- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Sümeyra`nın istanbul`a çıkan tayiniyle başlayan hikayesi... Zorlu sınavlarla imtihan olacak bir aşk... Öğrencilerine umut olmayı isteyen bir öğretmen... Romantik komedi tadında bir hikaye... Ömer ve Sümeyra`nın hikayesi

Kökü kurumuş bir ağacın son yaprağını bekleyişi gibi; insan bazen bittiği yerde kalır, çünkü gidecek bir “sonra”sı yoktur. Her şeyin solduğu, renklerin siyah ile beyaza mahkûm olduğu bir dünyada herkes çoktan gitmişken, bir ruh neden aynı eşikte tek başına bekler? “Berzah”, ne tamamlanmış bir sonun ne de yeni bir başlangıcın adıdır. O; insanın içinde sessizce uzayan, zamanı donduran ve her şeyi yarım bırakan o amansız bekleyiştir. Bu hikâye; kaçmakla kapanmayan yaraların, açılmamış odaların ve kendi uçurumuna tutunanların hikâyesidir. 🎀 Geri dönüşleriniz, yorumlarınız, eleştirileriniz benim için çok değerli lütfen yanlışlarımı düzeltmem hatalarımı görmem için yardımcı olur musunuz 🎀

SİZİN DE İÇİNİZDE SÖYLENEMEYEN SÖZLER BİRİKTİ Mİ 24 yaşında bir avukat olan Ayla instagramda kendi fotoğraflarını paylaşmayı seviyordu. Çok fazla takipçisi olmasa da o bu durumdan memnundu. Ta ki bir gün bir gencin ona kafayı takana kadar... Erkan çocukluk arkadaşı Ayla Sezen `i bulmaya çalışıyordu. Onunla yolları ayrılsa da onun yaşadığını düşünüyordu. Büyüdüğünde onu aramaya başladı. Aramasına ilk en kolay yol olan İnternetten başlamıştı. Ayla isimli her hesabı araştırıyordu. Araştırdığı her hesapta soyadlarını bulabiliyordu ama en sonki baktığı hesap soyismini paylaşmamıştı. İsmi sadece `Ayla` olan bu hesabı takip edince şüphelenmeye başlamıştı. Açık yeşili gözleri, açık kahverengi saçlarıyla çocukluktaki Ayla ya çok benziyordu. Bu gerçekten o olabilir miydi?

“Bazen kendi ışığımızı ve karanlığımızı üretiriz. Bu karanlıksa parlak bir yıldızın ışığını bile söndürebilir." •───•☽⊹✩⊹☾•───• YILDIZINI KORU, geçmişin gölgelerinden kaçamayan cesur bir genç kadının, karanlık geçmiş ve tehlikeli sırlarla dolu yolculuğunu anlatıyor. Helin Yıldız, yalnızca bugünle değil, geçmişinde de taşıdığı ağır yüklerle de yüzleşmek zorundadır. Bir yangın vakasıyla başlayan olaylar, hem onu hem de okuru, düğüm düğüm olmuş bir geçmişe çekiyor. Her adımda yeni bir gerçek ortaya çıkıyor. Bir yangınla başlayan hikâye, derinlere gömülü acıların ve hiç kimsenin bilmediği gerçeklerin ortaya çıkışına uzanıyor. Peki, geçmişin gölgesi, en parlak yıldızın ışığını bile söndürebilir mi? Özellikle suç ve psikolojik gerilim unsurları içeriyor. Bu nedenle 13-14 yaş altındaki okurlar için uygun olmayabilir. Gizem, dram ve gerilim unsurlarını bir arada barındırıyor. Okuyucu hem merak içinde kalacak hem de karakterlerin duygusal yükünü hissedecek. Her yara bir güce,her karanlık bir ışığa dönüşebilir. “Per Aspera Ad Astra” (Zorluklar içinden yıldızlara) Not: Yazılanların hepsi kurgudur. Herhangi bir gerçek yanı yoktur.

