- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiç bir şeye izin vermem. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı görmeye tahammül edemeyerek ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin kim, olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?” ⚖️✨

Avukat 𓍝 Eski asker. "Yine hain miyim, baba? Peki sen hain misin?" Başı sol yanına düştü hafifçe. "Yıldızlarım senden çok, söz verdiğim gibi. Ama hâlâ inanmıyorlar, baba; hainin oğlu nasıl temiz olur, diyorlar. Haklılar mı, baba? Ben hain miyim şimdi? Ben daha küçükken antlar içer, marşlar ezberlerken bana nasıl hain diyebilirler ki, baba?" Bir hıçkırık kaçtı dudaklarımın arasından. İstemeden olmuştu; ancak arkasını bir kez dahi dönüp bana bakmadı. Ben yokmuşum gibi davranıyordu. Bu canımı sıktı, kalbimi talan etti; fakat yine sustum. Lanetler okuduğum, kimi zaman kopmasını istediğim dilime ket vurdum ve öylece dikilmeye devam ettim. Ben çok kez dikilmiştim bu mezarların karşısında, sayısız hesap vermiştim. Biraz da onun yüzleşmelerini, hesap verişlerini izlemek istiyordum. Yorgundum. Her şeyden ve herkesten yorgundum. Bitmiştim artık; daha fazlasına dayanamazmışım gibi geliyordu. Her yerim kan revan içindeydi; önümü dahi içimdeki mezarlardan dolayı göremiyordum. Bölüm günleri: İki haftada bir olacak şekilde. Yüksek ihtimalle cumartesi. 29.03.26

Lara Alin… Küçük yaşta kaçırılmış bir kızın, yıllar sonra hiç beklemediği bir anda öz abisinin hayatına geri dönüşünün hikayesi. Duygusal, kırılgan… Ama gerektiğinde kendini savunacak kadar güçlü. Karşılaşma anı geliyor. Onu ilk gördüğünde hiçbir şey hatırlamıyor; Arin ise yıllardır özlemini çektiği kız kardeşine baktığını bilmiyor. Ama aralarındaki bağ, kelimelerden önce geliyor. O anda, yolu öz abisi ve dört yabancıyla kesişiyor: koruyucu bir yüzbaşı abi, duvar gibi duran soğukkanlı, gürültücü ama sıcacık iki abi ve baba gibi duran bir adam. Onların yanında ilk kez güvende hissediyor. İlk kez birinin “korkma, buradayım” deyişine inanıyor.Ve ilk kez “ev” kelimesinin ne demek olduğunu anlıyor. Bu; kaybolmuş bir kızın öz abisini bulma, ailesini tanıma, ve kendi gücünü keşfetme yolculuğu. Lara Alin… Bazen insanı hayata bağlayan, kan bağı değil; kalpten gelen bağlardır.

"Bembeyaz bir odaya kapattı beni... Suçum neydi bilmeden, cezamı içime gömdüm. Duvarlar sessizdi, babam gibi. Ben o gün çocukluğumu içeride bıraktım."

Hayat, bazen en ağır rolü en hazırlıksız oyuncuya verir. Kadir için her şey, geçim derdiyle kabul ettiği basit bir figüranlık teklifiyle başladı. Üzerindeki emanet siyah takım elbise ve elindeki maket silahla, sadece birkaç sahne çekip mahallesine dönecekti. Ancak o gün, bir film setinin ışıkları altında değil, hayatın en karanlık ara sokağında kayboldu. Kendisini kaçıran adamların aradığı kişi o değildi. Ama girdiği dünya, bir kurgudan çok daha fazlasını vaat ediyordu: Kan, güç ve yıllardır saklanan sırlar... Bir yanda soğuk bir imparatorluğun tahtında oturan Serhat Arıkan, diğer yanda sadece sevdiklerini korumaya çalışan fırıncı Kadir. Kadir, bu tehlikeli oyunun içinde hayatta kalmaya çalışırken, aslında en başından beri sahte bir hayatın başrolü olduğunu fark edecektir. Maskeler düştüğünde, kimin kurban kimin cellat olduğu birbirine karışacak. Çünkü bu sahnede hiç kimse göründüğü kadar masum, hiçbir tesadüf göründüğü kadar uzak değil. FİGÜRAN… Aksiyon, dram ve karanlığın, en keskin noktada birleştiği yerde…

"Ben bu sonu kendi ellerimle Göğ`e armağan ettim!"

