Bu kitap 1& yaş ve üzeri okurlar için uygundur. Hikayede geleneksel aile yapıları,psikolojik şiddet, c1nsell1k içeren sahneler bulunmaktadır. Bazı bölümler hassas okuyucular için rahatsız edici olabilir. Mardin`in taş duvarları yalnızca yılların izini değil, suskun bırakılmış sırları da saklar. Aslanbey ve Sancak aileleri arasında verilen bir söz, iki konağın kaderini birbirine bağlar. Ancak düğüne sayılı günler kala saklanan bir sır, herkesin hayatını altüst edecek kadar büyür. Narin Aslanbey, bir sabah uyandığında artık kendi hayatını değil, başkalarının verdiği kararları yaşamak zorunda kalacağını henüz bilmiyordur. Peki ya bir gelin, beyaz duvağını kendi isteğiyle değil de bir başkasının günahını örtmek için takarsa?

Birbirine mecbur bırakılan iki yabancı. Biri inatçı, diğeri tahammül sınırlarını zorlayacak kadar dik başlı. Ve ikisini de aynı ateşe sürükleyen tek bir kelime, İntikam. Yıllar sonra ülkesine dönen genç kadın, ailesinin düşmanlarına karşı güç kazanmak uğruna hiç istemediği bir evliliğe mahkûm edilir. Onu bekleyen adam ise, kaybettiği kardeşinin intikamını almak için bu birlikteliği bir fırsata çevirmeye kararlıdır. Ancak hiçbir plan, iki ateşli ruhun karşı karşıya geldiğinde savrulan kıvılcımları hesap edemez. Bu evlilik; savaşacakları, direnecekleri, birbirlerine meydan okuyacakları bir arenaya dönüşür. Ve intikam için başlayan bu yolculuk, beklenmedik bir yerden –kalplerinden– çatlamaya başlar. Peki nefretle atılan imzalar, gün gelir vuslata dönüşürse… O an, kim kazanır; kim yenilir? Ateşin içine atılan iki yürek, sonunda birbirine mi yanacak, yoksa birbirini mi yakacak? Bu hikayede geçen kurumlar, yerler, olay örgüleri şahsıma, yani yazarın hayal gücüne aittir, benzeri yoktur bilginize.

Mimar Leyla akademisyen olmak için beklemekten yorulunca memur olarak Kültür Bakanlığına atanır. Ankara`da kadro beklerken kendini Mardin`de bulur. Yolunun kesiştiği Mirhan ise aklı ve kalbi arasında kalacağı bir yolculuğun anahtarı olur. Yol kolay değil ama Leyla güçlü. Kalbi kırgın olan Leyla`yı birlikte okuyalım.

Mardin ağası yüzbaşı dicle`nin berdel hikayesi

Bugünlere dair bildiklerinizi unutun. Zaten 2050 yılında bugün bildiklerinizden geriye pek bir şey kalmayacak. Bütün dünyada benzeri görülmemiş bir devrim sonucunda her şey değişecek, bütün düzen alt üst olacak.

+¹⁸ Bella Demir, Türkiye`ye taşındığında hayatının çoktan kendisi için yazıldığını bilmiyordu. Bir beşik kertmesi, bir aşiret, istemeden yapılan bir evlilik ve yıllar sonra yeniden karşısına çıkan bir adam... Baran Hanoğlu. Korkulan bir aşiret varisi. Keskin zekâsı ve insanları çözmedeki yeteneğiyle herkesten birkaç adım önde. Soğuk, öfkeli ve kimseye güvenmeyen biri. Ama Baran`ın kimseye anlatmadığı bir geçmişi, ailesinden bile sakladığı yaraları ve öğrenilmemesi gereken bir kimliği var. Bella, yıllar önce nefret ettiği bu adamın hayatına yeniden girdiğinde tek bir şeyi bilmiyordu: Bazı sırlar ortaya çıkmak için değil, insanları birbirine bağlamak için saklanır. Peki Bella`nın kaderi gerçekten Baran`la mı yazılmıştı? Yoksa bu hikâyede ikisinin de henüz bilmediği çok daha büyük bir sır mı vardı?