Sevgi Kurt okuluna gidip gelen sıradan bir kız, adı gibi sevgiyle büyümemiştir, o ne sevgiyi tanıdı ne aşkı tanıdı, o anne ve babasını merak ediyordu bir abisi var mı, yada anne ve babası var mı? Gözünü açtığında kendisini bir yetimhane de bulmuştu, şimdi arkadaşlarıyla kalıyordu, Safiye ve Meral ile aynı evde kalıyordu, Meral ve Safiye ile kardeş gibi olmuşlardı, aynı okula gidip gelirler hayatları böyle geçerdi. Kaya Demirsoy, bir gün yolda giderken çarpıştığı kıza ilk görüşte aşık olur, bu kız Sevgi den başkası değildir, ama Sevgi onun görünüşünden korkar çünkü mafya gibi bir hal vardı adamda. Kaya o günden beri hep onu düşünür, Burak, Savaş, Yekta ve Emir onun bu halini görüp gülümser çünkü Kaya ilk kez bir kıza aşık oluyordu, ilk kez kalbi böyle atıyordu. Sevgi o adamda bir şey var o adamdan uzak durmak gerek diye düşünüp duruyordu, korkmuştu o adamdan mafya gibi bir duruşu vardı ondan uzak durmak en iyisi diye düşündü. Kaya, Sevgi`yi unutamıyordu o güzel gözleri duruşu...

Hilal, ailesini kaybettikten sonra hayatla bağını neredeyse tamamen koparır. Ama onu asıl tüketen, kimseye anlatamadığı geçmişidir. Emir, onun en karanlık zamanlarında yanında olur. Hilal, onunla birlikte yeniden nefes almayı öğrenirken, saklanan gerçekler de yavaş yavaş gün yüzüne çıkmaya başlar...

Bayramlardan kaçan, herkesin kutladığı o özel günleri reddeden bir çocuk düşünün... Şekerin kokusu midesini bulandırırdı, çikolata bir çocukluk vaadi değil, kaçılması gereken bir hatıraydı onun için. "Sizin dört gözle beklediğiniz günlerde ben odama saklanırım, Leyla," derdi. "Bana neden bu kadar kendini kapattın deme. Ben zaten küflü odalarda büyümüş biriyim..." Bu, Türkiye`nin farkına geç vardığı bir ressamdı. Fırçası kadar suskun, renkleri kadar yaralı. Dostoyevski`yi yalnızca okuyan değil, onunla yaşayan bir adam... Yiğit ve Leyla, her gün başka bir yüzünü keşfederken şunu fark ederler: Bazı insanlar anlatıldıkça değil, çözüldükçe derinleşir. Ve bazı hikâyeler, mutluluktan değil, eksikliğinden doğar. Eğer bayramlardan kaçan bir çocuğun, karanlık odalarda büyüyen bir ruhun ve sanatla hayatta kalmaya çalışan bir adamın hikâyesini merak ediyorsan... Bu sayfayı çevir. Çünkü bu hikâye, okuyanı değil yakalayan türden.

Bir uçurum Bir ölüm Bir intihar Bir oyun Ve İki Yabancı... Geçmişin hataları, geleceğin seçimleri, Verilen kayıplar, solup giden hayatlar, Örülen kader ağları, birleşen yollar. Yaralı yürekler, Kırık kalpler, Dostlar ve aşklar, İhanetler, pişmanlıklar. Peki ya son? Son... Son, belki de bu hikâyede en baştan belliydi.

0527**: Seni ve aileni öldüreceğim. Siz: Kimsin sen? 0527**: Katilin. Siz: Sana inanmamı mı bekliyorsun? 0527**: Abini öldüren bendim. Siz: İnanmayacağım. 0527**: Ama öldürdüm. Hadi, git ve masanın üstünde ki flaşı bilgisayara tak.

