Bir sokak arasında tanışan Ediz ve Maverayı ele alıyor. Sokak arasında sıkıştırılan Maverayı ediz evine aldıktan sonra aralarındaki ilişkinin nasıl geliştiğini okuyoruz. Edizin istihbaratta çalışması ile başlarına gelen olaylar. Maveranın geçmişinden onu arayan adamın başlarına açtıkları dertlerden yollarının ayrılmasıyla devam ediyor hikayemiz. Maveranın geçmişi ve Edizin geçmişi birbirine karışan bir düğüm o düğümün nasıl yavaşça açıldığını görüyoruz... "Ölmek üzereydin işkence görüyordun, korktum sen sustukça ben daha çok bağırdım sesin olmak istedim Ediz..." "Benim sesim olmaya çalışma Mavera ses tellerin kopar..." Sokaklarda büyümüş iki çocuğun hikayesi... Aralarındaki yaş farkı onlara engel olacak mı? Tüm dünya bize karşıydı bizde birbirimize karşıydık her türlü imkânsızdık...

"Güvenlikçileri çağırmadan defol git ofisimden. Sen benim gözümde sadece elimin altındaki bir eğlencelikte öteye geçemezsin benden hamile falan da değilsin!"

Bazen annesi yaşarken öksüz kalır insan. Bazen yaşarken ölür insan. Ve bazen, birini ömründen çok severken ölür. Her travma bir terk edilişle başlar. O, annesinin gölgesinde büyümeyi öğrenemedi. Bu yüzden kendi gölgesinin annesi oldu. Oyuncak bebeğini değil, kendi çocukluğunu sürükledi peşinden hep. Fiziksel olarak var olan ama duygusal olarak yok olan bir ebeveyn, çocukta en derin öksüzlüğü yaratır. O da bunu çok erken öğrendi. Annesi yaşıyordu. Ama o, çoktan öksüz kalmıştı. Duvarda gördüğü gölge bir annenin değil, kendi yalnızlığının gölgesiydi. Kendi kendini büyütmek zorunda kalan her çocuk gibi, sevgiyi dilenmeyi de erken öğrendi. Sonra bir adam geldi. Geçmişini saracak sandı. Bir kurtarıcı sandı. Ama o bir tetikleyiciydi. Işık gibi dağılıp gitti karanlığın içinde. Arkasında sadece ışıktan bir iz ve uzanan boş bir el bıraktı. Gidişiyle, ona ilk terk edilişi hatırlattı. Şimdi o kız, iki mezarlığın arasında duruyor. Biri annesinin hiç sevmediği çocukluğu, diğeri adamın hiç tutmadığı elleri. Ölüm Kıyısı, yas tutulamayan kayıpların kitabıdır. Annesi hayatta olduğu için yas tutamayan bir kızın, sevgilisi ölmediği için yas tutamayan bir kadına dönüşmesinin anatomisi. Bu bir aşk acısı kitabı değil. Bu, sevilmemiş bir çocuğun, sevilmek için nasıl ölüme kadar yürüdüğünün kaydı. Burası ölüm kıyısı. Ne tam yaşadığın, ne tam öldüğün yer.

Şu dünyada her şey oldum. Her isim, her yaşam oldum ama hiçbir zaman istediğim kadar Elzem olamadım. O da diğerleri gibi çalıntı bir isimdi. Ama yine de ben Elzem’dim. Elzem Ateş’tim. Olmayı en sevdiğim kişiydim.

Doktor İpek`in,mafya Ayaz`la olan tanışması ve onları ilerde bekleyen sürprizlerinin hikâyesini okumaya ne dersin?

"Baba oluyorsun!" Ailesini karşısına alarak sevmediği bir adamla evlenmişti Gazel. Bir zamanlar kalbinin ilk defa çarptığı adamı unutmak için kurduğu o yuva, sevgiyle değil sabırla ayakta kalmaya çalıştı. Yıllar boyu sustu, katlandı, çabaladı… Ama evlilik yıldönümlerinde öğrendiği ihanet, içinde tuttuğu tüm sessizliği parçaladı. Aldatıldığını gözleriyle gördüğünde, kaçacak hiçbir yer kalmamıştı. Sığındığı en yakın otel odasında geçmişinden çıkan bir hayaletle göz göze geldi: Cihan Batur. İlk görüşte âşık olduğu, ama asla “olamayacak” dediği adam. Oysa Cihan da yıllar önce başka bir kadına kalbini açmış, karşılığında sadece parayla ölçülen bir yıkım almıştı. O günden beri aşk onun için bir hayal, güven ise bir tuzaktı. Ama o gece, karşısında duran kadın başka bir şeydi. Kırık ama güçlü, sessiz ama yakıcı… Tıpkı onun gibi. Ve işte o gece, hiçbir söz vermeden, sadece bir kural koyarak birbirlerine sığındılar: sadece bir gece, sadece unutmak için. Ne geçmişin acısı konuşulacaktı, ne geleceğin belirsizliği. Fakat hayat, insanların koyduğu kurallarla hareket etmezdi. Üç ay sonra Gazel yalnız değildi. Karnında taşıdığı sır, sadece onun değil, Cihan’ın da hayatını alt üst edecek bir başlangıcın habercisiydi. Bir zamanlar bir gecede birbirlerine ait olmayı seçen iki insan, şimdi aynı güneşi bekliyordu. Çünkü bazı hikâyeler, bir gecede başlar ama bir ömür sürer. Ve bazı insanlar… birbirinin gecesinde doğan tek güneştir.

