Bir günlük ömrü olur derlerdi kelebek için belki kelebeğin ömrü bu sefer daha uzundur kim bilir ?

Gidenler hakkında çok şey söylendi. Bu kitap, kalanlar için yazıldı. Bir aşk bittikten sonra geriye kalan boşluk, bazen kelimelerden daha ağırdır. “Ben Kaldım”, ayrılığın ardından gelen sessizliği, adı konmamış özlemi ve içte biriken kırgınlığı anlatıyor. Burada kimse geri çağrılmıyor. Kimse suçlanmıyor. Sadece yaşananın izi sürülüyor. Bu bir vedanın değil, sonrasının kitabı.

“İmkanım olsaydı, seni sonsuza dek severdim.” Yalnızca masallarda yazılmış bir aşk hikâyesi… 🌊🐚🌁 ⚓️🛥️🪢 *** Tek kitaplık bir romandır. Bölümler haftalık gelmektedir. 🌊⚓️🦋🌺 Romantik/ Dram **Bu kitabın hiçbir kurum kuruluş ve/veya kişi ya da yer ile alakası yoktur. Tamamen hayal ürünüdür. Herhangi bir benzerlik veya aynı olma durumu yalnızca tesadüften ibarettir. **KİTABIN HAKLARI TARAFIMA AİTTİR.

Hiç kimse göründüğü kişi değildir. İyi kalpli görünmek bazen bir karakter özelliği değil, ustaca seçilmiş bir maskedir. Kimileri şefkatin ardına gizler öfkesini. Kimileri sessizliğinin içine gömer suçluluğunu. Kimileri ise önce kendisini inandırır söylediği yalanlara. Peki, sen bir insanın gerçekten kim olduğunu anlayabilir misin? Bazı insanlar sana zarar vermez. Sadece bekler. Gözlerinin içine bakar. Gülümser. Konuşur. Dinler. Ve sen, güvende olduğunu sanırsın. Leyal de öyle sandı. Fakat hayatına giren sekiz öğretmenin her biri, geçmişlerinden taşıdıkları görünmez yüklerle, bastırılmış korkularla ve saklanmış gerçeklerle yaşamaktadır. Ve Leyal, onlarda bir şeylerin yanlış olduğunu hissetmeye başlar. Çünkü bazı gerçekler saklanmaz. Sadece doğru zamanı bekler. Ve gerçekler öğrenildiğinde, insan artık eskisi gibi düşünemez. Çünkü en büyük savaş, insanın kendi zihninde başlar. Bu kitap, maskelerin ardındaki kırılgan zihinleri, inkâr edilen gerçekleri ve insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesinin bedelini anlatıyor.

Bir yazgı iki hayat masum kadın acımasız adam ve yine ezilan kadın böbürlenen adam

Gençliği vermiş bir kadın, sadece sabrının sonuna gelmişti. Geride bıraktıklarına döndüğünde elini uzatmaya cesareti olmayan adam, hasretle kalmıştı. Aylin~ Tamer ( Buraki isim, olay ve zaman tamamen hayal ürünüdür.)

Yarım Kalan Sigara isimli kitabın devam kitabıdır. Leyla Duman’ın cinayetinde sessiz kalan adalete ses olan Emir Kaan, şimdi aynı düzenin içinde bir rahatsızlık kaynağı hâline gelmişti. Yaşarken susturamadıkları o sesi, ölümünden sonra itibarsızlaştırmaya çalışıyorlardı. Ulaştığı makamı, verdiği mücadeleyi ve adalet uğruna ödediği bedeli suistimal edecek kadar çoğalmışlardı. Gelen o mahkeme tebligatıyla yıkılan tek kişi İklim olmamıştı. Kardeşleri de, timi de bu adaletsizlikle ikinci kez yıkılmıştı. Her biri, Emir Kaan’ın ardından bir kez daha kaybetmiş gibi hissetmişti. Ancak o vicdansızların unuttuğu bir şey vardı. Onların bozuk düzenine karşı, Emir Kaan yalnızca bir isim bırakmamıştı. İsmini lekeletmeyecek, hatırasını kirletmeyecek, anılmasına bile gölge düşürmeye izin vermeyecek kadar sağlam bir insan zinciri biriktirmişti ardında. Emir Kaan, yaşarken olduğu gibi öldükten sonra da yalnız değildi. Onu sevenler, adaletin suskunluğuna karşı hâlâ dimdik ayaktaydı. Bir zamanlar Uzman Çavuş Yılmaz’ın dediği gibi; Adalet Yılmaz`dı. Adalet yılmamalıydı! Kitabın Yayın Tarihi : 15.01.2026 Tüm telif hakkı saklıdır. Çalınması ve kopyalanması durumunda adli işlem başlatılacaktır.

