- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Kimsenin birbirinin arkasından konuşmadığı , herkesin birbirini kolladığı , birlikte eğlendiği, birlikte üzüldüğü , komşuluğun ölmediği, çocukların sabahtan akşama kadar sokakta oynadığı bir mahalle düşünün. Yakamoz Mahallesi .İşte bu güzel mahallenin birde güzel ruhlu bir tarih öğretmeni var : Ahu Yaman. Bu hikaye Ahu`nun hikayesi. Bize katılın, Ahu`nun hikayesini birlikte okuyalım. ____________________________________________________________________________________________________________ ``Bize gelen belgeye göre, Ahu hocanız farklı bir okula tayin edilecektir. Daha fazla karmaşa çıkarmanızı, kargaşa koparmanızı istemiyorum. Lütfen sakin olun ve derslerinizi dinlemeye devam edin. `` Burcu hocanın yaptığı açıklamadan sonra başımı önüme eğmiştim. Sınıfta ilk birkaç dakika süren sessizlik sonrasında Batuhan`ın gür sesi sınıfı doldurdu. ``Başka bir okula tayin edilecek öyle mi ? Ben zaten `` böyle bir hocayı bize nasıl verdiler? `` diye şaşırmıştım. Çünkü biz size göre iyi olan hiç bir şeyi hak etmiyoruz, değil mi? Biz kendilerinden hiç bir şey beklenmeyen çocuklarken o , bize istediğimiz her şey olabileceğini gösteren tek öğretmendi. Bizim için uğraştı. Siz ` liseyi bile bitiremeyecekler , nasılsa bunlardan bir şey olmaz. ` diye tüm kapıları kapatıp çıktığınızda , o bize ışığı gösterdi. `` Sizden de olur dedi. Şimdi bu öğretmeni bizden alacaklarını söylüyorsunuz ve diyorsunuz ki kargaşa çıkrtmayın, sakin kalın ; size inanan tek öğretmeni elinizden alıyoruz ama siz sessizce oturun diyorsunuz, öyle mi ? Öyle yağma YOK! Batuhan`ın tüm sınıfı inleten sesiyle gözümden bir damla yaş aktı. Okulda kalayım ya da gideyim, fark etmezdi artık. Ben başarmıştım , ben bu çocuklara kendi yüreğimdeki umutla yol göstermiştim. Benim çocuklarım başarmıştı artık vazgeçmeyeceklerdi ; kendileri için çabalayacaklardı...

Deprem sonrası genç bir kız, ailesiyle birlikte büyük kayıpların ortasında kalır. çevresindeki insanlar büyük kayıplar ve derin bir boşluk hissiyle mücadele eder. Çadır ve konteyner yaşamında zaman kavramı kaybolur, herkes bir şeylerin geri dönmesini bekler. Küçük anlar bir çocuğun çizdiği ev, paylaşılan sessizlikler, yapılan yardımlar yeniden ayağa kalkmasına yardımcı olur.

SARE YALÇIN; Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum. Yüzbaşının sözleri zehirliydi. Bakışları sertti. Sesi soğuktu. Ama, beni yakardı biliyorum.

☀️ Yıllarca yaşam mücadelesi vermiş, sadece oğlu Umut için nefes alan bekar bir anne Mihre Akçay... onları korumaya yemin etmiş Yüzbaşı Mehmet Aslan Kılıç... Her anlarında destek olan Kilit Timi... ☀️

"Gece karanlıktı, Kurşun hızlıydı… kader onları aynı yolda buluşturdu..."