Ben Mirza Ulusoy bu benim hayat hikayem.. Benimle birlikte mutlu olmak üzülmek acı çekmek ve hayal kurmak istiyorsanız sizi hikayemi okumaya davet ediyorum. [Yorum ve Voteleriniz Benim İçin Çok Değerli]

Eski dönem Anadolu hikayesidir 🌷 "Oyun mu oynadın bana?! Ben zaten yaralıydım... Bana bunu neden yaptın?!" "Yapmadım! Evet. Başta öyledi... Sonra..." "Can yakmak mıydı amacın? Mahir`in canı yandı mı bilmem ama benim canım yandı benim canımı yaktın! Kalbimi kırdın. Beyoğlu..." Hayatı acılarla, zorluklarla geçen gencecik bir annedir Mihriban. Hayat ona ne kadar acı yüzünü gösterse de bir gün mutlu olacağının hayalinden vazgeçmemiştir. Yeni sayfalar açacağını umarken hayat onu bir intikam oyununun içine dahil eder. O oyun yüreği intikam ateşiyle harlanan bir Beyoğlu tarafından oynanır. Bilinmeyen birşey vardır ki o oyun ikisininde kaderi olacaktır... Ateşlerin ortasında kalmış kuru toprağa sıkıca tutunan bir ayçiçeğinin hikayesi 🌻

Öncelikle kendimi tanıtayım ben öğretmen bir anne babanın en küçük kızıyım ben büyük bir abim bir de ablam var hayatımı merak ediyorsanız ev okul ve stajer olarak gittiğim büyük bir inşaat şirketi arasında geçiyor. Aa bu arada adımı söylemeyi unuttum ben Bilge bu hikaye benim.Benimle beraber mutluluğumu paylaşmak ister misiniz nasıl sevdiğimi nasıl sevildiğimi. Bu kitapta gözyaşı sadece sevinçten akacak zaten ağlatan hayata inat bir nebze güldürebilirsem ne mutlu bana belki herkese saçma gelebilir olaylar ama bu hikaye gerçek olayların komik hali var bu sadece Bilge nin değil Barış`ın da hikayesi 💚💙

Bir çocuk kaybolduğunda sadece bir ev sessizliğe gömülmez; bir evlilik, bir kadın, bir adam ve geride kalan bütün ihtimaller de o kaybın içinde parçalanır. Saye Karakuş, altı yıl önce Ankara`nın Çubuk ilçesindeki bir mesire alanında bir yaşındaki kızı Hazal`ı kaybetti. O günden sonra hayatı, kapanmayan bir dosyaya, cevaplanmayan sorulara ve aynı evin içinde yavaş yavaş yabancılaştığı kocası Dağhan Karakuş`a dönüştü. Dağhan, yeraltı dünyasında adı fısıltıyla anılan, gücüyle korkutan, sevgisiyle yaralayan bir adamdır. Saye`yi hâlâ sevdiğini söyler; ama yıllar boyunca onu korumakla hapsetmek arasındaki çizgiyi çoktan kaybetmiştir. Çekişmeli bir boşanma davasının ardından aynı eve döndükleri gece, şiddetli bir kavganın ortasında cama atılan bir taş her şeyi değiştirir. Taşa sarılı kâğıdın içinden çıkan fotoğrafta, Hazal`ın bugünkü hâline benzeyen küçük bir kız vardır. Ve arkasında tek bir cümle: "Kızınız yaşıyor. Polise giderseniz onu bir daha göremezsiniz." Artık Saye için tek bir gerçek vardır: Kızı hayatta olabilir. Ama bu umut, en az kayıp kadar tehlikelidir. Geçmişin suskunlukları, Dağhan`ın karanlık sırları ve yıllardır gömülü kalan ihanetler bir bir açığa çıkarken Saye, hem kızını bulmak hem de kendini Dağhan`ın gölgesinden kurtarmak zorundadır. Çünkü bazı aşklar insanı hayatta tutar. Bazılarıysa yavaş yavaş yok eder. Kapak için atesemiliter `in ellerine sağlık💓💓

Yaz tatilinin son günlerinde beş arkadaş, kasabanın dışındaki eski bir evle ilgili tuhaf şeyler fark etmeye başlar. Herkesin tanıdığı yalnız bir adamın geçmişi, kayıplar ve açıklanamayan olaylarla birleşince sıradan görünen hayatları değişir. Buldukları her cevap yeni sorular doğururken, çocuklar kendilerini kasabanın yıllardır sakladığı bir sırrın içinde bulurlar. Çünkü bazı sessizlikler huzur vermez. Bazı sessizlikler saklar.

