Leyla`nın aşktan hatta hayattan vazgeçtiği anda karşısına çıkan Öyke ile aralarındaki mümkün ve bir o kadar imkansız aşkın hikayesi. Tesadüflerin tesadüf olmadığını, aslında herşeyin sizi kaderinize yavaşça uğurlayan bir rüzgar olduğunu yüreğinizin ta içinde hissedeceksiniz.. "bilmek" kelimesini sorgulayacağınız ve aşk içinde aşk bulacağınız bir yolculuktur belki de bu masal.. başlamadan bilemezsiniz..

:Beni her halimle seviyor musun? :Seni ve bütün hallerini bütün yıldızlar kadar seviyorum. :Peki,mutsuz halimi? :Seni mutlu ettirmek için yaşıyorum. :Çirkin halimi? :Öyle bir halinin olma oranı domuzların uçma oranıyla eşit.

Güldüğünü duydum. ‶Yıllar önce öptüğün yerlerin üzerine,ʺ dedi, alaycı bir ses tonuyla. ‶Şimdi yaralar mı açıyorsun, Üsteğmen?ʺ Dediğini beklemediğimden, bir an için gözlerimin yandığını hissettim. Doğruydu. Öperdim; tam gamzesinin üstünden öperdim. ‶Evet, aynen öyle yapıyorum.ʺ İçimde başlayan sızıntı, hiçbir şekilde dışıma sızmıyordu. ‶Bazı şeyler yarayabilir ama yaralayadabilir, Komutanım.ʺ 20.02.2026 22.02.2026 21.30` 20.38`

Ülkedeki ilk kadın pilot olan İpek küçüklüğünde travmatik bir olay yaşadığı için yedi yaşından öncesini hatırlamıyordur. Bir gün başka bir time gönderildiğinde kendisini yıllar boyunca arayan ama kayıtlardan silindiği için bir türlü İpek`i bulamayan çocukluk arkadaşı Altay ile karşılaşır. İpek hafıza kaybı yüzünden Altay`ı hatırlamıyordur. Altay olayları kavradığında bunu kabullenecek ve hayatına devam mı edecekti yoksa her şeyi açıkça söyleyecek miydi? 🛩️ Merak ettiysen kitabıma beklerim balımmmm. 🛩️ Kitap tamamen şahsıma aittir. Çalıntı vb. işlemlerde yasal işlem başlatılacaktır.

Anlaşmalı evlilik mi? .... Bir insan annesinin karmasından ya da babasının getirmiş olduğu bu karanlık hayattan uzakta mutlu olabilir miydi? Merak ediyorsanız sizi okumaya davet ediyorum. ....... Yaklaşık 5-6 bölüm geçmiş. Bir kaç bölüm lise sonrasında ise günümüz olarak devam edecek şekilde yazmayı düşünüyorum.

Defne Yalın otuz dört yaşında, freelance bir editör. Günlerini evinde, kelimelerin arasında geçiriyor. Dış dünyayla bağı giderek zayıflarken, geçmişin sessizliği evin duvarlarına sinmiş durumda. Babası on yedi yaşındayken kayboldu. Ne bir iz, ne bir açıklama. Yıllar sonra bir sabah, masasının üzerinde kendi el yazısıyla yazılmış bir not buluyor: “Bunu okuduğunda çok geç kalmış olabilirsin.” Tarihsiz. Gönderen yok. Ama yazı kesinlikle ona ait. Defne günlerdir evden çıkmadığını biliyor. Bu not ne zaman geldiğini bilmiyor. Daha kötüsü… yazıldığını da hatırlamıyor. Zaman çizgisi çatladıkça gerçeklik yer değiştiriyor. Geçmiş, gelecek ve şimdi birbirine karışırken Defne tek bir sorunun peşine düşüyor: İnsan kendi kaderini değiştirebilir mi, yoksa bazı şeyler çoktan olmuştur da biz henüz fark etmemiş miyiz? Bazı gölgeler karanlıktan değil, yaklaşan ışıktan doğar.

