"İntikamımızı alacağım."dedi. Kısık sesinin yakısı kulaklarına ulaştığında başını biraz daha kaldırdı. Güçlü bir sesle, "İntikamımızı alacağım."dedi, bir kez daha. Soğuk havada ağzından tavana doğru yükselen buhar kendine ettiği yeminin damgası gibiydi. Ruhuyla ettiği yemine ağzı, kulağı, gözleri, rüzgarın ürkütücü uğultusu, zindanın karanlığı şahitti. Gözlerini kapatıp elini iki yana açarak karanlığı kucakladığında ruhu ettiği bu yeminle damgalanmıştı. Ruhu varlığını sürdürdüğü sürece damga asla silinmeyecekti. Zindanın acımasız zulmeti içine hapsolan ruhu intikam damgasıyla damgaladı, o gece. Açıklama: İnce, karanlık sınırlar... Berfin, zihninde sürekli yaşadığı karanlık bir mağaradan sıyrılmaya çalışırken bir yandan da geçmişini hatırlamak için çabalıyor. Bir gün yaşadığı korkunç bir olay sonrasında hafızasını kaybeden Berfin, terapilerle geçmişine dönmeye çalışırken rüyalarında ve gerçek hayatta yaşadığı olaylar arasındaki ince çizgiyi fark edememeye başlar. Karmaşık duygularla baş etmeye çalışırken yaşadığı her olay onu daha da derin bir kuyuya itiyor. Berfin, geçmişini aydınlatmak için verdiği mücadelede hem kendi iç dünyasıyla hem de dış dünyadaki zorluklarla karşılaşıyor. Bu kurgu, hafıza kaybı, kimlik arayışı, fantastik evren gibi derin konuları ele almaktadır. Berfin`in içsel yolculuğuna eşlik ederken, insanın zihninin karmaşıklığı ve dayanıklılığı hakkında düşündürücü sorularla karşılaşacaksınız. Roman; fantastik, psikolojik gerilim, gizem gibi unsurlarını bir araya getirerek sizi ilk sayfadan son sayfaya kadar sürükleyici bir deneyime davet ediyor. Yayımlanma Tarihi: 13/03/2025 NOT: Bölümlerin başındaki "༆" simge bölümlerin kendisi olduğunu ifade etmektedir. Bölümlerin başındaki "༄" simge bir sonraki bölümün kısa bir kesiti olduğunu ifade etmektedir.

"Bal gibi aşıksın işte geri zekalı! Niye inkar ediyorsun?!" diye bağırdı Bilal. Barış`ın aklı karışmıştı. Aşk bu muydu yani? Böyle, sanki her an kusacakmış gibi olmak; bir kamyon eşek ölüsü taşımış gibi bitkin hissetmek; onun yüzü, gözünün önünden defolup olup gitsin diye, bikinili Rihanna posteri seyrettiğin halde, gusül abdestine ihtiyaç duymamak... hayır bu çok saçmaydı! Ama ilk kez midesi uçuşa uçuşa bulanıyordu... İlk kez bir kızın resmini çizmişti. İlk kez bir kızın yanaklarını mıncıklayıp öpesi gelmişti. İlk kez bir kızın önüne gelen saçlarını, kulağının arkasına sokuşturmak istemişti. Hatta aynı saçlardan, kendisine bıyık yapmak bile istemişti. Çayına şeker atıp karıştırırken kendine dahi kabul ettiremediği şeyi, arkadaşlarının ona kabul ettirmiş olmasının şaşkınlığını yaşıyordu. "Sevsem ne olur?" Diye mırıldandı. "Kızın benden midesi bulanıyor." "Laaan!" diye bağırdı Ahmet, gözleri iri iri açılmıştı. "Yoksa kızın yanında gaz falan mı çıkardın?" Barış hiçbir şey söylemeden kalkıp balkona çıktı. Kendisini sigaraya daha yeni yeni teslim etmişti ki, Bilal`in gitarının sesi, kulaklarını okşamaya başladı. Sigarasını derin derin içine çekerken, içinde bir şeylerin kor gibi yandığını hissetti... UYARI: +13 SAHNELER, ARGO VE KÜFÜR BARINDIRIYOR !

