12 yaş. O yaştan geriye kalan tek şey, göğsüne mühürlenen bir kurşun iziydi.

​Babası, karanlık bir gecenin tam kalbinde katledildiğinde, Ada Çelik`in hayatı küle döndü. Ancak o küllerin arasından bir intikam ateşi doğdu; zehirli bir yemin. O, yalnızca bir hedeften ibaretti: Yıkım.

​Şimdi geri döndü.

​Hedefinde, babasının ölümünün üzerindeki perdeyi tutan, yalan üzerine kurulu bir imparatorluk var: Zirve Holding. Ve o imparatorluğun tepesinde, Ada`nın kalbine giden tüm yolları kapatan, buz gibi bir varis duruyor:

​Sarp Kara.

​Soğukkanlı, karizmatik ve tehlikeli. O, Kara`nın en parlak ve en keskin gölgesi; babasının acımasız yöntemlerini modernleştiren, zeki bir lider.

​Ada, attığı her adımı ezberlediği bu oyunda, Sarp`ın giderek artan merakı ve delici bakışlarıyla karşı karşıya. Nefret, hesaplaşmanın tek yakıtıyken; arzu, beklenmedik bir mayın tarlası oluyor. O, öfke ve çekimin kesiştiği o tehlikeli, ince çizgide yürüyor. Güvenmek, yeniden ihanet etmektir, ama bu yolda yalnız kalmak, yıkıma davetiyedir. Kendi geçmişinin gölgeleriyle de yüzleşmek zorundadır.

​İhanet. Tutku. İntikam.

​Bu kez sadece bir kalp kırılmayacak. Bu kez, Ada`nın ateşi, Kara ailesinin Zirve diye adlandırdığı o imparatorluğu, temelinden sarsacak.

​Çalınan hayatların bedeli, ne kadar Kara olabilir?

​“Bu eserin tüm telif hakları yazara aittir. İzinsiz kullanılması hâlinde hukuki takip yapılacaktır.”

"Yaprak, sana bir şey anlatmak istiyorum." "Dinliyorum sevgilim..." Atila gözlerini kaçırmadan, buz gibi bir sesle konuştu: "Yaprak, ben aslında seni hiç sevmedim. Sadece duygularınla eğlenmek için seninle takıldım. Yani anlayacağın, seni kullandım. Her şey yalandı." Yaprak’ın yüzündeki gülümseme donup kaldı. "Atila, bu bir şaka, değil mi?" "Hayır Yaprak, hiç de şaka değil. Ben kadınların duygularını kullanmayı seven biriyim. Sen de o vaktimi geçirdiğim, zevk aldığım kızlardan birisin. O yüzden bu saçma ilişkiyi daha fazla uzatmayalım."

— "Allah`ım... Ailesini öldürdüğüm bir kıza nasıl bu kadar sırılsıklam aşık olabilirim?" — "Patron, belli ki kaderinde bu yazılıymış." — "Peki, bu kaderin gerçekleri gün yüzüne çıktığında Pınar da beni kabul edecek mi? Ailesinin katili olan bir adamı bağrına basacak mı?"

"Ne yani, kanka? Sadece tek bir gece kaçamak yapacağız. İnan, eşlerimizin ruhu bile duymaz." "Ben sadece bir şeyler içmeye gelirim, başka da olmaz."

3 kilik erkek grubu d mi c mi oynarken rastgele bir numaraya mesaj atar. Fakat tesadüfen gruptan birinin arkadaşının en yakın arkadaşına denk gelir. Bunun sonucunda oluşan bir grup ve aşk hikayesi

ÖN SÖZ

Bir mektup bıraktı bana.

Titrek bir el yazısıyla, sessizliğin içinden gelen bir emir gibi:"Söz ver, sesim sustuğumda sen devam edeceksin."

O gün, çocukluğum bitti.

O gün, içimdeki sessizlik silaha dönüştü.

Ailem karşı çıktı. Gözyaşları döküldü. Ama ben sustum. Çünkü içimde bir ses vardı.Kulağımda çınlayan tek ses babamın sesi. Askeri okulda her sabah, o sesi duydum. Ayazda yürürken, nöbette beklerken, ilk silahımı tuttuğumda...

Her adımım bir yemin oldu.

Her görevim, o yeminle başladı.

Şimdi bir timin başındayım.Ama bu sadece bir görev değil.

Bu,bir miras. Bu, bir sesin devamı.