Bir insan iki bedene sığabilir miydi? Ya da çok iyi rol yapabilir miydi? Benim çatıda dertlerimi dinleyen Sarkaç, sınıfta beni ezen, beni arkadaşlarının önüne atan Sarkaç’la aynı kişi miydi? Sarkaç için İdil sadece gereksiz, okula yeni gelen bir aptaldan ibaretti; peki Araf için İdil neydi? Eski okulundan merakı yüzünden atılan İdil Karahanlı, yeni gittiği Akanyan Koleji’nde tek istediği mezun olmaktı. Elbette öylece mezun olmayı beklemiyordu ama karşısında, okulun daha ilk gününde onu rezil eden, kendince okulun zorbaları olan kişileri bulmayı beklemiyordu. Grubun en başında, tüm okulun konuştuğu Sarkaç Kıran vardı. Neredeyse kimseyle konuşmayan, aniden ortadan yok olan ama aynı zamanda herkesin ilgisini çeken biriydi. İdil Karahanlı bu sefer kendini ezdirmeyecekti. Geçmişteki yaralarına tuz bastırmayacaktı. Onun hiçbir zaman iyi bir geçmişi olmamıştı zaten. Siz de İdil Karahanlı’nın hikayesine dahil olmak ister misiniz?

Lidya ve Demir dört yıl önce sevgililerdir fakat ikisininde babalarının onları ayırması ile aşkları yarım kalır... Bir gün Lidya altı aydır çıkamadığı odasından gizlice çıkar. Yolda onu o evden kurtaracak birilerini aramak için arabaları durdurmaya çalışır fakat çoğu araba durmaz en sonunda bir araba durur ve onu alır. Duran arabadaki kişi Demir`dir... Acaba hâlâ ikiside birbirlerini seviyorlar mıdır? Küfür ve tetikleyici unsurlar olabilir! Yanlış yazılarda olabilir şimdiden kusura bakmayın. Başlangıç: 23/02/2026

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Karadeniz kadar hırçın, ama kavuşması imkânsız bir aşk. Karadeniz kadar derin bir sevda. Efsa ve Serhat, tüm Karadeniz`e inat olup mutlu sona kavuşacaklar mıydı?. Tiktok sayfa ; Karadenizhikayeleri

Lara Alin… Küçük yaşta kaçırılmış bir kızın, yıllar sonra hiç beklemediği bir anda öz abisinin hayatına geri dönüşünün hikayesi. Duygusal, kırılgan… Ama gerektiğinde kendini savunacak kadar güçlü. Karşılaşma anı geliyor. Onu ilk gördüğünde hiçbir şey hatırlamıyor; Arin ise yıllardır özlemini çektiği kız kardeşine baktığını bilmiyor. Ama aralarındaki bağ, kelimelerden önce geliyor. O anda, yolu öz abisi ve dört yabancıyla kesişiyor: koruyucu bir yüzbaşı abi, duvar gibi duran soğukkanlı, gürültücü ama sıcacık iki abi ve baba gibi duran bir adam. Onların yanında ilk kez güvende hissediyor. İlk kez birinin “korkma, buradayım” deyişine inanıyor.Ve ilk kez “ev” kelimesinin ne demek olduğunu anlıyor. Bu; kaybolmuş bir kızın öz abisini bulma, ailesini tanıma, ve kendi gücünü keşfetme yolculuğu. Lara Alin… Bazen insanı hayata bağlayan, kan bağı değil; kalpten gelen bağlardır.

"Güneş yıldızlar görünsün diye batar. Karanlık ışığın olsun yolun hep aydınlık olsun yıldız çiçeği." ❄️KİTABIMIN TELİF HAKKI BELGESİ VARDIR❄️ Eliz Erber,bir psikiyatristir. Çalıştığı hastane babasının ortak olduğu hastanedir. Eliz bu hastanede çalıştığı süreçte çiçekler ve notlar almaya başlar. Yavaş yavaş herşey günyüzüne çıkarken bütün sırlar kendini açığa çıkarır. Bu sırada elizin her daim yanında duran abisinin dostuna aşık olmaya başla ama hayat sürekli akıyordu ve onun başına belalar açıp duruyordu. "Sen eliz erber, bana Manolya çiçeği yetiştiren özel bir kişi gibi hissettiriyorsun ve ben bundan hiç rahatsız olmuyorum.” dedi. ( DUHAN VE ELİZ). "Hayat çok zor." Dedi ve sakince nefes alıp vermeye devam etti. Yanına bir iki adım attı ve gözlerinin en derinine bakmak için yüzüne doğru eğildi. "Sen daha zorsun." Dedi ve kapıyı çarpıp odadan çıktı. (ATAKAN VE ÖZÜM)