"Ne oldu?" diye sordum korkuyla. Son dakika birşey çıkmıştı işte... Al başına belayı... "İstemediler mi Fatma`yı?" diye sordum. Esma abla kapıyı kapattıp yatağa doğru yürüdü yanıma oturduğunda, "İstemesine istediler de Fatma`yı değil seni istediler!" dedi karşısında ki kapıya boş boş bakarak. "Ne..." dedim boş bulunup ama gerisi gelmedi. Ne demek beni istediler? Adam yüzümü bile görmedi nasıl beni isterler. "Şaka? " dedim olmadığını bile bile... Kapıdan içeri bir hışım giren yengem ile şaka olmadığına emin oldum. "Kalk bakalım gelin hanım!" dedi sinirinden alaya vuruyordu "Koskoca Karacahanlar`a gelin gidiyorsun şu haline bak!" dedi üstümü başımı düzeltmeye çalışarak.

Tüm hayatımın bir yemek ile değişeceğini bilseydim ~o yemeğe kesinlikle giderdim.. ~ Ezman KARACABEY & Zehra ER Zorla başlayan güçlü tutkulu bir aşk hikayesi...

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

Henüz 17 yaşındaki Mai, hiç tanımadığı ailesinin kanlı töresi yüzünden İstanbul’daki hayatından koparılıp bir berdelin ortasına atılır. Karadağ Konağı’nın acımasız kurallarına ve kaderini mühürleyen adamlara karşı tek başına amansız bir direniş başlatır. Ancak bu esaretin ortasında onu, karanlığa gömülmüş ve herkesin ümidini kestiği felçli bir adam beklemektedir: Mirza. Mai, kendi yaralarından kan akarken, ruhu ve bedeni tutsak kalmış Mirza’ya derman olacak; iki yaralı ruh bir olup bu cehennemi baştan yazacaktır. Kırık porselenlerin üzerinde başlayan bir isyanın, iki kalbi yeniden hayata döndüren fırtınalı hikâyesi…

SİYAH İNCİ -TÖRE- Bazı günahların bedelini onları işleyenler ödemezdi. O bedeli günahkar değil, masumlar öderdi. Azel Leyan, ağabeyinin verdiği bir karar yüzünden kendini Şahmaranların dünyasında bulduğunda, hayatının artık eskisi gibi olmayacağını biliyordu. Bilmediği şey ise karşısındaki adamın gözlerinde kendisine değil, geçmişe baktığıydı. Berzan Şahmaran… Doğunun en güçlü aşiretinin ağası, Öfkesiyle anılan, adı korkuyla fısıldanan, kimsenin gücünün yetmediği, adı deli ağaya çıkmış adam. Ve geçmişi affetmeyen biri. Yıllar önce yaşanan bir ihanetin, bir suçun ve bir yıkımın izleri hâlâ onunla birlikte yaşıyordu. Şimdi ise o geçmişin gölgesi, Azel Leyan’ın yüzünde karşısına çıkmıştı. Hem de onları bir araya getiren bir berdelle… Birileri mutlu olacaklar diye, onlar bunun cefasını çekeceklerdi. Bir tarafta töre. Bir tarafta intikam. Bir tarafta hiç işlemediği suçların yükünü omuzlarında taşıyan genç bir kadın. Diğer tarafta yaralarını öfkesinin ardına saklayan bir adam. Kader onları aynı yola sürükledi. Ama bazı yolların sonu sevda değil, Berdel, nefret ve kibirin bir araya geldiği savaştı. Ve bazen insanın en büyük sınavı, nefret etmesi gereken kişiye karşı kalbinin sessiz kalmamasıdır. TÜM HAKLARI SAKLIDIR VE BANA AİTTİR. ÇALINTI SÖZ KONUSU OLDUĞUN DA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.

Kitabım tamamen kurgudur , gerçek hayatla yada gerçeklikle hiç bir ilgisi yoktur tamamen hayal ürünüdür , sakıncalı olduğunu düşünen hiç bir okuyucunun okumamasını rica ederim .