Bu, ZORA'nın hikayesi.

💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫💫

zora: "Şafak", "gün doğumu" veya "sabahın ilk ışığı" anlamına gelir.

Siz: Bakın sizden rica ediyorum lütfen 547*: Kimsiniz? Siz: Yan komşunuzum ᯽ Wattpad ilk yayın tarihi: 1 Mart 2026 Kitappad ilk yayın tarihi: 19 Temmuz 2026

Sıcacık bir mahalle, gırgır şamata ve herkesin içinde yaşadığı bolca aşk...

Bu mahallenin bir ferdi olan Neslihan ve kendini bildi bileli nefret ettiği, her hareketinde gıcık olduğu komşu oğlu kaba saba külhanbeyi bozuntusu Yusuf...

Ufak bir intikam oyunu oynamak isterken açığa çıkan gerçeklerin altında ezileceğini tahmin etseydi hiç o mesajı atar bu yola girmek ister miydi Neslihan?

•••••

Hazırsanız başlayalım ✨❤️

•••••

Not: Bol bol Argo ve küfür bulunmaktadır. Rahatsız olanların okumaması tavsiye edilir.

Bu hikayeye başlanma tarihi 14 Temmuz 2020
Hikayenin yayımlanma tarihi 6 Ağustos 2020

Aynı mahallenin tozlu sokaklarında büyümüşlerdi. Ta ki o kara geceye kadar... O gece, evden yükselen çığlıklarla her şey altüst oldu. Küçük kızın babası annesini öldürdü; polis sirenleri arasında kelepçelenip cezaevine götürülürken, yapayalnız kalan küçük kız İzmir`deki teyzesine gönderildi. Karşı sokaktaki çocuk, sevdiği kızın gidişini izledi. Arabanın ardından koştu, yalvardı ama durduramadı. Yıllar geçti; o çocuk Adana`nın sözü geçen, kudretli bir iş adamı oldu. Lakin ne serveti ne gücü, hafızasındaki o kızı unutturabildi. O, yıllardır kızı bulmak için arı gibi iz sürerken; kız İzmir`in sakin bir köşesinde, geçmişin kabuslarını toprakla ve yetiştirdiği narin lalelerle iyileştirmeye çalışıyordu. Peki, yıllar önce arkasından bakakaldığı o küçük kız, bir gün İzmir`deki lale bahçesinde başını kaldırıp karşısındaki o adamın gözlerine baktığında ne olacaktı?

Bazı geceler vardır, uyandığında hayatının bir daha asla eskisi gibi olmayacağını bilirsin. Mira için o gece, en yakın arkadaşının korkuyla kendisini uyandırmasıyla başladı. Birkaç dakika öncesine kadar sıradan olan hayatı, bir anda silah seslerinin, kanın ve ölüm korkusunun gölgesinde kalmıştı. Güvendiği insanlar, saklanan gerçekler ve geri dönüşü olmayan kararlar… Bir cinayetin ardından başlayan kaçış, Mira`yı hiç beklemediği bir dünyanın içine sürükleyecekti. Üstelik bu dünyada herkesin anlatacak bir hikâyesi, saklayacak bir sırrı vardı. Peki ya gerçek sandığı her şey bir yalandan ibaretse? Mira`nın tek bir gecede öğrendiği şey şuydu: İnsan bazen hayatta kalmak için kaçmak zorunda kalır. Bazen de kaçtığı şeyin tam karşısında durup onunla yüzleşmek… Ama bazı sırlar ortaya çıktığında, artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Ve bazı hikâyelerde asıl tehlike, silahı tutan kişi değildir.

"Bu şiir kitabı, aşkın en saf, en yakıcı ve en buruk hallerini dizelere döküyor. Özlemin gölgesinde, kalbin sessiz çığlıklarını, sevginin hem tatlı hem acı izlerini bulacaksınız. Her bir satır, kaybedilen bir anın, dokunulamayan bir hayalin ve yeniden yeşeren umudun yankısı. Aşk acısının derinliklerinde kaybolmaya, özlemin sızısında kendinizi bulmaya hazır mısınız?"

Defne, ba?ar?l? bir hem?iredir. Sessiz hayat?, �ocukluk a?k? ve ayn? zamanda abisinin en yak?n arkada?? olan Kuzey`in yurt d???ndan d�nmesiyle alt�st olur. Ancak her ?ey yoluna girecek derken, Defne`nin eski sevgilisi Deniz ile ayn? hastanede �al??maya ba?lamas?, pe? pe?e gelen yanl?? anla??lmalara neden olur. Peki, y?llard?r birbirinden uzak kalan iki kalp, aralar?ndaki mesafeyi kapatabilecek mi?