Aynı şehirde, aynı karanlıkta yaşayan iki insan… Ama birbirlerinden tamamen kopuk. Elif ve Arda, bir zamanlar birbirlerinin en büyük sırrıydı. Paylaştıkları geçmiş, onları hem birbirine bağlayan hem de ayıran en derin yara haline geldi. Bir gece yaşanan ve kimsenin bilmediği o olaydan sonra, ikisi de farklı yönlere savruldu. Yıllar sonra yolları yeniden kesiştiğinde, yüzleşmek zorunda kaldıkları şey sadece geçmiş değil, aynı zamanda kendileridir. Çünkü bazı gerçekler unutulmaz… ve bazı yaralar, ne kadar saklansa da karanlıkta bile iz bırakır. Bu hikâye; suskunlukların, yarım kalmış duyguların ve söylenmemiş gerçeklerin hikâyesi. Ve bazen en büyük savaş, insanın kendi içindedir.

Sizce gerçekler acıtır mı? Kendi ailesinin katilini aramak isteyen Eflal Demirel için... (Kitabın tamamamı bana ait yazılanlar isimler dahil ve çalınması, kopyalanması olursa eğer hic düşünmeden YASAl İŞLEM BAŞLATACAGIM)

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

İhanete uğramış bir yürek inanır mıydı aşka? Aşksızlığa yemin etmiş bir kalp yeniden sever miydi? Hayatın en büyük acılarını yaşamış bir kız kalbine dokunan ilk kişiye izin verir miydi? Haylaz bir kalbi aşk durdurur muydu? Peki ya geçmiş? Geçmişte olanlar gerçekten mazinin tozlu sayfalarına mı gömülmüştü? Bilinmezdi Lakin geçmiş geleceğe gölge gibi düştüğünde artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı.

Sovyetler Birliği`nin çöküşüyle birlikte kaybolan bir dosya, yıllar sonra yeniden açılıyor. Devletin unutmak istediği bu dosya, bir cinayeti, bir ihaneti ve nesiller boyu aktarılan bir sırrı barındırıyor. Ailelerinin günahlarıyla yüzleşmek zorunda kalan çocuklar, gerçeğin peşinden giderken devletin karanlık hafızasıyla da savaşmak zorunda. Bazı dosyalar kapatılmaz. Sadece doğru zamanı bekler. UYARI: Kitapta geçen tüm kurum, kuruluşlar ve karakterler HAYAL ÜRÜNÜDÜR, GERÇEK KURUMLARLA HİÇBİR İLGİSİ YOKTUR VE HİÇBİR KURUMU, KURULUŞU VEYA MESLEĞİ KARALAMAK İÇİN YAZILMAMIŞTIR.

Konuşmazlarmış ne bağırır ne de mırıldanırlarmış. Cellatlar, sessizlikle yontulmuş adamlarmış. Adımları, infaz edeceği kişinin deli gibi çarpan yüreğinin aksine, ağır ve kayıtsızmış. Korkunç cüsselerinin arkasında hangi yüzü taşıdıkları bir sır perdesiymiş. Bir tek gözleri varmış yalnızca bu dünyaya ait. Fikirleri, ağır iş görmüş damarlı elleri, suskun dilleri birilerinin ağzından çıkacak iki kelimeye aitmiş. Vur de vururlarmış, öldür de öldürürlermiş. Toprak altına girenin de onu toprağa sokanın da isteği dışında gerçekleşirmiş bu durum. Fakat bu dünyada onlara ait bir şey daha varmış gözleri dışında. Zira söylenene, işitilene zincir vurulur da görülene vurulmazmış. Tıpkı yüzlerini kapatan bir bez parçası gibi, isimlerini de bir yamayla kapatırlarmış. Ve yazarlarmış kanlı ellerle yenisini.

