" Günahların rüzgarı olsaydı yeryüzünde hiç kimse kalmazdı. " 🕯️ Kalbi kırık göğüs kafesinin arasında kalmış bir mahkum. Ve bu mahkum özgürlüğü için bir mücadele verememekte. Çünkü zihninde ölen cesetler onun özgürlüğüne gölge düşürmektedir. Göğüs kafesi boşluğunda bir ağrı vardı sebebiyse içinde çürüyen ruhlardı. Onların varlığının yaydığı karanlıktı. Emira yaşadığı her şeyin gölgesinde saklanarak hayat mücadelesi veriyordu. Kendi yalnızlığınızda boğulup kalmışken birden onu farklı bir dünya kendisine çeker. Ve o dünya da gizemlerle dolu hayatlarla karşılaşacaktır. Geçmiş geleceği olacak, geleceği ise geçmişi. Zaman kavramı yitirilecek ve her şey sonsuz bir zaman dilimi içerisinde var olup zamansız ana hapsolacak. Her yeni gün dünün acı bir hatırasıdır. Onun acılarından nefes alıp yaşamaktır. Her yeni gün dünün sancısıdır. Onun yaralarının sızısını sonsuza kadar hissetmektir. Emira bilinmeyen bir fantastik dünyada gizemli kapıları aralayrak gizemli sırlara ulaşır. Ondan saklanan ve öğrenilmesi istenmeyen sırları keşfeder. Bu sırlar açığa çıkarken yaşamında onu derinden sarsan bir aşk onu bulur. Ama sandığı şeylerin çok farklı olduğu gerçeğiyle yüzleşir. Aşk, ihanet ve dostluk... Bu üç kelime onun hayatında büyük bir devrim yaratır. ⚖️🛡️⚖️

Bazı ayrılıklar bitmez; sadece konuşmayı bırakır. İnsan susar, zaman susar ama kalp aynı yerde kalır. O an anladım ki Biz sadece kendi yazgımızla değil, bizden önce yazılmış olanlarla da karşı karşıyaydık.

Kelimeler arasında saklı kalan sessizliklerin hikayesi, bir zamanlar sözcüklerin yetmediği yerde başlar. Her şeyin farkında olmak iyi midir? Peki ya susmak? Gerçek Ailem kurgusudur.

Bazı aşklar secdeye kapanır, bazı günahlar susarak ödenir. Mihran Uluöz, geçmişini unutmaya çalışırken, onu hatırlatacak bir adamla karşılaştı: Uluğ Mirza Köksoy. Kuzeninin ölümünü aydınlatmak için Türkiye`ye dönen Uluğ, sıradan bir cinayetin ardında yatan dehşeti ararken, geçmişiyle hesaplaşmak zorunda kalacağını bilmiyordu. Bir adam öldü. Bir kadın sustu. Bir aşk doğdu, ama doğduğu gün ölmeye mahkûmdu. Mihran, bir gecenin karanlığında kaybettiği hafızasıyla savaşırken, Uluğ ona hem işkence eden hem de onu hayatta tutan tek kişiydi. Her şeyin sonunda, herkesin kefaretini ödediği bir mihrap vardı. Bazıları oraya kanla geldi. Bazıları sessizlikle. Bazıları da yalnızca aşkıyla... Bu kitap, affetmenin ve cezalandırmanın birbirine karıştığı, aşkın bile bazen bir günah sayıldığı karanlık bir yolculuğun hikâyesi. Ve bu yolculukta, herkes ölüyor. Ama bazı aşklar, ölmeye razı oluyor. —————————————————————— “Söyle sevgilim, utanma uğruna savaşırken nasıl bana ihanet ettiğini anlat?” Yüzünde yenilgiyi kabul etmiş bir hüzün vardı. Yaşlarım dinmiyor, bu içimdeki acı bitmiyordu. Utanç duygusu tüm benliğimi ele geçirmişti. “Hani hep gitmekten bahsediyordun ya, bence gidebilirsin! Tıpkı tanışmadan önce olduğu gibi aramazda koca bir okyanus var artık.”