Aile...

Ne demek ki?

Sözlük anlamı; toplumun en küçük yapı taşı. Ailenin yapı taşı ne peki, Anne mi? Baba mı? Yoksa çocuklar mı? Belki de duygulardır ailenin yapı taşı,iyi hissettiren duygular.

Rüya Açar bir ailenin içine doğmuş ama bir aileye sahip olamamış bir çocuk. Ona ev olması gereken o insanlar, acıdan başka hiçbir şey olmadı.

Rüya için aile ölüm demekti.
İyi hissettiren duygular değil...

Babasız büyüyen her kıza hitaben..

Kitapta geçen hiçbir şeyin gerçeklik ile alakası yoktur tamamen benim hayal gücüme dayalıdır. Yani kurguda geçen hastalıklar,tedaviler,kurum ve kuruluşlar gibi bir çok şey hayal gücümün ürünüdür.

Defne, doğduğu gece hastanede başka bir bebekle karıştırılır. Yıllarca öz ailesi sandığı insanların yanında sevgisiz ve şiddetin eksik olmadığı bir evde büyür. Çocukluğundan beri astım hastasıdır ve geçirdiği krizler hayatını daha da zorlaştırır. Tek sığınağı ise gitarı ve müziktir. Bir gün geçirdiği ağır bir astım krizi sonrası hastanede yapılan testler, Defne`nin ailesi sandığı insanlarla kan bağının olmadığını ortaya çıkarır. Gerçekler araştırıldıkça doğumda karıştırıldığı anlaşılır. Defne, bir yandan gerçek ailesini tanımaya çalışırken diğer yandan "Aile, kan bağı mıdır; yoksa sevgiyi hissettiren insanlar mı?" sorusunun cevabını arar. Bu yolculukta hem geçmişin sırlarıyla hem de kendi kimliğiyle yüzleşmek zorunda kalır.