Bazı insanlar hayatımıza ışık gibi girer. Gördüğümüzde tanırız ama dokunduğumuzda korkarız. Aylin, İstanbul’dan Oslo’ya uzanan bir yolculukta, kendi hayallerini ve kalbini yeniden kurmaya çalışırken adı konmamış bir aşkla, gizlenen gerçeklerle ve suskun kalbin fısıltılarıyla yüzleşir. Bu bir aşk hikâyesi… Ama kavuşmaktan çok beklemeyi, unutmaktan çok hatırlamayı anlatıyor. Bazı hayatlar ışığa bırakılır. Bazılarıysa ışığın ardında kalır.

Kaderleri, doğdukları o karanlık gecede mühürlenmişti. Aynı yetimhanenin soğuk duvarları arasında büyüyen, birbirlerinin yaralarını saran iki çocuk: Sare ve Murat. Yıllar onları ayırdı, ancak intikam yemini olan Roma’nın ışıltılı ve tehlikeli sokaklarında yeniden bir araya getirdi. Artık onlar yetimhane çocukları değil, gölgelerde savaşan birer askerdi. İstihbaratçı Sare Korel, İtalyan mafyası Mancini ailesini içeriden çökertmek için “Selin Armano” kimliğine bürünürken; öldü sanılan çocukluk aşkı Murat Kurtkan, “Victor Salazar” adıyla düşmanın en yakınına, hamlelerinin diğer ucuna yerleşmişti. Ve bu süreçte onlara yardım eden ekip, dostlar da yanlarındaydı. Hedefleri, geçmişlerini kana bulayan acımasız mafya lideri Leonzino Mancini’yi yok etmekti. Ancak Mancini’nin oğlu Carlo ile tehlikeli bir oyun oynayan Sare ve “Nero Gecesi”nin karanlık planlarını çözmeye çalışan Murat için bu görev, sadece bir operasyon değil, kişisel bir savaştı. Aşk, intikam ve ölümün kol gezdiği bu oyunda, son bakış kime mahver olacak?

"Bu şiir kitabı, aşkın en saf, en yakıcı ve en buruk hallerini dizelere döküyor. Özlemin gölgesinde, kalbin sessiz çığlıklarını, sevginin hem tatlı hem acı izlerini bulacaksınız. Her bir satır, kaybedilen bir anın, dokunulamayan bir hayalin ve yeniden yeşeren umudun yankısı. Aşk acısının derinliklerinde kaybolmaya, özlemin sızısında kendinizi bulmaya hazır mısınız?"

"Baba oluyorsun!" Ailesini karşısına alarak sevmediği bir adamla evlenmişti Gazel. Bir zamanlar kalbinin ilk defa çarptığı adamı unutmak için kurduğu o yuva, sevgiyle değil sabırla ayakta kalmaya çalıştı. Yıllar boyu sustu, katlandı, çabaladı… Ama evlilik yıldönümlerinde öğrendiği ihanet, içinde tuttuğu tüm sessizliği parçaladı. Aldatıldığını gözleriyle gördüğünde, kaçacak hiçbir yer kalmamıştı. Sığındığı en yakın otel odasında geçmişinden çıkan bir hayaletle göz göze geldi: Cihan Batur. İlk görüşte âşık olduğu, ama asla “olamayacak” dediği adam. Oysa Cihan da yıllar önce başka bir kadına kalbini açmış, karşılığında sadece parayla ölçülen bir yıkım almıştı. O günden beri aşk onun için bir hayal, güven ise bir tuzaktı. Ama o gece, karşısında duran kadın başka bir şeydi. Kırık ama güçlü, sessiz ama yakıcı… Tıpkı onun gibi. Ve işte o gece, hiçbir söz vermeden, sadece bir kural koyarak birbirlerine sığındılar: sadece bir gece, sadece unutmak için. Ne geçmişin acısı konuşulacaktı, ne geleceğin belirsizliği. Fakat hayat, insanların koyduğu kurallarla hareket etmezdi. Üç ay sonra Gazel yalnız değildi. Karnında taşıdığı sır, sadece onun değil, Cihan’ın da hayatını alt üst edecek bir başlangıcın habercisiydi. Bir zamanlar bir gecede birbirlerine ait olmayı seçen iki insan, şimdi aynı güneşi bekliyordu. Çünkü bazı hikâyeler, bir gecede başlar ama bir ömür sürer. Ve bazı insanlar… birbirinin gecesinde doğan tek güneştir.