"Seni niye getirdiler buraya" "Niye sordun" "Aynı odada kalıyoruz sonuçta bilmek istedim" "Annem babam öldü ""Benim de "Benimkiler gözlerimin önünde öldürüldü. Kanları buraya bulaştı" dedim adeta son kelimeleri tükürür bir şekilde. Sonra artık yıkamaktan yara olmuş elimi gösterdim. Bana acıyan bir bakış attı. Sonra konuşmaya devam etti "Hiç akraban yok mu" "Var,bir dayım var, Gelip beni buradan alacak." "Benim de 2 dayım var ama 6 senedir gelmediler"sonra hızla konuyu değiştirdi. "Ben buradan ayrılmayı düşünmüyorum artık. 18 yaşımdan sonra da burada çalışacağım. Ya sen sen ne yapacaksın" "Tek istediğim şey o 2 şerefsize bana yaşattıkladının beterini yaşatmak" "Bence ailen bunu istemezdi,yani iki şerefsiz yüzünden hayatını karartmanı istemezdi" ""O iki şerefsizden intikamımı alırken hayatımı karartmayacağım aksine çok daha güzel bir hayatım olacak."dedim ağazımın içinden

"Geçmişin kanı geleceği kirletir " Lüks ve ihtişamın ardında saklanan karanlık sırlar, aşk ve ihanetin harmanladığı bir oyun

Geçmişin yankısı, geleceğin kıyısı, bugünden bakınca yarının ilk adımı; bir nefeslik cesaret, kaderin kapısı. Uzun yıllar sonra çocukluk arkadaşı olan Ada vesilesiyle ülkeye yeniden dönen Naz Aksoy, geçmişin yükünü bırakıp yeni bir hayata başlamak ister fakat geldiği gibi kaçtığı geçmişiyle karşılaşır. Yeni bir bir gelecek için çıktığı bu yolda en büyük korkusu Cihan Aksoy`un başlattığı bir oyun tüm dengeleri değiştirir. İntikam için çıkılan bu yolda Naz`ı bekleyen yalnızca oyun kurucular değil, kendi içinde ki sessiz yaralardı; çünkü bazı hesaplar mahkemede değil kalpte görülürdü. Geçmişin izlerini silmek isterken attığı her adımda Cihan`ın bıraktığı gölgeler büyür; dostla düşman arasında ki çizgi incelir. Güvenmek kumar, susmak ise ihanet olur. Aşk görünmez bir kapı gibi durur önünde, açarsa geçmişi kanatır, kaçarsa geleceğini. Çünkü bazen bir kalbe sığınmak istersin ama dokunduğun an kendi duvarlarında yüzleşirsin. Naz, sonsuzun kıyısına geldiğinde bir seçim yapmak zorunda kalacak; ya intikam ateşinde yanıp kül olacak ya da aşkın nefesiyle yeniden hayat bulacak. Koca bir hayat belki de o an verdiğin karara bağlanabilir; şimdi nefes al, cesaretlen. Açılacak kapı senin geleceğin.

Hayat, benim için istediğim gibi yaşayamayacaksam neden yaşıyorum? diyeceğim bir yerdi. Hiç bir zaman kafamı yere eğip, özür dileyen yada pısrık kalan bir kız değildim. ve böyle gideceğinden emindim. ama hayat bana inat yaparcasına karşıma çıkmaması gereken birini çıkarmıştı. Kim olduğunu bilmiyordum. Ama isminin önüne gelen tehlikeli, ve mafya kelimeleri beni ondan kaçmam için yeterliydi. Kaçtım. Başım dik bir şekilde onu her gördüğümde ağzının payı verdim ama bizi birleştiren kaderdi. bu yüzden kaçmayı bıraktım. Artık ona hayatı cehennem edecektim...

Genç bir kız , geçmişi ve geleceği arasındaki o ince çizgide cambazlık yapmakta olan , Hayallerinin de hayatı kadar belirsizlikle dolu olduğu bir bataklıkta hayatta kalmaya çalışan genç bir kız. Hep beklediği ölüm haberinin onu beklemediği bir şekilde sarması ile hayatının tepetaklak olacağının farkında bile değildi. Ailesi için gözü kapalı her şeye koşabilecek kadar cesur ama kocaman bir ailede yanlızlığı sırtlandığının farkında olmak istemeyecek kadar korkaktı. Hayatı koca bir yalandan ibaret koca bir enkazın altında ; kendi hayatının altında can vermek üzere olan bir yıkımdı. O Naray’dı. Adı gibi “Sessiz görünen ama içinde büyük bir güç taşıyan, geçmişin enkazından doğmuş bir kadın’dı” O Nara İpek Demiraydı. Olduğu sandığı insandan ve ailesinden bir haber hayat çizgisinde küllerinden yeniden doğmak için kendiyle savaşan bir kadına dönüşmüştü.