Bilinmeyen:Uyu artık  Yarın okul var Aden:Oy çen beni mi düşündün çen Yerim seni ben 😻 Bilinmeyen: Ya havle Bela mısın kızım sen Aden:Eveett belayıımm Amaa bir tek sana 😍 Görüldü...

Kalbini kapatmayı öğrenmişti. Sevmeden yaşamayı… Bağ kurmadan devam etmeyi… Ta ki biri çıkana kadar. Ama Lavin şunu çok iyi biliyor: Sevgi, en çok yaralayan şey olabilir. Bu tek annelik hikâyesi değil… Bu, sevgiyle korku arasında sıkışmış bir kadının hikâyesi.

Bazen yanlışa bile bile gider insan. Başını düşünmediği gibi sonunu da düşünmez. Sevgisizlik dolu bedenler rüzgara muhtaçtır her zaman. Ben ise fırtına istiyordum.

Hayatın yollarını kesiştirdiği insanlar birlikte tüm yaşananlara rağmen mücadele edecek, mutlu olmağı öğreneceklerdi. Pamir Karabulut: hayatın sert darbelerini defalarca yemiş yaralı bir adam. Fatih Karabulut: Pamir`in yeğeni, küçük omuzlarında hunharca acı taşıyan yaralı bir çocuk. Lalin Yılmaz: çocuk psikoloğu, güzel, sevecen ve alanında başarılı bir genç kadın. Onlar hayatın onlar için hazırladığı sürprizlerden habersizdi. #Romantizimde 1. sıra - 02.04.2023 Kapak @-mahbub `e aittir Başlama tarihi: 11.08.2020

... Ve bazı bağlar, ne kadar bastırılırsa bastırılsın, en olmadık anda, en derin yerden yeniden ortaya çıkar. ... "Burası artık bana ait. Proje başlayacak, en kısa sürede tahliye etmeniz gerekiyor." Hazal önce donup kaldı. Sonra gözlerindeki o sakinlik bir anda dağıldı. "Ne demek tahliye? Burası benim hayatım! "Ben izin alarak yaptım burayı, öyle gelip `gidin` diyemezsiniz! Yamanın sesi hala sakindi, bir an önce bu durumu halletmek istiyordu. "Hanımefendi, her şey yasal, isterseniz belgeleri __" "İstemiyorum belgelerinizi!" "Burası bir proje alanı değil, anlıyor musunuz? Ben burada yaşıyorum, buraya emek verdim!" Yamanın bakışları sertleşti, lafının kesilmesi sabrını taşırmıştı. "Bu bir tartışma değil, süreç başlayacak." Hazal bir adım daha yaklaştı. Gözleri öfkeyle doluydu. "Başlatamazsınız. Ben buradan gitmiyorum." Kısa bir sessizlik oldu. İkisi de geri adım atmadı. "Göreceğiz," dedi Yaman. "Evet," dedi Hazal, dişlerinin arasından. "Göreceğiz."

Bazı çocuklar oyuncaklarla değil, korkularla büyür. O, annesinin “seni koruyorum” dediği bir dünyada nefes almaya çalıştı. Ama her yasak, her bağırış, her aşağılanma… onu biraz daha susturdu. Kapılar kilitlendi, hayaller yasaklandı, gülmek bile suç oldu. Sevgi diye sunulan şey, aslında görünmeyen bir kafesti. Henüz küçücük bir çocukken yaşadığı karanlık bir olay, onun içindeki ışığı söndürdü. Ama kimse fark etmedi. Çünkü o konuşmayı değil, susmayı öğrendi. Yıllar geçtikçe büyüyen sadece bedeni oldu. İçindeki çocuk ise o gün, o evde, o sessizlikte kaldı. Bu hikâye; bir annenin yanlış sevgisinin, bir çocuğun ruhunu nasıl yavaş yavaş yok ettiğini… ve yine de o küllerin içinden bir umut kırıntısı arayan bir kalbin sessiz çığlığını anlatıyor.

