Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Aileniz için ne kadar büyük fedakarlıklar yaptınız? Ben evlendim. Hemde hiç tanımadığım bir adamla. Şimdi ise önümde iki seçenek var. Ya çok mutlu olacağım ya da bu dünyaya geldiğime lanet edeceğim. Ben Ala Defne Demir. Bu benim hikayem.

O konuşmadı. Kimse sormadı. Çünkü burada herkes susar töreler konuşur.. Bir berdel... Bir sakat ağa… Ve ölü bir ev gibi duran konağın içindeki sırları dökmeye gelen bir gelin.. Mirina, Gelin olmadı, bu hak ona sunulmadı.. Ama o evin duvarlarına sinen adamın acısını fark etti. Fark edilmeyen bir adam vardı orada. Bir zamanlar at üstünde göğe selam çakan, şimdi tekerlekli sandalyesinde göğe bakan bir adam. Kader onları zorla birleştirdi.. Ama Mirina dermandı, sessizce geldi. Adam suskundu ama bir tek ona konuştu. Ve berdel bir aşka yenildi. Bu, bir aşk hikâyesinden öte… Bu, acının, sırların, çabanın ve daha nicesinin hikayesi... Bir kadının sadece tek başına her şeye yetebileceğinin, bir adamın her koşulda arkasında olacağının hikayesi.. Azad Boran & Mirina ~

Her hikaye mutlu başlamazdı bazen.Sonunun nasıl olacağını bilmez okumaya devam ederdik.Merak eder,heyecenlanır,okuma hevessimizle ilerlerdik. Peki hayatta bu şekilde değil miydi? Bir olaya bağlı kalarak yaşamak.. Anlatırken gözümüzün dolduğu çokça şeyler vardı belkide.İçimize atmak zorunda kaldığımız,kalbimizin sesini dinleyerek uyuduğumuz.. Belki her hikaye mutlu bitmezdi. Kim bilir.

Bir yasak aşk. Hem tutkulu hem tehlikeli. Günah sevap çatışması. 20 yaşında hayatının baharında bir kız neden kendinden 15 yaş büyük evli bir adam aşık olur ki?

Bazı kadınlar kaçar. Bazıları savaşır. Yıldız, tahtı devraldı. Mafya dünyasının en karanlık adamlarından biriyle evli olan Yıldız, ihanetin ortasında sadece bir evliliği değil, hayatını da kaybettiğini sandığı bir gecede gerçeği öğrendi: Kendisini seven bir adam değil, sahiplenmek isteyen bir cellat vardı karşısında. Boşanmak istedi. Ama mafyada boşanmak yoktur. Sadece ölüm ya da teslimiyet vardır. Alihan’ın takıntısı, Yıldız’ın inşa ettiği imparatorluğu yerle bir etmeye çalışırken; tüm yeraltı dünyasının başındaki isim, Alaz Soykan sahneye çıkar. Güçlü, acımasız ve tehlikeli… ama Yıldız’a baktığında gördüğü şey bir kurban değil, doğuştan bir kraliçedir. Bir teklif yapılır. Bir evlilik. Bir koruma. Ve geri dönüşü olmayan bir kader. Yıldız, çocuğunu kurtarmak için bir canavarın karanlığına girer. Ama bilmediği şey şudur: Bazen karanlık, ışığı yutmaz… ona taç takar. Bu kitap; aşk sanılan takıntıyı, koruma sanılan esareti ve gücün gerçek bedelini anlatan bir hikâye. İhanetin küllerinden doğan bir kadının, mafya dünyasında kendi adını kanla yazmasının öyküsü. Çünkü bazı kadınlar kurtarılmaz. Tahta çıkar.

Mutlu sonlara inanır mısın? Bu, aşkın bedelini anlatan bir hikâye. Çünkü bazı gerçekler geç ortaya çıkar… ve ortaya çıktığında geriye sadece kırık kalpler kalır. “Zoraki bir evlilik. Gizli bir nikah. Geçmişten gelen bir adam…” Eğer hazırsan, Araf’a hoş geldin.

Patroniçe Serisi 2. Kitap Lavinia

İmkansız gibi görünen bütün sırlarımız elbet birgün Gizliden Açığa çıkacaktı fakat öğrendiğimiz şeylerle nasıl yaşayacaktık Nefret, aşk, intikam hangi yol mantıklı geliyorsa onu seç ya aşkın ya aklın karar ver.