İçimdeki Yolcu, bir tren yolculuğunda karşılıklı oturan iki kadının sessiz hikayesini anlatıyor. Biri geçmişe bakıyor; Kaygılı, yorgun ve kırık. Diğeri geleceğe; Umutlu, neşeli ve cesur. Aynı raylarda ilerleyen bu iki kadın, aslında aynı hayatın farklı zamanlara bakan yüzleri. Geçmiş ve gelecek arasında gidip gelen bir zihin.

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

"Nilüferleri bilir misin? Hiçbir yere kök salamazlar." Ahu eşinden boşanıp çocuğuyla birlikte mahallesine döndüğünde geçmişinde bıraktığı kişiler ve duyguları yeniden karşısına çıkar. Zorunlu yaşanan ayrılıkların sebebi ortaya çıkmaya başlar yavaş yavaş. Avukatlık mesleğinin getirdiklerini yaparken bir yandan da onun kurallarıyla ve yasaklarıyla yaşamayı beceremediği savcı Arhan`la sürekli bir gel git içindedir. İlişkileri karmakarışık ve zordur. Bu yolun sonunda mahallesindeki ilk aşkıyla yaşayabilecek miydi? Onun kurallarına rağmen yanında kalmayı başarabilecek miydi?

*ÖRGÜT*/*ANLAŞMALI EVLİLİK*/*DÜŞMANDAN AŞKA* *Bazı bağlar kanla değil, kaderle yazılır.* Kirov`un puslu sokaklarında başlayan hikâye, geçmişin suskun çığlıklarını Moskova`nın karla örtülü saraylarına taşıyor. Defna, sıradan bir hayatın hayalini kurarken, adı fısıltıyla anılan bir çete lideri olan Ravilen`in karanlık dünyasına çekilir. Ama bu yalnızca bir karşılaşma değildir; bu, yıllar önce yarım bırakılmış bir kaderin yeniden yazımıdır. Aşkın, intikamın ve geçmişin iç içe geçtiği bu oyunda, *hiçbir şey göründüğü gibi değildir.* *IN LAK`ECH* - Ben senim. Sen bensin. Ve bazı hikâyeler, tam burada başlar...

Bir yerde okumuştum: "Tepeden tırnağa yaralısın, sevmek senin neyine. " yazıyordu. Kalbime kazımak istedim bu cümleyi, çok dokunmuştu.

🕯"Ölülerin hatıraları, yaşayanların kabusudur. Bir ölü, hiç ölmeyenlerin en büyük korkusudur."🕯 Geçmiş... bazıları için bir hatıra, bazıları içinse bir zincir. Onlar içinse; hem bir ceza, hem de asla kaçamayacakları karanlık bir orman. Farklı hayatların içine doğmuş, farklı acılarla büyümüş, farklı yollarla can almayı öğrenmiş bu insanlar, kaderin tek bir noktada buluşturduğu seri katiller...... Her biri kendi karanlığında boğulurken, aynı zamanda bu karanlıktan kurtulmanın yolunu arıyor. Katiller... ama hâlâ insan olduklarını unutmadılar. Günahkârlar... ama hala içlerinde umut taşıyorlar. Hayatlarının büyük bölümünü ölümle geçirmiş bu kişiler, şimdi ilk kez yaşamı seçmeye çalışıyorlar. Temiz bir gelecek kurmak için geçmişlerini gömmek zorundalar. Ama geçmiş kolay gömülmez, özellikle de seninle birlikte nefes alıyorsa. Bir yanda kendilerine kurulan ustaca tuzaklar, diğer yanda yıllardır güvenilen dostlukların paramparça oluşu… Güvendikleri herkes, her şey, her bağ yavaşça çürürken; katillerin kirli dünyasında tek temiz kalan şey inanç olabilir mi? Peki ya o büyük düşman? Her hayatı gölgeleyen, görünmeyen ama hep hissedilen o varlık… Asıl düşman kim? Kimi zaman bir insan, kimi zaman bir düşünce, kimi zaman sadece kaderin ta kendisi. Kirli olan sadece katiller mi? Yoksa onları böyle yapan sistem, insanlar ve sahte masumiyetler mi? Bu hikâye, sadece kanın ve cinayetin değil; pişmanlığın, yüzleşmenin, inşa etmenin ve yeniden doğmanın hikâyesi. Kirli dünyalarda temiz kalmak mümkün mü? Yoksa bazı hayatlar baştan kirletilmek için mi yazılmıştır? Geçmişten gelenler geleceği değiştirecek. Ve bu kez, ölüm değil, seçim kazandıracak.