Yasemin... Kalbi yaralı bir genç kız... Ve yaralarını saklayan bir maske... Bu kitap yaralarına ilaçlar arayan bir kızın hikayesi... Bu kitap bir genç kızın iyileşme hikayesi... Bu kitap bir kızın en gerçek ilaç olan rabbine sığınmakla tanışmasının hikayesi... Bu kitap tüm acılarına rağmen umutlu hayaller kurmayı bırakmayan kızların hikayesi... Her şeye rağmen bitmek bilmeyen umutlu hayallerin hikayesi

O gece her şey sıradandı. Televizyon açıktı, evde tanıdık bir sessizlik vardı… ama kimse gerçekten orada değildi. Sonra yer sallandı. Ve hiçbir şey eskisi gibi kalmadı. Bir evin içinde başlayan bu hikâye, aslında bir ailenin birbirine tutunma hikâyesi. Korkunun ortasında bile “buradayız” diyebilmenin, dağılırken bile birlikte kalabilmenin hikâyesi… Çünkü bazı geceler sabaha çıkmaz. Sadece devam eder. Ve insan, o geceden sonra aynı kişi olarak uyanamaz.

Kimsenin birbirinin arkasından konuşmadığı , herkesin birbirini kolladığı , birlikte eğlendiği, birlikte üzüldüğü , komşuluğun ölmediği, çocukların sabahtan akşama kadar sokakta oynadığı bir mahalle düşünün. Yakamoz Mahallesi .İşte bu güzel mahallenin birde güzel ruhlu bir tarih öğretmeni var : Ahu Yaman. Bu hikaye Ahu`nun hikayesi. Bize katılın, Ahu`nun hikayesini birlikte okuyalım. ____________________________________________________________________________________________________________ ``Bize gelen belgeye göre, Ahu hocanız farklı bir okula tayin edilecektir. Daha fazla karmaşa çıkarmanızı, kargaşa koparmanızı istemiyorum. Lütfen sakin olun ve derslerinizi dinlemeye devam edin. `` Burcu hocanın yaptığı açıklamadan sonra başımı önüme eğmiştim. Sınıfta ilk birkaç dakika süren sessizlik sonrasında Batuhan`ın gür sesi sınıfı doldurdu. ``Başka bir okula tayin edilecek öyle mi ? Ben zaten `` böyle bir hocayı bize nasıl verdiler? `` diye şaşırmıştım. Çünkü biz size göre iyi olan hiç bir şeyi hak etmiyoruz, değil mi? Biz kendilerinden hiç bir şey beklenmeyen çocuklarken o , bize istediğimiz her şey olabileceğini gösteren tek öğretmendi. Bizim için uğraştı. Siz ` liseyi bile bitiremeyecekler , nasılsa bunlardan bir şey olmaz. ` diye tüm kapıları kapatıp çıktığınızda , o bize ışığı gösterdi. `` Sizden de olur dedi. Şimdi bu öğretmeni bizden alacaklarını söylüyorsunuz ve diyorsunuz ki kargaşa çıkrtmayın, sakin kalın ; size inanan tek öğretmeni elinizden alıyoruz ama siz sessizce oturun diyorsunuz, öyle mi ? Öyle yağma YOK! Batuhan`ın tüm sınıfı inleten sesiyle gözümden bir damla yaş aktı. Okulda kalayım ya da gideyim, fark etmezdi artık. Ben başarmıştım , ben bu çocuklara kendi yüreğimdeki umutla yol göstermiştim. Benim çocuklarım başarmıştı artık vazgeçmeyeceklerdi ; kendileri için çabalayacaklardı...