Pare Gümüş,aylar önce bir ormanda darp edilmiş halde bulunmuştur. Üç ay sonunda uyanan Pare,hayatına dair hiçbir şey hatırlamıyordur. Ailesinin ona olan nefreti,sırlar,Varenza barında yaptığı kargoculuk ve kendini öldürmeye teşebbüs eden katili... herşey tek tek üstüne geliyordur. O ise kendini tanımak ister,bütün yanıltıcı sözlere rağmen kendini bulmak için adımlar atar. Herkesin karanlık yüzü bir gün ortaya çıkacaktır. 054**;Katil içeridekilerden biri,dikkatli ol.

Instagram: azimet340 Bu ve diğer hikayelerimin bütün hakları tarafıma aittir! En ufak kopyalama ve taklitte resmi işlem başlatılacaktır! ***** Özel harekat polisi olan Alparslan Karacabeyoğlu. Yerinde duramayan, hareketli, gözü kara ama ayarsız bir adam. Biraz da deli! Müdürünün illallah ettiği biri. Hakkında ki şikayet dilekçeleri İzmir`den Ankara`ya yol oldu. Ve bir ay korumalığını yapmak zorunda olduğu kız. Nisan Yamaner... Dışardan akıllı uslu ve terbiyeli. İçindeki kızı saymazsak. Son koruması Nisandan kurtulabilmek için kendini vurdu. Bakalım iki deli bir arada kaç gün kalabilir.

Şehrin gürültüsü, yerini devasa çam ağaçlarının uğultusuna bıraktığında anlamıştım: Geri dönüş yoktu. Aurelian Koleji`nin o meşhur dökme demir kapıları, ardımdaki dünyayı silip atmak istercesine ağır ağır kapandı. Taksi şoförü dikiz aynasından bana acıyan bir bakış attı. "Buraya girenlerin çoğu," dedi sesi titreyerek, "çıktıklarında tanıdıkları kişiye benzemezler, küçük hanım." ​Cevap vermedim. Çantamdaki sprey boyanın metalik tıkırtısı ve cebimdeki sahte kimliğim, bu lüks hapishanedeki tek dayanağımdı. Okulun ana binası, sislerin arasından yükselen bir şato gibi göründü. Binanın en tepesinde, altın varaklı harflerle o slogan parlıyordu: ​"Veritas in Auro" (Gerçek Altındadır) Ama o an bilmiyordum; Aurelian`da gerçekler altın değil, kan ve sırla kaplıydı. Ve benim sıram geliyordu.

Karanlığın içinden bir ses yükseliyor…
“Gerçek bazen en tehlikeli yalandır.” Bir adım atılıyor.
 Bir silah doğruluyor.
 Bir isim fısıldanıyor. Ve bütün sırlar, tek bir kurşunla dağılmaya hazır. Aybüke’nin adımları, artık geri dönülmez bir yolun taşlarına vuruyor.
Dost bildikleri, düşmana dönüşüyor.
Gölgelerden çıkan her yüz, yeni bir ihanetin habercisi. Dost ile düşman arasındaki çizgi bulanıklaşırken, en yakınında duranların bile yüzleri maskelerle gizlenir. Bir karar, bir adım, bir söz… 
Her şeyin kaderi değişir. Bu defa sadece hayatlar değil; gerçekler de ölümle sınanacak.
Ve gerçeğe en çok yaklaşan, en çok kaybedecek. İhanetin gölgesinde, aşkın sınavında, ölümle yüzleşirken…
 Bir tek soru kalır:
 Kime güveneceksin? “Benim yolumdan gel, seni en büyük kralları bile yöneten bir soytarı yapayım. Tüm dünyayı da senin şaklabanın.” Zaman daralıyor…
Her şey yanıyor… Bir çığlık. Bir dua. Bir kahkaha…
 Ve gerçek, herkesin kanını akıtacak kadar keskin. “Burası başlangıç değil.
Burası sonun doğduğu yer.” Sonra yalnızca o cümle kalıyor: “Öldürsene beni, Elmas. Hadi, öldür.” Bu defa sadece bir timin değil, bir milletin kaderi yazılacak. Ve kaderin adı: Vazgeçtiklerimiz.

Işığını arayan adam Gölge’de yuva bulmak isteyen kadın. Enkaz altında kalan İki beden… Bir çığlık… Bir sessizlik. Bir sır… Bir ölüm. Bir mesaj; “Film başladı Hazel Özilhan” Bir kaza… Bir uyanış. Bir kadın…ışığın kendisi. Bir adam…karanlığın içinden gelen. İki ruh. İki yara. Bir kader. Doğan bir aşk… Kanlı bir oyun. İki piyon… aynı tahtada. Sırlar. Gerçekler. Acılar. Ölümler. Ve sonunda yalnızca biri… Aydınlığa çıkacak. Işığın Gölgesi, karanlıkta yankılanan bir hikaye.🕯️

