"Bunları sen benim için ağla diye değil, benim gözümde kendi değerini anla diye anlattım birtanem. Bir şey başarmadığını düşündüğün her an, bana bak. Senin en büyük eserin, benim." Bu sözleri onun dudaklarından; her dinleyişimde kalbimin var olduğundan bile habersiz olduğum noktalarında birer kıvılcım alevlendiren sesinden duymak, kaç yıl geçerse geçsin hala gerçekmiş, sahiciymiş gibi hissettiriyor. Sanki ellerine hiç ailemin kanı bulaşmamış ve bu kanı içinde gizlediği Şeytan`ın İki Yüzü`nün ardına saklamamış gibi. Kitabın bütün hakları tamamiyle şahsıma aittir. Ve herhangi bir çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır.

Berat, sevgilisinin geçmişinden çıkıp gelen o tekinsiz adamın gözlerinde kendi sonunu izlerken kendine şunları sormak zorundaydı: Dört yıldır titizlikle kurduğu bu oyunda, tek bir yanlış hamleyle mat mı olacaktı; yoksa bu kusursuz yıkımı Çetin mi başlatmıştı?

Cevher, Galata Müzesi`nde güvenlik görevlisi olarak ilk iş gününe başlamıştır. İlk günün gecesinde uykuya dalıp geçmişin dehlizlerinde kendini bulmuştur. Zaman, ayrıcalıklı davranıp Cevher`i her gece başka zamana götürüp ondan bulmasını istediği tablolar için görev verir. Peki, Cevher bu süreçte zamanın dehlizlerinde kayıp mı olur, yoksa kahraman mı?

Lidya`nın annesi yıllar önce öldü. Ama bazı insanlar öldükten sonra da gitmez. Bazı sesler susmaz. Bazı hesaplar kapanmaz. Aras bunu bilmiyordu. Tıpkı Lidya`nın, mezarlıkların bazen insanları ayırmak yerine bir araya getirdiğini bilmediği gibi. Fakat ikisinin de bilmediği bir şey daha vardı: Bazı hikâyeler ilk görüşte başlamaz. İlk çöküşte başlar.

Bazen en büyük yalan “İyiyim.” demektir. Bazende iyi gözükmektir. Hayal; ailesinin iyi kızı, öğretmenlerinin parlak öğrencisidir. Yüreğinde taşıdığı karanlık ise dipsiz bir kuyuda birikmektedir. Ne gösterebilir ne de içinden atabilir. Sadece birikir ve bir gün maske çatlar, karanlık taşar. Basit bir çatlak geri dönüşü olmayan bir sızıntı oluşturur. Zihnindeki kadraj yön değiştirmeye başlar. Masumiyet, görünmeyen yaraların, iyileşmeyen travmaların ve birbirlerini anlama çabasındaki insanların romanıdır. Her söz bir ima, her sessizlik bir anlam taşır. Uyarı: Bu karakter odaklı, psikolojik gerilim romanıdır. İçinde rahatsız edici unsurlar bulunmaktadır. On sekiz yaşından küçükler için uygun değildir. Lütfen sadece kendi sorumluluğunu hem yasal olarak hem de psikolojik olarak alabilen okuyucular kitaba şans versin.

Kendine neden yeni bir sen yaratmak için adım atmıyorsun? sadece bir adım cesur insan .

Burada ana karakter yok. İnsanlar var. Arkadaşlar var. Her biri kendi hikayesinin baş rolü. Proje sınıfına hoşgeldiniz. Buradaysanız sınıf defterine isminizi düşelim.

Bazı insanlar suçludur. Bazıları ise kurbandır. Ama nadiren biri... Hem katil, hem kurban, hem de tanık olur.