Kalbinde aşk var bir ben görüyorum…

Nova ne yapacağını bilemezken onu alan Luca ve onu her şeyden çok isteyen noah

Töre ile başlayan bir aşk hikayesi. GECE KRALİÇESİ KİTABIMIN SERİSİDİR. “Bunu yapamazlar sana,” dedi ve beni kollarının arasına aldı. “Biliyordum… Abim hayatımı mahvetti,” dedim, gözyaşlarımla boynuna sıkıca sarılarak. Ben şimdi ne yapacaktım? Bütün yük bana ve Demir’e kalmıştı. İçeriden gelen sesle Açela yengemden ayrıldım. Daha iyi dinlemek için yeniden kulağımı kapıya dayadım ama tüm vücudum tir tir titriyordu. “Baba, ne dersin sen? O kız çok küçük. Ben böyle bir şeyi kabul etmiyorum,” diye bağırdı Demir. “Olmaz, Ahmet Ağa. Zelal’im daha küçük, okuyacak o. Onun hayalleri var. Hayallerini yıkan ben olmak istemiyorum. Kızım benim kıymetlim. Bu dediğin olmaz. Ben senin kızını gelir isterim. Açela kızımdan sonra o da benim kızım olur,” diyen babamdı. Bir kez daha babamla gurur duydum. Desteğini hiçbir zaman benden esirgemediği gibi yine dimdik arkamda durmuştu. Babam benim bu hayattaki tek servetimdi. Onun bir yokluğu aklıma gelince bile delirecek gibi hissediyordum. “Allah’ım, benim ömrümden alıp babama ver,” dedim fısıltıyla. “Hüseyin Ağa haklısın, bir şey diyemem. Lakin kan aksın istemem. Kızını yine okuturum, çalışmak isterse çalışmasına izin veririm. Ne derse kabulüm,” dedi Ahmet Ağa. O an kararımı ne yazık ki babam ve abilerim için vermiştim. Onların tırnağına zarar gelse ölürdüm. Bu bedel asla Jehat abim için değildi; babam, Siyam abim ve Robar abimin hayatı içindi. Bir saniye bile düşünmeden kapı kolunu indirip odaya daldım. Tüm bakışlar kapıdaki kişiye, yani bana döndü. Kan çanağına dönen gözlerimi gören babam ve abim, bu hâlimi görünce önce yutkundular. Siyam abim ayağa kalkarak birkaç adımda yanıma geldi. “Zelal kızım…” diyen babamın sesini duyduğumda ise çoktan güvenli limanım olan Siyam abimin kollarındaydım. “Güzelim, nasıl kıydın sen zeytin gözlerine?” dediğinde daha çok sokuldum göğsüne. Gözyaşlarım sinesini ıslattı. Bir süre kollarında soluklandım. Başıma bir öpücük kondurdu ve kollarından ayrıldım. Gözlerimin benzeri olan abime baktım. “İstemediğin hiçbir şey olmayacak,” dedi, güven verircesine. Biliyordum; ben istemiyorum dediğim hiçbir şeye beni zorlamazdı. Sadece başımı salladım. Sonra babamın yanına gittim. “Kusura bakma baba, destursuz girdim odaya,” dediğimde, “Gel buraya,” diyerek beni göğsüne çekti, sıkıca sarıldı. Babam saçlarımı okşayıp başıma bir öpücük kondururken kollarından ayrılmadan yönümü karşımda duran Ahmet Ağa ve Demir’e çevirdim. Demir’in bakışları, ağlamaktan kızarmış gözlerime değdi. Yüzümün her bir yerine dikkatlice baktıktan sonra yutkunduğunu gördüm. Uzun siyah saçlarıma, kavruk tenime baktıkça gözlerinde anlamlandıramadığım bir duygu beliriyordu. Bakışları yeniden gözlerimde bir süre oyalandı. Az önce konuştuklarını duyduğumu anladığı anda gözlerini kısıp “yapma” der gibi baktı. Kendimi toparladım ve bakışlarımı ondan çektim. Babama döndüm. Kararımı vermiştim ve bunu herkesin duymasını istiyordum. “Ben bu evliliği kabul ediyorum,” dediğimde bütün gözlerin şaşkınlıkla bana döndüğünü biliyordum. Ama benim bakışlarım sadece babamdaydı. Açela yengemin “Nee?” dediğini duydum. Abimin sesi ise daha sert ve keskindi. “Ne saçmalıyorsun, Zelal?” Siyam abime bakmadım. “Baba, Ahmet Ağa… Ben bu evliliği kabul ediyorum. Yalnız şartlarım var,” dediğimde son cümlem Ahmet Ağa ve Demir’eydi.

Genç, güzel yazar Serin ve Nevşehir’li yakışıklı otelci Engin’in küçük, inci bir küpe sayesinde başlayan aşkları …

Gözümden düşen göz yaşımı eliyle tuttu ve parmağından aşağı akmasını izledi, bu yaptığı tuhafıma gitse`de aldırmadım ve yeniden önüme döndüm. "Larmes." Dediği ile ona döndüm ve anlamsızca bir bakış attım suratına. Ne demek istiyordu ki? Bakışlarımı görünce hala havada tuttuğu parmağını gösterdi ve tekrar konuştu. "Göz yaşları..."

Hayat gayelerimiz, mutluluklarımız ve hüzünlerimiz. Belki de gerçekten yaşayanlar için önemli olan şeylerdir. Benim var oluşum lanetli bir kehanetin çevresinde hayat bulmuş, hayat veren bitince geriye hiçbir şey kalmamıştı. Tanıdığım herkes tanımadıklarıma, anılarım yaşanmamışlıklara, aşkım ise gönlümüze hiç düşmemiş gibi olacaktı. Belki de annemin rüyalarımda seslenişi bile yalandır... belki de kendi kendime varım ben demenin yollarını aramış kendime sahte bir benlik yaratmışımdır. İsiliel`in yaptıklarına ve Yunor`un batırdıklarına karşın eski kehanet beni seçmiş ve bir noktaya kadar istediği yere getirtmişti. Artık gelinen bu noktada yapılacak olan ne varsa bana ait değildi. Ben sadece işlerini görebilsinler diye birkaç pürüzü halletmiştim. Tüm malzemeleri ayarlamıştım keki yapmaları için ve artık benim görevim bitmişti. İsiliel`in kehaneti neydi? Ne oldu? Kimse bilmiyor. Ama ben eski kehanetin gerekliliklerini başka bir kehanet ile sağlamıştım. Tek bildiğim buydu ve birde artık bana gerek kalmadığı...

Kocasının zorbalıklarından kaçan Destina ve onun küçük kızı İpek.