Yalanlar can alır mıydı? Onlarınki almıştı. Yıllar sonra bir araya gelen bir arkadaş grubunun eski günleri yad etmek için gitmeye karar verdikleri dağ evinde bir cinayet işlendi. Atan dokuz kalpten birisi durdu, durduruldu. Yanan dokuz mumdan birisi söndü, söndürüldü. Onlar on dokuz Ocak sabahına bir ceset ve bir katil ile uyandılar. Bu cinayeti kim, neden işlemişti? Katili bulmak zordu, onlar önlerinde yanan bir mum olmadığı sürece kusursuz yalancılardı. Ama her yalancı elbet bir gün mum ışığında yansıyan gölgesiyle yüzleşmek zorunda kalırdı. Değil mi?

Bu kitap , sadece bir kitap değil! Çünkü bazen KARGIŞ`ını belirleyemezsin. Kardeşini bulmak için çıktığı yolda enerjisi hiç tükenmeyen Selen, bir iz sürerken bir kapıyı çalar . Fakat kapı açıldığında SADECE gerçekler değil, karanlık bir sessizlik karşılar onu… Bu ev ona kendini hissettirir. Ona aitmiş gibi.. Selen`in bitmek bilmeyen enerjisi, bu evin ağır sessizliğiyle çarpışırken; geçmişin gölgeleri ve geleceğin ihtimalleri aynı yerde buluşur. Bazen aradığın kişi kadar, yolun sonunda bulduğun insan da seni değiştirir...

İnsanlar ölümle hayatın bittiğini düşünür. Öyledir de zaten. Fakat hesaba katmadıkları şey ölümün geride kalanlara bıraktıklarıdır. Ben ailemin sırlarıyla baş başa kaldım. Hayat suratıma öyle sırlar çarptı ki gerçeklerim yalan, hayatım tepe taklak oldu. Ben Firuze Soykan. Küllerinden doğacak olan. Ölüme meydan okuyan.

Neva, Türkiye’nin önde gelen iş adamlarından Korhan Altınsoy’un kızıdır. Görünüşte zengin ve güçlü bir ailede büyümüş olsa da, babası için sadece bir isimden ibarettir ve Korhan, kızına sevgi göstermemiş, hayatına sürekli müdahale etmiştir. Neva’nın annesi Belgin, Korhan’dan Neva küçükken ayrılarak başka biriyle evlenmiş ve Ayça adında bir kızları olmuştur. Ayça, üvey ablası Neva’yı her zaman sevmiş ve ilgisini kazanmak istemiştir ancak Neva, onu asla tam olarak kabullenememiştir. Korhan’ın karanlık yüzü, Neva’nın hayatını değil bir başkalarınında hayatını etkilemeye devam eder. Bu sırada Neva, yeraltı dünyasının güçlü ve tehlikeli isimlerinden Karan Varyan ile yolları kesişir. Neva, babasının yarattığı karanlıkla mücadele ederken aynı zamanda Karan’ın dünyasına da çekilmeye başlar. Soyadının yükü, aile sırları ve kalbinin sesine kulak verip vermemesi arasında sıkışıp kalır.

Biri kanunların koruduğu altın kafeste bir prenses, diğeri o kafesi yıkmaya yeminli bir düşman... "Bir kafesten kaçıp, bir diğerine sığınmak özgürlük müdür?" Kader şakağına dayandığında, Meyra`nın önünde iki yol vardı: Babasının altın kafesinde yavaşça ölmek ya da Barlas Soykan`ın barut kokan cehenneminde yanmayı göze almak. O gece bir silah patladı. Bir mühür kırıldı. Ve bir Cennet Kuşu, uçabilmek için kanatlarını feda etti. Artık geri dönüş yok. Çünkü bazı cennetler, yalnızca düşerken el ele tutuşanlara açılır.

Sadece biz vardık ikimiz. Nefesi nefesimdeyken birkaç kelime söyledi "senin yokluğun beni de öldürüyor gitme"...