"Korkuyor musun benden?" diye sordu. Dürüst davranıp başımı salladım. Önce sessizlik oldu. Sonra çenemde elini hissettim. Yüzümü kendisine çevirip gözlerimi yeşilleriyle buluşturdu. Adem elması hareket etti. "Neden?" sessiz kaldım. "Cevap ver." yutkundum ve yeşillerini işaret ettim. "Siz kızınca çok korkunç bakıyorlar." "Söküp verirsem eline, geçer mi korkun?" dedi ciddi sesiyle. Başımı hızla iki yana salladım. "Hayır!" sonra gözlerimi kaçırıp utanarak devam ettim. "Gördüğüm en güzel gözler onlar." "Karar ver kız çocuğu, korkunç mu, güzel mi?" dedi sanki vereceğim cevap onun için önemliymiş gibi. Utansamda bakışlarımı yeşillerine çevirdim ve aklımdan geçeni dilimle kavuşturdum. "Korkunç güzel." Önce baktı sonra dudaklarını yavaşça kıvırdı. Cevabıma tepkisi daha da utandırdı beni. DİKKAT! Bu kitap; şiddet, argo, travma vb. unsurları içermektedir. Küçük okuyucu kitlesine uygun değildir. BU PLATFORMDA "ATEŞBAR" İSİMLİ İLK KİTAPTIR. TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANAMAZ VE ÇALINAMAZ! • Bu hikâyedeki tüm karakterler ve olayların gerçek kişi ve kurumlarla ilgisi yoktur. Tamamen hayâl ürünüdür.

Sessizliğime ses olan, feryatlarıma merhem olan bir adam vardı. Benimse... Çığlıklarımı susturan sessizliğim ve o sessizliği kirleten yalanlarım vardı. O; hem dilsiz, hem sağır. Bu hikâye; Umutlarına tutunan bir kızın değil, umudun bile sırt çevirdiği bir kalbin hikâyesi... Sessizliğiyle haykıran, Gerçeklerden saklanıp Yalanlara sığınan bir kızın hikâyesi. Bu... Zeliş`in suskun çığlığı. Tamamen hayal ürünüdür, gerçek kişi ve kurumlarla alakası yoktur.

Zenginlik, güç ve itibarı her şeyin önünde tutan bir dünyada, iki insan kendi doğrularını ararken hem birbirlerine hem de kendi içlerindeki gerçekliğe karşı savaşır.

TAMAMLANMIŞ KİTAP her gün YENİ BÖLÜM Dikkat! İçerik uyarısı : içeride ağır bir dille anlatılmış psikolojik rahatsızlıklar(çoklu kişilik bozukluğu ve kimlik kaybı, depresyon, anksiyete vb.) aynı zamanda korkunç çocukluk travmaları, güzellik takıntısı ve kendine zarar verme gibi unsurlar bulunmaktadır. Bunlardan rahatsız olmayacak olan kişilerin okuması tavsiye edilir. Tanıtım metni: Gerçek sandığın şey, bazen sadece kırılmış bir ruhun yansımasıdır. Karanlıkla aydınlığın birbirine karıştığı, zamanın ve kimliğin sınırlarını zorlayan bir evren... Burası, insanların görmediği gerçeklerin, susturulmuş duyguların ve geçmişin gölgelerinin hüküm sürdüğü bir dünya. Ve o dünyanın tam ortasında, kendini bile tanımayan bir kız. Yaralı karakterler, yasaklı ırklar, mühürlenmiş kaderler ve suskun evrenler arasında geçen destansı bir yolculuk. Burası sadece bir hikâye değil — her satırda içinize işleyen bir çığlık, her karakterde kendinizden bir parça bulacağınız bir sığınak. Ters Dünya, sadece fantastik bir evren değil… Ruhunla yüzleşmeye cesaretin varsa, belki de senin evin. "Adaletin sesi kısılmış olabilir. Ancak Halkın melodisi susmaz,"

Suç dünyasına sürüklenen bir kızın gençlik ve yetişkinlik yılları. Aşırı umursamazlığına karşı arkasını toplayan arkadaşlarının imtihanı. Sarkaç her geçen gün yön değiştirirken. Deniz, suç ve hukuk dünyası arasında asılı kalıyor. Jale kimi kovaladığını bilmezken, Okan kimi savunduğunu kestiremez hale geliyor.