Hiç geçmişiniz ile geleceğiniz arasında arafta kaldınızmı? Mutluluk ile hüzün , heyecan ile endişe ve en kötüsü... Delilik ile akıl arasındaki o ince çizgide.. O Araf noktasında... Hiç kaldınızmı?... Peki kalsaydınız... Nereyi seçerdiniz?..

Bir kül kedisi masalı değil, bir ejderhanın uyanış hikayesi! On beş yaşındaki Maya için hayat, bir merdiven boşluğunun altındaki karanlık odada, bitmek bilmeyen ev işleri ve kendisine bir "fazlalık" gibi davranan akrabalarının gölgesinde geçiyordu. Ancak on beşinci yaş gününün gece yarısında her şey değişti. Boynunda aniden beliren gizemli bir ejderha izi ve kapısında biten devasa bir yabancı, Maya’yı bildiği dünyadan koparıp kadim bir gücün kalbine; Gecenin Girdabı Okulu’na taşıdı.  Maya burada sadece havayı bükmeyi, suları yönetmeyi ve bitkilerin dilini öğrenmekle kalmayacak; aynı zamanda ailesinin trajik ölümü ardındaki karanlık sırlarla da yüzleşecektir. On beş yıl önce dünyayı dehşete düşüren ve ejderha bekçilerinin gücünü çalan, adı anılmaması gereken o karanlık figür: Zehir, yeniden gölgelerin arasından süzülmektedir.  Kızıl bir ejderhanın rehberliğinde, yasak ormanların derinliklerinden devasa deniz canavarlarına kadar uzanan bu tehlikeli yolculukta Maya, kendi ruhundaki gerçek ateşi keşfedebilecek mi?  Geçmişin küllerinden doğan bu kızıl yükseliş, tüm bekçilerin kaderini değiştirmek üzere.

Ben Okyanus, büyük bir Yangın’dan çıkmayı başarmış ama Kül’e dönmüş bir İstihbarat Ajanı.   Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya...   Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus’tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum?   Okyanus’un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi?   Okyanus’ta boğulacak mıdır?   Yangın’da Kül’e mi dönüşecektir?   Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır?   Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi?   Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus’un bilinmeyen geçmişi...   Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus’un Kül`ü müydü? “Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”   “Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!”