Kitapa başlama tarihi : 07.12.25 💫 Ben de hızlıca başımı salladım. Uraz`ın yüzünde aynı gülümseme peyda olunca"Peki... hadi sana bir ödül. Nerenden vurmama sen karar vereceksin." dedi. Bu adamın bir psikopat olduğunu gerçekten kabul edecektim. Cevap vermeyince Uraz sinirlenmiş olacak ki"Tam 10 saniyen var! Ya cevap verirsin ya da ben senin beynini dağıtırım!" dedi. Hemen başımı sallayıp onu onayladım. Vücudumun neresini seçsem daha az canım acırdı ki.Ben bunları düşünürken Uraz geriye doğru saymaya başladı "10... 9... 8..." diyerek devam ediyordu. Sanki çok normal bir şeymiş gibi bunu benden istiyordu. Aslında buna şükredebilirdim; beynimin dağıtılmasındansa daha iyi bir yer bulabilirdim. En son Uraz "3, 2, 1" dediğinde, ben de hızlıca verdiğim kararı söyledim "Kolumdan... kolumdan vur!" Sesimi duyması için iki kat daha yüksek söylemiştim. Uraz alaycı bir şekilde "Kolundan biraz sıkıcı ama madem kolundan istiyorsun, tamam." dedi. Silahı koluma dayadığında gözlerimi sıkıca kapatıp kurşunu bekledim. Kolumu sıkarak acının gelmesini bekledim ama silah patladığında acı kolumda değildi. Bacağımdaydı! O keskin acıyla birlikte kendimi yerde buldum. Soğuk kar artık tüm tenimdeydi ve beni gerçek anlamda üşütüyordu. Bacağımdan çıkan sıcak kırmızı kan, beyaz karın üzerinde bir leke gibi duruyordu. Ve bana üstten bakan Azrail`im.Beni böyle görmek intikam ateşini harlıyordu; bana daha kötü acılar çektirmek istiyordu. Uraz, tek dizi üzerinde dururken kulağıma yaklaştı"Unutma küçük tavşan kurttan dost olmaz." Son duyduğum şey bu olmuştu. Sonrası zifiri karanlık ve acıydı.

Victoria Averleigh hiçbir zaman seçilmek istemedi. Ne bir hanedan için. Ne bir taç için. Ne de 600 yıllık bir lanet için. Ama dünya dört soyun kurduğu görünmez bir dengeyle ayakta duruyor. Ve o denge her yüzyılda bir iki kişiyi birbirine zincirliyor. Bu kez sıra onda. Adrian Valmont doğduğu gün kral ilan edildi. Seçme şansı yoktu. Ama bu kez bir seçim yapması gerekiyor: Taht mı? Yoksa onu yıkabilecek tek kadın mı? Bir mühür aktive oldu. Bir savaş bekliyor. Bir aşk her şeyi değiştirebilir. Ama bazı bağlar kalbi değil, imparatorlukları yakar. Ve bu hikâyede kimse gerçekten özgür değil.

Geçmişin izlerini silmeye çalışan bir ruhun, geleceği inşa ederken ödemek zorunda kaldığı ağır bedellerin hikayesidir. 17 yıl... Yabancıların İçinde geçen tam 17 yıl. Sıradanlıktan uzak bir gerçek ailem kurgusu

-Dedektif Bu İşi Senin Devralman Gerekiyor Tatilini Yarıda Kes Ve Yarın Sabah Burda Ol - Anlaşıldı. Anlaşıldı mı Hiç Sanmıyorum Ama Yaklaşık 1 Yıldır Kedinin Fareyle Oynadığı Gibi Bizimle Oynayan Çetenin Çöküşü Bu Gece Olacaktı O Belliydi. Yetişkinlere Uygundur ‼️ Kurgusal Bir Hikayedir Hiçbir Gerçeklik Payı Yoktur.!

"İçmeyecek misin?" dedim ağlayan buğulu sesimle. Sesim ağlıyordu benim yerime. Eliyle kavradığı saçlarımı yüzüne götürdüğünde burnuna yaslayarak içine çekti kokusunu. İki yana salladı gayriihtiyari bir yavaşlıkla kafasını. "İçmeyeceğim." dudaklarından çıkan kelamlar saçlarımın arasında kaybolduğunda elinde kırılacak bir eşya gibi tuttuğu saçıma kondurduğu öpücüğü içimi titretti. Titretmedi, salladı. Yıkılan binaların altında ise kalbim ve ben kaldık. Birde kalbimin canı pahasına koruduğu o. "Çünkü içersem, kokusu parmaklarıma siner. O zaman sevemem saçlarını. Benim gibi bir adamın kokusu yeterince tenine sinmişken bırak saçların sen gibi koksun." Yutkundum. Belki de yutkunamadım. Her bir hecesini kafama kazıdığım cümleleri aciz ruhumda bahar havası estirdiğinde merdivende yaşadığım anlar silindi birden bire zihnimden. "Zafir." dedim acı çektiğimi belli etmek için boğazımdan gelen boğuk bir yakarışla. "Söyle." kalın ve davudi sesi içime yenisini çektiğim sigara dumanıyla kulaklarımdan içeri sızdı. "Hiç." dedim usulca doğrulurken. "Adını söylemek hoşuma gidiyor." *** Kırmızı oda. Oda dolusu saat. Saat iki. Günlerden birisi. Kadın ağlarken adamın gülümsemesi.