Yeni kitap eklemek için şimdilik durdurulacak "Wattpad’de +4 Milyon okunmayla fırtınalar koparan o meşhur töre efsanesi, şimdi sansürsüz ve en ham sahneleriyle KitapPad’de!" Açıklama: "Bir limana kaç gemi sığınır bilmem ama ben o limanda cayır cayır yandım." İki düşman aile, dökülen kanların üzerine çekilen karanlık bir çizgi ve bu çizginin tam ortasında duran bir berdel fermanı. Biri özgürlüğüne veda eden bir esir, diğeri kendi zindanına gardiyan olan bir adam. Mağusa Limanı’nın hüzünlü dalgaları, bu iki düşman ruhun üzerine çökerken köprüler yıkıldı, geriye sadece kaçışı olmayan bir zorunluluk kaldı. Nefretle atılan o imzalar, sadece iki hayatı değil, iki karanlık dünyayı birbirine zincirledi. "Bana bak Asya! Bu limandan tek bir çıkış var, o da benim iznimle!" "Ben senin esirin değilim Yavuz Ağa! Beni kırdığın her yerinden seni kanatacağım." Gözlerinden alev saçan iki insanın nefretle başlayan savaşı, zamanla kaçamadıkları tehlikeli bir kor alevine dönüşebilir mi? Yoksa bu liman, ikisini de yutacak derin bir mezar mı olacak? Düşmanlığın gölgesinde yeşeren tutkulu, karanlık ve sürükleyici bir esaret hikayesi... Mağusa Limanı`na hoş geldiniz.

Alev topu gibiydim. Baran o heybetli duruşuyla, kaşları hafif çatık bir şekilde beni izlerken, ben o son nefeslik mesafeyi de yıkarak tam önüne dikildim. Göğsüm neredeyse onun göğsüne değecek kadar yakındım. Başımı dimdik havaya kaldırıp, sağ elimi kaldırdım ve işaret parmağımı doğrudan onun o keskin, tavizsiz yüzüne doğru öfkeyle salladım. "Bana bak ağa..." dedim, sesim titremesin diye çenemi sıkarak, kelimelerimi adeta yüzüne çarptım. "Ben kendimi korumasını bilirim. Sen projeyi koru yeter! Evet, sizin gibi ağaların arkasındaki kirli düzene benim tek başıma gücümün yetmediği doğru... Ama kendimi o adamlardan da, sizden de gayet iyi korurum. Kimsenin gölgesine de, uyarısına da ihtiyacım yok!" Baran, yüzüne doğru cüretkârca sallanan o parmağa ve benim bu pervasız çıkışıma rağmen zerre kadar geri çekilmedi. Aksine, çenesini biraz daha kasarak, gözlerindeki o fırtınalı, karanlık ama tuhaf bir şekilde ateşli ifadeyle meydan okumamı doğrudan göğüsledi. ************************************** Köklerinden kaçan bir kadın, dönmek zorunda kaldığı o sert topraklar ve kendi elleriyle kazdığı bir başka bataklık... Zeynep, yıllar önce Şanlıurfa`nın nefes aldırmayan düzeninden, bağnazlığından ve o karanlık geçmişinden sıyrılıp İstanbul`un sert rüzgarlarında kendi hayatını kurmuştu. Şimdi sırada hayatının en büyük meydan okuması vardı; yıllar önce arkasına bile bakmadan kaçtığı o topraklara, bu kez baş mühendis olarak geri dönüyordu. Urfa`nın toprağı da sertti, insanı da... Kuraklığa yenik düşmüş o coğrafyayı diriltmek çok zordu, sadece çorak topraklarla değil, kendi geçmişinin hayaletleriyle de savaşmasını gerektiriyordu. Zeynep, kendi elleriyle düştüğü bu yeni bataklıktan sıyrılmak için bir kez daha canıyla dişiyle mücadele etmek zorundaydı. Ancak bu sefer yalnız savaşmayacaktı.

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...

Bu onların hikayesi... 🦅🔥🐥 Sert dedesinin katı kurallarıyla büyüyen, annesi küçük kardeşinin doğumundan birkaç gün sonra terk edip gitmiş, babası ve abisinin göz bebeği... Üniversiteyi babası ve abisi Doruk sayesinde 4 yıllık gidip Almanya`da okuyan güzeller güzeli bir kız.. Aycan Yanaç 🦅🔥🐥 Daha önce bir kardeşini töreye kurban vermiş, diğer kardeşini herşeyden korumaya çalışan ama Doruk`tan korumayan bir abi.. En az dedesi kadar sert, soğuk ve acımasız bir adam.. Barış Murat Yağcı 🦅🔥🐥 Herşey o gün başladı. Herşey o gün Halis Yağcı ve torunu Barış Murat`ın, Yanaç konağını basmasıyla başlar. Geri kalanını merak edenler koşsun😁😁

Ayşe güzelliğiyle ilk gördüğü anda Oğuz`un aklını başından alan kadın.En büyük dileği anne olmak iken hayatın ona oynadığı oyun sonrası kendine ait bir bebeğe olan hasretle geçen bir ömür.