"Gökçem karanlığıma ışık oldun. Her şeye inat yanımda oldun. Sen zifiri karanlıkta açan bir papatyasın. Benim papatyamsın..:)"🦋 Gökçe ve Koray küçüklüklerinden beri tanışan iki yakın arkadaştı. Ancak Koray`ın vedasız gidişiyle uzun yıllar birbirlerinden haber alamadan ayrı şehirlerde yaşadılar. Halbuki her gece aynı gökyüzüne bakıyorlardı. Aynı güneşin ışığına çeviriyorlardı yüzlerini. Bu ayrılık bazı hislerin o kadar da basit olmadığını anlamalarını saglamıştı. Bu hikaye vedasız ayrılan iki çocuğun birbirine kavuşması aslında, kırık iki kalbin birbirinin yaralarını sarması ve tüm karanlıklarına rağmen papatyalarının açması. "Bahar bir insanla gelebilir insana..." 🤍 Eğer ki hayata yeniden tutunmak istiyorsanız ve umudu tekrardan hissetmek isterseniz. Sizi bekliyor olacağım..:)

Unuttun mu beni? Seninle ne yaşadım ki seni unuttuyum Kocamın katilini ne diye hatırlayım..

☀️ Yıllarca yaşam mücadelesi vermiş, sadece oğlu Umut için nefes alan bekar bir anne Mihre Akçay... onları korumaya yemin etmiş Yüzbaşı Mehmet Aslan Kılıç... Her anlarında destek olan Kilit Timi... ☀️

Sessiz Umut; Bazen insanın içinde kimsenin duymadığı duygular vardır. Söylenmemiş cümleler, yarım kalmış hayaller ve geceleri sessizce kalbe çöken düşünceler… “Sessiz Umut”, tam da o duyguların içinden doğan bir şiir yolculuğu. Bu sayfalarda yalnızlık var, kırılmış kalpler var, geçmişe takılı kalan hatıralar var. Ama hepsinin içinde küçük bir şey daha var: vazgeçmeyen bir umut. Her şiir, insanın kendi iç dünyasında yaptığı yolculuğu anlatıyor. Bazen kaybettiğimiz şeyleri, bazen de yeniden ayağa kalkma gücünü… Belki bu satırlarda kendinden bir parça bulacaksın. Belki bir hatıranı, belki de kalbinde sakladığın bir duyguyu… Çünkü bazı umutlar bağırmaz. Sessizce büyür. Ve bazen insanı ayakta tutan şey… o sessiz umut olur. “En karanlık gecede bile, insanın içinde sönmeyen küçük bir umut vardır.” — Mert İçli 📖✨

Hayallerimizin hemen gerçekleşmesini isteriz, değil mi? Peki ya bir gün, gerçekten ışık hızında bize doğru gelseler… Onlarla yüzleşmeye hazır mıyız? Eum-ji, hayalleriyle ailesi arasında sıkışmış bir genç kız. İki tarafı da çok sevse de, günün sonunda kendini, ikisini de mutlu etmeye çalışırken ezilmiş ve tükenmiş hisseder. Hayallerini kovalamak ister; ama ailesini geride bırakmaktan, ailesini seçerse de kendini kaybetmekten korkar. Tam da her şeyin içinden çıkılmaz göründüğü bir gecede, gökyüzünde ona sanki özellikle göz kırpan bir yıldızla karşılaşır. Tuttuğu o masum dilek, Eum-ji’yi beklemediği kadar hızlı ve sert bir şekilde hayallerinin tam ortasına fırlatır. Ancak oraya vardığında, hayal dediği şeyin sandığı kadar hafif, parlak ve kusursuz olmadığını fark eder. “Bir Dilek Tut”; hayallerin ağırlığını, zamanın değerini, kaderi, aileyi, arkadaşlığı, aşkı ve en önemlisi insanın kendini bulma yolculuğunu anlatan bir hikâye. ✨

Babasının yasıyla boğuşan Alin, karşısına çıkan mavi bir kitapla kendisini daha bebekken vefat ettiği bir evrende bulacaktır.