Bu diğer yazdığım kurgu gibi değil. Burda yazdığım şiirleri paylaşıcam. Umarım şiir sevenlerin dikkatini çeker.

Her şey hiç beklemediğin zamanda gercekleşiyor

“Bazı kadınlar gelinlikle değil, suskunlukla evlenir.” Toprak... Bazılarının ayak bastığı bir zemin, Bazılarının ise yüreğinde taşıdığı kadim bir sükûttur. Bu hikâye, o topraklarda doğan bir erkeğin – Behram’ın – sadece aşiret gelenekleriyle değil, kendi kalbinin çığlığıyla da sınandığı bir zamana aittir. Bir sesin, bir bakışın, bir kaderin ağırlığını taşıdığı Mardin’in taş sokaklarında yazılmıştır bu hikâye. O bir “Aladağ”dı. Soyadıyla değil, yüküyle yaşadı. Ve o bir “gelin”di. Bir aşiretin değil, bir kalbin eşi olmayı diledi. İki kişinin değil, üç kalbin sınandığı bu hikâyede, sevda sadece göz göze gelmekle başlamadı. Bir suskunlukla, bir yasakla, bir töreyle büyüdü. Aşkı konuşmayan, ama aşkı yaşayanların romanıdır bu. Aladağ’ın Gelini; bir aşkın değil, bir aşiretin içinde gömülen yüzlerce sözcüğün ağıtıdır. Okuyacaksan eğer... Susarak oku. Çünkü bazı aşklar, ancak sükûtla duyulur

Bazı kaderler fısıldayarak gelmez. Bazıları yıkar, yakar ve susmanı ister. Lacia’nın hayatı bir gecede değişmedi. Yavaş yavaş, fark ettirmeden çöktü. Ölümler, yasaklar ve söylenmeyen gerçekler arasında bilmemek, onu korumaya yetmedi. Cadı avları yeniden başlarken, kehanet artık bir yetenek değil, bir tehdit. Ve Lacia şunu öğreniyor: Görmek, her zaman bilmek demek değildir. (Güncellenecek)

Hadi ama! bu da olmuş olamaz? Allahım allahım isyan etmiyorum.valla bak gebertecem seni aşağılık pisi,tel tel yolacam o bıyıklarını" GEL ÇABUK BURAYA" "Abla ordan değil sağa gitti rafık" Ula rafık ula rafık salandırmazsam seni balkondan bana da gökçe demesinler ha sakin ol gökçe o sadece bir hayvan rızkının peşinde ,düşünebilen bir canlı değil,iç güdüleriyle hareket ediyor. Kimi kandırıyorum ben ya Apartmanın önüne çöktüm başımı avuçlarımın arasına alıp çaresizce beklemeye başladım .ağlamayacaktım en azından şimdilik "SENİN O KUYRUĞUNU KÖPEKLERE YEDİRECEM .BİTTİN SEN OĞLUM!!" Sokak ortasında bağırıyordum resmen kalleş bir kedi ; aşağılık rafık yüzünden rezil olmuştum tüm mahalleye tavşanımı boğazlayıp kaçmıştı resmen kaşla göz arası sahibi peşine düşmüştü ben de oturmuş kara haberi bekliyordum Nazmiye anlaşan , sonra yukarı çıkıp avaz avaz ağlayacaktım .can yoldaşım gitmişti benden sonuçta muhtemelen markete giderdim sonra helva kavurmam gerekecekti bir de .