"Hani bana ?" Diye sordum. Hayat ise bana "kıyamam sana" demedi. "Kayboldun balca" demeyi seçti.

Bir aşkın nasıl büyüdüğü ve nasıl söndüğü. Düşmanlık yüzünden mahvolan iki hayat...Ayben ve Alparslan`ın geçmeyecek yaraları. Şimdi aşk mı yoksa savaş mı?

“Benden kaçabilirsin sanıyorsun, ama adımların nereye giderse gitsin, gölgen yine bana ait. Adını bile fısıldamadan yaşayamam; sen, kendini unutsan bile bende kalacaksın.” Alpay Aras Demirkıran “Onun karanlığında boğulmakla, onsuz yaşayamamak arasında kaldım… ve galiba ikincisi daha korkutucu.” Simay Altan Gazeteci olan Simay, kimsenin cesaret edip eline alamadığı dosya üzerinde çalışmaya başlar. Bu dosya, kimsenin dokunmaya cesaret edemediği mafya patronu Alpay Aras Demirkıran’ın dosyasıdır. Bunun hayatındaki en büyük haber olacağını sanıyordu. Oysa bu, hayatını geri dönüşsüz bir şekilde çalacak adamla tanışmasının başlangıcıydı. Sigara dumanı, yağmur kokusu ve tehlikenin çekici yüzü… Simay, her adımda daha çok karanlığa çekiliyordu. Ve bazen, en büyük hata; gerçeği ararken, onu koruyacak olanın aynı zamanda seni mahvedecek kişi olmasıydı. ~Kesit~ "Sana olan bu his," diye başladı, parmakları kucağındaki tenimi okşarken. "Bu, sadece bir aşk değil. Bu, benim varoluşumun tek nedeni. Sen, benim son sığınağım, ilk ve tek zaafımsın." Aras... Bu adam... O, bir mafyaydı. Kanlı elleri, karanlık sırları ve tüm dünyayı yönetme gücü vardı. Ama bana baktığında, o kehribar gözlerde gördüğüm şey... o, dünyanın en büyük zayıflığıydı. Ve o zayıflık, bendim. ​Bana "zaafım" demesi... Bu, bir milyon dolarlık mücevherden daha değerliydi. Onun için zaaf olmak, tüm o zırhının, tüm o kontrolünün tek çatlağı olmak demekti. O, hayatı boyunca düşmanlarının en ufak bir zayıflığını bile acımasızca kullanırdı. Ama şimdi, en büyük zaafını, tüm bu gücün merkezinde, bir kontrol odasında kucağına almıştı. ​Bu bir aşk değil, bu bir bağlılık yeminiydi. Beni, varoluşunun tek nedeni olarak görüyordu. O kadar saf, o kadar karanlık ve o kadar delice bir sevgi ki, beni boğuyordu. Nefesim daralıyordu ama bu boğulma, bana hayat veriyordu. ​Kendimi bildim bileli güven arıyordum. Ama Aras`ın sunduğu bu güven, normal bir liman değildi; bu, tüm dünyadan koparılmış, sensörlerle ve bir erkeğin yıkıcı aşkıyla korunmuş, yalıtılmış bir kaleydi. ​Onun laneti bendim... ​Eğer ben onun ilk ve tek zaafıysam, o da benim son ve tek sığınağımdı. Ve biliyordum ki, bir gün o zaafı için dünyayı yakarsa, ben o alevlerin içinde gülümseyerek yanacaktım.

Her hikâye bir suskunluktan doğar; söylenmeyen, saklanan ya da ertelenen şeylerden… Benim hikâyem de işte orada başladı: küçük bir kızın kalbinde, dile gelmeyen kelimelerin gölgesinde. Bazen bir bakış ömür boyu hatırlanır, bazen de bir kayıtsızlık… Benim payıma düşen, hiç fark edilmeyen bakışlar ve sessizce atıp duran kalp çarpıntılarıydı. O, başkasının hayatına koşarken ben sustum. Sustukça içimde büyüyen yangını kimse bilmedi. Ve ben, o yangınla büyüdüm.”