Geçmişinde büyük bir sırrın olduğuna inanan ama hatırlayamadığı için bunu ispatlayamayan genç bir kadın... Yaşadığı ihanetten sonra ailesinden başka herkese gönlünün kapılarını kapatan, kendini yalnızca işine adayan genç bir adam... Ve DOLUNAY... Her şey dolunaylı bir gecede başlamıştı. Dolunaylı bir gecede devam etmişti. Ama dolunaylı bir gecede son bulmayacaktı. Çünkü kader buna izin vermeyecekti. Genç kadın, var olduğuna inandığı sırrı açığa çıkarmak için çok fazla beklemişti. Ancak ansızın masasında bulduğu not, daha fazla beklemeyeceğinin kanıtıydı. Artık yola çıkma zamanıydı. Hem de hiç tanımadığı genç bir adamla beraber.

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Aslında bu bir kitap değil belki bunlardan sonra yazarım ama bilmiyorum yazmak iyi geliyor

Bir yüzbaşı ile komutan kızının imkansıza dayanılan aşk hikayesi...

Hayatının en iyi rolünü oynadığını sanıyordu. Ama sahne, bir anda gerçeğe dönüştü. Kadir, hasta annesi ve kız kardeşi için boğaz tokluğuna çalışan, sıradan bir mahalle çocuğuydu. Hayatı büyük hayallerden değil, küçük hesaplardan ibaretti: bakkal borcu, kira günü, annesinin ilaç parası, kardeşinin okul masrafları, bitmeyen sorumluluklar. Onun dünyasındaki en büyük gerilim, ay sonunu getirip getiremeyeceğiydi. Ta ki yaşadığı mahalleye bir film seti kurulana kadar. Ucuz bir figüranlık, siyah bir takım elbise ve “Şahin” adı verilen geçici bir rol. Bir saat. Bin lira. Fazla soru sormaya gerek yoktu. Her şey basitti. siyah bir araba, Kadir’i ait olmadığı bir karanlığın içine sürükleyene kadar. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Artık Kadir sadece bir figüran değildi. Kameralar yoktu, replikler yazılı değildi ve bu sahnede “kestik” diyecek kimse yoktu. Karanlığın içinden beliren siluet, ağır adımlarla yaklaştı. Belindeki silahın metalik ışıltısı karanlıkta kısa bir an parladı. Adam, silahı kabzasından çekip çıkardı. Kadir, soğuk metalin tenine değdiğini hissettiği anda gözlerini kapattı. Ardından o cümle geldi: “Nihayet tanıştık, Şahin efendi.” Bu figüran, yeraltı dünyasının kayıp veliahtı mıydı? Yoksa sadece yanlış zamanda, yanlış kostümü giymiş bir zavallı mı? Kim bilir.. Ama bir şey kesin: bu dünyada figüranlar sadece rolleriyle oynar. Kimi hayatta kalır, kimi başkalarının rollerini çalar. Ve hepsi, siyah ve absürt bir sahnede, tehlike ile komedinin tam ortasında. Figüran — Tehlike, karanlık ve absürtlüğün kesiştiği yerde.

Gençlikte başlayıp 7 yıl önce yarım bırakılan bir aşk hikayesi. Yıllar sonra yeniden karşılaşan iki eski aşık. Kırgınlıklar, pişmanlıklar ve gönül yorgunlukları her şey hala yerli yerinde miydi? Yerindeydi, peki ya aşkları o hala yerli yerinde miydi?