Tek istediğim normal bir hayattı . Gerçi artık istiyor muyum meçhul.

Kapı açıldığı an içeriden ağlama seslerine eşlik olarak “Git.” dediğini duydum. Ona duyduğum özlem benim sandığım kadar değilmiş. Daha fazlasıymış. Sesini duyunca anladım. “Benim. Yiğit. Gelebilir miyim?” dediğimde bana bakmadı. Şapkamı indirdim. Ağlamasının şiddeti azalır gibi oldu. Yavaşça kafasını kaldırdı. Yutkundum. Gözlerini görünce derin bir nefes aldım. Merhaba, çocukluk özlemim. İçeriye girdim. Hızlı hızlı nefes alıp vermesi beni ne kadar korkutsa da şu an konuşarak rahatlatabilirdim sadece onu. Duvarın en köşesine, benden en uzak yere gitti. Korkuyordu benden. “Melek,” dedim tereddütle. Neden yabancı gibi bakıyorsun bana? Diz çöktüm. O adam, ben küçükken bana vurduğu zaman, ben yerde olduğum zaman ayakta dururdu ve bana çok büyük, çok güçlü gelirdi. Ve ben o zaman daha çok korkardım. Onun da böyle korkmasını istemiyordum. Özellikle de benden. Hızlı hızlı nefes almaya devam ederken bir yandan yüzünü sildi bir yandan da iç çekti. Bende derin bir nefes aldım. “Tanımıyor gibi bakıyorsun bana?” dediğimde “Tanımıyorum.” diyerek bir darbe vurdu çiçek kız. “Hiç mi?” dedim bir umut. Kaşlarım kalktı. Kafasını salladı. “Çocukken…” dediğimde gözlerini yumdu. Kafasını salladı itiraz eder bir şekilde. “Çocukluğumu hatırlamıyorum.” dedi. Yutkundum. “Kimse kıramaz sanırsın ama bazen en sevdiğine kırılırsın.” demişti bir komutanım.

Ekim, sevilmemeyi küçük yaşta öğrenmişti; sessizliğin içinde büyüyen bir çocuktu. Yaman ise hayatın en karanlık yüzünü, babasının annesini gözleri önünde öldürdüğü gün tanıdı. Küçük kardeşiyle birlikte hayatta kalmayı öğrenirken, çocukluğunu kaybetti. İkisi de yaralıydı, ikisi de eksikti. Ama aynı karanlığın içinden geçerken birbirlerine tutunmayı öğrendiler. Bu hikâye, kötü bir hayatta bile insanın başka bir insanda nefes almayı bulabileceğini anlatıyor. Bazen kurtuluş, kaçmak değil; aynı acının içinde el ele durabilmektir. Bazen insan birine âşık olmaz. Sadece onunla ayakta kalabildiğini fark eder.

“Boşuyorum seni! Boş ol!…” Durdum kaşları çatıldı ama tek kelime etmedi. İçimde bir kaos vardı uyutmaya çalışıyordum lakin izin vermiyorlardı ne zaman şarkılar söyleyip dindirsem acımı uyandırıyorlardı… Sonra da sen delisin derlerdi…insan hiç mi unutmaz diyorlardı…unutmazdım unutmayacaktım niye unutacaktım!

Yaktığım bir dal sigaranın kokusu parmaklarıma, dumanı ciğerlerime sinerken hiç düşünmemem gereken şeyleri düşünüyordum. Mutlu olmamam gerekirdi. Umut taşımamam gerekirdi. Bense hayata susamış gibi pınarımı arıyordum. Kendi içimde kamçılar vuruyor, ayaklarıma zincirler bağlıyordum ama içten içe de biliyordum ki bu fani nefes aldığı sürece aciz bir şekilde o pınarı hep arayacaktı.