Hayat seçim hakkı sunmamıştı onlara ne BO kendi olmak istedi ne Gece BO nun ona bulaşmasını ama dedik ya "Hayat seçim hakkı sunmuyor" diye onlara da sunmadı geçmişteki bağ boğazlarına dolandı

~𝗛𝗮𝘆𝗮𝘁 𝗯𝗶𝗿 𝗸𝘂𝗺𝗮𝗿𝗱ı. 𝗩𝗲 𝗸𝘂𝗺𝗮𝗿ı 𝗵𝗲𝗽 𝗼𝘆𝗻𝗮𝘁𝗮𝗻 𝗸𝗮𝘇𝗮𝗻ı𝗿. ~ ♧ 𝗘𝗹𝘇𝗲𝗺 𝗦𝗮𝗻𝗰𝗮𝗿 𝗸𝘂̈𝗰̧𝘂̈𝗸 𝘆𝗮𝘀̧𝘁𝗮 𝗮𝗶𝗹𝗲𝘀𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻 𝗸𝗼𝗽𝗮𝗿𝘁ı𝗹𝗺ı𝘀̧, 𝗵𝗮𝗳ı𝘇𝗮𝘀ı𝗻ı 𝗰̧𝗲𝘀̧𝗶𝘁𝗹𝗶 𝗻𝗲𝗱𝗲𝗻𝗹𝗲𝗿𝗹𝗲 𝗸𝗮𝘆𝗯𝗲𝘁𝗺𝗶𝘀̧𝘁𝗶𝗿. 𝗞𝗲𝗻𝗱𝗶𝗻𝗶 𝘆𝗮𝘀𝗮 𝗱ı𝘀̧ı 𝗯𝗶𝗿 𝗰̧𝗲𝘁𝗲𝗻𝗶𝗻 𝗕 𝗽𝗹𝗮𝗻𝗹ı 𝗼𝗹𝗮𝗿𝗮𝗸 𝗯𝘂𝗹𝘂𝗿. 𝗧𝗲𝗵𝗹𝗶𝗸𝗲𝗹𝗶 𝘀̧𝗲𝗸𝗶𝗹𝗱𝗲 𝘆𝗲𝘁𝗶𝘀̧𝘁𝗶𝗿𝗶𝗹𝗶𝗽, 𝗸𝗼𝗿𝗸𝘂𝗻𝗰̧ 𝘀̧𝗲𝘆𝗹𝗲𝗿𝗲 𝗺𝗮𝗿𝘂𝘇 𝗸𝗮𝗹ı𝗿. 𝗖𝗮𝗻𝗮𝘃𝗮𝗿𝗹𝗮𝘀̧ı𝗿.

"Bazı mezarlar boştur, çünkü içindeki ölüler hâlâ aramızda yürümektedir." Sare, geçmişin üzerine çöken ağır kül tabakasının altında nefes almaya çalışan bir "Külçiçeği". Yaşadıklarını bir mutfağın buğusuna, sahne ışıklarının parıltısına ve en çok da derin bir sessizliğe hapseden genç bir kadın. Onun dünyasında dokunmak yasak, hatırlamak ise bir intihar biçimi. Ancak kaderin, yarım kalan hikâyeleri tamamlama gibi acımasız bir huyu vardır. Mahir Duru, yıllardır boş bir toprağın başında evladının yasını tutarken; yanı başında duran Yaman, bir yalanın gardiyanlığını yaparken vicdanının enkazı altında can çekişmektedir. Sırların, üzerine basılmayı bekleyen birer mayın olduğu bu hayatta Sare, celladına mı sarılacaktır? Kurulan tüm sahte dünyalar sarsılırken; ulaşılan o huzur taze bir başlangıç mı müjdeleyecek, yoksa her şeyi yakıp küle mi çevirecektir?

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

​"Bir psikoloğun en büyük kabusu nedir? Kendi zihnine hapsolmuş bir katille karşılaşmak mı, yoksa o katilin aslında kendi yansıması olduğunu fark etmek mi?" ​Ateş İkra, insanların ruhunu iyileştirirken kendi geçmişini çelik bir kutuya kilitlemişti. Pamir ise o kutunun anahtarını değil, baltasını getirmişti. Onu unvansız, işsiz ve kimliksiz bırakana kadar durmayacaktı. Ancak Pamir’in hesaba katmadığı bir şey vardı: Bir kadını tamamen yıktığınızda, enkazın altından çıkan gerçekler sadece onu değil, sizi de ezip geçer. ​Kimin ateşi daha yakıcı, kimin gölgesi daha derin? Gerçekler birer birer sızmaya başladığında; kimin cellat, kimin kurban olduğunu anlamak için artık çok geç olacak. ​"Tabelası sökülmüş bir ofis, yağmurda ıslanan eski bir yetimhane fotoğrafı ve birbirinin yarasını isminden önce tanıyan iki yabancı..."