Küçük bir köyde amcasının evinde yaşayan Mercan. Hayatının en zorlu dönemlerinde bir adamın intikamının ve nefretinin oyuncağı haline gelir. Serhan ağa ile evlendirilen Mercan yıllardır omuzlarında taşıdığı acılara birde bir adamın kini eklenmesiyle umutsuz bir duruma düşer. Bu durumda ya hayatın onun için çizdiği kötü kadere dayanamayıp vazgeçecek ya da her şeye uyum sağlamayı öğrenecekti. *** "Gözlerime bak Mercan." Diye bağırdı Serhan ağa ama bakmadım aksine ona doğru bir adım attım. "Bu evde benim sözüm geçer anladın mı beni?" Diye ekledi ve ben bir adım daha attım. "Burda her istediğinde sorun çıkaramazsın. Mercan." Diye bağırmaya devam etti ama ben aramızdaki son iki adımda aştım ve ona tüm gücümle sarıldım . Onise donmuş gibiydi. "Özür dilerim Ağam ama ben sizin yanınızdayım." Sesim fısıltı gibi çıkmıştı. "Sizi anlıyorum ağam ve sizi seviyorum ağam." Dedim ona baktım gözlerine herkesin kaçtığı ölüm saçan gözlerine ve parmaklarımın ucuna çıkıp kafasını eğdim, sıkıca bağrıma bastım onu. Sanki ayakta duramamış gibi yere çömeldi bende onunla çömeldim. "Ağlayın ağam, dökün içinizde yükünüzüde benim kalbime." Dedim yavaş yavaş gözyaşları düştü ve her damla üzerindeki kumaş krem rengi elbiseye damladı. Kalbimin üzerine yatan taştan kalpli olduğu iddia edilen adam 5 yaşında çocuk gibi ağladı. "Unutmayın ağam ben her ihtiyacınız olduğunda bu odada olacağım" Dedim ve bende yavaş ve sessizce ağlamaya başladım. *** Kitap eski yıllarda geçmektedir bir çok sahnede insanların cahil düşünceleri işlenmiştir. Bundan rahatsız olacak okurlar kitaba girmesin bile. Kitaptaki şiddet sahneleri kesinlikle şiddete özendirmek amacıyla yazılmamıştır. Hiç bir sahnede hiçbir kurul ve kuruluşa ya da düşünce biçimine ima veya kasıtlı bir söz bulunmamaktadır. Kitap tamamıyla dünyada acımasız bir hayata sahip bir kızın acılarını ve yaşam mücadelesini konu almaktadır. Kitaptaki yerler ve kişiler kurgudan ibarettir. Kitabın tüm hakları bana aittir. Yaşı küçük olan okurların okuması önerilmemektedir.

Bazı mesajlar vardır, sadece okunmaz. İçine işler. Ve bir daha çıkmaz. Doğum günüme iki gün kala, kimsenin bilmediği bir hesaba gelen bir mesajla başladı her şey. Önce görmezden geldim. Sonra merak ettim. Ve en büyük hatayı yaptım: cevap verdim. Onu tanımıyordum. Ama o beni tanıyordu. Hem de sandığımdan çok daha fazla. Geçmişimi, korkularımı, zayıf noktalarımı… Ve en çok da kaçamayacağım yerleri. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, birinin seni bulduğunda… saklanamayacağını fark etme hikâyesi.

Bazı insanlar sokakta büyür. Bazılarıysa sokakta hayatta kalmayı öğrenir. Elfida, geçmişini kimseye anlatmayan bir kız. Sessizlik, onun için lüks; para ise her zaman eksik. Bir gece, sadece biraz para bulmak için girdiği bir ev, hayatının yönünü tamamen değiştirir. Çünkü o evde, ülkede adı fısıltıyla anılan “Kimsesizler” çetesinin dört üyesi vardır. Gördüğü şeylerin bedeli ağır olur. Elfida, yıllar önce ardında bıraktığını sandığı bir adamın karşısına çıkarılır. Onu büyüten, eğiten, hayatta kalmayı öğreten… ve bir zamanlar kendi silahı hâline getiren adamın. Geçmiş, kapıyı çalmamıştır. Geçmiş, kapıyı kırmıştır. Bir tehdit. Bir zorunluluk. Ve kaçamayacağı bir dönüş. Elfida, istemediği bir dünyanın içine yeniden sürüklenirken, bu karanlığın içinde beklemediği bir ışıkla karşılaşır: Umut. Adı gibi… tehlikeli bir umut. Sadakat ile özgürlük, geçmiş ile gelecek, korku ile aşk arasında sıkışan bir kızın hikâyesi bu. Bazı sırlar öldürür. Bazı aşklar kurtarır. Peki ya ikisi aynı kişideyse? Ay bizi tanır. Peki ya karanlık?