Aşk için bir kalbimiz olmasına gerek yok

"ay cok pardon agzimdan kacti"

Fırtınada Kalanlar, karla örtülü Rize sokaklarında başlayan bir hikâye. Geçmişin susturulamadığı, görevle vicdanın çatıştığı bir fırtına. O bir asker. Emirlerle büyümüş, duygularını bastırmayı öğrenmiş. O bir savcı. Adaletle yaşayan, susarak direnen. Aynı fırtınanın içinde, sırtları birbirine dönük duruyorlar. Aralarında söylenmemiş cümleler, yarım kalmış bir sevgi ve karın bile örtemediği sırlar var. Bir yüzük yeminleri hatırlatırken, bir kırmızı atkı geçmişten kopup bugüne savruluyor. Bazı insanlar kaçar. Bazıları savaşır. Bazıları ise fırtınanın tam ortasında kalır. Ve herkes kalmayı seçemez.

Tanıtım: Adım Firuze. Bir zamanlar, ismimi annem koydu. Hala hatırlıyorum, nasıl bakmıştı bana, her şeyin anlamını yansıtan bir gülümsemeyle. “Firuze,” demişti, “gözlerindeki o derinlik, bu dünyada nadir bulunan bir renktir. Senin adın, dünyaya bir hatırlatmadır.” O zamanlar, annemin bu sözlerinin ne kadar özel olduğunu anlamam mümkün değildi. Çocukken, her şey basitti. Ancak yıllar sonra, annem öldüğünde, o gülümseme ve o sözler, birer hatıra olmaktan çok, içimde bir boşluk yaratmaya başladı. Annemi kaybettim, daha doğrusu… o amansız hastalık, annemin bedenini yavaşça söndürdü. Ama hiç unutamadığım bir şey vardı: Gözleri, bana son bir kez bakarken, hiç korkmamıştı. Sadece bir adım daha yakınlaşıp, “Sonsuza kadar birlikteyiz,” demişti. O an, beni sarmalayan her şeyin anlamını ancak şimdi anlıyorum. Baba, tabii, hep vardı. Ama o da bambaşka bir dünyaya aitti. Annemle olan ilişkileri bir masal gibiydi. Onlar arasında, sevgi ve saygı vardı ama her şeyin ötesinde bir uzaklık da vardı. Bazen babam, odasında bir şeyler okurken, ben onu izlerdim. Hiçbir şey söylemeden… Oysa annemin yokluğunda, o uzaklık bana daha çok yaklaşmıştı. Birbirimize saygı duyduk, ama sevgi... o sevgi, hep bir adım geride durdu, ya da ben onu bulamadım. Bir çocuk büyürken, sadece annesinin değil, babasının da gözlerinde anlam arar. Ama bazen, bazı anlamlar, zamanla kaybolur. Firuze, adını koyan annem, o gözlerin ardındaki hikayeyi anlatamadı. Ama ben, her geçen gün, o kaybolan anlamı bulmaya çalışıyorum.

Hayatımın içinden ,çevremden esinlenerek yazdığım yazıları bu kitabımda toplayacağım… Sevgili okumalar.

Kolumdan tutup beni bahçeye fırlatmışti bir çöp gibi kafam taşa değmişti ve kanıyordu bana nefretle bakıyordu "Anne" diye çığlık attım ve çığlığım ile birlikte gök gürüldedi "Anne senin kızını suçluyolar anne" hıçkırdım "Anne artık nefes alamıyorum anne" devam ettim " Anne yapamıyorum anne" yağmur yağıp ve gök gürüldüyordu " Anne ne olur benide yanina al anne" son sözlerimle birinin kollarına düşmem bir olmuştu....

Şahsıma ait şiirler...

“Bazı şehirlerde rüzgar hep aynı yönden eser… Ama bazen biri gelir, tüm yönleri değiştirir.”

Her şey Eymir Ataman`ın kaybolduğumda beni evime bırakmasıyla başlamıştı. Nereden bilebilirdim ki hayatlarımızın tekrar kesişeceğini... Eğer bu hikayenin sonunda kaybolacağımı bilseydim asla onunla aynı yolda yürümezdim.