Sırlar saygılıdır acın büyükse, saracağız elbet yaranı yarın kefene. Kendini bildi bileli yanında olan iki kızla geleceklerini dikkatle inşa eden Nim, 17. yaş günü için arkadaşlarıyla küçük bir Avrupa turuna çıkar. Onlar için özel olan şey, ailelerinin yanlarında olmadan tek başlarına “başarısızlığın” zikredilmediği huzurlu bir tatil geçirmekti. Öyle de oldu. Hepsinin arzusu birlikte anılarına anı katmaktı. Yine onların istediği oldu. Lakin bir şeyleri eksik istediler. O gün üç kızdan ikisinin kaderi son buldu, geriye kalanınki de baştan yazıldı. Artık geleceğine inanmayan, sevgiye ve sevilmeye ihtiyacı kalmayan Nim, yaşadığı travmayı atlatmak için herkesten uzaklaştı. Ailesinin bile adını daha önce hiç duymadığı bir şehre taşındı. Yeni okula son senesini bitirmek için girdi. Kendi başına yaşıyordu. Evi zihni gibi sessiz ve karanlıktı. Hayatına giren insanlar çıkanları arattı. Nim nefes alamadı, sevgisizlikle üşüdü. Aynı uçaktan bilet almalarına rağmen başka bir uçakta uyanan Nim, sizce yeni bir hayat kazandı mı yoksa kaybetti mi? Peki çoğunluğu zengin çocukları olan o uçağın, rotada bile olmayan dağa çarpması suikast mıydı? Belki de pilotun kazasıydı. Sırlar saygılıdır acın büyükse, saracağız elbet yaranı yarın kefene.

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Gerçek ailem kurgularını hep iyi kızdan okuduk değil mi? Gel bu sefer kötü sandığımız o kızdan okuyalım, Simay Naz kötü sandığımız o kızlardan birisi.

"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Kırmızı İp, denizin karanlığında kopan ama kaybolmayan bağların hikâyesi. Geçmişin boğucu acılarıyla yaşayan Elva ve ölümü mesafeye dönüştürmüş Karel, farkında olmadan aynı yaradan kanayan iki ruh. Kader, onları kopmuş sanılan kırmızı iplerle aynı noktaya sürüklerken; suyun altında kalan anılar, bastırılan suçluluk ve yarım kalan aşklar yeniden nefes almaya başlar. Bu hikâye, bazı bağların kopmadığını; sadece zamanı gelene kadar karanlıkta beklediğini anlatır.

|Üç yıl önce boşanan Ceren ve Aras, 6 yaşındaki kızları Ada’nın hastalığıyla yeniden bir araya gelir. Ada, en zor günlerinde anne ve babasının yan yana olmasını ister; onlar da geçmişin gölgesine rağmen birbirlerine katlanarak aynı evi paylaşır. Geçmişe dair unutulmuş anılar, yılların ardında kalan duyguları sinsice yeniden alevlendirir ve saklı kalan yaralarını yeniden ortaya çıkarır.|

Eski sevgilimle tekrardan sevgili olabilir miyim?

Ailesi öldürüldüğünde Beril`in tek seçeneği ona yardım eden çeteye sığınmaktı. İntikam Beril için bu yolda ilerlemesini sağlayan duyguydu. Ama keşke iş sadece intikamda bitseydi.

Mira Arman, Argentum Heritage International`a girdiğinde bu binanın sadece anlaşmalar değil, sırlar da sakladığını anlar. Şirketin CEO`su Kıraç Alkan; gücünü sessizliğinden alan, etrafında görünmeyen bir tehlike taşıyan bir adamdır. Onu izleyen gözler vardır, söylenmeyen tehditler gibi. Mira`nın sağ yanağındaki iz, Kıraç`ın bastırdığı geçmişle tuhaf bir uyum içindedir. Bazı geceler, Kıraç`ın hayatı sanki bir anlığına durdurulmuş gibidir; Mira ise kendini açıklayamadığı bir karanlığın tam ortasında bulur. Bir karşılaşma vardır ki kimse adını koymaz-ama sonuçları ağırdır. Sessizlik bazen silahtır. Bu hikâye; gücün bedelini, geçmişten kaçmanın mümkün olup olmadığını ve şu soruyu fısıldar: Bir insan, kaderine dokunduğunu hatırlamıyorsa ondan kurtulabilir mi? Yoksa tehlike, en tanıdık hislerin içinde mi saklıdır?