Konusu On yedi yıl önce Mardin`in köklü ve güçlü bir aşiretinde dünyaya gelen ikiz kardeşler, doğumdan kısa süre sonra öldü sanılır. Ancak gerçekte bir karışıklık sonucu başka bir aileye verilirler ve İzmir`de bambaşka bir hayat büyürler. Güneş ve Deniz, zengin görünmesine rağmen sevgi ve huzurdan uzak bir evde yetişir. Çocuklukları boyunca şiddet, ilgisizlik ve korkuyla mücadele ederler. Buna rağmen üstün zekâları sayesinde üniversiteye girer, ailelerinden gizli olarak kafede çalışır ve özel

Savcı olmak için evden kaçan aşiret kızı herkes tarafından ölü bilenen diğer aşiretin oğluyla karşılaşır.

"Yeter Şilan ne duymak istiyorsun? seni istemiyorum diyorum sana" dedi sinirle" ne duymak istiyorum söyleyeyim, beni nasıl kandırdığını benimle nasıl eğlendiğini, bana nasıl yalan böylediğini bena `seni seviyorum` derken nasıl başkkasın sevdiğini duymak istiyorum" dedi Şilan Zinar`ın gözlerini içine bakarak Gözlerinde bir umutla baktı bunun bir kabus olmasını istedi ama Zinar Şilan`dan birkaç adım daha uzaklaşıp " Şilan seninle daha fazla üğraşamam" diyip Şilan`ın yanından geçip gitti birkaç adın attıktan sonra Şilan`ın sesiyle olduğu yerde durdu. " Adını bir daha anmayacağına Nasuh tövbesi olsun mu" dedi Şilan bağırarak Zinar arkasını dönmedi "olsun" dedi Şilan daha sesli bir şekilde " olsun" dedi Zinar`da ve orda durmayıp arabasına binip Şilan`ı orda öylece bırakıp gitti.

Kadınlar ezelden beri umutlarını hayatlarıyla birlikte toprağa gömmeye alışmak zorunda kaldılar. Umutsuzca kanat çırpan bir kuş gibi evlerini, ailelerini, sevdiklerini ayakta tuttular. Yükleri hep ağır mıydı? Evet. Hem de ezelden beri… Çağlar, yıllar, aylar geçti. Dünya değişti ama bazı kadınların kaderi hiç değişmedi. Emy ise bu kaderden habersiz, Amerika’da özgür bir hayat sürüyordu. Ta ki bir gün, geçmişinin onu Şanlıurfa’ya çağırdığını öğrenene kadar… Ve Emy, ailesini bulmak için çıktığı yolda, kendi kaderinin içine düşecekti.

O gece bir söz verdim. Ve ben, nâm-ı diğer Yılanın Yavrusu, yıllar önce söndürdüğünüz o ateşi tekrar yakmaya geldim... •Kitap tamamen şahsıma aittir ve tüm hakları saklıdır.

Güllü`nün tek bir hayali vardı: okumak. Ancak doğduğu yerde bazı hayaller, hiç başlamadan yarım bırakılırdı. Yeni gelen öğretmen Metehan`la birlikte köyde değişmeye başlayan şeyler vardı. İnsanların yıllardır görmezden geldiği gerçekler, fısıltılar ve açıklanamayan olaylar... Güllü, hayallerine bir adım daha yaklaşırken kendini hiç beklemediği bir hikâyenin içinde buldu. Çünkü bu köyde herkesin bildiği kurallar vardı. Ve kimsenin konuşmadığı sırlar... YASAK ÇİÇEKLER Bazı çiçekler, yasak oldukları yerde açar.

Şuanlık açıklama yok.

Bir berdel başladı Diyarbakır`ın kanlı toprağında,Bu Rezan Şahmeran ile Azra Demirşah `ın hikâyesidir ... 🍁🍁 NOT: KİTABIM İLE İLGİLİ KONU ÇALAN KİŞİYİ HİÇ UYARMA`DAN DİREKT YASAL İŞLEM BAŞLATIRIM... •UYGUNSUZ BÖLÜMLER İÇERİR!!