Güçlü, bağımsız ve yetenekli bir kadın... Ahu Kontante, moda dünyasında fırtınalar estiren bir tasarımcı olarak kendi ayakları üzerinde durmayı başarmış bir kadın. Onun için hayat, mücadele etmek ve her zorluktan daha güçlü çıkmak demek. Ancak kaderin onun için başka planları vardır… Aslan Aslanzade, büyük şirketlerin sahibi, karizmatik, otoriter ve acı dolu geçmişiyle duygularını derinlere gömmüş bir adam. İlk evliliğinden olan kızına duyduğu derin sevgi, onun kalbini kırılgan ama bir o kadar da güçlü kılmıştır. Ve şimdi, Ahu ile yolları kesiştiğinde, unuttuğu duygular birer birer gün yüzüne çıkmaya başlar. Ahu’nun özgürlüğüne düşkün ruhu ile Aslan’ın güçlü ve koruyucu yapısı arasında kıvılcımlar çakarken, ikisi de hayata yeniden tutunmayı öğrenecek mi? Geçmişin gölgeleri, bu büyük aşkın üzerine düşmeden önce, birbirlerine gerçekten güvenebilecekler mi? Aşkın, tutkunun ve ikinci şansların hikayesi "Altın Soyun Mirası", kalbinize dokunacak!

"Tarlada can çekişen bir kadının bıraktığı son emanet..." "Ve o emanetin, adamın kaybettiği eşine olan sarsıcı benzerliği..."

Oyuncuğa yıllarca ara vermiş, özel hayatını medyadan sır gibi gizleyen bir oyuncu ile yapım şirketi sahibinin hayatı bir noktada kesişir...

bir kedinin yarış günü yaşadığı ve ders çıkardığı kısa hikaye

Hayat, minik tesadüfleri sever. 5 yaşındaki bir çocuğa bakmak ne kadar zor olabilir?

Daha yeni doğmuş olan Büşra Şevval Mardin in en büyük aşiretinin hanım ağası olacağından habersizdi. Daha bebek yaşta verilmişti eline aile yüzüğü. Bilmiyorduki o yüzük yük olacaktı ona. ... Kanla yazılan kader ve yanında getirdiği kederdi benim üzerimdeki. Yanlızlığın eseriydi şimdiki halim... ... Benim için beyazlar artık zifiri karanlıktı... ... 19. Bölümden... Önümüze konulan seçenekler ve seçmek zorunda kaldığımız seçenekler kesinllikle aynı değildi. Zorunluluklar, hayata katılan zorluktu. Bunu tecrübe etmek ise başa gelinebilecek en kötü şeydi. Çünkü zorluklar hayata sürülen kara leke gibiydi. Bu leke ömrünüz boyunca üzerinizde leke olarak kalır, çıkmazdı. Bü ise size acı verirdi. Benim üzerimde ki kara lekeler say say bitmezdi. Benim kara lekem doğumumla başlamıştı. Benim doğmam hataydı. Önce dedem, sonra annem, sonra babam ve en son bütün sülalem. Bunlardan ayrı olarak ise ezeli düşmanlarımdı lekelerim. Şimdi ise hayatıma yeni birisi ekleniyordu. Şu an kara lekemi yoksa hayatıma giren ilk ak lekemi bilemiyordum ama ilerleyen zamanlarda belli olacaktı.

(Taşacak Bu Deniz fan fiction`ıdır.) Gezep üstüme doğru yürüdüğünde arkamdaki kanepeye oturdum. "Ne oldu Hicran? Korktun mu? Kork! Hepiniz korkun! Tüm Furtuna korksun! Yemin olsun ki o iki insanın döktüğü her damla yaşın hesabını kanla ödeteceğim!" Öfkeyle ayağa kalktım. "Yeter be! Bedel mi ödetmek istiyorsun? Yap ula, yapmazsan adam değilsin!" Gezep öfkeyle kapının camına yumruk attı. Cam tuz buz olmuştu. İrkildim. Gezep hep öfkeli ve deli dolu biriydi ama şimdi onu çok kızdırmıştım. Bana zarar vermeyeceğini bilsem de ondan korkuyordum. Üstüm doğru yürüdü. Gezep üstüme geldikçe ben geri adım atıyordum. Olduğu yerde durup gözlerini kapattı. Derin derin nefesler alıp sakinleşmeye çalışıyordu. "Rabbim, bugün o bebeğin mezarına gittiğim gibi senin mezarına gelmeyi de nasip etsin!" Gezep bu sözleri kısık bir sesle söylemişti ama benim zihnimde yankılanıyordu.

“Çocuklar İçin Tevhid Macerası”, küçük Yusuf’un kalp yolculuğunu anlatan sıcak, eğitici ve hikâyeli bir çocuk kitabıdır. Tevhid, şirk, bidat ve akide gibi temel İslami kavramlar; sade, anlaşılır ve çocukların dünyasına uygun bir dille açıklanır. Renkli anlatımı, değer dolu mesajları ve akıcı hikâyesiyle çocukların hem öğrenip hem de severek okuyacağı bir eserdir.