Yasemin... Kalbi yaralı bir genç kız... Ve yaralarını saklayan bir maske... Bu kitap yaralarına ilaçlar arayan bir kızın hikayesi... Bu kitap bir genç kızın iyileşme hikayesi... Bu kitap bir kızın en gerçek ilaç olan rabbine sığınmakla tanışmasının hikayesi... Bu kitap tüm acılarına rağmen umutlu hayaller kurmayı bırakmayan kızların hikayesi... Her şeye rağmen bitmek bilmeyen umutlu hayallerin hikayesi

Bazı insanlar sokakta büyür. Bazılarıysa sokakta hayatta kalmayı öğrenir. Elfida, geçmişini kimseye anlatmayan bir kız. Sessizlik, onun için lüks; para ise her zaman eksik. Bir gece, sadece biraz para bulmak için girdiği bir ev, hayatının yönünü tamamen değiştirir. Çünkü o evde, ülkede adı fısıltıyla anılan “Kimsesizler” çetesinin dört üyesi vardır. Gördüğü şeylerin bedeli ağır olur. Elfida, yıllar önce ardında bıraktığını sandığı bir adamın karşısına çıkarılır. Onu büyüten, eğiten, hayatta kalmayı öğreten… ve bir zamanlar kendi silahı hâline getiren adamın. Geçmiş, kapıyı çalmamıştır. Geçmiş, kapıyı kırmıştır. Bir tehdit. Bir zorunluluk. Ve kaçamayacağı bir dönüş. Elfida, istemediği bir dünyanın içine yeniden sürüklenirken, bu karanlığın içinde beklemediği bir ışıkla karşılaşır: Umut. Adı gibi… tehlikeli bir umut. Sadakat ile özgürlük, geçmiş ile gelecek, korku ile aşk arasında sıkışan bir kızın hikâyesi bu. Bazı sırlar öldürür. Bazı aşklar kurtarır. Peki ya ikisi aynı kişideyse? Ay bizi tanır. Peki ya karanlık?

"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını saglamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)

Bir sabah her şey hâlâ yerindeyken, akşam olduğunda dünya sessizce çökmeye başladı. Ne sirenler vardı, ne net açıklamalar. Sadece kopan şebekeler, kararan şehirler ve artık insan gibi davranmayan insanlar… Umut, Kerem ve Arda hayatta kalmak için kaçarken, Zeynep ailesini korumak için karanlığa sığınır. Bir baba kaybolur. Bir ev son sığınak olur. Bir kapı açılır… ve hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Son Umut, zombi kıyametinin ortasında geçen bir hayatta kalma hikâyesi değil sadece. Bu; aile olmanın, kaybetmenin, ve hâlâ umut etmeye cesaret etmenin hikâyesi. Sessizliğin en tehlikeli olduğu bir dünyada, gerçek soru şudur: İnsan kalmak mı daha zor, yoksa hayatta kalmak mı?

`` Herkesin bir Akşam Yıldızı vardır değil mi? `` Peki ya kaybolmuş bir yıldızın , ışığını geri getirmek mümkün mü? Bu hikaye ; mesleğinin esiri olmuş , hayatın içinde kaybolmuş bir yüzbaşı ve onun ışığını tekrar kazandıracak bir öğretmeni anlatıyor... Bazen umutların tükendiği , cesaretlerin bittiği anlar olacak ama onlar için akşam yıldızı hep yol gösterici olacak... `` Bir yıldız ne kadar parlak olursa olsun , bazen kaybolur. Ama bir kalpte yeniden parlar.`` Bu kaybolmuş hayatlarınızın içinde kendi Akşam Yıldızınızı bulmak için hazır mısınız?

Bir gün ansızın bir savaş çıksa. O savaşta umudunuzu bulsanız ve aynı gün kaybetseniz. Bir de yetmezmiş gibi öldüğünü düşündüğünüz aileniz hakkında bilmediğiniz şeyleri duysanız... (Kapak fotoğrafı yapay zeka ile tamamen bana aittir)

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

İkisi de vazgeçmişti. Hayattan… kendilerinden… Ama kader onları son anda buluşturdu. Birbirlerine tutundular, iyileştiler… sevdiler. Ta ki araya giren duvarlara kadar. Bu, sadece bir aşk değil… vazgeçmemeyi öğrenen iki kalbin hikayesi.