"Sana yardım edeceğim" sert ve erkeksi sesiyle konuşmuştu adam. Kelimeler ağzından hangi ara çıkmıştı hiç fark etmemişti. "Nasıl?" diye sordu kadın masmavi gözlerinden umut kırıntıları geçerken. Deli gibi merak ediyordu karşısında oturan daha bugün tanıdığı adamın ona nasıl yardım edeceğini. "Benimle evleneceksin" adamın ağzından dökülen iki kelime yetmişti kadının gözlerini irice açmasına. "Nee?" Allak bullak olmuş duygularına, mahv olmuş hisslerine, karışık düşüncelerine rağmen tek bir kelime çıkmıştı gökyüzü gözlü, gece karası saçlı kadının dudakları arasından... *** Acılı hayatlar... Kesişen yollar... İstanbul`dan Karadeniz`e kadar uzanacak sürükleyici bir aşk hikayesi... Efsa❤Yaman... Başlama tarihi: 02.10.2020

SARE YALÇIN; Yanacağımı ve bu işin sonunda kül olacağımı hissediyordum. Yüzbaşının sözleri zehirliydi. Bakışları sertti. Sesi soğuktu. Ama, beni yakardı biliyorum.

"Gece karanlıktı, Kurşun hızlıydı… kader onları aynı yolda buluşturdu..."

Bazı insanlar sokakta büyür. Bazılarıysa sokakta hayatta kalmayı öğrenir. Elfida, geçmişini kimseye anlatmayan bir kız. Sessizlik, onun için lüks; para ise her zaman eksik. Bir gece, sadece biraz para bulmak için girdiği bir ev, hayatının yönünü tamamen değiştirir. Çünkü o evde, ülkede adı fısıltıyla anılan “Kimsesizler” çetesinin dört üyesi vardır. Gördüğü şeylerin bedeli ağır olur. Elfida, yıllar önce ardında bıraktığını sandığı bir adamın karşısına çıkarılır. Onu büyüten, eğiten, hayatta kalmayı öğreten… ve bir zamanlar kendi silahı hâline getiren adamın. Geçmiş, kapıyı çalmamıştır. Geçmiş, kapıyı kırmıştır. Bir tehdit. Bir zorunluluk. Ve kaçamayacağı bir dönüş. Elfida, istemediği bir dünyanın içine yeniden sürüklenirken, bu karanlığın içinde beklemediği bir ışıkla karşılaşır: Umut. Adı gibi… tehlikeli bir umut. Sadakat ile özgürlük, geçmiş ile gelecek, korku ile aşk arasında sıkışan bir kızın hikâyesi bu. Bazı sırlar öldürür. Bazı aşklar kurtarır. Peki ya ikisi aynı kişideyse? Ay bizi tanır. Peki ya karanlık?

Bir sabah her şey hâlâ yerindeyken, akşam olduğunda dünya sessizce çökmeye başladı. Ne sirenler vardı, ne net açıklamalar. Sadece kopan şebekeler, kararan şehirler ve artık insan gibi davranmayan insanlar… Umut, Kerem ve Arda hayatta kalmak için kaçarken, Zeynep ailesini korumak için karanlığa sığınır. Bir baba kaybolur. Bir ev son sığınak olur. Bir kapı açılır… ve hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Son Umut, zombi kıyametinin ortasında geçen bir hayatta kalma hikâyesi değil sadece. Bu; aile olmanın, kaybetmenin, ve hâlâ umut etmeye cesaret etmenin hikâyesi. Sessizliğin en tehlikeli olduğu bir dünyada, gerçek soru şudur: İnsan kalmak mı daha zor, yoksa hayatta kalmak mı?

`` Herkesin bir Akşam Yıldızı vardır değil mi? `` Peki ya kaybolmuş bir yıldızın , ışığını geri getirmek mümkün mü? Bu hikaye ; mesleğinin esiri olmuş , hayatın içinde kaybolmuş bir yüzbaşı ve onun ışığını tekrar kazandıracak bir öğretmeni anlatıyor... Bazen umutların tükendiği , cesaretlerin bittiği anlar olacak ama onlar için akşam yıldızı hep yol gösterici olacak... `` Bir yıldız ne kadar parlak olursa olsun , bazen kaybolur. Ama bir kalpte yeniden parlar.`` Bu kaybolmuş hayatlarınızın içinde kendi Akşam Yıldızınızı bulmak için hazır mısınız?