Duyguları olduğu için gezegeninden Dünya`ya sürgün edilen Numara 396`nın elinde yaşamak için son bir şans vardır. 396`nın yolu intihar etmeye karar veren Özgür`le kesişir.

" Belkide özgürlük bu dünya da değildir? Belki de özgürlüğüm ve kurtuluşum için hayatımı feda etmeliyimdir ?"

Talihsiz bir güne uyanan Valerie`nin Dünya`nın gerçekliğini aşan sihirli bir boyutta kendini bulmasıyla başlayan bu yaşam savaşı, ilk başlarda herkes için kendini feda edebilecekken ona takıntılı olan düşmanı yüzünden kendisi için her ne varsa yıkıp yok edecek birine dönüşümünü ve sonunda sadece hayattan tek bir beklentisi kaldığını anlayıp kendini düzeltmeye odaklanmasını anlatıyor. Güçlü ve güzel bir genç kız olan Valerie, herkesin onu kendi tarafına çekmeye ve kullanmaya çalıştığını düşündüğü için kendi yolunu çizmeye çalışıyor fakat bu yolda takıntılı düşmanının aklına girmesiyle beraber bu adamın psikolojik işkencelerine maruz kalmasıyla güç zehirlenmesi, psikolojik ve güçleriyle ilgili dengesizlikler yaşıyor.

Bir masa .... Bir beden ama 7 söz sahibi. Bir dünya ama 7 farklı hayat. Sığabilecekler mi? Sessiz savaşın içinde saltanat sahibi kim olacaktı?

Bir Anka misali, yanmış hayatımızın küllerinden doğduk. Birbirinden kopmuş beş kişi... Bir zamanlar aynı sokaklarda yürüyen, aynı hayalleri paylaşan bu beş kişi, şimdi birbirine yabancı, hatta düşman. Bir psikolog, başkalarını kendi karanlıklarıdan kurtarırken, kendisi karanlığın içine düşüyor. Bir polis, adaletin peşinde koşarken, aslında eski bir dostunun izini sürüyor. Bir mafya, intikamın kanlı yollarında yürürken, kendi ablasını hedef alıyor, aşktan yok oluyor. Bir ajan, gerçeği saklamakla görevlendirilmişken, eski bir ihanetle yüzleşiyor. Ve aralarında tüm bu karanlığı kahkahasıyla delen, geçmişin yükünü hafifleten biri... Aynı şehirde yeniden karşı karşıya geldiklerinde, hem sevgiler hem de silahlar çekiliyor. Dostlukla düşmanlık, aşkla nefret birbirine karışıyor. Herkesin gizlediği bir sır, herkesin içine işleyen bir yara var. Nihandan Gelenler, sadece kaybolmuş dostlukların değil, küllenmiş duyguların da hikayesi. Peki, bu beş kişi yeniden aynı yolda yürüyebilecek mi, yoksa nihanda yarım kalan geçmiş onları sonsuza dek birbirine düşman mı edecek?

" Ya battığı bataklığa aşıksa... Zarar verse de sevmeye devam etmez mi insan?" Bazen insan, dizlerini kanatan yüklerden kurtulmak istiyordu. Geçmiş varsa bu mümkün müydü?

Kaitlyn 20 yaşında güzel bir kızdı. Hep güler yüzlüydü ve güldüğünde açık yeşil gözleri parlardı. İnsanların düşüncelerinin kısıtlandığı bu dünyada, hayal kurulamaz, hissedilmez ve hatıralar silinirdi bunu az çok biliyordu. Ama o buna rağmen bazılarının özeneceği bazılarının şaşıracağı ve çoğunun da yargılayacağını bilmesine rağmen gülümserdi. Yaşamanın amaçsızlığını biliyor ve bu amaçsızlıkta somurtmaya değmez diyordu. Belki de somurtacağı bir şey yaşamamıştır. Ya da... Hatırlamıyordur...