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

Geçmişte yaşadıkları yüzünden kaç kere hastanelik olan küçük Çağın, doktorların koyduğu tehşis ile yaşamaya mecbur bırakılır. Yavaş yavaş tanıştığı insanların yüzünü,ismini hatta nerede olduğunu bile unutur hâle gelen Çağın,2021 yılında kütüphanede ders çalışırken yanında kıpırtı sezer. Açık kumral teni ve lüle lüle saçları ile bir "Afet`i" andıran kıza gönlünü kaptırır. Uzun zaman kalbinde yaranan boşluğu fark eden Çağın`ın hatırladığı tek şey, kızın en sevdiği şarkı ve okuduğu okuldur. Peki, kafasına koyduğu şeyi yapmaya niyetli bir genci kim durdurabilir? ~~~~ Sınıfın sessiz ve kendisini alzheimer diye tanıtan çocuğunu merak eden Afet,okulun düzenlediği şarkı yarışmasına katılır fakat çocuğun da katıldığından bihaberdir. Öğretmenlerden numarasını alıp konuşturmaya çalışan Afet`in aklında neler vardır?

Yıllar önce bir kolye sayesinde karşılaşan Karadeniz`in Uslanmaz Koçarisi ve laz kızı akıl almaz bir intikamın içinde buldu kendini ama hiç biri bunun ne kadar büyük bir intikam olduğunu bilmiyordu. Yıllar sonra Laz kızının çalıştığı hastanede karşılaşır ve bu karşılaşmanın sonucunda ikisinin başına tahlihsiz olaylar gelir. ama hayat onları birbirlerine nakış nakış işlemiştir. Fakat onlar malesef ki Mavi güller gibi İMKANSIZLARDIR...

Defne Yalın otuz dört yaşında, freelance bir editör. Günlerini evinde, kelimelerin arasında geçiriyor. Dış dünyayla bağı giderek zayıflarken, geçmişin sessizliği evin duvarlarına sinmiş durumda. Babası on yedi yaşındayken kayboldu. Ne bir iz, ne bir açıklama. Yıllar sonra bir sabah, masasının üzerinde kendi el yazısıyla yazılmış bir not buluyor: “Bunu okuduğunda çok geç kalmış olabilirsin.” Tarihsiz. Gönderen yok. Ama yazı kesinlikle ona ait. Defne günlerdir evden çıkmadığını biliyor. Bu not ne zaman geldiğini bilmiyor. Daha kötüsü… yazıldığını da hatırlamıyor. Zaman çizgisi çatladıkça gerçeklik yer değiştiriyor. Geçmiş, gelecek ve şimdi birbirine karışırken Defne tek bir sorunun peşine düşüyor: İnsan kendi kaderini değiştirebilir mi, yoksa bazı şeyler çoktan olmuştur da biz henüz fark etmemiş miyiz? Bazı gölgeler karanlıktan değil, yaklaşan ışıktan doğar.

Geçmişte birbirlerini seven fakat yolları ayrılmak zorunda kalan ikili. Hafızasını kaybeden Efsun her şeyi unutmuştu. Fakat aşkından vazgeçmeyen Karan yıllar sonra tekrar Efsun`un karşısına çıkmıştı.

Ceylan’ın hayatı tek gecede değişti. Önce okulda işlediği vukuat, sonrada üvey abisine yaptığı şey, Ceylan hayatı uğruna kendini riske atmış, daha 16 yaşında iki vukuat işleyerek kaçmıştı. Onu yanına alanlar ise Duman kardeşler olmuştu.

"Her kilidin bir anahtarı vardır, tıpkı her kalbin bir sahibi olduğu gibi... Yıllar önce birbirlerini bulabilmek için mühürlerini bedenlerine kazıyan Asena ve Yaman, kaderin sert rüzgarlarıyla savrulmuştu. Yıllar sonra, karşılaştıklarında ise Yaman, geçmişin izlerini unutmuş, Asena`yı bir terörist sanarak vurmuştu. Oysa mühürleri onları bir araya getirmek için oradaydı... Adaletin, aşkın ve kaderin kesiştiği bu yolculukta, mühür gerçekten sahibini bulabilecek mi?"