"Tek bir yasak var ölemezsiniz! O zaman başlıyoruz .Görev 1..." ---- Hızlı hızlı adımlarken kulağımda onun sesini duydum. Ölümcül bir saklambaçtı bu. O saydı ben nefes nefese tamamladım. Bir Ruhum kir İki Kayboldu seninki Üç Onu bulmak güç Dört Bütün günahları ört. Beş Seçtin onu eş Altı Gözlerimi kapattı Yedi Bekledi Sekiz Geçmişten eskiz Dokuz Artık sıkılmaya başlıyoruz On Son Bağlantı kesildi. Bu sefer gelen ses arkadaşımındı. "Sana tek başına gitmemeni söyledim. Budalalık bu!" "Çok geç!" Hızlı adımlarım karşımdaki kişiyi görmemle durdu. "Onu buldum!" Şaşkınlıkla dudaklarımdan firar eden kelimeler boğazımda düğümlenmişti. "Ne!" Birkaç saniyelik sessizlikten sonra endişeli bir ses tekrar kulağımı tırmaladı. "O burada..." "...çıkın ikinizde hemen oradan çıkın çabuk!" Sırılsıklam olmuş halimi umursamadım. Kulağımda bana bağıran arkadaşımın sesi artık çok uzaktan geliyordu. Yavaş yavaş ona yürürken ayaklarım beni zar zor tutuyordu. O da bana benimkinden daha hızlı adımlarla yaklaşmaya başladı. Aramızdaki sadece bir mesafe değildi yıllardı acıydı... Tam ortada buluşup göz göze geldiğimizde dudaklarından bir kelime döküldü lakin tam o sırada kaderin cilvesi olsa gerek büyük bir şimşek çaktı. Kelimesi fısıltıya dönüştü. Dudaklarını okuyamadım. Yağmur sesimizi bastıracak derecede yağıyordu. Ona ne dediğini soracakken gözlerimin önünde bir perde belirmişti. Başım döndü, dengemi sağlayamadım. Görüş alanım bulanıklaşmıştı. Bana neler olduğunu anlayamıyordum. Onun bakışları mı değişti? Çok bulanıktı ayırt edemiyorum fakat bu gördüğüm korku mu? Sırtımda bir sızı hissediyorum bedenim beni tutmuyordu yere düşerken beni tutan parmakları hissettim. Birlikte mi düştük? Sanırım bilincimi kaybediyorum. Ona sormam gerek ne demişti?

Sümeyra`nın istanbul`a çıkan tayiniyle başlayan hikayesi... Zorlu sınavlarla imtihan olacak bir aşk... Öğrencilerine umut olmayı isteyen bir öğretmen... Romantik komedi tadında bir hikaye... Ömer ve Sümeyra`nın hikayesi

Bir savaş silüeti belirsin göz çerçevenizde... Öyle bir savaş olsun ki bu savaşta her mahluk olsun içinde; bazıları sabahı beklesin, bazıları akşamı. Gülü seven de olsun, sevmeyen de; zamanın tutsağı olan da olsun, hür olan da. Gelincikleri solduran da olsun, yaşatan da... Bazen doğan güneşini dağıtsın taçlarına, bazen de bir gökyüzü kaplanı gibi yıldırımlar estirsin tüm cihana. Hatırladın değil mi savaşı? Sen bu savaştaki masum bir gelinciksin; seni ölü kılan şeyse, fanusun içindeki zaman zincirleri oldu.

Sessiz Umut; Bazen insanın içinde kimsenin duymadığı duygular vardır. Söylenmemiş cümleler, yarım kalmış hayaller ve geceleri sessizce kalbe çöken düşünceler… “Sessiz Umut”, tam da o duyguların içinden doğan bir şiir yolculuğu. Bu sayfalarda yalnızlık var, kırılmış kalpler var, geçmişe takılı kalan hatıralar var. Ama hepsinin içinde küçük bir şey daha var: vazgeçmeyen bir umut. Her şiir, insanın kendi iç dünyasında yaptığı yolculuğu anlatıyor. Bazen kaybettiğimiz şeyleri, bazen de yeniden ayağa kalkma gücünü… Belki bu satırlarda kendinden bir parça bulacaksın. Belki bir hatıranı, belki de kalbinde sakladığın bir duyguyu… Çünkü bazı umutlar bağırmaz. Sessizce büyür. Ve bazen insanı ayakta tutan şey… o sessiz umut olur. “En karanlık gecede bile, insanın içinde sönmeyen küçük bir umut vardır.” — Mert İçli 📖✨

