük bir söz verdiğini fark etmeyerek. Sözünü tutamadı..." Bir olay sonucu hafızasını kaybeden Lavinya, ve düşmanı Aren Aksel. Başlarına neler geleceklerinden habersiz, Aren, kendini Lavinya`ya tekrar hatırlatmaya çalışırken kendilerini hiç istemedikleri bir olayın içinde bulurlar. Kader, ağlarını yavaşça örmeye başlar. Kimin kime ihanet edeceği belirsiz bu yolda sadece birbirlerine güvenirlerse ancak bu kabustan kurtulabilirler.

Onun gerçeği sandığımdı. Benim ise en büyük yanılgım.” Bora’nın hayatı, tekerlekli sandalyesinden ibaret değildi. Asıl felç olan, ruhuydu. Ve bunu gizlemek için herkese bir yalan sattı. İnandırıcı bir yalan. Yaralı bir adam maskesi… Ama hiçbir maske sonsuza kadar durmaz, biri gelip dokunana kadar. Efil, güvenmeyi unutmuş bir kadındı. Geçmişi sırlarla örülü, sessiz çığlıklarla doluydu. Ama Bora’yla tanıştığında, geçmişi artık geçmiş kalmadı. Aşk mıydı bu? Birbirine tutunmaya çalışan iki kırık ruhun oyunu mu? Yoksa sadece… Gerçek gibi görünen bir yalan mıydı her şey? Bu hikâyede herkesin bir sırrı var. Ama bazı sırlar…