Bir kurşun... İki aşiret... Ve uğruna ömür boyu feda edilecek bir aşk. Yıllar önce sıkılan tek bir kurşun, Şahinbeyler ve Doğanbeyler arasında oluşacak düşmanlığı ateşler. O günden sonra iki aşiret arasında büyük bir kan davası ortaya çıkar. Fakat yıllar sonra kan davasını bitirecek bir tohum serpilir toprağa. Bu tohumun adı da; Aşktır. İki genç birbirine deli gibi aşık olmuştur. Ne var ki, iki aşiret arasında olan kan davası yüzünden birbirine kavuşmaz sevdalılar. Aşiretler toplanır, umutlar tekrar toprağa ekilir. Lakin alınan tek karar düşmanlığın devam etmesidir. Herkes düşmanlığın tekrar devam edeceğini zannederken aralarında bir kişi bu zinciri kırar; Hicran Doğanbey. Bir insan iki aşiretin arasında ki düşmanlığı bitirebilecek mi? Bir insan iki aşiretin arasında ki kaderi değiştirebilecek mi? Peki ya bunun bedeli kendi hayatı olursa? Kan mı kazanacak, yoksa aşk mı?

İki farklı bir ruh iki farklı bir insan. Ama tek bir beden. 🪞 ⚰️ 🪞 Ölüm yeni bir yaşamı belirledi. Yalan büyük bir ihaneti koynunda büyüttü. Acı kimliksizliğe bürünüp onu sahte bir bedene hapsetti. Gerçekler silik bir imgeden ibaret olarak kaldı. Yalanlar bir hayatı şekillendirdi. Hiç kimse istediği bedende değildi. Hiç kimse gerçeği köreltemezdi.

Yüzyılın kışı diyorlardı o seneki kışa... Yabani, bir kısrak gibi kişneyerek şahlanmış da şahlanmış alabildiğine hoyratça esiyordu poyrazı karayeli... Buzdan geceler hüküm sürerken, biri vardı yatağında ter döken. Onun adı anaydı... Yüreğine matem çökmüştü oğlu, her anacığım dediğinde. Ayağı taşa takılsa oğulların ve kızların, ne zaman anacığım deseler; her bir kelimenin hecesi kanatlanıp yol bulur ve anaların yüreğine konardı... Uyku tutmamış sabaha kadar, yasa bürünmüştü Edibe kadın. Oğlu, ateşler içinde "anacığım" diye inledikçe, anasının yüreğine kızıl oklar saplanmıştı. Biri daha vardı rüyasında kabuslar gören. Yaman`ı can evi, mahremi, sürekli kendisinden kaçıyordu... Sabah olup uyandığında bedeninde bir ağırlık vardı, elinde olsa yataktan hiç çıkmazdı. Emektar elleriyle gözlerini yokladı, gözleri hala ıslaktı. Bu yaşlarda neyin nesiydi? Sabaha kadar rüya görmüş ve rüyasında ağlamıştı ama gözlerindeki ıslaklık sanki gerçek gibiydi...

Gerçek ailem kurgusudur. Çiçek ve Toprak. Birbirine kökten bağlı iki kardeş. Başaranların sahte dünyasında abilerine ve birbirine tutunan o iki çocuk, gerçek ailelerinin yüreğinde on yedi yıllık dinmeyen bir sızıydı. Şimdiyse kum saati doldu; sahte hayatlar son buluyor, gerçek kimlikler açığa çıkıyor. Toprak, Çiçek’in narin yaprakları incinmesin diye ördüğü dikenli duvarlarını bu yeni aile için yıkabilecek mi? O beş devasa muhafız, Çiçek`in yaralı kalbine sığınak olup gölgelerinin altında onu çiçek açtırabilecekler mi? İkizler yabancılıktan aile olmaya giden o zorlu yolu yürüyüp huzura ulaşabilecekler mi? Bu sadece bir kavuşma değil; "biz" olmanın sancılı yolu. Sekiz kalp, tek bir sığınak: Aile. Çünkü toprak bir kez çiçeğe durduğunda, artık hiçbir güç onları ayıramaz. "Çatısı altında bulunduğu eve kendini ait hissedemeyen, ait olduğu yuvayı aramaktan vazgeçmeyenlere..." — Ceylan Kraliçe •Mümkün olduğunca gerçeğe uygun yazılmaya çalışılmıştır. •En azından ilk birkaç bölümden sonra kesin bir yargıya varmanız önerilir.