Leyla`nın aşktan hatta hayattan vazgeçtiği anda karşısına çıkan Öyke ile aralarındaki mümkün ve bir o kadar imkansız aşkın hikayesi. Tesadüflerin tesadüf olmadığını, aslında herşeyin sizi kaderinize yavaşça uğurlayan bir rüzgar olduğunu yüreğinizin ta içinde hissedeceksiniz.. "bilmek" kelimesini sorgulayacağınız ve aşk içinde aşk bulacağınız bir yolculuktur belki de bu masal.. başlamadan bilemezsiniz..

Umutsuzluk da bir umuttur...

12/01/2020 yazılı

Mafyam........ Doktorum............. Umudun olmadığında aydınlatan elimden tutan mafyam ~Nida Güneş karaarslan~ Benim yanlızlığıma ilaç olan doktoruma ~Araz karaarslan~ "Romantik bir kurgudur ." (Kitap bittikten sonra yazım hataları ve birkaç yer düzenlenicek.)

Bu kitap gerçek dünyadan kaçmak için kitaplara sığınanlara gelsin . Bu kitap dışırıda gülen ama içlerinden ağlayan dostlarıma gelsin . Bu kitap hayatının en zor zamanlarında kitaplara sığınanlara , gerçek aşkı kitaplarda bulanlara gelsin ...

24 yaşında bir avukat olan Ayla instagramda kendi fotoğraflarını paylaşmayı seviyordu. Çok fazla takipçisi olmasa da o bu durumdan memnundu. Ta ki bir gün bir gencin ona kafayı takana kadar... Erkan çocukluk arkadaşı Ayla Sezen `i bulmaya çalışıyordu. Onunla yolları ayrılsa da onun yaşadığını düşünüyordu. Büyüdüğünde onu aramaya başladı. Aramasına ilk en kolay yol olan İnternetten başlamıştı. Ayla isimli her hesabı araştırıyordu. Araştırdığı her hesapta soyadlarını bulabiliyordu ama en sonki baktığı hesap soyismini paylaşmamıştı. İsmi sadece `Ayla` olan bu hesabı takip edince şüphelenmeye başlamıştı. Açık yeşili gözleri, açık kahverengi saçlarıyla çocukluktaki Ayla ya çok benziyordu. Bu gerçekten o olabilir miydi?

“Sence mucizeler başka insanlar için mi var?” O soruyu sorarken gözlerinde öyle bir umut vardı ki… insan inanmak zorunda kalıyordu. Ben ise hep mucizelerin kapımı çalmadığını düşünürdüm. Hep bir başkasının hikayesine yazılırdı o güzel sonlar, o imkansızın mümkün oluşu. Ama o an… O an kalbim ilk kez kendine ihanet etti. Çünkü gözlerindeki ışık, yıllardır karanlıkta bıraktığım bir yeri aydınlattı. İncinmekten yorulmuş yanım geri çekilmek istedi, ama içimdeki o küçük, inatçı umut fısıldadı: “Ya bu kez farklıysa?” Belki mucizeler sandığım kadar uzak değildi… Belki de ben, onlara inanmamakla kendimi koruduğumu sanıyordum. Oysa umut, insanın kalbine sessizce düşen bir ışıktır; önce ısıtır, sonra yakar. Ve ben o an, yıllardır karanlıkta sakladığım yerin aydınlanışını izlerken şunu fark ettim: Bazı mucizeler gerçekleşmek için değil, kalbin hala atabildiğini hatırlatmak için çıkar karşına.