Bilmiyordum. Hiçbirşey bilmiyordum. Belkide bilmem en iyisiydi. Ama etrafımda ki sesler susmuyordu. Git,bul ve yap diyorlardı. Peki sonucu, sonucu düşünüyorlarmıydı?

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Bir yerde okumuştum: "Tepeden tırnağa yaralısın, sevmek senin neyine. " yazıyordu. Kalbime kazımak istedim bu cümleyi, çok dokunmuştu.

1950’lerin Türkiye’sinde, bir politikacının kızı olan Süreyya yıllar önce kaybettiği mendilini, babasının arkadaşının oğlunda görünce hayatı tamamen değişir. O andan itibaren kaderleri birbirine örülür; aşk, tutku ve sırlarla dolu bir yolculuk başlar. Geçmişin gölgesi, aile sırları ve kalplerini saran tutkular arasında, Süreyya ve Tahir’in hikâyesi unutulmaz bir serüvene dönüşür.

Patroniçe Serisi III. Kitap ⚜️ İçeceğini içerken, "Bunu tatmalısın," dedi, benimle sohbet etmeyi amaçlayarak. Pamir Alp, "Bu dünyada cehennemle tanıştıracağım o iti." dediğinde, içtiğim limonlu soda neredeyse boğazımda kalacaktı. Hamza, beklemediğim bir ilgiyle, "Helal helal, iyi misin Yenge?" diye sorduğunda, girdiğim öksürük krizine bir yenisi daha eklendi. Yenge mi? Öksürmekten yaşaran gözlerime elimle hava yaparken ona döndüm ve hayret içinde, "Benimle mi konuşuyorsun?" diye sordum, hitap şeklinden dolayı onu sorgulayarak. Pamir Alp sırtıma hafifçe (!) birkaç kez vurdu ve saçlarımın arasına fısıltıyla, "Heyecandan boğuluyordun az kalsın, karıcığım." dediğinde, kaskatı kesildim. Karıcığım? Yapay bir kahkahayla, "Heyecandan dilimi yutacaktım az kalsın." dedim, son sözlerimi bastırarak söyleyerek. Tuğçe ikimize şüpheyle bakarken Hamza`ya döndüm. "Hamza?" "Evet, Yenge?" "Yengen kadar başına taş düşsün, Hamza." dedim sinirle. Hâlâ bana yenge diyordu. Tuğçe bu söylediğime çekinmeden gülerken başımı bıkkınlıkla iki yana salladım ve, "Hâlâ susuyorsun!" deyip, öfkeyle Pamir Alp`e döndüm. Evden çıkmadan önce de böyle yapmıştı. Konu biz olunca susup sadece dinliyordu. Şaşkınca, "Ben ne dedim şimdi?" dediğinde, sertçe soludum. "Bana Yenge diyor ve sen ağzını açıp ona hiçbir şey söylemiyorsun!" dedim, homurdanarak. Bana gelince `bak kızım biz düşmanız` bla bla demeyi biliyordu ama! Hamza`ya kısa bir bakış atıp tekrardan bana döndü ve sinsice kıvrılan dudaklarıyla, "Çocuk, bizi yakıştırmış ne diyeyim şimdi?" deyip, rahat bir tavırla konuştu. Ağzım neredeyse bir karış açılırken öfkeden deliye dönmek üzereydim. Yakıştırmışmış! Tembihledim demiyor da yakıştırmış diyor. Benimle dalga mı geçiyordu? "Sa-" diyordum ki, içeceğimi önümden alıp -benim içtiğim tarafından- dudaklarına yaslayıp yudumlamasıyla beni zahmetsizce susturmayı başardı. • Devam kitabıdır.

“Sen şimdi hepimizin hayatını mahvettin Adel.” “Ben bizim mutlu olmamızı istiyordum.”

"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Ceylan’ın hayatı tek gecede değişti. Önce okulda işlediği vukuat, sonrada üvey abisine yaptığı şey, Ceylan hayatı uğruna kendini riske atmış, daha 16 yaşında iki vukuat işleyerek kaçmıştı. Onu yanına alanlar ise Duman kardeşler olmuştu.