Yaşadığı kaza sonrası kendisini bile hatırlamayan Öykü,daha önce hiç tanışmadığı bir adamla evlenir.Ancak geçmişte sevdiği adam peşini bırakmaz.

Karanlığın tam ortasında, bir çığlık yankılandı… Evin duvarları, çaresiz kadının feryatlarını içine hapsederken, onun için kaçış neredeyse imkânsızdı. Öfkeden gözü dönmüş bir adam, karşısındakini paramparça etmeye hazırdı. Ama o sadece kendisini değil, karnındaki masum hayatı da korumak zorundaydı. Tam her şeyin bittiği an sanılırken, kapı büyük bir gürültüyle kırıldı. İçeri giren adam, savaşın tam ortasından çıkıp gelmişti. O, sadece bir asker değildi. O, hayat kurtarmaya yeminli bir adamdı. Fakat karşısında durduğu tehlike, cephede karşılaştığı düşmanlardan bile acımasızdı. Zaman daralıyor, hayatlar tükeniyordu. Bu gece yalnızca bir kurtuluş hikâyesi değil, hayatta kalmak için verilen bir savaş yazılacaktı. Peki Kanla sulanan bir gül nasıl iyileşirdi ?

Üniforma giyildiğinde geride bırakılan sadece ev değildir. Sevdikler, hayaller ve korkular da cephede kalır. Bu kitap, vatan uğruna susmayı öğrenen askerlerin iç dünyasına açılan bir kapı.

Merhaba sevgili okurum.Şu anda çok heyecanlıyım bu yüzden yazamıyorum.Kafamda sana anlatacağım çok şey var ama heyecandan yazamıyorum. İlk olarak kitabımın konusuyla başlamak istedim.Kitabım depremde anne ve babasını kaybeden kendini karanlığın içinde bulan bir genç kızın,tekrar hayata tutunmak için bir çıkış yolu aramasını ve bir ışık bulmasını anlatıyor.Bu ışık aslında bir insan ama onunda kendi içinde bir karanlıkla savaşı var.O karanlığın içinde birbirlerini bulan bu iki genç birbirlerine ışık oluyorlar. Bu kitabı yaklaşık 1,5 senedir bir deftere yazıyorum.Nihayet artık sizlerle buluşturuyorum.Benim için önemli olan kitabımın okunması değil,karanlıkta kalmış ve bir ışık arayan herkese ilham olması.Biliyorum şuanda hepinizin hayatında ters giden olaylar var.Hepiniz bir ışık arıyorsunuz ama bulamıyorsunuz. Çok şanslısınız çünkü bu kitabı okumaya karar verdiniz.Umarım sizinde karanlıkta bir ışık bulmanıza yardımcı olur bu kitap. Bu benim ilk eserim.İyi okumalar :)

Ovdun ve okşadın beni Çıktı içimdeki cin; Ondan ölümümü diledin. Mayıstı. Seni o yüzden bağışladım! -Küçük İskender

Ey sevgili dağları, denizleri aştın da bir yüreğinde ki sevgiyi atamadın! Ne büyük sevgi... Görmeden sevmek. Bilmeden aşık olmak. Hiç sahip olmadan sahiplenmek, ne olursa olsun vazgeçmeden sahiplenilmek. Sevginin karşılığı olsa...  Olsa da seni en mutlu insan yapsa, Yüreğinde ki hüzün bitse, çocuklar gibi şen şakrak, dünya yansa umrunda olmasa keşke. Yüreğinin atışına karşılık verse o da seninle birlikte tek yürek olsa."  Keşke... dedi adam ve sustu. Derin bir iç çekişten sonra iki el silah sesi geldi. Sessizliğin içinde derin bir çığlık yankılandı karşıki dağ evlerinden. O günden sonra artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktı. Artık herkes biliyordu huzur yine bozulacak ve yeniden kayıplar verilecekti. Gelen gideni aratır mı? yoksa bu topraklar bize huzur verir mi? Sahi toprak mı bizi bir birimize bağlayan? Yoksa biz miyiz toprağı bu kadar kutsal sayan

Herkesin iki tarafı vardır.Bir tarafı saflığı ve masumluğu temsil eden aydınlık tarafı,diğer taraf ise çoğunlukla kini ve öfkeyi temsil eden karanlık tarafıdır.Sen hangi tarafsın diye soracağım,ama bana benim iki tarafımda eşit deme,çünkü bi insanda iki taraf`da eşit olmaz.Ya aydınlık tarafı ağırlıklıdır yada karanlık tarafı.Tekrardan soruyorum.Senin tarafın hangisi

Hayatın acısıyla mesleğine tutunan Eliska Petrova ve hayatını işine ve kızına adamış Arven Karahanlı; tesadüfler onları bir araya getirdiğinde, tutku ve sırlar her şeyi değiştirecek.

Alyeska’nın hikâyesi yavaşladı.İlerlemekten çok, dayanmak gibiydi.Bu ev bir yer değildi.Günlerin üst üste biriktiği,kimsenin sesini duymadığı eşikteki bir suskunluktu.Araf bu eve düşmanı için girdi.Ama bazı acılar hedef tanımaz.Sadece geride kalır.

"Hazır ol gelin hanım... En fazla bir saat sonra evleniyoruz. Ve karım olduğun andan itibaren sana ağlamayı yasaklıyorum... Çünkü sana hiç yakışmıyor." Bir gün, tanımadığı bir adamla evlenmek zorunda kalacağını söyleseler, gülüp geçerdi... Ama kader, Lavinia`yı tam da bu noktaya sürükledi. Kırık pusula... ve kırk bir günlük bir oyun. Gerçek suçlu kim? Kim hayatta kalacak, kim yok olacak? Her sayfa, sırları bir bir ortaya çıkarıyor. Ve unutma: Ölüm Çiçeği`nin laneti, seni izliyor... "Kırık pusula seni karanlığa sürüklerken, Ölüm Çiçeği kaderini belirleyecek." Varlığı, annesi için hiçlikten ibaret olan tüm kız çocuklarına...

İki farklı alfabe, iki farklı dünya, iki farklı benden ve iki farklı duygu bunlar birleşip ne olacaktı. Birbirlerinimi kurtaracaksın yoksa birbirlerinimi yok edeceklerdi.

"Vefakâr sevgisi geçici olmayan kişiye denir, ben seni sevmekten bir an bile vazgeçmedim." Diye konuştu genç kız narin sesiyle. Yeşil gözleri karşısındaki adamın çakır gözlerini bulduğunda usulca yutkunup acı bir tebessüm kondurdu solgun dudaklarına. "Sen ise beni bir an bile sevmeyi düşünmedin Civan Mert." Başlama tarihi; 23/ 03/ 2025

Bir İstanbul vardı. Aşıkları kavuşturdu. Bir Mardin vardı. Aşıkların dönüm noktası oldu. İlk görüşte birbirlerine aşık olan Bala ve Miran Mardin de hayatlarının sınavını vereceklerdi. Birlikte kül oldular. Lavinia ölüm çiçeği demekti ama lavinialar yanınca küllerinden yeniden doğabilecekler miydi? Siz de Mardin yolculuğunu okumak isterseniz bu kitabıma beklerim✨ Miran: Senden gelen her şey başım gözüm üstüne. Bala: Teşekkür ederim. Miran: Etme. Edilecek bir şey yapmadım. Bala: Beni mutlu ettin. Bu bir şey değil mi? Miran: Bu benim için her şey. Miran: Sen kollarımda huzur bulurdun. Bala: Şimdi o kolların nefes aldırmıyor Miran. Ben artık lavinia kokuyorum. Ölüm kokuyorum.

İkimizde evlenmek istemiyorum sevmediğimiz insanlarla hare ne olur teklifimi kabul et. Hare “ cihangir bir anda hayatıma girdin ve şimdi bana evlenme teklifi ediyorsun seni tanımıyorum bile.” “ tanıman önemli değil hayatlarımız kurtarıyorum ben istemiyorum amcamın kızıyla evlenmek sende istemiyorsun anladığım kadarıyla ama sen dersen ki ben sana aşık olmaktan korkuyorum orasını bilemem.” Hare kaşlarını çattı sinirle baktı nekadar kabul de etmese hare Cihangir’e çoktan aşık olmuştu..